Tibetan
པ་ལྟར་འདི་ལས་ལུགས་སྲོལ་ཐ་དད་པ་མང་དུ་གྱེས་སོ། ། འདིའི་གྲུབ་མཐའ་ནི། མངོན་སུམ་ཚད་མ་དབང་པོའི་འཇུག་པ། རང་དོན་རྗེས་དཔག་ནོར་བདག་གི་འབྲེལ་པ་སོགས་འབྲེལ་པ་བདུན། གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པ་དང་བསལ་ཏེ་འོངས་པ་གཉིས་ཏེ། འཇལ་བྱེད་ཚད་མ་གསུམ་གྱིས་གཞལ་བྱའི་ཤེས་བྱ་དེ་ཉིད་ཉེར་ལྔ་གཞལ་བར་འདོད་དེ། ཉེར་ལྔ་ནི། གཙོ་བོ་དང་ཆེན་པོ་དང་ང་རྒྱལ་གསུམ་དང༌། སྒྲ་རེག་གཟུགས་རོ་དྲི་སྟེ་དེ་ཙམ་ལྔ། མཁའ་སོགས་འབྱུང་བ་ལྔ། རྣ་བ་པགས་པ་མིག་ལྕེ་སྣ་སྟེ་ནང་བློའི་དབང་པོ་ལྔ་དང༌། ལག་རྐང་འཕོངས་འདོམས་ངག་སྟེ་ཕྱི་ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་དང༌། གཉིས་ཀའི་དབང་པོ་ཡིད་དེ་དབང་པོ་བཅུ་གཅིག །ཐ་མ་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་སོ། ། བསྡུ་ན། གཙོ་བོ་དང་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་གཉིས་སུ་འདུ་སྟེ། རང་བཞིན་དང་རང་བཞིན་མིན་པ་གཉིས་སོ། ། དེ་ལ་བདག་གི་ངོ་བོ་ནི། བྱེད་པ་པོ་དང་། ཟ་བ་པོ་གཉིས་ལས། ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་(༡༧༡བ)ཟ་བ་པོ། འཇིག་མི་སྲིད་པས་རྟག་པ། གང་ཡང་མི་སྐྱེད་པས་བྱེད་པོ་མིན་པ། རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པ། ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་མེད་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་རམ་མཚན་ཉིད་ལྔ་དང་ལྡན་པ། རྣམ་འགྱུར་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བའི་རང་བཞིན་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ཞེས་བྱའོ། ། གཙོ་བོ་ལ། སྤྱིའི་ངོ་བོ་ནི། བདག་ལས་གཞན་ཉེར་བཞི་པོ་ཀུན་ལ་སྤྱི་མིང་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་ཞིང༌། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ལས། ཡུལ་དང་ཡོན་ཏན་དང་བེམ་པོ་ཡིན་ནོ། ། ཁྱད་པར་ཉེར་ལྔའི། དང་པོ་རང་བཞིན་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ནི། རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཆ་སྙོམས་པར་གནས་པའི་སྐབས་ཏེ། དེ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་། གཡོ་དང་འཇུག་པ། ལྕི་དང་གཡོགས་པ། ཡང་དང་རབ་ཏུ་གསལ་བའོ། ། འདི་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི། རྣམ་འགྱུར་མ་ཡིན་པས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཟེར་རོ། ། གཙོ་བོ་དེ་ལས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་བློ་བྱུང༌། དེ་ལས་ང་རྒྱལ་གསུམ་བྱུང༌། དེ་ལས་མཆེད་པ་ནི་རྣམ་འགྱུར་ང་རྒྱལ་ལས་དེ་ཙམ་ལྔ། དེ་ལྔ་ལས་འབྱུང་ཆེན་ལྔ། སྙིང་སྟོབས་ང་རྒྱལ་ལས་ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་དང༌། བློའི་དབང་པོ་ལྔ། གཉིས་ཀའི་དབང་པོ་ཡིད་གཅིག་བཅས། མུན་ཅན་ང་རྒྱལ་ནི་ང་རྒྱལ་སྔ་མ་གཉིས་ཀ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་པོའོ། །བློ་ང་རྒྱལ་དེ་ཙམ་ལྔ་བཅས་རང་བཞིན་ལ་ལྟོས་ནས་རྣམ་འགྱུར་ཡིན་ལ། བློ་ཆེན་པོ་ང་རྒྱལ་ཆེན་པོ་སོགས་རང་གི་རྣམ་འགྱུར་ལ་ལྟོས་ནས་རང་བཞིན་དུ་བཞག །གཞན་བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམ་འགྱུར་ཁོ་ནར་འདོད་དེ། བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུས་རྣམ་འགྱུར་སྐྱེད་བྱེད་རང་བཞིན་གྱི་མཚང་མ་རིག་པར་ལུགས་འབྱུང་དུ་ཞེན་ནས་ཡུལ་སྒྲ་སོགས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་སྐྱེས་བུ་དེ་འཁོར་བ་པ་ཡིན་ལ། དེས་དེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་སུན་ཏེ་བསམ་གཏན་བསྒོམ་པའི་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱི་སྤྱོད་པའི་མཚང་ལ་བལྟས་པས་དེ་ངོ་ཚ་བས་སྐྱེངས་ནས་བྲོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་དང་བྲལ་བས་དེས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་འགྱུར་(༡༧༢ན)ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ལས་བཟློག་ནས་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་སྟེ། བདག་སྐྱེས་བུ་འབའ་ཞིག་གསལ་བར་གནས་པའི་ཚེ་ཐར་པ་ཐོབ་པར་འདོད་དོ། ། བྱེ་བྲག་པ་ནི་རྫས་དང་ཡོན་ཏན་ལས། ། སྤྱི་བྱེ་འདུ་བ་ཚིག་གི་དོན་དྲུག་སྨྲ། ། རིག་པ་ཅན་པ་དེ་མཚུངས་ཚད་མ་བཞི། ། གསལ་བའི་གཟུགས་བརྒྱད་སོགས་འདོད་དབང་ཕྱུག་པ། ། གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་པ་ནི། དྲང་སྲོང་གཟེགས་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་སྟེ། བདག་དུས་ཕྱོགས་ནམ་མཁའ་ཡིད་འབྱུང་བ་བཞི་བཅས་དགུ་པོ་ནི་རྫས་བློ་བདེ་སྡུག་འབད་པ་ཆོས་ཆོས་མིན་བྱ་བའི་ཤུགས་བཅས་བདག་གི་ཡོན་ཏན་དགུ། འདེགས་འཇོག་བརྐྱང་བསྐུམ་འགྲོ་བ་ལྔ་ནི་ལས། བྱེ་བྲག་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སྤྱི། སྤྱིའི་དོན་རྣམས་གསལ་བར་བྱེད་པ་བྱེ་བྲག །རྫས་རྣམས་དངོས་འབྲེལ་རྒྱུད་འབྲེལ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་འདུ་བ་སྟེ་ཤེས་བྱ་ཚིག་གི་དོན་དྲུག །ཚད་མ་གསུམ་དང་སྒྲ་བྱུང་ཚད་མ་བཅས་བཞིས་འཇལ་བར་བྱེད་ལ། ཡོན་ཏན་དགུ་པོ་བདག་ལ་འདུ་བྱ་བར་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་དགེ་མི་དགེའི་ལས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་འཁོར་བར་འགྱུར་ལ། སྐྱེས་བུའི་ཚིག་གི་དོན་དྲུག་ཤེས་ནས་ཡོན་ཏན་དགུ་པོ་རྩ་བ་བཅས་བཅད་པས་བདག་གཅིག་པུར་གནས་པ་ན་ཐར་པ་ཐོབ་པར་འདོད། གསུམ་པ་རིག་པ་ཅན་པ་ནི། ཤེས་བྱ་ཚིག་གི་དོན་དྲུག་དེ་དང་མཚུངས་ལ། འཇལ་བྱེད་ཚད་མ་བཞི་དབང་དོན་ཕྲད་པའི་རྟོག་པ་མ་འཁྲུལ་པ་མངོན་སུམ་ཚད་མ། རྗེས་དཔག་རང་གཞན་གཉིས། སྒྲ་བྱུང་ཚད་མ་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་དང་ཉེ་བར་འཇལ་བའི་དཔེ་རྣམས་སོ། ། གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཅིང་དངོས་མེད་མི་འདོད། དེ་ལ་དངོས་པོ་ནི། བདག་ལུས་དབང་པོ་དོན་བློ་ཡིད་འཇུག་པ་སྐྱོན་སྲིད་པ་ཕྱི་མ་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་བྱང་གྲོལ་བཅུ་གཉིས་སོ། ། བཞི་པ་དབང་ཕྱུག་པ་ནི། དབང་ཕྱུག་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཏེ། མུན་པ་སེལ་ཕྱིར་ཉི་ཟླ་གཉིས། ། བརྟན་གཡོ་སྐྱེད་ཕྱིར་འབྱུང་བ་ལྔ། ། སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མཆོད་(༡༧༢བ)སྦྱིན་ཏེ། གསལ་བའི་གཟུགས་བརྒྱད་སྤྲུལ་ཅིང༌། ཕྲ་བ། ཡང་བ། མཆོད་པར་འོས་པ། བདག་པོར་གྱུར་པ། དབང་དུ་གྱུར་པ། གར་ཡང་ཕྱིན་པ། འདོད་དགུར་སྒྱུར་བ། དགའ་མགུར་གནས་པ་སྟེ་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་དང་ལྡན་པར་འདོད། འཇིག་རྟེན་པ་ལས་སོགས་རང་དབང་མེད་ཅིང་དབང་ཕྱུག་མཆོད་པ་དང༌། འཁྲིག་པ་བསྟེན་པས་མཚོན་བྱ་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་ནས་གྲོལ་བར་འདོད་དེ། བྱེ་བྲག་པ་སོགས་གསུམ་ཀའང་དབང་ཕྱུག་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་ནང་གསེས་སོ། ། འཇུག་པ་བཅུ་ལས་རྩོམ་སོགས་ཁྱབ་འཇུག་པ། ། རིག་བྱེད་ཚད་མར་ཁས་ལེན་ཚངས་པ་པ། ། ས་འོག་སྐྱེས་བུར་རོ་གཅིག་གསང་བ་པ། ། དངོས་ཀུན་སྒྲ་ཡི་བདག་ཉིད་བརྡ་སྤྲོད་པ། ། ལྔ་པ་ཁྱབ་འཇུག་པ་ནི། གཅེར་བུ་པའི་སྟོན་པ་གཞོན་ནུ་མ་ལེན་སོགས་ཀྱིས་སྐལ་ལྡན་ནོར་ལྷ་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ། ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ། ཐར་པར་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ། ཞེས་སོགས་བརྗོད་ལ། དེ་རང་ཉིད་ཀྱང༌། འདི་སྐད་དུ། ང་ནི་མེ་ཆུ་རླུང་ཡང་ཡིན། ། བཟའ་བཏུང་སྐྱེ་དགུའི་བདག་པོའང་ང༌། ། ང་ནི་བྲམ་ཟེའི་ལུས་སུ་གནས། ། སྤྱོད་པ་པོ་ཡིན་སྦྱིན་པོའང་ཡིན། ། ཞེས་པ་ལྟར། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའོ། ། རྗེས་འབྲངས་རྣམས་དེའི་འཇུག་པ་བཅུ་ལས་རྩོམ་པའི་ལོ་རྒྱུས་དང༌། རྟག་ཆད་དུ་ལྟ་བ་འཛིན་ཏེ། དེའང་འདིས་ཉ་བོ་ཆེར་སྤྲུལ་ནས་སྔོན་དུས་ཀྱི་དབང་གིས་རིག་བྱེད་བཞི་རྒྱ་མཚོར་ནུབ་པ་བཏོན་པ་དང་རུས་སྦལ་དུ་སྤྲུལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་བཏེགས་ནས་གནས་པ་དང༌། ཕག་རྒོད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་མན་མནན་པ་དང༌། མི་སེང་གེའི་སྟོད་ཅན་དུ་སྤྲུལ་ནས་ལྷ་མིན་དབང་པོ་འགྲོ་བ་སྐྱོབ་གསེར་གྱི་སྟན་ཅན་སྡེར་མོས་བསད་པ་དང༌། མིའུ་ཐུང་དུ་སྤྲུལ་ནས་ལྷ་མིན་སྟོབས་ལྡན་མཆོད་སྦྱིན་པ་ལ་གོམ་གསུམ་གྱི་ས་བསླངས་པས་བསླུས་ཏེ་ས་འོག་ཏུ་བཅུག་པ་དང༌། དྲང་(༡༧༣ན)སྲོང་ཛ་མཱ་ཨགྣིའི་བུ་རཱ་མར་སྤྲུལ་ནས་རྒྱལ་བུ་སྲིད་སྒྲུབ་སོགས་བསད་དེ་རྒྱལ་རིགས་མེད་པར་བྱས་པ་དང༌། རྒྱལ་པོ་ཤིང་རྟ་བཅུ་པའི་བུ་རཱ་མ་ཎར་སྤྲུལ་ནས་རང་གི་ཆུང་མ་སྲིན་པོ་ལངྐ་མགྲིན་བཅུས་ཕྲོགས་པ་སྤྲེའུ་ཧ་ནུ་མནྠ་ལ་སྲོག་བཅོལ་ཏེ་སྲིན་པོ་བཏུལ་བ་དང༌། ནག་པོར་སྤྲུལ་ཏེ་རྩོད་དུས་སུ་སེམས་ཅ
Chinese
照此，由此分出许多不同的宗派。 它的宗派是：现量，即根识的取境；自利比量，即财主等七种关系；他利比量，即由瑜伽和遣除而来的两种。通过三种能量度之量，它认为应量度二十五种所知。 二十五是：自性（本初）、大（觉）、我慢（我执）三者；声、触、色、味、香这五唯；空等五大种；耳、皮、眼、舌、鼻这五内识根（知根）；手、足、肛门、生殖器、语这五外作业根（作根）；以及两者共有的意根，总共十一根；最后是自识的补特伽罗（神我）。 概括而言，它们汇集为自性（本初）和自识的补特伽罗（神我）二者，即自性（Prakṛti）与非自性（Puruṣa）二者。 关于神我（Puruṣa）的自性：在作用者和受用者两者中，由于受用境，（171b）它是受用者。因其不可毁坏，故为常住。因其不生任何事物，故非作用者。它不具备尘、暗、明三德。因其遍及一切时空，故无作用。具备这五种特性或定义，称为自识补特伽罗（神我），它是诸转变的根本自性。 关于自性（Pradhāna）：它的普遍自性是：除了神我之外的二十四种都统称为自性（Pradhāna）。在境和有境两者中，它是境、功德和物质。 特别是二十五种中的第一种，本性因（Pradhāna）是：尘（Rajas）、暗（Tamas）、明（Sattva）三德处于平衡状态之时。这三者的特性是：动摇和作用（Rajas）；沉重和遮蔽（Tamas）；以及轻盈和极明（Sattva）。 这即是自性，而非转变，故称为唯一的生发者。 从自性（Pradhāna）中生起名为大（Mahat）的觉（智）。从大（Mahat）中生起三种我慢（Ahaṃkāra）。从转变我慢（Tāmasika Ahaṃkāra）中衍生出五唯（tanmātras）。从这五唯中生出五大种。从明（Sattvic）我慢中生出五作业根（karmendriyas）和五知根（jñānendriyas），以及两者共有的意根。暗（Tāmasika）我慢是令前两种我慢作用的因。觉（智）、我慢（Ahaṃkāra）和五唯相对于自性（Pradhāna）而言是转变，而大（Mahat）、大我慢（Mahat Ahaṃkāra）...
English
