Tibetan
གང་ཞིག་འཆང་བ། (༡༦༡བ)ཆོས་དང་དུས་ལ་རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་གི་དབྱངས་འཆར་བའི་ཚུལ་རྣམས་ཞིབ་མོར་བརྟག་ཅིང༌། འབྲས་བུ་བཟང་ངན་ལུང་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དུས་འཁོར་ལས་གསུངས་པ་དང༌། གཡུལ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་རྒྱུད་དོན་དབྱངས་འཆར་བ་ལ་གཙོ་བོར་བརྟན་ཅིང་མན་ངག་གནད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ཀྱིས་བླང་དོར་ལྐོག་གྱུར་མངོན་སུམ་དུ་སྟོན་པ་རྣམས་དང༌། བརྩི་བྱ་འབྱུང་བ་ལྔ་ལ། རྩི་བྱེད་རང་བཞིན་གཞིའི་གཙུག་ལག་དང༌། འབྱུང་བ་རང་རྒྱུད། སྣང་བ་ཡུལ། གཅོད་བྱེད་ཡིད། འཛིན་པ་སེམས་ཀྱི་གབ་ཙེ་བཞིས་བསྡུས་པའི་མ་རིག་འཁྲུལ་སྣང་གི་གཙུག་ལག་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལེགས་ཉེས་ལུང་བསྟན་པ་འབྱུང་རྩིས་སམ་ནག་རྩིས་སུ་གྲགས་པ་སོགས་རྩིས་ཕྲན་གཞན་ཡང་བསླབ་པར་བྱའོ། ། ཐ༢ གཉིས་པ་སྙན་ངག་བཤད་པ་ལ་གཉིས། ད༡ ལུས་དང༌། ད༢ རྒྱན་ནོ། ། ད༡ དང་པོ་ནི། སྙན་དངགས་འདོད་དོན་ལུས་ལ་བཅད་ལྷུག་སྤེལ། ། གྲོལ་བ་རིགས་མཛོད་འདུས་པ་སརྒས་བཅིངས། ། ཚིགས་བཅད་རྐང་བཞི་ལྷུག་པ་བརྗོད་དང་གཏམ། ། སྤེལ་མ་གཙོ་ཕལ་ཟློས་གར་ཙམྤཱུ་སྟེ། ། དེའང་མདོ་ལས། དམ་པའི་ཆོས་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྙན་དངགས་བྱའོ། །དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བསྟོད་པ་བྱའོ། །དེ་ལས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོགས་འབྱུང་བ་ལྟར། མཁས་པའི་བྱ་བ་གསུམ་གྱི་མཆོག་རྩོམ་པ་བཟང་ངན་ནི་སྙན་དངགས་ཤེས་མི་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པས། འདིའི་གཙོ་བོའི་དོན་ལུས་དང་། རྒྱན་གཉིས་སུ་གནས་པ་ལས། དང་པོ་ནི། ལུས་ནི་རེ་ཞིག་འདོད་པ་ཡི། ། དོན་གྱི་རྣམ་བཅད་ཚིག་གི་ཕྲེང༌། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྙན་དངགས་མཁན་གྱིས་བརྗོད་པར་འདོད་པའམ་བསམ་པའི་དོན་ནི་སྙན་དངགས་ཀྱི་ལུས་ཏེ། དོན་ངེས་པར་བྱས་ནས་ཚིགས་ལེགས་པར་བསྡེབས་པ་ལ་འདོད་པའི་དོན་གྱིས་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །(༡༦༢ན) ལུས་དེའང་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་ཚེགས་བར་བདུན་དང་དགུ་ལ་སོགས་པ་དང༌། མ་བཅད་པའི་ལྷུག་པ་དང༌། དེ་དག་སྤེལ་མ་གསུམ་དུ་གནས་སོ། ། ཚིགས་བཅད་སྦྱར་ཚུལ་ལམ་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། གྲོལ་བ། རིགས། མཛོད། འདུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཞི་སྟེ། རིམ་བཞིན་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གི་ནང་དུ་དོན་ཅིག་རང་དབང་ཅན་དུ་རྫོགས་པར་སྟོན་པ་དང༌། བརྗོད་བྱའི་དོན་གཅིག་ལ་ཤློཀ་མང་དུ་ཚོགས་ཤིང་བྱ་ཚིག་གཅིག་གིས་གསལ་བར་བྱས་པ་དང༌། གཅོད་མཚམས་དང་བྱ་ཚིག་སྣ་ཚོགས་ཤིང་ཤློཀའི་གྲངས་ངེས་
Chinese
凡是受持者。(161b) 应详细考察法与时之中根本与支分音韵显现的方式，以及宣说善恶果报的《时轮》所说，并主要依止《战胜经》义理中音韵显现，以及通过秘诀要点之轮，将取舍的隐秘之事显现为现量者，以及以被计算的五行，与计算者本体基础的知识，和自性五行、显现的境、决断的意、执取的心的四种伏藏所摄的无明错乱显现的两种知识，通过此等门径宣说吉凶的“源流算法”或“黑算法”等其他细微算法也应学习。 第二章 论诗学，有二：一、诗体；二、修饰。 一、第一者： 诗歌所欲之义，其体有韵文、散文、混合文。 散体、类体、宝库体、集结体，以章节系结。 韵文为四句，散文为叙述与言谈。 混合文是主要与次要的戏剧、以及瞻波（champu）。 同样，如经中所说：“为阐明正法，应作诗歌。应赞颂三宝。由此将获得无上菩提。”等等。由于智者三行中，写作之优劣取决于是否通晓诗歌，故其主要含义在于诗体与修饰二者。 第一者： 诗体者，暂时而言，所欲之义， 义之分截，词之串联。 如是所说：诗歌作者想要表达或思虑的意义，即是诗歌的体。将意义确定后，再将词语巧妙地组合，此称为以所欲之义来区分。(162a) 诗体亦分为三种：韵文（如七言、九言等），不分句的散文，以及二者混合的混合文。 若以韵文的组成方式或种类来划分，则有“散体”、“类体”、“宝库体”、“集结体”四种。它们依次是：在一句韵文中独立完整地表达一个意义；针对一个要表达的意义，聚集许多偈颂并以一个动词来阐明；句逗和动词多种多样，且偈颂数量不确定。
