Tibetan
་དུ་འགྱུར་བའོ། ། ཏ༢ [གཉིས་པ་བརྩེ་བའི་བསམ་པ་ནི།] བརྩེ་བ་གཉིས། ། ཞེས་པ་ནི། རབ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལ་བཞག་འདོད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ། དེ་མེད་ན་གང་འཆད་པའི་དོན་དེ་ལེགས་པར་ཤེས་ཤིང་ཕན་འདོད་ཀྱིས་ཟང་ཟིང་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་འཆད་པའི་སྙིང་རྗེ་ངེས་པར་དགོས་ཏེ། དེས་རང་གི་བཤད་པ་ལམ་དུ་འགྱུར་ལ། ཕན་འདོད་མེད་ཅིང་ཟང་ཟིང་སོགས་ལ་ལྟོས་པ་ནི་ཆོས་འཚོང་བའི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཏ༣ [གསུམ་པ་སྦྱོར་བ་བཟོད་པ་ལྡན་པ་ནི།] བཟོད་གསུམ་ལྡན་པས། ཞེས་པ་ནི། འཆད་དུས་ཀྱི་ངལ་དུབ་དང་དཀའ་ལས་ལ་སྐྱོ་བ་མེད་པའི་བཟོད་པ། སློབ་མས་དྲི་བར་བཟོད་པ། གཞན་གྱིས་བརྩད་པར་བཟོད་ཅིང་ལན་འདེབས་ནུས་པ་གསུམ་གྱིས་གདུལ་བྱ་རྗེས་སུ་འཛིན་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་དེ་དག་ཚང་བས་བཤད་ན་འཁོར་གྱི་སྐྱེ་བོ་ལ་འཇེབས་ཤིང་མཛེས་ལ་ལམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དེ་ལྟར་བློ་བཟང་སྐྱོ་བ་མེད་ལྡན་བརྩེ་བ་ཅན། ། སྙན་པར་རབ་གྲགས་ཆོ་ག་བཟང་ཤེས་ལྡན་པ་ཡིས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལེགས་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་པ་སྟེ། ། བཤད་པས་སྐྱེ་བོའི་ནང་ན་ཉི་མ་བཞིན་དུ་ལྷམ། ། ཞེས་སོ། ། ཉ༢ གཉིས་པ་བཤད་པའི་ཐབས་ལ་གཉིས། ཏ༡ སྤྱིར་བཤད་པ། ཏ༢ བྱེ་བྲག་ཏུ་དབྱེ་བའོ། ། ཏ༡ དང་པོ་ནི། བཤད་པའི་སྒོ་དྲུག་གམ། ། ཞེས་པ་སྟེ། མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ། ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ། དེའི་དོན། དེའི་རྒྱུ། དེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ། ཤེས་པའི་འབྲས་བུ། དེ་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་དྲུག་གམ། རྣམ་པར་བཤད་པ་བསྡུས་(༡༥ན)པའི་སྒོ་ལ་སོགས་པ་སྒོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་འཆད་པར་གསུངས། གཞུང་ཁ་ཅིག་ལས། དགོས་དོན། བསྡུས་དོན། ཚིག་དོན་གསུམ་གྱིས་འཆད་ཅིང༌། ལ་ལར། སྤྱི་དང་ཡན་ལག་གི་དོན་གཉིས་ཀྱིས་འཆད་པར་བཤད་དོ། ། མཆིམས་པ་ནི། འདི་ལྟར་དོན་བསྟན་པ་དང༌། གཞུང་བཤད་པ་དང༌། དེ་དག་ངེས་པར་བྱ་བའོ། ། དང་པོ་ནི། གཞུང་གི་ངག་དོན་སྐམ་ཕོགས་སུ་བསྟན་ཏེ། གང་ལས་འོངས་པའི་འབྲེལ། ཅིའི་ཕྱིར་བཀོད་པའི་དགོས་པ། ཅི་ཞིག་བསྟན་པའི་བརྗོད་བྱ་གསུམ་གྱིས་ངེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེས་སློབ་མ་ཆོས་ཀྱི་དོན་བཟང་བར་འགྱུར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། དཀྱུས་ཀྱི་འཐེམ་སྦྱོར་གྱིས་ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་ངོས་བཟུང་སྟེ། དོགས་སྤང་གི་ཚུལ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་ཆོས་བཤད་ནས། དེས་དངོས་ཤུགས་ལ་ཇི་ལྟར་བསྟན་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེས་སློབ་མ་ཚིག་ལ་མཁས་པར་བྱེད་དོ། ། གསུམ་པ་ནི། དེ་དག་གིས་གཞུང་དོན་རྟོགས་ཀྱང༌། གཞན་གྱི་རྒོལ་བ་མི་བཟློག་པ་སྲིད་པས་བཤད་ཟིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་འགལ་ཟློས་མ་འབྲེལ་ལོ་ཞེས་བསམ་པ་མ་རྟོགས་པའི་རྒོལ་བ་བཀོད་ནས་དེའི་བསམ་པ་བསལ་བྱེད་ཀྱི་ལན་གདབ་པ་དང༌། ལུང་རིགས་གཞན་གྱི་ལན་དོན་དགོངས་པ་ཅན་དུ་དོགས་པ་སྤངས་པ་སྟེ། དེས་སློབ་མ་གཞུང་དོན་ལ་ངེས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བཞེད་དོ། ། ཏ༢ གཉིས་པ་[བྱེ་བྲག་ཏུ་དབྱེ་བ་]ནི། དགོས་དོན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཐོག་མར་བརྗོད། ། བསྡུས་དོན་གཉིས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དྲུག་དང་ལྡན། ། ཚིག་དོན་བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ་སྒྲ་དོན་བཅས། ། མཚམས་སྦྱོར་གཉིས་པོ་གོ་བདེ་འབྲེལ་ཆགས་ཤིང༌། ། བརྒལ་ལན་ལུང་དང་རིགས་པས་གཏན་ལ་དབབ། ། འདི་ནི་རྣམ་བཤད་རིགས་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར། ད་ལྟ་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་འཆད་ཚུལ་ཏེ། དེ་ལའང༌། དང་པོ་དགོས་པའི་དོན་བརྗོད་པས་ཉན་པ་པོ་ཉན་འཛིན་ལ་འབད་པར་འགྱུར་བས་སྤྱིའི་དགོས་པ་ཉན་བཤད་བྱས་པའི་ཕན་ཡོན། ཁྱད་པར་གྱི་དགོས་པ་བཤད་བྱའི་ཆོས་དེ་དང་(༡༥བ)འབྲེལ་བ་ཐོག་མར་བརྗོད། གཉིས་པ་བསྡུས་པའི་དོན་ལ་གཉིས་ཏེ། ངག་དོན་བསྡུས་པའི་དོན་ནི། གཞུང་འདིའི་ངག་དོན་འདི་ཡིན་ཞེས་གཞུང་དེ་ནས་དངོས་སུ་བཤད་པ་རྣམས་དོན་ཚན་ཁྲིགས་སུ་བཀོད། དེ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་ན་གཞུང་དེ་ན་མེད་ཀྱང་ལུང་དང་རིགས་པས་གཞུང་གཞན་ནས་བླངས་ཏེ་གོ་བདེ་ཞིང་བཟུང་སླ་བའི་ངག་དོན་བསྡུས་ཏེ། ཐོག་མར་བཤད་དོ། ། སོ་སོའི་བསྡུས་དོན་ནི། གཞུང་གི་ཐོག་མཐའ་མ་ལུས་པ་བློ་ཡུལ་དུ་བྱས་ལ། སྤྱི་སྡོམ་ཆེན་པོ་རྣམས་སོ་སོར་བཞག །ནང་གསེས་ཀྱི་དབྱེ་བ་རྣམས་མི་འགལ་བར་ཕྱེ། ཡན་ལག་གི་དབྱེ་བསྡུ་རྣམས་མ་འདྲེས་པར་བཤད་དེ། སྤྱིའི་བསྡུས་དོན་ཆོད་ཆེ་བ། བྱེ་བྲག་གི་གཞུང་དོན་གོ་བདེ་བ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྡོམས་པའི་ཁར་ཚིག་གསལ་བ་དང༌། བརྗོད་པ་བདེ་བ། ངག་ཉུང་བ། ཚིག་སྙོམས་པ། གཟུང་སླ་བ་བཅས་ཡོན་ཏན་དྲུག་དང་ལྡན་པ་སྟེ། མདོར་ན། རང་གིས་བརྗོད་པ་དེ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་སླ་ཞིང༌། གཉིས་ཀའི་རྣ་བར་སྙན་པ་ཞིག་ཤེས་ན་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་ཚིག་གི་དོན་ནི། ལེགས་སྦྱར་ལ། བྱེད། དངོས། ལས་གསུམ། ཡི་གེ་ཕྱིས་བསྣན་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་འཆད་པ་དང༌། བོད་སྐད་ལ། གང་བཤད་བྱ། གང་གིས་འཆད་བྱེད། ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་ལས་གསུམ་དང་སྦྱར་ཞིང༌། དེའང་ཐོག་མར
Chinese
成为。 T2 [第二，慈悲心是：] 两种慈悲。 这意味着：首先是愿将一切有情众生安置于大菩提的悲心；若无此悲心，那么为了让所讲之义被善加理解并利益他人，不依赖世俗财物而宣讲的悲心，是必不可少的。以此，自己的宣说才能成为道途。若无利益他人的愿望，而依赖世俗财物等，则会成为贩卖佛法的过失。 T3 [第三，具足忍耐的实践是：] 具足三种忍耐。 这意味着：在宣讲时，不因疲劳和艰辛而厌倦的忍耐；忍耐学生提问；忍耐他人辩驳并能作出回应，这三种忍耐能使人摄受所化众生。 如此，若具足这些法而宣讲，则能令听众欢喜、庄严，并成为道途。 《大乘庄严经论》云： 如是智善无倦怠，具足悲心； 善巧闻名通方便，持有正知； 菩萨善说真谛者， 宣讲于众如日耀。 如是说。 N2 第二，宣讲的方法有两种：T1 普遍宣讲，T2 差别宣讲。 T1 第一是： 六种宣讲门，或... 这意味着：在《阿毗达磨集论》中，宣讲是通过“所应遍知之法、其义、其因、遍知彼、遍知之果、善巧遍知”这六种；或通过“略广分别说（15na）”等十二种宣讲门来进行的。 在有些论著中，通过“必要义、总摄义、词句义”这三种来宣讲。 另一些则说，通过“总义和支分义”这两种来宣讲。 钦巴（Chimpam）论师认为：是这样，开示义理、解释经论、以及确定这些。 第一是：直白地开示经论的文义，通过“其来源的关联、安排的目的、所宣说的主题”这三者来确定。以此，学生将善解佛法之义。 第二是：通过上下文的连接安排，辨明其特殊之处，并以遣除疑惑的方式，解说其特殊的法。通过这个，直接和隐约地，如何宣说...
English
