Tibetan
་ལྡན་པ་དག་མ་མོ་ལྟ་བུ། མ་མོ་(༡༠༨བ)ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བདག་ཁོ་ནས་སྨྲ་བར་བྱ་སྟེ། མ་མོ་ལྟ་བུ་ནི། ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་དང༌ཞེས་སོགས་བཤད་ནས། དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་དུ་ངེས་པར་བྱས་ནས་ས་བླའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འོག་མིན་གྱི་བར་དུ་ཡུད་ཙམ་གྱིས་གྲགས་ཏེ་བཀའ་བསྡུ་བ་དེ་ལ་ལྔ་བརྒྱས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་ཞེས་གྲགས་སོ། ། དེ་ཡང་ཕུང་པོ་རྟེན་འབྲེལ་བྱང་ཕྱོགས་ལུང༌། ། རིང་པོ་བར་མ་གཅིག་ལས་འཕྲོས་སོགས་བཞག ། འདུལ་དང་མངོན་པ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེའང་བསྡུ་བའི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། མདོ་སྡེ་རྣམས་ནི། ཕུང་པོ་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་པ་ཕུང་པོར། སྐྱེ་མཆེད་དུ་ལྡན་པ་སྐྱེ་མཆེད་དུ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་འཕགས་པའི་བདེན་པས་རིག་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ནི། དེ་གླེང་གཞི་དང་ལྡན་པར། ཉན་ཐོས་ཀྱི་བཤད་པ་མང་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བཤད་པར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཤད་པ་མང་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཤད་པར། བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་དང་ལྡན་པ་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་མང་བ་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་སྡེར། ཚིགས་བཅད་དང་ལྡན་པ་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ལུང་རྣམས་སུ་སོ་སོར་བསྡུས་ཤིང༌། གང་མདོ་སྡེ་དང་པོ་ནི་ལུང་རིང་པོར། བར་མ་ནི་ལུང་བར་མར། ཚིགས་གཅིག་ནས་ཚིག་བཅུའི་བར་ནི་གཅིག་ལས་འཕྲོས་པའི་ལུང་སོགས་སུ་བཞག་གོ། ། འདུལ་བའང་། ལྟུང་བ་སྡེ་ལྔ། རྩོད་པ་ཞི་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་བདུན། བཅས་པ་དང་རྗེས་བཅས། སོ་སོར་སྤང་བ་དང་གནང་བ། གསོལ་བའི་ལས། གཞི་བཅུ་བདུན་སོགས་སྡེ་སྡེར་བསྡུ་བ་དང་སོ་སོར་དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་གཞུང་དུ་བྱས་ཤིང༌། མངོན་པའང་སྡེ་ཚན་དུ་བསྒྲིལ་བའི་ཚུལ་དེ་བཞིན་དུ་མཛད་དོ། ། དེ་ལྟར་བཀའ་བསྡུ་དང་པོར་གྲགས་པ་འདི་ནི་ཉན་ཐོས་པ་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་གི་སྡེ་སྣོད་བསྡུ་བའི་དངོས་གཞི་ཡིན་ནོ། ། བསྟན་པའི་གནས་ཚད་ལོ་གྲངས་སྟོང་དུ་བཤད། ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་(༡༠༩ན)ལུགས་འདི་ལ་བསྟན་པའི་གནས་ཚད་འདུལ་བ་ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ལས་བཤད་པ་ལྟར། གཙོ་ཆེར་ལོ་གྲངས་སྟོང་ཕྲག་གཅིག་ཏུ་གནས་པར་འདོད་ཅིང༌། དེའང་ལྔ་བརྒྱ་ནི་བསྟན་པ་དངོས་དང་། ལྔ་བརྒྱ་ནི་གཟུགས་བརྙན་དུ་འགྱུར་པའོ། །རིང་མཐའ་དགའ་བའི་བཤེས་ཀྱི་རྟོགས་བརྗོད་ལས་ཡར་འཕེལ་དྲུག་བརྒྱའི་བར་དུ་གནས་པའང་བཤད་དེ། རགས་པ་ཙམ་འོག་ཏུ་འབྱུང་ངོ༌། ། ཇ༣ གསུམ་པ་[ཐེག་ཆེན་བ
Chinese
具足者如同根本（108b）一样。所谓如同根本，这是我独自所说的，如同根本，是能够彻底阐明所知之相的。如此，在宣说了四念住等等之后，阿罗汉们相互确定，连世俗天神们也特意宣说，其声刹那间传遍了色究竟天。因此，此次结集被称为“五百比丘结集”。 蕴、缘起、菩提分、契经， 长部、中部、相应部等被安立。 律和阿毗达磨也是如此。 那么，结集的方式是怎样的呢？关于契经，与蕴相应的被归入蕴相应部，与处相应的被归入处相应部，与缘起和圣谛正见相应的，则归入有缘起分。多为声闻论述的，则归入声闻论述分；多为佛陀论述的，则归入佛陀论述分；多宣说三十七菩提分（道支）的，则归入正宣说（道支）部。与偈颂相应的，则被分别归入相应的契经部。其中，契经最初的（教法）被归入长部，中部的被归入中部，从一偈到十偈的则被归入增一契经等等。 律藏方面，五类堕罪，七灭诤法，制戒与随制，各自应断与应许，白（羯磨）法，十七事等，通过部类归纳和区分的方式，形成了经藏。阿毗达磨也以同样的方式，被汇集成部类。 如此，这被称为第一次结集，是声闻乘行者共同结集三藏的实际内容。 教法住世年数，说为一千年。 根据声闻乘（109a）的学说，关于教法住世的年限，如律藏《小品》所说，主要认为住世一千年。其中，五百年为正法住世，五百年为像法住世。在《亲友喜传》（Rin-mtha' dga'-ba'i bsheg-kyi rtogs-brjod）中也提到，最长可住世六百年（指增长期），其概要将在下文阐明。 卷三，第三部分 [大乘...
