Tibetan
་ལས། འདི་ནི་ཤེས་བྱའི་གནས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་བཟུང་བར་བྱའོ། ། གསུམ་པ་ལོག་རྟོག་བསལ་བ་ནི། བོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཆོས་ཅན། རྒྱ་གར་གྱི་སྐད་དུ་སྨོས་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ནས་མ་བསྒྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ལ་དེའི་སྐྱོན་མེད་དེ། འཕགས་ཡུལ་ནས་བྱུང་བའི་གསུང་(༤ན)རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་ཉིད་བྱུང་བས། དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ཉིད་རིགས་བརྗོད་པའི་དོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། བོད་དུ་སྐྱེས་པའི་རྒྱ་གར་གྱི་མི་རིགས་ལ་རྒྱ་གར་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། ། དེས་ན་བོད་ཀྱི་མཁན་པོ་ཐུ་མིའི་གཞུང་དང༌། ཀུན་མཁྱེན་ཀློང་ཆེན་པའི་གསུང་རབ་སོགས་ལས་ཀྱང་ཅི་རིགས་པ་འབྱུང་བ་བཞིན། འདིར་དེ་དག་གི་ལད་མོ་ཟློ་བ་ལ་མེ་ཁྱེར་དང་ཉི་མའི་དཔེ་བཞིན་གྱུར་ཀྱང་། དང་བའི་སེམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་སློབ་པར་འདོད་པས་འགལ་བ་མ་མཆིས་སོ། ། ཁ༢ གཉིས་པ་མཆོད་པར་བརྗོད་པ་ལ་བཞི། ག༡ དཔལ་ལྡན་བླ་མ་ལ་ལེགས་སྦྱར་སྐད་དུ་ཕྱག་བྱ་བ། ག༢ ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ལ་བསླབ་གསུམ་དང་མཐུན་པར་ཕྱག་བྱ་བ། ག༣ སྨྲ་བའི་སེང་གེ་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་དང་མཐུན་པར་བསྟོད་ཅིང་འདོད་དོན་གསོལ་བ། ག༤ བླ་མ་བརྒྱུད་པ་དང་བཅས་པ་ལ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་རིམ་དང་མཐུན་པར་གུས་པས་འདུད་པའོ། ། ག༡ དང་པོ་ནི། ནམཿཤྲཱི་མཱཾ་སད་གུ་རུ་པཱ་དཱ་ཡ། ཞེས་པ་དེ་བོད་སྐད་དུ་བསྒྱུར་ན། དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དམ་པའི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ལའང་གཉིས། མཚམས་སྦྱར་བ་དང༌། དོན་བཤད་པའོ། ། དང་པོ་ལའང༌། དགོས་པ། རྒྱུ་མཚན། བརྒལ་ལན། དྲིས་ལན་གྱི་སྒོ་ནས་མཚམས་སྦྱར་བ་སོགས་ཡོད་པ་ལས། འདིར་དགོས་པའི་སྒོ་ནས་མཚམས་སྦྱར་ན། ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་པ་བཤད་པའི་གཞིར་བཞག ། གང་ལ་འཚལ་ན། སྐྱབས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕུལ་དུ་གྱུར་པའི་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དམ་པ་དེ་ལ། གང་གིས་འཚལ་ན། བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོས་སྒོ་གསུམ་གུས་པ་ཆེན་པོས་འཚལ། དགོས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་འཚལ་ན། གཙོ་བོར་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བསྟོད་པས་དེ་ལ་གདུལ་བྱ་རྣམས་དད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། རང་ཉིད་དམ་པའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པས་བློ་ལྡན་རྣམས་ཐོག་མར་སྤྱོད་པ་དེ་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་(༤བ)ལ་དང་བ་སྐྱེ་ཞིང༌། སླར་དེས་བཤད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་བླང་བར་འོས་པར་བསམ་སྟེ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཞར་བྱུང་ཚོགས་རྫོགས་ཤིང་བར་ཆད་མེད་པའི་ཆེད་དུའོ། །
Chinese
彼（论著）说：此（论著）因为遍及一切所知境，故应视为总的密意解释。 第三，遣除错谬之见：谓“藏地的论著，不应以印度的语言来称说，因为并非从那里翻译而来”，若如是说，则谓：对此，其过失不存在。因为此（论著）是依止从圣地（印度）所出的经教和密意解释而产生的，如此称说（它为印度论著）自身，即成为具有以理而说的意义。例如，如同在藏地出生之印度族人，亦称为印度人一样。 因此，如同藏地大堪布吞弥（桑布扎）的论著，以及遍知龙钦巴（公元1308-1364年）的经教等也适当产生一样。在此，虽然模仿那些（圣贤）的（行为），犹如萤火虫和太阳的比喻，但因以清净心希求追随，故并无相违。 科二，第二，宣说礼赞（Mchod pa）有四：一，以梵文向具德上师顶礼；二，随顺三学向能仁王顶礼；三，随顺波罗蜜多道赞颂文殊师利（Smra ba'i Seng ge）并祈愿所求；四，随顺密宗道次第，恭敬地向诸位传承上师顶礼。 支一，第一： ནམཿཤྲཱི་མཱཾ་སད་གུ་རུ་པཱ་དཱ་ཡ། ( नमः श्रीमान् सद्गुरु पादाय, Namaḥ Śrīmān Sadguru Pādāya, 顶礼 具德 善 上师 足) 此（句），若译为藏语，即是： 顶礼具德圣上师之足。 此（部分）亦有二：连接（Mtsams sbyar ba）和解释其义（Don bshad pa）。 第一（连接）亦有：以必要、理由、驳斥回答、提问回答等方式进行连接。此处若以必要方式进行连接，则将“顶礼”作为所要解释的基础。 顶礼何者？对一切皈依境中最为殊胜之具德圣上师。由何者顶礼？由论著作者以身口意三门极度恭敬地顶礼。为求何种必要而顶礼？主要是通过赞颂殊胜对境，令所化众生对此生起信心；以及自身随学圣者，令具慧者最初对具有此行持的补特伽罗生起敬信，进而认为其所宣说的论著也值得受持，从而趣入；并旁及为圆满资粮、无有障碍之故。
