Tibetan
ས་མི་ཁྱབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྡེ་གཅིག་པུ་ནི་གཉིས་ཀའི་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཕ༤ བཞི་པ་[དབང་པོའི་རིམ་པས་དབྱེ་བ་]ནི། དབང་པོའི་རིམ་ལས་ཆོས་འཁོར་རྣམ་གསུམ་མ་མོ། ། ཡང་ན། བཀའ་ཐམས་ཅད་གདུལ་བྱའི་དབང་པོའི་རིམ་པ་དང་སྦྱར་ན། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་རིགས་ཏེ། མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་གྱི་ལུང་དོན་ཀུན་མཁྱེན་དྲི་མེད་འོད་ཟེར་གྱི་ཞལ་ནས། དེ་ལ་ལས་དང་པོ་པའི་ཚེ། གཟུང་འཛིན་རང་རྒྱུད་པས་བཅིངས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལས་སེམས་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་སྤང་གཉེན་བླང་དོར་བྱེད་པའི་རིམ་པ་གཙོ་བོར་སྟོན་པས་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དང༌། བར་པ་གཉེན་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་མེད་པ་དང༌། ཐ་མ་གཤིས་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བསྟན་པ་དོན་དམ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་གསུམ་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ། དབང་པོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། བླ་ན་མེད་པའི་ཐེག་པ་སྟེ་གསུམ་ནི། མཚན་བརྗོད་ལས། ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་ངེས་འབྱུང་ལ། ། ཐེག་པ་གཅིག་གི་འབྲས་བུར་གནས། ། ཞེས་སོགས་གསུངས་པས་སོ། ། ན༢ གཉིས་པ་དགོངས་འགྲེལ་བསྟན་བཅོས་བཤད་པ་ལ་ལྔ། པ༡ རྩོམ་པ་པོ། པ༢ བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། པ༣ ངེས་ཚིག ། པ༤ དབྱེ་བ། པ༥ ཞར་བྱུང་བླང་དོར་གྱི་གནས་བཤད་པའོ། ། པ༡ དང་པོ་ནི། རབ་འབྲིང་ཐ་མའི་ཚད་ལྡན་རྩོམ་པ་པོས། ། དེའང་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོ་མཚན་ཉིད་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གསུམ་གང་རུང་གི་ཚད་དང་ལྡན་པ་དགོས་ཏེ། ཀུན་མཁྱེན་ཆོས་རྗེས། རབ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མཐོང་བ་སྟེ། ཀླུ་སྒྲུབ་དང༌། འཕགས་པ་ལྷ། ཐོགས་མེད་(༩༧ན)ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། ། འབྲིང་ཡི་དམ་ལྷའི་ཞལ་གཟིགས་ཏེ་གནང་བ་ཐོབ་པ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཙནྡྲ་པ་དང༌། ཞི་བ་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཐ་མ་ཡང་རིག་པའི་གནས་ལྔ་ལ་མཁས་ཤིང་བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་བཤད་པའི་གདམས་ངག་ཡོད་པ་སྟེ། སློབ་དཔོན་དཔལ་སྦས་དང༌། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་དང༌། ཤཱཀྱ་བློ་གྲོས་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། ད་ལྟའང་མཚན་ཉིད་གསུམ་རྗེས་མཐུན་པ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་ནི་རྩོམ་པ་པོའི་ཚད་དུ་རུང་བའོ། ། པ༢ གཉིས་པ་[བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་]ནི། རྒྱལ་བསྟན་དབང་བྱས། ཞེས་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། གང་ཞིག་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་འབའ་ཞིག་གི། ། དབང་བྱས་རྣམ་གཡེང་མེད་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཤད། ། ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་མཐུན་པ། ། དེ་ཡང་དྲང་སྲོང་བཀའ་བཞིན་སྤྱི་བོས་བླང༌། ། ཞེས་བཤད་པ་ལྟར། དངོས་དང་བརྒྱུད་ནས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྩོམ་པ་པོ་ལྟ་བ་ངན་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་སོགས་རྣམ་གཡེང་མེད་པའི་བློ་གྲོས་ཅན་གྱིས་བཤད་པའི་ངག་གང་ཞིག །ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། ། པ༣ གསུམ་པ་[བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ངེས་ཚིག་]ནི། འཆོས་སྐྱོབ་ཡོན་ཏན་ཅན། ། བསྟན་བཅོས་དེ་ནི་དྲུག་བྲལ་གསུམ་དུ་འདོད། ། མཚན་ཉིད་དེ་དང་ལྡན་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ངེས་ཚིག་ནི། ལེགས་སྦྱར་གྱི་སྐད་དུ་ཤཱསྟྲ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའང་ཤཱ་ས་ནི་འཆོས་པ། ཏྲ་ཡ་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྣམ་བཤད་རིགས་པར། ཉོན་མོངས་དགྲ་རྣམས་མ་ལུས་འཆོས་པ་དང༌། ། ངན་འགྲོའི་སྲིད་ལས་སྐྱོབ་བྱེད་གང་ཡིན་པ། ། འཆོས་སྐྱོབ་ཡོན་ཏན་ཕྱིར་ན་བསྟན་བཅོས་ཏེ། ། གཉིས་པོ་འདི་དག་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་མེད། ། ཅེས་སོ། ། ཡང་ཤཱསྟྲ་ཞེས་པ་ངེས་པར་བསྟན་པ་དང༌། གཞུང་ལུགས་ལ་འཇུག་པ་འཆི་མེད་མཛོད་དུ་བཤད་པ་ལྟར། ས་སྡེ་ལས། (༩༧བ) དོན་མེད་དོན་ལོག་དོན་དང་ལྡན། ། ཐོས་རྩོད་སྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་དང༌། ། ངན་གཡོ་བརྩེ་བྲལ་སྡུག་བསྔལ་སྤོང༌། ། བསྟན་བཅོས་དྲུག་བྲལ་གསུམ་དུ་འདོད། ། ཅེས་སོ། ། དེའང་རིག་བྱེད་བཞི་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པའི་དོན་མེད་པའི་བསྟན་བཅོས་དང༌། རྟག་ཆད་དུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པས་གྲོལ་བ་འགྲུབ་པར་སྨྲ་བ་སོགས་དོན་ལོག་པའི་བསྟན་བཅོས་དང༌། སྙན་ངག་ལ་སོགས་པ་ཐོས་པ་ལྷུར་ལེན་པའི་བསྟན་བཅོས་དང༌། རྟོག་གེ་ལ་སོགས་པའི་རྩོད་པ་ལྷུར་ལེན་དང༌། གཡུལ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངན་གཡོ་དང༌། བ་གླང་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་སྦྱིན་ཆོས་སུ་སྨྲ་བའི་རང་གཞན་ལ་འཚེ་བ་ཅན་བརྩེ་བ་དང་བྲལ་བའི་བསྟན་བཅོས་ངན་པ་དྲུག་དང་བྲལ་ཞིང༌། གནས་སྐབས་བདེ་ཞིང་མཐར་ཐུག་གྲོལ་བ་འགྲུབ་པའི་དོན་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པ་དང༌། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་སྤོང་བའི་བསྟན་བཅོས་གསུམ་ནི། སངས་རྒྱས་པ་དག་གིས་དང་དུ་བླང་བྱར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། ། པ༤ བཞི་པ་[བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་]ལ་གསུམ། ཕ༡ བྱེད་ལས་ཀྱི་
Chinese
因为其具有遍及大地且广大的特殊性。 故而，唯一确定的宗派应被认知为是二者共同的阿毗达磨藏。 丁四、第四[按根器次第而分]： 依根器次第，说法有三种。 又或者，将所有言教与所调伏众生的根器次第相符时，可分为三种法轮，这是合理的。如《解深密经》的教证所说，一切智无垢光（Drimed Özer）曾亲口说： 其中，在初学者阶段，为了保护心识免于被能取所取自续所束缚的烦恼，主要宣说断除对治、取舍的次第，即四圣谛的法门；中期为了遮止对对治法的执著，宣说无相法门；最后则宣说如实安住的实相、究竟离戏的法门，共有这三种。 若从根器方面划分，则有声闻、独觉以及无上乘这三种： 《文殊真实名经》中说： 以三乘而出离， 安住于一乘果。 等等，因为如此宣说了。 乙二、第二、解释意趣解释论（Shastra）分五：一、作者；二、论典的定义；三、词义决定；四、分类；五、顺带说明取舍之处。 丙一、第一： 具足上中下标准的作者。 并且，论典的作者必须具足上、中、下三种定义中任一种的标准， 遍知法王（Künkhyen Chöje）说：上品是亲见法性真理者，例如龙树（Nāgārjuna）、圣天（Āryadeva）、无著（Asaṅga）(97n)等。 中品是亲见本尊，并获得开许者，以及被大悲所加持者，例如旃陀罗波（Candrapa）和寂天（Śāntideva）等。 下品则是精通五明，并拥有传承上师所传口诀者，例如导师吉祥藏（Śrīgupta）、智心（Jñānagarbha）、释迦慧（Śākyabuddhi）等。如是所说，直至现在，凡是具足与此三种定义相符者，都可作为论典作者的标准。 丙二、第二、[论典的定义]： 掌持佛教。 如此等等。
English
