Tibetan
དུད་རྩི་རྟོགས་པར་འདོད་པ་ནི་བརྡ་སྤྲོད་པ་སྟེ་བ་ཏྲཱི་ཧ་རི་སོགས་སོ། ། མཚན་ཉིད་བཅུ་གཉིས་སོགས་འདོད་རྒྱལ་དཔོགས་པ། ། ཚད་མ་བརྒྱད་འདོད་ཙ་ར་ཀ་པ་སྟེ། ། ཤེས་བྱ་བཅུ་སོགས་སྨྲ་བ་གཅེར་བུ་པ། ། དེ་དག་མངོན་མཐོའི་ལམ་ཙམ་ཡོད་མོད་ཀྱི། ། བདག་ལྟས་ཐར་པ་སྒྲིབ་ཕྱིར་དོར་བར་བྱ། ། དགུ་པ་ནི། ཚད་མ་སྤྱི་བྱེ་བྲག་དགོས་པ་གོ་རིམ་གནས་གཞི་སྤྱི་ངེས་བསྟན་དང་བྱེ་བྲག་ངེས་བསྟན་གླེང་བ་རྩོད་པ་རང་རྒྱུད་དང་ཐལ་འགྱུར་ཏེ་བཅུ་གཉིས་དང༌། ཚད་མ་ལའང་། མངོན་རྗེས་སྒྲ་བྱུང་ཉེར་འཇལ་དོན་གྱིས་གོ་བ་དངོས་མེད་དང་དྲུག་ཏུ་འདོད་ཅིང༌། བདག་གིས་ཕུང་པོའི་རྒྱུ་བྱེད་པས་རྟག་པ་ཤེད་ལས་སྐྱེས། དྲི་མ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན། དེ་ཟད་པས་གྲོལ་བར་སྨྲ་བ་རྒྱལ་དཔོགས་པ། བཅུ་པ་ནི། ཚད་མ་གོང་སྨོས་ལྟར་ལ། རྗེས་དཔག་ལ་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་དཔོགས་པ་གསུམ་དུ་དབྱེ་བའི་བརྒྱད་ཀྱིས་གཞལ་བྱ་སོགས་ཕལ་ཆེར་དཔྱོད་པ་པ་དང་འདྲ་བ་ཙ་ར་ཀ་པ། བཅུ་གཅིག་པ་ནི། ཤེས་བྱ་ཚིག་གི་དོན་དགུ་བདག་དང་བཅུ། སོགས་ཁོངས་ནས་ཤེས་བྱེད་མངོན་རྗེས་ལུང་གི་ཚད་མ་གསུམ། སྲོག་ལྡན་དགུར་འདོད་(༡༧༤ན)ཅིང༌། ས་སོགས་སྲོག་ལྡན་ཡིན་པས་ཀུན་དགའ་ར་བ་སོགས་བརྩིགས་པ་སྡིག་པའི་རྒྱུར་སྨྲ་བ་གཅེར་བུ་པ་སྟེ། དེའང་དྲང་སྲོང་རྒྱལ་བ་དམ་པ་ལྷར་འཛིན་ཅིང་ཁྱུ་མཆོག་དང་སྣོད་ཀྱི་རྗེ་སོགས་ཟད་བྱེད་པའི་སྟོན་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ། ལུས་དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་གདུང་བས་སེམས་ཀྱི་མདུད་པ་འཇིག་པར་འདོད་ཅིང་དེ་ལའང་དབྱུ་གུ་གསུམ་པ། ལོ་མ་ཅན་སོགས་ལོག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སུམ་བརྒྱ་རེ་གསུམ་ཙམ་ཡོད་པར་གྲགས་ལ། ཚད་མ་གསུམ་གྱིས་གཞལ་བྱ་དུས་གསུམ་དང་རྫས་དྲུག་དང་ཚིག་གི་དོན་དགུ་དང་སྲོག་ལྡན་དགུ་སོགས་ནི་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་གཞིའོ། །དེ་ལ་དུས་གསུམ་ནི་འདས་པ་སོགས་སོ། ། རྫས་དྲུག་ནི། སྲོག་དང་གང་ཟག་དང་དུས་དང་ནམ་མཁའ་དང་བསོད་ནམས་དང་སྡིག་པ་རྣམས་སོ། ། ཁྱད་པར་ཚིག་གི་དོན་དགུ་དང་སྲོག་ལྡན་དགུ་ནི། དྲང་སྲོང་རྒྱལ་བས། སྲོག་དང་ཟག་པ་སྡོམ་པ་དང༌། ། ངེས་པར་དགའ་དང་འཆིང་དང་ལས། ། སྡིག་དང་བསོད་ནམས་ཐར་པ་སྟེ། ། འདི་རྣམས་ཚིག་གི་དོན་དགུར་འདོད། ། སྲོག་ནི་སྲོག་ཅན་སྡེ་ཚན་དགུ། ། ས་ཆུ་ཤིང་དང་མེ་དང་རླུང༌། ། སྲིན་བུ་གྲོག་མ་བུང་བ་མི། ། དབང་པོ་གཅིག་ནས་ལྔ་དང་ལྡན། ། ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། ། སྡོམ་པ་དང་བརྟུལ་ཞུགས་དང་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ལྔ་ལྔ་དང་སྤྱོད་པ་བཅུ་གསུམ་དང་ལས་ཟད་པར་བྱེད་པའི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ཐབས་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་ལམ་མོ། ། ལས་ཟད་པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