English
Those endowed [with such qualities] are like the fundamental (108b). This 'like the fundamental' is what I alone shall explain. 'Like the fundamental' means to perfectly illuminate the characteristics of the knowable. Thus, after explaining the Four Foundations of Mindfulness and so forth, the Arhats mutually ascertained [the teachings], and even the terrestrial deities specially proclaimed [it], its sound instantly reaching up to the Akaniṣṭha heaven. Hence, this council is renowned as the 'Council of Five Hundred'. Furthermore, the Skandhas, Dependent Origination, Factors of Enlightenment, Discourses, Long, Middle, Anguttara (Numerical) and so forth were arranged. Vinaya and Abhidharma were likewise. So, how was the compilation done? As for the Sutras, those endowed with skandhas were compiled into the Skandha collection; those endowed with sense-bases into the Sense-base collection; those endowed with dependent origination and the wisdom of the Noble Truths were placed into the section with an introductory basis. Those with many explanations by Śrāvakas were placed in the Śrāvaka explanations; those with many explanations by the Buddha were placed in the Buddha's explanations; those predominantly proclaiming the thirty-seven factors of enlightenment as limbs of the path were placed in the collection of discourses truly proclaiming [the factors of enlightenment]. Those endowed with verses were separately compiled into the corresponding discourse collections. Among these, the first Sutras were placed in the Dīgha Nikāya (Long Discourses), the middle ones in the Majjhima Nikāya (Middle Discourses), and those from one to ten verses in the Aṅguttara Nikāya (Numerical Discourses) and so forth. As for the Vinaya, the five categories of downfalls, the seven dharmas for settling disputes, the primary precepts and secondary precepts, individual prohibitions and permissions, the acts of formal request (karma-vācanā), the seventeen sections, and so forth, were made into texts through the method of categorizing and differentiating into sections. The Abhidharma was also similarly compiled into distinct sections. Thus, this renowned First Council was the actual basis for the compilation of the Tripitaka common to the Śrāvakas. The duration of the Dharma's existence is stated to be a thousand years. According to the Śrāvaka (109a) tradition, regarding the duration of the Dharma's existence, as explained in the Vinaya's *Minor Texts*, it is mainly held to endure for a thousand years. Of these, five hundred years are for the true Dharma, and five hundred years are for the counterfeit Dharma (image Dharma). In the *Biography of Joyful Friend of Limit* (Rin-mtha' dga'-ba'i bsheg-kyi rtogs-brjod), it is also stated that it endures up to six hundred years for its flourishing period; a general outline will appear below. Chapter 3, Third Part [Mahayana...