English
From that, this (treatise) is to be taken as a general commentary on the intent, because it pervades all knowable phenomena. Third, refuting mistaken views: (Some might say) "Tibetan treatises, it is inappropriate to refer to them as being in the language of India, because they were not translated from there." If so, (we reply that) for this, that fault does not exist. Because this (treatise) itself arose relying on the scriptures and commentaries on their intent that originated from the noble land (India), stating it as such truly carries the meaning of being stated reasonably. For example, it is like how a person of Indian ethnicity born in Tibet is still referred to as an Indian. Therefore, just as the treatises of the Tibetan Khenpo Thumi (Sambhota) and the scriptures of the Omniscient Longchenpa (1308-1364 CE) and others properly arose, here, even though imitating their (deeds) is like the analogy of a firefly and the sun, because one desires to follow with a devoted mind, there is no contradiction. Section 2, Second, the statement of homage (Mchod pa) has four parts: 1. Making homage to the glorious guru in Sanskrit; 2. Making homage to the Mighty Sage (Buddha) in accordance with the Three Trainings; 3. Praising the Lion of Speech (Mañjuśrī) in accordance with the path of the pāramitās and supplicating for desired aims; 4. Reverently bowing to the lineage gurus in accordance with the stages of the tantric path. Sub-section 1, First: ནམཿཤྲཱི་མཱཾ་སད་གུ་རུ་པཱ་དཱ་ཡ། (Namaḥ Śrīmān Sadguru Pādāya) This (phrase), when translated into Tibetan, is: Homage to the feet of the glorious and holy guru. This (part) also has two [aspects]: connection (Mtsams sbyar ba) and explaining the meaning (Don bshad pa). The first (connection) also involves various ways of connecting, such as by necessity, reason, refutation and answer, and question and answer. Here, if connected by necessity, "Homage" is set as the basis for explanation. To whom is homage made? To that glorious and holy guru, who is the supreme of all refuges. By whom is homage made? By the author of the treatise, with great reverence through the three doors (body, speech, and mind). For what necessity is homage made? Primarily, by praising the special object (the guru), disciples will generate faith in them; and by following the holy ones oneself, intelligent beings will initially develop devotion towards such individuals who possess such conduct, and subsequently, considering the treatise explained by them also worthy of acceptance, they will engage with it; and secondarily, it is for the completion of accumulations and for the absence of obstacles.