According to this, many different traditions branched out from it. Its tenets are: direct valid cognition, the engagement of the senses; inference for oneself, such as the seven relations of property owner; inference for others, two (types) that arise through yoga and elimination. Through these three measuring valid cognitions, it is asserted that the twenty-five knowable objects themselves are measured. The twenty-five are: the three: Pradhāna (primordial matter), Mahat (great one/intellect), and Ahaṃkāra (ego); the five subtle elements (tanmātras): sound, touch, form, taste, smell; the five great elements (bhūtas) such as space; the five inner cognitive faculties (jñānendriyas): ear, skin, eye, tongue, nose; the five outer active faculties (karmendriyas): hands, feet, anus, genitals, speech; and the faculty that is both, mind (manas), making eleven faculties in total; lastly, the self-cognizing Puruṣa (person/spirit). In summary, they are categorized into two: Pradhāna and the self-cognizing Puruṣa; these are the two: nature (Prakṛti) and non-nature (Puruṣa). Regarding the nature of the self (Puruṣa): Among the two, agent and enjoyer, it is the enjoyer because it experiences objects (folio 171b). It is permanent because it cannot be destroyed. It is not an agent because it produces nothing. It lacks the qualities of Rajas (activity), Tamas (inertia), and Sattva (goodness). It has no activity because it pervades all space and time. Possessing these five characteristics or definitions, it is called the self-cognizing Puruṣa, the fundamental nature of all transformations. Regarding Pradhāna: Its general nature is: all twenty-four others apart from the self are generally called Pradhāna. From the two, object and subject, it is an object, a quality, and material. Specifically, of the twenty-five: the first, the causal Pradhāna (Prakṛti), is the state where the three qualities of Rajas (activity), Tamas (inertia), and Sattva (goodness) are in equilibrium. The characteristics of these three are also: agitation and engagement (for Rajas); heaviness and obscuration (for Tamas); and lightness and extreme clarity (for Sattva). This is nature, not a transformation, thus it is said to be the sole producer. From that Pradhāna, the intellect called Mahat arises. From that, the three Ahaṃkāras (ego) arise. From the transforming Ahaṃkāra, the five subtle elements (tanmātras) arise. From those five, the five great elements (bhūtas) arise. From the Sattvic Ahaṃkāra, the five active faculties (karmendriyas) and the five cognitive faculties (jñānendriyas), including the mind (manas), the faculty of both. The Tamasic Ahaṃkāra is the agent that causes the engagement of both earlier Ahaṃkāras. The intellect, Ahaṃkāra, and the five subtle elements are transformations relative to Pradhāna, and Mahat (intellect), great Ahaṃkāra...
