Tibetan
མི་འགལ་ཏེ། འདི་ནི་(༧༢ན)ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ཐུན་མོང་གི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་ཆོས་འཁོར་སྐོར་བའི་མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུ་རྣམས་སྤྲུལ་པའི་གཞི་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤྱིར་ཐེག་ཆེན་ཁོ་ནའི་ཁྱད་ཆོས་དག་པའི་ཞིང་སྤྲུལ་སྐུའི་ཞིང་ཁམས་སུ་གྱུར་པ་ལའང་མཆོག་དམན་གཉིས་ཡོད་དེ། བྱང་སེམས་འཕགས་པ་གཙོ་ཆེ་བའི་དགེ་རྩ་ལས་གྲུབ་པ་བདེ་བ་ཅན་ལ་སོགས་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་དུ་མི་གཏོགས་པའི་དག་ཞིང་རང་དབང་ཅན་ཡིན་ལ། འདི་ནི་གཟུགས་ཁམས་སུ་གཏོགས་པར་བཤད་པས་མ་དག་པའི་ཞིང་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། ལང་གཤེགས་ལས། ལྷ་ཡི་ཕོ་བྲང་འོག་མིན་པའོ། ། ཞེས་ཀྱང་གསུངས་པས་དབྱེ་བ་ཕྱེད་དགོས་པར་བཞེད་དོ། ། སྟོན་པ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བའི་བཞེད་པ་ཐ་དད་ཀྱི་སྐབས་སོ། ། སྟོན་པ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བའི་བཞེད་པ་ཐ་དད་ཀྱི་སྐབས་གཉིས་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། གསུམ་པ། སྤྲུལ་པའི་སྐུས་ཞིང་འདིར་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་བསྟན་པའི་སྐབས། ང༣ སྐབས་གསུམ་པ་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་མཛད་པ་བཤད་པ་ལ་གསུམ། ཅ༡ མཛད་པའི་ཚུལ་སྤྱིར་བཤད་པ། ཅ༢ མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བསྟན་པ། ཅ༣ ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་རྣམ་དབྱེ་འཕྲོས་དོན་དུ་སྨོས་པའོ། ། ཅ༡ དང་པོ་ནི། མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུའི་མཛད་པ་བརྒྱ་ལ་སོགས། ། ཐུན་མིན་དོན་ཐོབ་དབང་གིས་ཚད་མེད་ཀྱང༌། ། ཐུན་མོང་ལ་གྲགས་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་ཐར་དང་ཕྲིན་ལས་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟར་རྒྱ་ཆེ་བས་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུའང་མ་གྱུར་ན་སོ་སྐྱེའི་བློ་ཡིས་ཕྱོགས་ཙམ་ཡང་དཔོག་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། འོན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་འདིར་མཆོག་གི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་རྣམ་པར་རོལ་པ་གདུལ་བྱ་ཐུན་མོང་དུ་སྣང་བ་ལས་བརྩམས་ཏེ་མཛད་པའི་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་གཏམ་དུ་གླེང་བའི་གཞིར་གྱུར་པ་ཡིན་པས། མདོ་སྡེ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་ལས་འཕགས་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཙོ་ཆེ་བ་དག་བསྡུས་ཏེ་མཛད་པའི་རྣམ་གྲངས་བརྒྱ་རྩར་བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ལས་འབྱུང་བ་དང༌། རྗེས་དཔག་གི་རིགས་པས་དོན་ཐོབ་ཏུ་འཇོག་པར་འོས་པ་སོགས་ཚད་(༧༢བ)མེད་པས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་འདི་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ཁ་ཚོན་གཅོད་པར་མི་ནུས་ཀྱང༌། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གདུལ་བྱ་ཐུན་མོང་ལ་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་ནི་མཆོག་གི་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་སྟེ།
Chinese
不矛盾。这是因为殊胜化身是为声闻等共同所化众生转法轮的化身之基础，所以如此宣说。 普遍而言，大乘独有的清净刹土，即化身刹土，也有两种优劣之分。主要由圣者菩萨的善根所成就的极乐世界等，是不属于三界的自在清净刹土。而此（化身刹土）则被称为属于色界，因此是依止于不清净刹土。 《楞伽经》中也说：“天之宫殿无不有”。因此，认为需要区分。 此为导师示现圆满成佛之不同观点章。 此为导师示现圆满成佛之不同观点章之第二章释文。 第三章，化身在此刹土示现十二行谊之章节。 第三节，解说化身行谊分三部分：1. 广说行谊之方式；2. 特别开示十二行谊；3. 旁及大小乘之差别。 第一部分： 殊胜化身的行谊有百种等等， 虽然由于其不共意义成就的力量而不可限量， 但普遍共称的行谊是十二种。 佛陀的传记和事业广阔如虚空，连圣者们的行境都未能完全涵盖，更何况是凡夫的心智连片面也无法衡量。然而，在这个佛刹中，殊胜化身示现的行相，是从对共同所化众生而言所显现的方面出发，成为论说“行谊是如此这般”的基础。因此，从宝贵的经典中，印藏的学者们辑录了主要的行谊，并阐述了诸如百种行谊等类别。 那些不共的、源自大乘和密宗传统，以及通过推理应确立为推得义的等等，其数量不可限量（72b），因此不能断言“这仅仅是佛陀的行谊”。然而，大小乘共同所化众生普遍共称的，则被称为殊胜十二行谊。
English
It is not contradictory. This is because the supreme Nirmanakayas, who turn the Wheel of Dharma for common disciples such as Sravakas, are the basis of emanation, and therefore it is taught thus. Generally, even among the pure lands that are the unique characteristics of Mahayana and have become the realms of Nirmanakaya, there are two types: superior and inferior. Sukhavati (the Land of Bliss) and similar lands, which are primarily achieved through the roots of virtue of noble Bodhisattvas, are independent pure lands not belonging to the three realms. However, this (Nirmanakaya land) is said to belong to the form realm, thus relying on an impure land. As it is also said in the Lankavatara Sutra: "The palace of the gods is Akanistha." Therefore, it is held that a distinction needs to be made. This is the chapter on the different views regarding the Teacher's manifest perfect enlightenment. This is the commentary on the second chapter concerning the different views on the Teacher's manifest perfect enlightenment. Third chapter, on the Nirmanakaya displaying the twelve deeds in this realm. Section 3: The third chapter explaining the deeds of the Nirmanakaya has three parts: 1. General explanation of the nature of the deeds; 2. Specific teaching of the twelve deeds; 3. Mentioning the distinction between Mahayana and Hinayana as an incidental point. First part: The supreme Nirmanakaya's deeds are a hundred and so on; And though they are immeasurable due to the power of uncommon attainment of meaning, The commonly known deeds are the twelve. The Buddha's life story and activities are as vast as space, not even within the scope of noble beings, let alone being fathomable even partially by the minds of ordinary beings. Nevertheless, in this Buddha realm, the supreme Nirmanakaya's manifestation, based on what appears commonly to disciples, becomes the basis for discussion, saying "this is how the deeds are." Therefore, from the precious Sutras, the scholars of India and Tibet collected the main ones and explained the categories of deeds as one hundred and more, and so on. And those uncommon deeds, arising from the Mahayana and Tantra traditions, and those suitable to be established as inferred meanings through reasoning, etc., are immeasurable (72b). Therefore, one cannot definitively conclude that "these are precisely the Buddha's deeds." However, what is universally known to the common disciples of both Mahayana and Hinayana are called the supreme twelve deeds.