Tibetan
་རྐྱེན་གཙོ་བོར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའོ། ། དེའང་ངེས་ཚིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ན། སུ་བྷཱ་ཥི་ཏ། ཞེས་ལེགས་པར་གསུངས་པ་སྟེ། རྣམ་བཤད་རིགས་པར། དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡང་དག་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ལེགས་པར་གསུངས་པའོ། །ཞེས་སོ། ། དེའི་དོན་ཡང་མདོ་ལས། དམ་པའི་ཆོས་ནི། ཐོག་མར་དགེ་བ། བར་དུ་དགེ་བ། ཐ་མར་དགེ་བ། དོན་བཟང་པོ། ཚིག་འབྲུ་བཟང་པོ། མ་འདྲེས་པ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ། ཡོངས་སུ་དག་པ། ཡོངས་སུ་བྱང་བ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཏེ། དེའང་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། ཐོག་མར་དགེ་བ་ནི། ཉན་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེད་པའོ། ། བར་དུ་དགེ་བ་ནི། རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་རྣམས་ཚེགས་ཆུང་ངུས་མཐའ་གཉིས་རྣམ་པར་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་ལ་ཡང་དག་པར་བརྟེན་པའོ། ། ཐ་མར་དགེ་བ་ནི། ཤིན་ཏུ་དྲི་མ་མེད་པ་དང༌། ཤིན་ཏུ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐམས་ཅད་(༩༢ན)ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་འདོད་ཆགས་བྲལ་བའི་མཐར་གྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་བཟང་པོ་ནི། ཕན་པ་དང་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཚིག་འབྲུ་བཟང་པོ་ནི། མིང་གི་ཚོགས་ལ་སོགས་པར་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་དང༌། ཚིག་ཏུ་འདོན་པ་ཟུར་ཕྱིན་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། མ་འདྲེས་པ་ནི། འདི་ལས་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི། ཚད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བྱུང་བའོ། ། ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི། རང་བཞིན་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། ། ཡོངས་སུ་བྱང་བ་ནི། རྒྱུད་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། །ཞེས་སོ། ། པ༢ གཉིས་པ་[དབྱེ་བ་]ལ་བཞི། ཕ༡ བདག་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ། ཕ༢ བརྗོད་བྱའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ། ཕ༣ རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ། ཕ༤ དབང་པོའི་རིམ་པས་དབྱེ་བའོ། ། ཕ༡ དང་པོ་ནི། བདག་རྐྱེན་སངས་རྒྱས་ཞལ་ནས་གསུངས་པ་དང༌། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་བརླབས་དང་རྗེས་གནང་ངོ༌། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ལ་དབྱེ་སྒོ་མང་ཡང་གསུང་བ་པོ་བདག་པོའི་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་གསུམ། ཞལ་ནས་གསུངས་པའི་བཀའ་དང༌། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའ་དང༌། རྗེས་སུ་གནང་བའི་བཀའོ། ། དང་པོ་ནི། མདོ་སྡུད་པ་ལྟ་བུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་དཔལ་གྱི་མགུར་ནས་གསུངས་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ་དང༌། གཉིས་པ་ནི། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་གསུམ་དུ་སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོས་བཤད་དེ། དེ་ཡང་སྐུས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའ་ནི། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་སྤྱི་བོར་ཕྱག་བཞག་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས། མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་འཆད་པའི་སྤོབས་པ་སྐྱེས་ནས། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཟླ་བས་དྲིས་པ་ལྟ་བུའོ། ། གསུང་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའ་ནི། འཇམ་དཔལ་ལ་མ་སྐྱེས་དགྲའི་འགྱོད་པ་སོལ་ཅིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པས། འཇམ་དཔལ་གྱིས་མ་སྐྱེས་དགྲའི་འགྱོད་པ་བསལ་བའི་མདོ་བྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། ། ཐུགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཟབ་མོ་སྣང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞུགས་ནས། ཤཱ་རིའི་(༩༢བ)བུ་དང་སྤྱན་རས་གཟིགས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས། ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། གཞན་ཡང་། ཡོན་ཏན་དང་ཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བྱིན་རླབས་འོད་ཟེར་བཀྱེ་བ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་སྣང་ནས་ཆོས་སྟོན་པ་འབུམ་གྱི་གླེང་གཞི་ལས་བཤད་པ་ལྟ་བུ་དང༌། རི་དང༌། ཤིང་དང༌། བྱ་དང༌། པདྨ་དང༌། རྔ་བོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་དབྱངས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་དང༌། ཉན་ཐོས་གང་དག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་མཐུ་ལས་ཆོས་སྨྲ་བ་དང༌། སྐྱེས་པ་དང༌། བུད་མེད་དང༌། ཁྱེའུ་དང༌། བུ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཕྲིན་ལས་ཆེན་པོའི་མཐུས་ཆོས་སྨྲ་བ་དག་ཀྱང་བཀར་བསྡུ་བ་ནི། སྡུད་པ་ལས། རྒྱལ་བའི་ཉན་ཐོས་པ་དག་ཇི་སྙེད་ཆོས་སྟོན་དང༌། ། འཆད་དང་རིགས་པ་དག་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་པ་དང༌། ། མཆོག་འཕགས་བདེ་བ་བྱེད་དང་དེ་ཡི་འབྲས་ཐོབ་པ། ། དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐྱེས་བུའི་མཐུ། ། ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་རྒྱལ་བས་ཆོས་ཚུལ་གང་བསྟན་པ། ། དེ་ལ་མི་མཆོག་སློབ་མར་བཅས་པས་སྔོན་བསླབས་ཤིང༌། ། མངོན་སུམ་བྱས་ནས་བསླབ་པ་ཇི་བཞིན་སྟོན་བྱེད་པ། ། སངས་རྒྱས་མཐུས་བྱེད་རང་གི་སྟོབས་ཀྱི་མཐུས་མ་ཡིན། ། ཅེས་སོ། ། དེས་ན་སྔ་འགྱུར་གཏེར་མའི་ཕྱོགས་སུ་གཏེར་སྟོན་སྤྲུལ་པའི་སྐྱེས་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་ཤོག་སེར་གྱི་བརྡ་དང༌། དག་སྣང་དང༌། དགོངས་པའི་རྩལ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་ལུང་དང་རིགས་པ་འདིས་ཚད་མར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་ནི། བཀའི་སྡུད་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས། མགོར་གླེང་གཞི། བར་དུ་མཚམས་སྦྱོར། མཐར་མཐུན་འགྱུར་ལ་སོགས་པ་བཀོད་པ་རྣམས་ཏེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་པད་དཀར་ལས། ཀུན་དགའ་བོ། དེ་ན་དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་ཁྱོད་ལ་དེ་སྐད་དྲིས་པ་དང་འདི་སྐད་ལུང་སྟོན་ཅིག །འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག
Chinese
主要的因缘是依靠圆满的佛陀而产生的。 同样，就其定义而言，是“善说”（Subhāṣita）。 在《如理论》（Vyakhyāyukti）中说：“因为对此无颠倒地、正确地宣说了，所以是善说。” 其意义也在经典中以“圣法，初善、中善、后善、义善、文善、无杂、圆满、清净、究竟”的方式宣说了。 同样，无著（Asaṅga）论师说：“初善，是令听闻者生大欢喜。” “中善，是令精进修行者以极小功用，遣除二边，正确依止中道。” “后善，是因为极无垢染，极究竟圆满，对一切（92页）离贪，以及达到极度离贪的究竟。” “义善，是因其具利益与安乐。” “文善，是因其善巧地组合了词语等，并且具足了发音清晰准确的词句。” “无杂，是与此外道不共。” “圆满，是因其无量，故为一切中之最上。” “清净，是自性彻底解脱。” “究竟，是心续彻底解脱。” 第2章：分四类。1. 根据主因进行分类。2. 根据所诠进行分类。3. 根据能诠进行分类。4. 根据根的次第进行分类。 1. 第一： 主因者，佛陀亲口宣说， 以及身语意之加持与开许。 尽管如来教法有多种分类方式，但若从宣说者——主人的因缘角度分类，则有三种：亲口宣说的教言、加持的教言、开许的教言。 第一种，如《摄集经》（Samādhirāja-sūtra）所示，是世尊亲自从光荣的自性中宣说的。 第二种，无著贤（Siṃhabhadra）论师解释说，是身语意的三种加持。 (未完待续)
English
The primary cause and condition arose depending on the perfectly enlightened Buddha. Similarly, concerning its definition, it is 'well-spoken' (Subhāṣita). In the *Vyakhyāyukti* (Treatise on Explanation) it says: 'Because it is taught correctly, without error, it is well-spoken.' Its meaning is also taught in the sutras in the manner of: 'The holy Dharma is excellent in the beginning, excellent in the middle, excellent in the end; excellent in meaning, excellent in words; unmixed, perfectly complete, perfectly pure, perfectly clear.' Similarly, Ācārya Asaṅga said: 'Excellent in the beginning, means it generates great delight in the listeners.' 'Excellent in the middle, means practitioners diligently relying on the Middle Way, having completely abandoned the two extremes with little effort.' 'Excellent in the end, is because it is utterly stainless, utterly accomplished, free from attachment to everything (p. 92, verso), and it culminates in utter freedom from attachment.' 'Excellent in meaning, is because it is endowed with benefit and happiness.' 'Excellent in words, is because its collection of names, etc., are well-arranged, and its verbal articulation is complete.' 'Unmixed, means it is not common with external schools (outsiders).' 'Perfectly complete, is because it is immeasurable, thus it is the supreme of all.' 'Perfectly pure, is naturally liberated.' 'Perfectly clear/accomplished, is the complete liberation of the mental continuum.' Chapter 2: Four divisions. 1. Division based on the primary cause. 2. Division based on the expressed object. 3. Division based on the expressing agent. 4. Division based on the sequence of faculties. 