Because it possesses the characteristic of being pervasive and extensive throughout the earth. Therefore, the single definitive section should be known as the Abhidharma Pitaka common to both. D4. Fourth [Division by faculties/capacities]: According to the order of faculties, the Dharma-wheel is of three kinds. Alternatively, when all teachings are aligned with the capacities of sentient beings to be tamed, it is reasonable to divide them into three Dharma-wheels. As stated in the *Saṃdhinirmocana Sūtra*, the omniscient Drimed Özer (Immaculate Radiance) personally stated: Among these, for beginners, to protect the mind from defilements bound by the self-existent apprehension of apprehended and apprehender, the Dharma-teachings primarily expound the stages of abandoning and adopting antidotes, which are the Four Noble Truths; in the intermediate stage, to counteract attachment to antidotes, the Dharma-teachings of signlessness are expounded; and finally, the Dharma-teachings explaining the ultimate reality as it is, which is the definitive ultimate reality, thus there are these three types. If divided in terms of faculties, there are three: Śrāvakas (hearers), Pratyekabuddhas (solitary Buddhas), and the Anuttarayāna (unsurpassable vehicle). In the *Mañjuśrīnāmasaṃgīti* (Chanting the Names of Mañjuśrī) it says: Through the three vehicles, one definitely emerges, And abides in the fruit of the one vehicle. And so on, because it is thus taught. B2. Second, the explanation of the *Shastra* that clarifies the intention (Gong-grel bstan-bcos bshad-pa) has five parts: P1. Author; P2. Definition of the Shastra; P3. Etymology; P4. Classification; P5. Incidental explanation of what to adopt and what to reject. P1. First: Authors possessing excellent, mediocre, and inferior standards. Moreover, the author of a shastra must possess the standards of any one of the three definitions: excellent, mediocre, or inferior. The omniscient Dharma King (Künkhyen Chöje) said: The excellent ones are those who have seen the truth of Dharmatā (reality itself), such as Nāgārjuna, Āryadeva, Asaṅga (97n), and so forth. The mediocre ones are those who have seen the face of the Yidam deity and received empowerment, and those who are blessed by great compassion, such as Candrapa and Śāntideva, and so forth. The inferior ones are those who are skilled in the five sciences and possess the oral instructions transmitted by their lineage gurus, such as Acarya Śrīgupta, Jñānagarbha, Śākyabuddhi, and so forth. As stated, even now, any individual who possesses qualities consistent with these three definitions is fit to be considered an author of a shastra. P2. Second, [Definition of a Shastra]: Mastering the teachings of the Victorious One. And so forth.