་སྟེང་ན་འདུག་པའི་གནས་འཇིག་རྟེན་འདུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྲོག་ཡོད་པས་དངོས་པོ་དང་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བས་དངོས་མེད་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཐར་པ་གདུགས་བཀན་པ་ལྟ་བུ་དཀར་ཞིང་དྲི་ཞིམ་ལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དཔག་ཚད་འབུམ་ཕྲག་ཞེ་ལྔའི་ཚད་ཅན་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཟེར་རོ། ། འདི་དག་སོ་སོ་ལ་རང་རང་ལུགས་ཀྱི་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག །གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མི་འདོད་པ་(༡༧༤བ)སོགས་ནང་པ་འགོག་པའི་ལུང༌། ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དུ་མ་མཆིས་ཀྱང༌། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། རིག་བྱེད་ཚད་མ་དང་ནི་འགལ་བྱེད་སྨྲ། ། ལུས་ལ་ཆོས་འདོད་དང་ནི་རིགས་སྨྲས་དྲེགས། ། སྡིག་པ་གཞོམ་ཕྱིར་གདུང་བ་བཅོམ་ཞེས་པ། ། བླུན་པོ་ཤེས་རབ་འཆལ་བའི་རྟགས་ལྔ་ཡིན། ། ཅེས་གསུངས་པ་དང༌། དེ་དག་ལས་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་ཡོད་པར་ལྟ་ཞིང་དགེ་སྡིག་གི་བླང་དོར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་མངོན་མཐོའི་ལམ་ཙམ་ཡོད་མོད་ཀྱི། ཀུན་ཀྱང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མཚུངས་པར་འཛིན་པས་ཐར་པའི་ལམ་སྒྲིབ་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ནང་པའི་སྒོར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱང་རིང་དུ་དོར་བར་བྱའོ། ། ཐ༣ གསུམ་པ་ཞར་བྱུང་ཀླ་ཀློ་སོགས་ཁྱད་པར་སྤང་བྱ་གཞན་བསྟན་པ་ནི། འཚེ་བ་ཆོས་སུ་སྨྲ་བའི་ཀླ་ཀློ་དང༌། ། བོད་དང་རྒྱ་ནག་སོགས་སུ་གསུང་རབ་ལས། ། ཕྱི་རོལ་གྱུར་པ་ཀུན་ཀྱང་རིང་དུ་སྤང༌། ། གཞན་ཡང་མཆོག་གསུམ་ལ་ལོག་པར་ལྟ་བ་སོགས་མུ་སྟེགས་པ་དང་ཆ་མཐུན་པ་ཙམ་ལས་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀར་མི་གཏོགས་ཤིང་མུ་སྟེགས་པ་ལས་ཀྱང་ཐ་ཆད་པ་འཚེ་བ་ཆོས་སུ་སྨྲ་བ་པོ། རྒྱ་གར་ནུབ་ཕྱོགས་མཁའི་ཡུལ་གྱི་ལྷ་རཧྨ་ཎའི་རྗེས་འབྲང་སོག་པོའམ་ཀླ་ཀློ་སྟག་གཟིག་པ་ཞེས་གྲགས་པ། བི་ཥི་མལླཱའི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པའི་གྲི་གུག་གིས་ཕྱུགས་ཀྱི་མགྲིན་པ་བཅད་པའི་ཤ་ཟ་བར་བྱེད་ཅིང་རང་གི་ལས་ཀྱིས་ཤི་བའི་ཤ་མི་ཟ་བ་དང༌། བྱ་གག་གི་སྒོ་ངའི་བཏུང་བ་འབའ་ཞིག་འཐུང་བ་སོགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་པ་སྟེ། དེང་སང་འཕགས་ཡུལ་དུའང་ལུགས་འདི་ཁོ་ན་དར་བ་དང༌། འཁོར་བ་གྲོལ་བར་བྱེད་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ནི་མཐའ་འཁོབ་ཏུ་སྲོག་ཆགས་དུ་མ་གསོད་པ་ཐར་པའི་ཐབས་སུ་འདོད་པ
Chinese