1. The first is: The primary cause is that which is spoken from the Buddha's mouth, and the blessings and authorization of body, speech, and mind. Although there are many ways to classify the Tathāgata's scriptures, if classified from the perspective of the speaker's (master's) cause, there are three: the spoken word from the mouth, the blessed word, and the authorized word. The first, like the *Samādhirāja-sūtra* (Sutra of the King of Samadhi), demonstrates the manner in which the Bhagavān himself spoke from his glorious being. The second, Ācārya Siṃhabhadra explained as the three blessings of body, speech, and mind. (To be continued)
Chinese
此外，以身加持之语，即，在金刚心（Vajragarbha）顶上置手加持后，生起了宣说《十地经》之勇气，如同解脱月（Vimukticandra）所问。 以语加持之语，即，对文殊（Mañjuśrī）说“解除未生怨（Ajātaśatru）之悔恨”，于是文殊消除了未生怨之悔恨，如同《消除未生怨悔恨经》所出。 以意加持之语，即，世尊住于甚深显现之三摩地中，加持舍利子（Śāriputra）和观自在（Avalokiteśvara）后，宣说了《般若心经》，如同此般。 此外，从功德与事业任运成就之加持光芒放射中，如来（Tathāgata）显现身而说法，如同《十万颂发趣经》中所说；又如山、树、鸟、莲花、大鼓等中发出法音；又如那些声闻（Śrāvaka）以加持之力说法，以及男子、女子、孩童、少女等以大事业之力说法，这些也都归纳为： 《集颂》中说： 佛陀（Jina）声闻众，无量宣说法； 讲说与具理，亦复能言辩； 最胜殊妙乐，亦能证果位； 所有此一切，皆如来（Tathāgata）士夫之力。 何以故？佛陀（Jina）所说之法， 人中最胜者（Bodhisattva），携弟子众，皆曾预先学习； 现证之后，如实宣说所学。 乃佛陀（Buddha）之力所为，非自力所成。 如是说。 因此，在宁玛（Nyingma）伏藏（Terma）方面，伏藏师（Tertön）化身胜士们通过黄纸（śog ser）的示现，以及净相（dag snang）和意之智慧（dgongs pa'i rtsal）所产生的一切，也都以此教证和理证得以确立为量（pramāṇa）。 第三，是法集者（collectors of teachings）们，在开头编排序言（glen gzhi），中间连接（mtshams sbyor），结尾编排结语（mthun 'gyur）等。 《大悲白莲华经》中说：阿难（Ānanda），彼比丘们如是问你时，你应如是回答：“如是我闻，一时。”
English
Furthermore, the teaching blessed by the body, that is, after placing the hand on the crown of Vajragarbha and bestowing blessings, the courage to expound the Daśabhūmika Sūtra arose, similar to what Vimukticandra inquired. The teaching blessed by speech, that is, when it was commanded to Mañjuśrī, "Relieve Ajātaśatru's regret," then Mañjuśrī removed Ajātaśatru's regret, similar to the sūtra that arose from it. The teaching blessed by mind, that is, after the Bhagavan (Blessed One) resided in the samādhi of profound appearance and blessed Śāriputra and Avalokiteśvara, the Prajñāpāramitā Hṛdaya Sūtra (Heart Sutra) was taught, similar to that. Furthermore, from the emanation of blessing rays spontaneously accomplishing virtuous qualities and enlightened activities, the Tathāgata appears and teaches the Dharma, as explained in the introduction to the Hundred Thousand Sūtras; and like the sound of Dharma arising from mountains, trees, birds, lotuses, great drums, and so forth; also, those Śrāvakas who preach Dharma through the power of blessings, and men, women, boys, and girls, and so on, who preach Dharma through the power of great enlightened activities, these are also categorized as: From the Saṃgraha: However many Śrāvakas of the Victorious One teach the Dharma, And speak with explanation and reason, And achieve the supreme, exalted happiness and its results, All of these are also due to the power of the Tathāgata. Why is this? Whatever Dharma the Victorious One taught, The supreme among men, together with their disciples, first studied it, And having realized it, teach it just as it was learned. This is done by the power of the Buddha, not by their own strength. Thus it is said. Therefore, in the context of the Nyingma Terma, all that arises from the yellow paper (śog ser) signs, pure visions (dag snang), and the wisdom of intent (dgongs pa'i rtsal) of the incarnate noble Tertöns, is also established as valid (pramāṇa) by these scriptural and logical reasonings. Third, the compilers of the teachings, arranged introductions (glen gzhi) at the beginning, connections (mtshams sbyor) in the middle, and conclusions (mthun 'gyur) and so forth at the end. From the Mahākaruṇāpuṇḍarīka Sūtra (White Lotus of Great Compassion): Ānanda, when those bhikṣus ask you thus, you should answer thus: "Thus have I heard, at one time."