English
For those who uphold (this). (161b) One should meticulously examine the ways in which the fundamental and branching sounds manifest within Dharma and time, and what is stated in the *Kālachakra Tantra* regarding the prophecy of good and bad results. One should also primarily rely on the manifestation of sounds in the meaning of the *Sūtra of Victorious War*, and through the wheels of essential pith instructions, revealing hidden matters of acceptance and rejection directly. Furthermore, one should learn other minor calculations such as the “source calculation” or “black calculation,” which prophesy good and ill through the five elements to be calculated, and the two branches of knowledge: the fundamental knowledge of the calculator's nature, and the two branches of knowledge encompassed by the four hidden treasuries of self-nature of the elements, the appearing object, the decisive mind, and the grasping consciousness, which are the illusory appearances of ignorance. Chapter 2: On Poetics, there are two: 1. Body (Form); 2. Ornamentation. 1. The first is: The intended meaning of poetry, its body (form) comprises verse, prose, and mixed forms. Free verse, classified verse, treasury verse, and compiled verse are bound by chapters. Verse has four lines; prose is narration and discourse. Mixed forms are primary and secondary dramas, and champu. Likewise, as stated in the sutras: “To clarify the sacred Dharma, poetry should be composed. The Three Jewels should be praised. From this, unsurpassed enlightenment will be attained.” And so on. Among the three excellent deeds of the wise, the quality of composition (whether good or bad) depends on the knowledge or ignorance of poetry. Therefore, its main meaning lies in the two aspects: the body (form) and ornamentation. The first one is: The body (form), for the time being, is the intended meaning, divided into meanings, a garland of words. As stated: The meaning that a poet wishes to express or contemplates is the body of the poetry. After determining the meaning, then skillfully arranging the words, this is said to be distinguished by the desired meaning. (162a) This body (form) also exists in three types: verse (with seven or nine syllables per line, etc.), undivided prose, and mixed forms combining these. If divided by the manner of composing verse or by type, there are four: free verse, classified verse, treasury verse, and compiled verse. Respectively, they are: expressing a single meaning independently and completely within one verse; gathering many stanzas for a single topic and clarifying it with one verb; and having various punctuation marks and verbs, with an indefinite number of stanzas.