寻求理解“烟露”（或“甘露”）的是声论派，如婆底诃利（Vātṛhari）等。 随欲自在者（胜论派，Vaiśeṣika）推断有十二种特性（或范畴）等。 欲求八种量（pramāṇa）的是遮罗迦派（Caraka）。 宣说十种所知（或事物）等的是裸体派（耆那教，Jainism）。 尽管他们也有增上生（higher rebirth）之道， 但因执着我见（self-view）而障碍解脱，故应舍弃。 第九（种观点）是：量（pramāṇa）的共相、差别、必要性、次第、立足点、一般确定、特殊确定、辩论、诤论、自续（Svatantrika）和应成（Prasaṅgika），共有十二种。 对于量（pramāṇa）也有：现量（Pratyakṣa）、比量（Anumāna）、圣言量（Śabda）、譬喻量（Upamāna）、随证量（Arthāpatti）、由意义理解、无体量（Anupalabdhi），共欲求六种。胜论派（Vaiśeṣika）宣说：我（ātmān）是蕴（skandha）之因，常（nitya）法由力（śakti）而生，烦恼（kleśa）是心之自性，烦恼尽则解脱。 第十（种观点）是：量（pramāṇa）如同上面所说。遮罗迦派（Caraka）对于比量（anumāna），区分为过去、未来、现在三种推断，以八种（量）所衡量之所知（或事物）等，大多与寻思派（Cārvāka）相似。 第十一（种观点）是：所知（或事物）的词义有九种，加上自性（ātmān）共有十种。在这些（所知）中，有现量（Pratyakṣa）、比量（Anumāna）、圣言量（Āgama）三种认知方式。且欲求九种有命（Jīva），因为地等皆是有命，故裸体派（耆那教，Jainism）宣说建造园林等是罪恶之因。此外，他们将至高无上的胜者仙人（rishis）视为神祇，并追随二十五位穷尽“牛王”（Khāyu-mchog）和“器主”（Snod-kyi-rje）等（痛苦）的导师。他们欲求通过身体的苦行来摧毁心的结缚，据说还有大约三百六十三种邪恶的禁欲（vratas），例如“持三杖者”（tri-daṇḍa）、“披叶者”等。以三种量（pramāṇa）所衡量的所知（或事物），即三时（过去、现在、未来）、六种实体（substances）、九种词义（categories of word-meaning）和九种有命（Jīva）等，是基础、道、果三者之基础。其中，三时即是过去等（过去、现在、未来）。 六种实体（substances）是：命（jīva）、人（pudgala）、时（time）、空（space）、福（merit）和罪（demerit）。 特别是九种词义（categories of word-meaning）和九种有命（Jīva），是由胜者仙人（Mahāvīra）所说： 命、漏（业流入）、制（止业）以及， 必喜（灭业）、缚（系缚）、业， 罪、福、解脱， 这些被认为是九种词义。 命即是有命者九类： 地（体）、水（体）、林（体）、火（体）、风（体）， 虫（二根）、蚁（三根）、蜂（四根）、人（五根）， 具一根至五根。
English
Those wishing to comprehend the “essence of smoke” (or “nectar”) are grammarians, such as Bhartṛhari and others. The Vaiśeṣika (school), who infer arbitrary (categories) such as the twelve characteristics. Those who desire eight means of valid cognition are the Caraka school. Those who speak of ten knowable objects (or categories) are the Naked Ones (Jains). Although they possess some path to higher rebirth, Yet, because self-view obstructs liberation, they should be abandoned. The ninth (view) is: the twelve (topics) of valid cognition, namely general, particular, purpose, sequence, basis, general ascertainment, specific ascertainment, discussion, debate, Svatantrika (autonomous inference), and Prasaṅgika (consequence). Regarding valid cognition, also: (they) desire six (means of valid cognition), namely direct perception (Pratyakṣa), inference (Anumāna), verbal testimony (Śabda), comparison (Upamāna), postulation (Arthāpatti), comprehension by implication, and non-existence (Anupalabdhi). The Vaiśeṣika school declares that the self is the cause of the aggregates, permanents