becomes. T2 [Second, the thought of compassion is:] Two kinds of compassion. This means: Firstly, the compassion that wishes to place all sentient beings in great enlightenment. If that is absent, then the compassion that wishes to teach well and benefit (others), what is taught must be well understood, and without relying on material gain, such compassion in explanation is definitely necessary. Through this, one's own explanation becomes a path. If there is no wish to benefit and one relies on material gain etc., it becomes the fault of selling the Dharma. T3 [Third, having patience in application is:] By having the three kinds of patience. This means: Patience in not being discouraged by fatigue and hardship during teaching; patience with students asking questions; and patience with others debating and being able to answer. These three enable one to guide disciples. Thus, if one teaches with all these qualities complete, it will be pleasing and beautiful to the assembly of people, and will become a path. From the Mahayana-sutra-alamkara (Ornament of the Sutras): Thus, one with good wisdom, free from weariness, endowed with compassion; Widely renowned for good methods, possessing knowledge; A Bodhisattva who speaks excellently, Shines among beings like the sun through explanation. Thus it is said. N2 Second, there are two methods of explanation: T1 General explanation, T2 Specific differentiation. T1 The first is: Six doors of explanation, or... This means: In the Abhidharma-samuccaya (Compendium of Abhidharma), it is taught that explanation is done through "the object to be fully known, its meaning, its cause, fully knowing it, the fruit of knowing, excellently knowing it," these six; or through twelve doors of explanation, such as the summarized explanation (15na). In some treatises, explanation is done through three: "the purpose, the summarized meaning, and the literal meaning." In others, it is said that explanation is done through two meanings: general and specific parts. According to Chimpam: This is by presenting the meaning, explaining the treatise, and making these certain. The first means: Presenting the bare literal meaning of the treatise, determined by "the connection from which it originated, the purpose for which it was arranged, and the subject matter it teaches," these three. Through this, the student will grasp the excellent meaning of the Dharma. The second means: By identifying the specific basis through the context's connected arrangement, and explaining the distinctive qualities that clarify doubts. Through this, directly and implicitly, how it is taught...