Chinese
（自性）依其自身的显现而安立为自性。其他的十六种则被认为是唯显现。只要我，即识智士夫，未曾了知产生显现之自性的弊病，而执着于顺生，享用声等境，此士夫即为轮回者。当其享用此（境）而生厌离，以禅修所生之神通观照自性行为的弊病时，此（自性）便会羞愧而逃。与此（自性）分离后，其所产生的一切显现（172na）也逆生次第而融入其自身，当唯我士夫清晰安住之时，即证得解脱。 胜论派说六句义，根于实与德。 正理派同此说，量知有四。 自在主等欲具八明相。 第二，胜论派：追随筏师迦仙人（或称胜论仙人）者。我、时、方、虚空、地水火风四界，这九种是实体。智、乐、苦、欲、嗔、法、非法、力，这九种是我的功德。举、置、伸、屈、行，这五种是业。普遍于差别者是共相。使共相之义显明者是差别相。实体有直接关系与间接关系两种，此为和合，亦即所知之六句义。通过三种量以及以语生量共四种量来衡量。只要九种功德聚合于我，便会造作善与不善之业，从而流转于轮回。当了知士夫之六句义，并断除九种功德之根本后，唯我单独安住时，即证得解脱。 第三，正理派：其所知之六句义与前述（胜论派）相同。衡量的四种量为：根境相触而无错乱的认识，即现量。比量有自比与他比两种。语生量是可信赖的言辞和比拟的譬喻。 若为可衡量者，则必然是实有之法，不认为有非实有者。其中的实有之法有：我、身、根、境、智、意、行、过、有、后有、果、苦、解脱，共十二种。 第四，自在主派：自在主是世界的创造者，例如：无明等...
English
Prakriti is established as its own nature based on its own manifestations. The other sixteen are considered to be mere manifestations. As long as I, the sentient Purusha, remain ignorant of the flaws of Prakriti, which generates manifestations, and adhere to sequential generation, enjoying objects such as sound, this Purusha is a being of samsara. When, through the enjoyment of these (objects), weariness arises, and by means of supernormal knowledge gained from meditative absorption, one observes the flaws in the behavior of Prakriti, then Prakriti, feeling ashamed, will flee. Upon separation from it, all the manifestations (172na) generated by it also reverse their order of generation and dissolve into it, and when the solitary Purusha clearly abides, liberation is believed to be attained. The Vaisheshika declare six categories of existence, based on substance and quality. The Nyaya school, similarly, posits four means of valid cognition. The Ishvara (Lord) school desires eight clear forms, and so forth. Second, the Vaisheshika school: This follows the sage Kaṇāda (or Vaisheshika sage). The nine substances are self, time, space, sky, and the four elements (earth, water, fire, air). The nine qualities of the self are intellect, pleasure, pain, desire, aversion, dharma, adharma, and effort (or potency). The five actions are lifting, lowering, contracting, expanding, and motion. What pervades particulars is generality. What clarifies the meaning of generalities is particularity. Substances exist in two types: direct relation and indirect relation; this is inherence, which constitutes the six categories of knowables. They are measured by three means of valid cognition, plus verbal testimony, making four in total. As long as the nine qualities are present in the self as something to be done, one will perform virtuous and non-virtuous actions, thus remaining in samsara. When the six categories of existence concerning the Purusha are known, and the root of the nine qualities is severed, then, when the self abides alone, liberation is believed to be attained. Third, the Nyaya school: Its six categories of knowables are similar to the aforementioned (Vaisheshika). The four means of valid cognition are: direct perception, which is unerring cognition arising from the contact of sense organs with their objects. Inference is of two types: for oneself and for others. Verbal testimony consists of reliable statements and analogies used for close apprehension. If something is knowable, it is necessarily existent, and they do not accept non-existent things. Among these existent things are: self, body, senses, objects, intellect, mind, activity, faults, transmigration, after-existence, fruits, suffering, and liberation, totaling twelve. Fourth, the Ishvara school: Ishvara is the creator of the world, for example: ignorance, etc...