Tibetan
སྡུས་ཚུལ་]ནི། ཐུན་མིན་ཐེག་པ་ཆེ་རྣམས་མ་ག་དྷཱའི། ། ལྷོ་ཕྱོགས་དྲི་མེད་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱའི་རིར། ། བྱང་སེམས་འབུམ་ཕྲག་བཅུ་འདུས་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། བྱམས་དང་འཇམ་དཔལ་མདོ་འདུལ་མངོན་པ་བསྡུས། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བསྡུ་བ་ལ། རྒྱུའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་རྣམས་ནི། འཕགས་ཡུལ་གྱི་མཁས་པ་དག་གིས་ཡུལ་མ་ག་དྷཱ་ན་གྲོང་ཁྱེར་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་ལྷོ་ཕྱོགས། བི་མ་ལ་སམ་བྷ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འབུམ་ཕྲག་བཅུ་འདུས་ཏེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ནི་མདོ་སྡེ། བྱམས་པས་ནི་འདུལ་བ། འཇམ་དཔལ་གྱིས་མངོན་པ་རྣམས་བསྡུས་པར་བཤད་དོ། ། རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས་ཀྱང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བའི་སྡུད་པ་བྱེད་པ་པོ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དང༌། འཇམ་དཔལ་དང༌། གསང་བ་པའི་བདག་པོ་དང༌། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཅག་གི་རྩ་བའི་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ཉན་ཐོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གསུང་ནི་དེ་དག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་དོ། ། ལུགས་འདིར་བསྟན་པའི་གནས་ཚད་མང་ན་ཡང༌། ། ཡོངས་གྲགས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་ད་ལྟ་ནི། ། ལུང་གི་ལེའུ་ཡིན་གསུངས་ཀློང་ཆེན་སོགས། ། སྒྲུབ་དུས་གསུམ་ལས་ཤེས་རབ་སྐབས་སུ་བཞེད། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་འདིར། ཐུན་མོང་ལ་སྣང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཚད་རིང་ཐུང་མདོ་སྡེ་སོ་སོའི་དགོངས་པ་ལྟར་བཤད་པ་དང༌། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཚད་མེད་པར་གསུངས་པ་སོགས་མང་དུ་སྣང་(༡༠༩བ)ནའང༌། ལྗོངས་འདིའི་དཔྱོད་ལྡན་རྣམས་ལ་ཡོངས་སུ་གྲགས་ཤིང་དོན་ལ་གནས་པར་བཞེད་པ་ནི་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་སྟེ་ལྔ་སྟོང་དུ་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ད་ལྟའི་སྐབས་སུ་འབྲས་བུ་དང་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཡོལ་ནས་ལུང་གི་ལེའུའི་སྐབས་ཡིན་པར་གསུངས་ཤིང༌། ཀུན་མཁྱེན་ཀློང་ཆེན་པ་སོགས་ནི་ལུང་དང་སྒྲུབ་པ་གོ་བརྗེས་ནས་སྒྲུབ་དུས་གསུམ་ལས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སེམས་ཀྱི་དུས་རྫོགས་ཟིན་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་གཙོ་བོར་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་སླེབས་པར་བཞེད་དོ། ། བསྟན་པའི་གནས་ཚད་སྔ་ཕྱི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཞེད་པ་སྙིང་པོར་དྲིལ་ན། ལོ་ཆེན་དྷརྨ་ཤྲཱིས། མདོ་ལུགས་བསྟན་པའི་གནས་ཚད་ནི། ། བསྐལ་བཟང་འདུལ་ལུང་ཕྲན་ཚེགས་དང༌། ། འཕགས་པ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས། ། བསྟན་པའི་མདོ་ཡི་འགྲེལ་པ་དང༌། ། གསེར་ཕྲེང་ཅན
Chinese