arise from power, defilements are the nature of the mind, and liberation is attained by their exhaustion. The tenth (view) is: the means of valid cognition are as mentioned above. The Caraka school, regarding inference, divides it into three types of inference: past, future, and present. Most of their knowable objects, etc., measured by eight (pramāṇas), are similar to those of the Cārvāka school. The eleventh (view) is: Nine categories of word-meaning as knowable objects, plus the self, making ten. Among these, the three means of knowing are direct perception (Pratyakṣa), inference (Anumāna), and verbal testimony (Āgama). They also posit nine types of living beings (Jīva), (174ན) since earth and other elements are living beings, the Naked Ones (Jains) declare that building pleasure gardens, etc., is a cause of sin. Moreover, they consider the supreme victorious rishis as deities and follow twenty-five teachers who exhaust the “best of herds” (Khāyu-mchog) and “lords of vessels” (Snod-kyi-rje), etc. They desire to destroy the knots of the mind by tormenting the body with ascetic practices. And regarding this, it is said that there are about three hundred and sixty-three wrong observances (vratas), such as “those with three staffs” (tri-daṇḍa) and “leaf-clad ones,” etc. The objects of knowledge measured by three means of valid cognition—the three times, six substances, nine categories of word-meaning, and nine types of living beings, etc.—are the basis (gzhi) of the three: basis, path, and fruit. Among these, the three times are past, etc. (i.e., past, present, and future). The six substances are: soul (jīva), person (pudgala), time, space, merit (puṇya), and demerit (pāpa). Specifically, the nine categories of word-meaning and nine types of living beings are declared by the victorious Rishi (Mahāvīra): Soul (Jīva), Inflow (Āsrava), Stoppage (Saṃvara), and Definite delight (Nirjarā), Bondage (Bandha), Karma (Action), Demerit (Pāpa), Merit (Puṇya), Liberation (Mokṣa), are These are desired as the nine categories of word-meaning. The soul (jīva) is the nine classes of living beings: Earth, water, plants, fire, and wind, Worms (two-sensed), ants (three-sensed), bees (four-sensed), humans (five-sensed), Possessing one sense up to five senses.