Tibetan
མེད་པ་མཛོད་ལྟར་འདུས་པ་དང༌། བརྗོད་བྱའི་ཚིག་དོན་གཅིག་ལ་ཤློ་ཀ་དང་བྱ་ཚིག་མང་པོ་ཅན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་སརྒྒ་ཞེས་པ་ལེའུ་རབ་བྱེད་དམ་སྐབས་དུ་མས་བཅིངས་པ་ནི་སྙན་དངགས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེའང་། མངོན་པ་ཀུན་བཏུས་ལས། རྐང་པ་གཅིག་ནས་དྲུག་པའི་བར་དུ་ཡོད་པར་བཤད་ཀྱང་། སྙན་དངགས་པའི་ལུགས་རྐང་པ་བཞི་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ལྷུག་པ་ལ་བརྗོད་པ་དང་གཏམ་ཞེས་མིང་གཉིས་སུ་ཡོད་ཀྱང༌། སློབ་དཔོན་དཎྜིས་དེ་གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་བཞེད་ཅིང༌། པཎྜི་ཏ་རིག་བྱེད་རྒྱ་མཚོས། བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད། ལྷུག་པའི་སྙན་དངགས་གང་ཞིག །སྔོན་བྱུང་གི་གཏམ་རྒྱུད་ལས་དྲངས་པ་མ་ཡིན་པའི་རིགས་བརྗོད་པ་དང༌། གཏམ་གྱི་མཚན་ཉིད། ལྷུག་པའི་སྙན་དངགས་གང་ཞིག །སྔོན་བྱུང་བའི་གཏམ་བརྒྱུད་ལས་བརྩམས་ཏེ་བརྗོད་པ་ཤས་ཆེ་བ་ཡིན། ཞེས་བཞེད་ལ། མེ་ལོང་དུའང༌། སྔོན་བྱུང་གཏམ་ལས་གྱུར་པའམ། ། ཅིག་ཤོས་ལེགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་མཐུན་པས་ལེགས་ཞེས་མཁས་པ་སྔ་རབས་པ་དུ་མ་གསུང་ངོ༌། ། སྤེལ་མ་ལའང་། གཙོ་བོ་དང་། ཕལ་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། སྐད་རིགས་བཞི་ཚང་ཞིང་བཅད་ལྷུག་སྤེལ་མའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཟློས་གར་ཉིད་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི། སྐད་རིགས་གང་རུང་ལ་(༡༦༢བ)བརྟེན་ཅིང་བཅད་ལྷུག་བསྲེས་པ་ཙམྤཱུ་ཞེས་གྲགས་པ་དེ་ཡིན་པ་དང༌། གཞན་ཡང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ལེགས་སྦྱར། རང་བཞིན། ཟུར་ཆག །འདྲེས་མ་དང་བཞིར་བཤད་དོ། ། ད༢ གཉིས་པ་རྒྱན་ནི། མཛེས་བྱེད་ཚིག་སྦྱོར་མཐུན་མིན་ཡོན་ཏན་བཅུ། ། ཐུན་མོང་དོན་རྒྱན་སྒྲ་དང་གབ་པའི་ཚིག ། སྐྱོན་སྤངས་རྩོམ་པ་འཇིག་རྟེན་རྒྱན་དུ་བྱེད། ། མེ་ལོང་གཞུང་ལས། སྙན་དངགས་མཛེས་པར་བྱེད་པ་ཡི། ། ཆོས་རྣམས་རྒྱན་ཞེས་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། ཅེས་འབྱུང་བ་ལྟར། ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུའི་ལུས་ལ་དོ་ཤལ་དང་དཔུང་རྒྱན་ལ་སོགས་པས་མཛེས་པར་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་སྙན་དངགས་ཀྱི་ལུས་ལའང་སྦྱར་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་རྒྱན་གྱིས་མཛེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཚིག་སྦྱོར་བ་ནི་རྒྱན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའང་དཎྜིའི་གཞུང་ལས། ཤར་ལྷོའི་ལམ་སྲོལ་སོ་སོ་བ། ། སྦྱར་བ་རབ་དྭངས་མཉམ་ཉིད་དང༌། ། སྙན་དང་ཤིན་ཏུ་གཞོན་པ་དང༌། ། དོན་གསལ་བ་དང་རྒྱ་ཆེ་དང༌། ། བརྗིད་དང་མཛེས་ལྡན་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། ཡོན་ཏན་འདི་བཅུ
Chinese