[概要] 独特的“大乘”在摩揭陀（Magadha）境内， 南方名为“无垢生”（Vimalasambhava）的山上， 十万菩萨云集，金刚手（Vajrapani）， 弥勒与文殊，总集了经、律、论。 关于这不共的汇集，即缘起大乘的经藏，印度的智者们说，在摩揭陀国（Magadha）王舍城（Rajgir）的南方，名为“无垢生”（Vimalasambhava）的山上，有十万菩萨云集，其中金刚手（Vajrapani）结集了经藏，弥勒（Maitreya）结集了律藏，文殊（Manjushri）结集了论藏。 《正理炬论》（Togge Barwa）中也说：大乘是佛陀所说，因为最初的结集者是普贤（Samantabhadra）、文殊（Manjushri）、秘密主（Guhyakapati，即金刚手Vajrapani）、弥勒（Maitreya）等。而我们最初的结集者并非声闻，因为大乘的教法并非声闻的境界。故如是说。 此宗派所宣说的住世量虽然很多， 普遍公认的五百（五千）至今， 说是教证之期，龙钦（Longchenpa）等如是说， 在三修时期中，（他们）认为现在是智慧之期。 在此大乘宗派中，就其共同显现而言，长短量是依据各个经藏的意趣来阐述的；就其不共显现而言，也多有宣说无量（时间）者（109b）。然而，此地的贤哲们普遍认同并认为是符合实义的，乃是住世五百乘以十，即五千年。其中，现在已过了果期和修期，乃是教证之期。遍知龙钦巴（Longchenpa）等人则认为，通过教证与修行（的相互转换），在三修时期中，戒律和禅定的时期已经圆满，现在已进入主要修习智慧的时期。 总括前后一切关于教法住世量的主张，大译师法吉祥（Dharmashri）说： 依经宗派的教法住世量， 是贤劫的《律部》、《零散经论》， 以及圣者无尽慧（Akshayamati）所著， 《教法总持经》的注释， 和《金鬘》等。
English
[Summary] The unique Mahayana (teachings) in Magadha, On the mountain called Vimalasambhava in the south, Ten myriad Bodhisattvas gathered, Vajradhara (Vajrapani), Maitreya and Manjushri compiled Sutra, Vinaya, Abhidharma. Regarding this uncommon compilation, the causal Mahayana pitakas, scholars of India say that in the south of Rajagriha (Rajgir), the city in Magadha country, on the mountain called Vimalasambhava, ten myriad Bodhisattvas gathered. It is said that Vajrapani compiled the Sutras, Maitreya compiled the Vinaya, and Manjushri compiled the Abhidharma. Also, from the "Burning Logic" (Togge Barwa), it is stated: The Mahayana was taught by the Buddha, because the primary compilers were Samantabhadra, Manjushri, Guhyakapati (Vajrapani), Maitreya, and others. Our primary compilers were not Sravakas (hearers), because the teachings of Mahayana are not within their domain (understanding). Thus it is stated. Though many measures of the teachings' duration are explained in this tradition, The universally known five hundred times ten (five thousand) is currently, Said to be the chapter of transmission by Longchen (Longchenpa) and others, They hold that among the three periods of practice, it is the period of prajna (wisdom). In this Mahayana tradition, regarding what appears commonly, the long and short durations are explained according to the intent of each Sutra; and regarding what is uncommon, there are many explanations, such as speaking of immeasurable durations (folio 109b). However, what is universally known and considered meaningful by the wise ones in this land is the duration of five hundred times ten, which is five thousand (years). And from that, it is said that the present time has passed the period of result and practice, and is now the period of transmission. Omniscient Longchenpa and others, by exchanging transmission and practice, hold that among the three periods of practice, the periods of discipline and mind have been completed, and now it has reached the period where the practice of wisdom is primary. Summarizing the essence of all earlier and later views on the duration of the teachings, the Great Translator Dharmashri said: The duration of the teachings according to the Sutra tradition is: The Bhadrakalpa Vinaya, minor transmissions (texts), And by the noble Akshayamati (inexhaustible wisdom), The commentary on the teaching Sutra, And that with the golden garland.