Chinese
这种行为，能使学子精通词句。 第三点是：虽然他们理解了教义，但仍有可能无法反驳他人的辩驳，因此，针对那些误解了已阐述内容、认为其矛盾、重复或不相关的人，通过设置这样的反驳，并给出能消除他们误解的答复；以及对于那些对其他经典和逻辑的回答的意图有疑问的人，通过消除他们的疑虑。这样，学子们就能对教义获得确切的理解。他们是这样认为的。 2. 第二点 [分而析之] 是： 目的意义总与别，首先阐明。 扼要义理具二德，兼六种功德。 词义、施作、事业三，兼具音义。 连结二者易理解，且前后相贯。 驳辩答复依经论，以理确立。 这正是《释量论》中所说的，目前广为流传的讲说方式。其中，首先阐述目的意义，听者会因此努力倾听和领受，从而说明听闻和讲说的一般利益。其次，阐述所要讲说的法义与 (15b) 之间的特殊关联。 第二点，扼要义理有二： 语词意义的扼要：将此论著中明确阐述的语词意义，按条目整理。若有此论著中未提及，但通过经教和理证从其他论著中撷取，且易于理解和记忆的语词意义，则先行概括阐述。 各自扼要的意义是：将论著从头到尾的全部内容都纳入心中，将主要的总括分别安立。内部的分类应无矛盾地划分。支分的分类和摄集应无混淆地阐述。这样，在将总括的扼要意义与易于理解的特定论著意义二者结合起来的同时，还具备词句清晰、表达流畅、言语简洁、措辞匀称、易于记忆这六种功德。 简而言之，若能使自己所讲之语易于他人理解，且对双方皆悦耳，方可谓之智者。 第三点，词义是：在梵语中，是通过“施事、受事、业”三者，以及后加字母等方式进行阐述； 在藏语中，则是结合“何者被讲说、何者是讲说者、如何讲说之业”三者； 并且，最初
English
This practice enables disciples to become skilled in language. The third point is: Although they may understand the meaning of the texts, it is possible they cannot refute others' arguments. Therefore, by presenting arguments from those who misunderstand the already explained content, claiming it to be contradictory, redundant, or irrelevant, and then providing answers that resolve their misconceptions; and by dispelling doubts from those who question the intended meaning of other scriptural and logical responses, disciples will gain a definite understanding of the textual meaning. This is what they hold. 2. The second point [specific differentiation] is: General and specific purposes, first expound. Summarized meaning possesses two merits, endowed with six qualities. Verbal meaning, agent, and action three, including sound and meaning. The two connections are easy to understand, and coherent. Refutations and answers are established by scripture and logic. This is the currently well-known method of exposition, as taught in the *Pramanavarttika* (Commentary on Logic). In this regard, first, by stating the purpose and meaning, listeners will be diligent in listening and comprehending, thus explaining the general benefit of hearing and expounding. Second, the specific connection between the dharma to be expounded and (15b) is first stated. Second, the summarized meaning has two parts: The summarized meaning of the verbal meaning is: The verbal meanings explicitly stated in this text are organized into clear sections. If there are necessary verbal meanings not found in this text but drawn from other texts through scripture and logic, which are easy to understand and remember, they are summarized and explained first. The summarized meaning of each individual part is: To bring the entire text from beginning to end into mind, and to individually establish the major summaries. The internal divisions should be made without contradiction. The divisions and collections of branches should be explained without confusion. Thus, while combining the main summarized meaning with the easily understandable specific meaning of the texts, it also possesses six qualities: clarity of words, ease of expression, conciseness of speech, rhythmic phrasing, and easy to grasp. In short, if one's exposition is easy for others to understand and pleasant to both parties' ears, then one is learned. Third, the meaning of words is: In Sanskrit, it is expounded through the three (aspects of) "agent, object, and action," and by means of added letters, etc.; In Tibetan, it is combined with the three (aspects of) "what is to be expounded, by whom it is expounded, and the action of how it is expounded"; And also, initially