如无尽藏般聚集，且一个所表达的词义有众多偈颂和动词，它们又被名为“萨迦”（Sarga）的诸多章节、部类或篇章所束缚，这便称为“大诗歌”。 至于偈颂，在《俱舍论》（Abhidharmasamuccaya）中虽说有一行至六行，但在诗歌家的传统中，却唯有四行。 散文虽有“叙述”（Brjod pa）和“故事”（Gtam）两个名称，但导师檀底（Dandi）认为两者意义相同。 班智达《吠陀海》（Rigjed Gyatsho）认为：叙述（Brjod pa）的定义是，那种并非引自过往故事的散文诗，叙述种类；故事（Gtam）的定义是，那种大部分基于过往故事而创作叙述的散文诗。 在《诗镜》（Kavyadarsha）中也提到：“或源自往昔故事，或依凭其他优秀者。” 众多古代学者都说这样很好，因为这与（之前所说）相符。 混合体（Spel ma）也有两种：主要的和次要的。 第一种是，具备四种语种，具有诗、散文和混合体本质的戏剧（Zlos gar）。 第二种是，基于任意一种语种（162b页），只是混合了诗和散文，被称为“瞻部”（Campu）的那种。 此外，若从表达方式上区分，则分为四种：梵语（Sanskrit）、俗语（Prakrit）、离合语（Apabhramsa）和混合语。 丁二，第二，庄严（辞格）是： 能令词语优美和谐或不和谐的十种功德， 共同的义庄严、声（庄严）和隐语， 舍弃过失的创作，是世间的庄严。 正如《诗镜》（Kavyadarsha）论典中所说：“令诗歌优美之法，名为庄严。” 就像人的身体被项链、臂钏等装饰物所美化一样，诗歌的本体也被譬喻（Sbyar ba）等义庄严所美化，因此，那样的词语结构便称为“庄严”。 又在檀底（Dandi）论典中（提到）： 东、南（方）各自的风格， 譬喻、极致清澈、等同， 悦耳、极其柔和， 义理清晰、广博， 庄严、具美、三摩地（Samadhi）， 此十种功德。
English
Accumulated like an inexhaustible treasury, and having many verses and verbs for a single expressed word-meaning, these, being bound by numerous chapters, sections, or cantos called "Sarga," are termed "great poetry." As for verse, although the *Abhidharmasamuccaya* states that it can have one to six lines, in the tradition of poets, it is exclusively of four lines. Although prose has two names, *brjod pa* (narration) and *gtam* (tale), Acarya Dandi considers these two to be one in meaning. Pandita Rigjed Gyatsho (Veda-ocean) holds: the definition of *brjod pa* (narration) is prose poetry that narrates types not drawn from past tales; and the definition of *gtam* (tale) is prose poetry that mostly narrates, composed based on past tales. In *Kavyadarsha* (Mirror of Poetry) it is also stated: "Or derived from past tales, or based on the other excellent one." Many ancient scholars say this is good, as it is consistent (with what was mentioned before). Mixed style (Spel ma) also has two types: primary and secondary. The first is theatrical (Zlos gar), possessing the nature of verse, prose, and mixed style, complete with four types of language. The second is that which is based on any type of language (folio 162b) and is merely a mixture of verse and prose, known as Campu. Furthermore, if divided by means of expression, there are four types: Sanskrit, Prakrit, Apabhramsa, and Mixed. D2, Second, Ornaments are: Ten qualities, whether concordant or not, that make phrases beautiful, Common semantic ornaments, sound (ornament) and hidden words, Composition free from faults, makes it an ornament in the world. As it appears in the *Kavyadarsha* treatise: "Those dharmas that make poetry beautiful are supremely called ornaments." Just as a man's body is adorned by necklaces, armlets, and so forth, so too the body of poetry is made beautiful by semantic ornaments such as simile (Sbyar ba), therefore, such phrase structures are called "ornaments." Again, in Dandi's treatise: The distinct styles of the East and South, Simile, supreme clarity, equality, Sweetness and extreme youthfulness, Clarity of meaning and extensiveness, Majesty and beauty, Samadhi (Ting nge 'dzin), These ten qualities.