Chinese
此为。《究竟一乘宝性论》中说： 凡是仅以佛陀之教法， 由不散乱、具能自在之心所宣说， 与获得解脱之道相符顺者， 亦应如仙人（圣者）之言，顶戴奉行。 如是所说，直接或间接，为了诠释善逝（佛陀）圣教的密意，作者以无有恶见、疑虑等散乱之智所宣说的言语，皆与获得解脱之道相符顺。 第三，[论典的定义]： 具教化救护功德者， 该论典被认为是远离六种过失、具足三种功德。 具足此等特征的论典之定义，在梵语中称为“Śāstra”。其中，“Śāsa”是教化（纠正），“tra”是救护。因此，称为论典。 在《理正论》中说： 能够完全教化（纠正）烦恼诸敌， 以及救护脱离恶趣轮回者， 因其具教化救护之功德，故为论典。 此二者（功德）在其他（外道）宗派中是没有的。 如是说。 又如《不死藏》中所说，“Śāstra”意指必定开示（真理）以及引导（众生）趣入宗义（教法）。 在《瑜伽师地论》中（97b）说： 无义、邪义、具正义， 执著闻、诤、修， 邪恶、无悲、离痛苦， 论典被认为是远离六种过失、具足三种功德。 如是说。 其中，例如《吠陀》等无有真正意义的论典；以及宣称通过常断见等能获得解脱的邪见论典；以及执著于声律诗歌等闻法的论典；以及执著于辩论等争论的论典；以及宣扬通过战争获胜等邪恶伎俩的论典；以及宣称以屠杀牛等作为祭祀之法，具有自他伤害，无有悲悯的六种恶劣论典，是应远离的。而具有暂时安乐、究竟解脱之大义，以及能够成就菩提、断除一切轮回痛苦的三种论典，则是佛教徒所乐于接受的。 第四，[论典的分类]有三。第一，从作用（或功能）的
English
This is from 'The Uttaratantra Shastra' (Sublime Continuum): Whatever is solely of the Buddha's doctrine, Explained by a mind endowed with non-distraction and mastery, In harmony with the path to liberation, That, too, should be revered as the words of a sage (ṛṣi). As stated, directly or indirectly, for the purpose of interpreting the profound meaning of the Sugata's (Buddha's) teachings, any discourse explained by an author with intelligence free from wrong views, doubts, and other distractions, is in harmony with the path to attaining liberation. Third, [Definition of Shastra (Treatise)]: Possessing the qualities of rectification and protection, Such a Shastra is considered to be free from six faults and endowed with three virtues. That which possesses these characteristics is defined as a Shastra in Sanskrit (Tibetan: ཤཱསྟྲ་, Devanagari: शास्त्र, Romanized Sanskrit: Śāstra, Chinese literal meaning: 教化救护之书). 'Śāsa' means to rectify (teach), and 'tra' means to protect. Hence it is called a Shastra. In the 'Vyakhyayukti' (Reasoning of Exegesis), it says: That which rectifies (corrects) all enemies of defilements without remainder, And protects from the existence of lower realms, Because of its qualities of rectification and protection, it is a Shastra. These two (qualities) are not found in the systems of others (non-Buddhist schools). Thus it is said. Again, as explained in 'Amarakosha' (Immortal Treasury), 'Śāstra' (Tibetan: ཤཱསྟྲ་, Devanagari: शास्त्र, Romanized Sanskrit: Śāstra, Chinese literal meaning: 必定开示引导宗义) certainly means to instruct and to lead one into the doctrines. In the 'Yogacarabhumi Shastra' (97b), it says: Meaningless, erroneous meaning, possessing true meaning, Engaging in hearing, debating, and practicing, Evil cunning, devoid of compassion, abandoning suffering, A Shastra is considered to be free from six faults and endowed with three virtues. Thus it is said. These include treatises like the four Vedas, which lack authentic meaning; treatises with erroneous meaning, such as those that claim liberation is achieved through eternalist or nihilist views; treatises that prioritize hearing, such as those on poetry; treatises that prioritize debating, such as those on logic; treatises involving evil cunning, such as those for achieving victory in warfare; and the six bad treatises that lack compassion, causing harm to oneself and others, such as those that preach animal sacrifice (e.g., cows) as dharma. These six are to be avoided. Conversely, the three treatises that possess great meaning, leading to temporary happiness and ultimate liberation, and that achieve enlightenment and eliminate all the sufferings of samsara, are considered acceptable by Buddhists. Fourth, [Classification of Treatises] has three parts. First, based on their function (or activity).