Chinese
如是所说。 戒律、苦行、智慧五五、行持十三以及能使业力穷尽的各种苦行方法，即是道。 业力穷尽后，（他们）说，在三界之上，有一处名为“世间聚合”的居所。此解脱，因有生命故为“有”，因脱离轮回故为“无”，犹如张开的华盖般洁白、芬芳、令人愉悦，面积达四十五万由旬（Yojana），此即是果。 这些各自有其宗派的基、道、果的安立，以及所量、能量的理路，不认同遍知（佛陀）等，（第174页背面）有众多遮止内道（佛教）的教证、见地与行为方式，然： 《量理抉择论》（Pramāṇavārttika）中说： 宣称吠陀（Vedas）为量与相违者， 身体乐于法（Dharma）者与傲慢的理路者， 为破除罪业而忍受苦痛者， 此乃愚者智慧错乱的五种征兆。 如是所说。 那些认为有后世、行善恶取舍者，虽然略有增上生的道，但都同样执持我见，于解脱道无差别障蔽，故已入内道（佛教）之士应远弃之。 第三（部分），顺带阐述其他特别应舍弃的“蛮夷”（Barbarian）等： 宣称杀生为法（Dharma）的“蛮夷”以及 在藏地、汉地等地，圣典（Scriptures）中说， 一切外道（Tirthikas）都应远远舍弃。 此外，还有对三宝（Triratna）持邪见等，仅仅与外道（Tirthikas）相仿，既不属于内道也不属于外道，甚至比外道更低劣，那些宣称杀生为法（Dharma）者。他们是印度（India）西部“空地”（Mkha'i yul）之神拉赫玛纳（Rahmana）的追随者，被称为“蒙古”（Mongol）或“蛮夷”（Barbarian）、“大食”（Tajik）。他们用被毗湿奴（Vishnu）咒语加持的弯刀，砍断牲畜的喉咙吃肉，却不吃自然死亡的动物的肉；只喝乌鸦蛋的饮料等，持有这些苦行（vows）。如今，在圣地（印度，India），这种教派也盛行，名为“解脱轮回的宗派”，然而，在边远之地，（他们）将杀害众多众生视为解脱之法。
English
As stated. The fivefold precepts, ascetic practices, and wisdom, the thirteen conducts, and various methods of asceticism that exhaust karma, these constitute the path. When karma is exhausted, it is said that above the three realms, there is a place called "World Assembly." This liberation, which is "existent" because it has life and "non-existent" because it is free from cyclic existence, is like an unfurled parasol, white, fragrant, and delightful, with a measure of forty-five hundred thousand yojanas, this is the fruition. Each of these (systems) has its own tenets regarding the ground, path, and fruition, the reasoning of the knowable and the knowing, and scriptures that refute internal (Buddhist) paths, such as not accepting omniscience (174b). Although there are numerous views and modes of conduct, yet: From the Pramāṇavārttika: Those who proclaim the Vedas as authoritative and contradictory, Those whose bodies desire Dharma and are arrogant in their reasoning, Those who endure suffering to destroy sin, These are the five signs of a fool's corrupted wisdom. As stated. Among these, those who believe in a future life and practice the acceptance and rejection of virtuous and non-virtuous actions may have a path to higher rebirth, but since all of them similarly cling to a self-view, there is no difference in their obstruction of the path to liberation. Therefore, those who have entered the gate of the insiders (Buddhists) should abandon them from afar. Thirdly, incidentally, other specific objects of abandonment, such as "barbarians," are explained: Barbarians who proclaim violence as Dharma, and In Tibet and China and elsewhere, the scriptures state, All those who have become outsiders (non-Buddhists) should be abandoned from afar. Furthermore, there are those who hold wrong views towards the Three Jewels, and so on, who are merely similar to Tirthikas (non-Buddhist philosophers), belonging neither to the internal (Buddhist) nor external paths, and are even more degenerate than Tirthikas—those who proclaim violence as Dharma. These are the followers of the deity Rahmana from the land of Mkha'i yul in western India, known as Mongols or Tajiks. They consume the flesh of animals whose throats are cut with a curved knife consecrated by the mantra of Bishimalla (Vishnu), but do not eat the flesh of animals that died naturally; they only drink beverages made from crow's eggs, and so forth, holding such ascetic practices. Nowadays, this very system is prevalent even in the holy land (India), and it is a philosophical system called "the doctrine that liberates from cyclic existence," yet in remote areas, they consider the killing of many sentient beings as a method for liberation.