Tibetan
དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་འཚལ་ན། བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་ཐོག་མར། ཚུལ་ཇི་ལྟར་འཚལ་ན། སྒོ་གསུམ་གུས་པ་ཆེན་པོས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཤྲཱིའི་སྒྲ་ལས། དཔལ་ནི། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་བསྟེན་པར་བྱ་བའི་དོན་མཚོན་པས། གཞི་སྣང་སྟོང་ལ། ལམ་ཐབས་ཤེས་ཀྱིས་བགྲོད་ནས། འབྲས་བུ་སྐུ་ཡེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཟུང་འཇུག་དང་རང་ཉིད་ལྡན་ལ། གདུལ་བྱ་དེ་དང་ལྡན་པར་མཛད་པ། བླ་མ་ནི། གུ་རུའི་སྒྲ་ལས་ཡོན་ཏན་གྱིས་ལྕི་བ་དང་། ཨུཏྟ་རའི་སྒྲ་ལས་གོང་མར་གྱུར་པ། སཏྲ་ཀྱི་སྒྲ་དོན་མང་པོ་ཅན་ལས། སྐབས་འདིར་དམ་པ་སྟེ། ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་དོན་ཅན་ཡིན་པས་བླ་མའི་ཡང་བླ་མར་གྱུར་པ་སྟེ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། སངས་རྒྱས་ཞལ་འདི་གང་གི་ཐུགས་དང་ཞལ་ལ་གནས་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་དཔལ་ལྡན་བླ་མའོ། །ཞེས་འབྱུང་བས། སངས་རྒྱས་ཏེ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཞལ་བཞིས་མཚོན་པར་དབང་བཞིའི་རིམ་པ་ལས་བཞི་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་སུ་ཆུད་དེ། ཞལ་གྱི་སྒོ་ནས་གདུལ་བྱ་ལ་ཉེ་བར་སྟོན་པས་གནས་པ་ཉིད་ལ་དཔལ་ལྡན་བླ་མར་གྲགས་པའི་ཕྱིར། སྐབས་འདིར། དེ་ལྟ་བུའི་བཀའ་དྲིན་གྱི་ཆ་ཤས་ཐོབ་པའི་རྩ་བའི་བླ་མ་ཉིད་དམིགས་སུ་བཟུང་ནས། ཞབས་ལ་ཞེས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་གུས་པ་ཆེན་པོས་འདུད་ཅིང་ཕྱག་འཚལ་བར་མཚོན་པའོ། ། ག༢ གཉིས་པ་[ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ལ་བསླབ་གསུམ་དང་མཐུན་པར་ཕྱག་བྱ་བ་]ནི། རྣམ་དག་ཚུལ་ཁྲིམས་གསེར་གྱི་ས་གཞི་བརྟན། ། ཏིང་འཛིན་དཔག་མེད་རི་གླིང་བཀོད་པས་མཛེས། ། ཤེས་རབ་ཉི་ཟླའི་སྣང་བས་ཆོས་ཀུན་གསལ། ། ཐུབ་མཆོག་དོན་ཀུན་གྲུབ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཞེས་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཐེག་པ་འོག་མའི་སྐྱོན་གྱིས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ། སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་གསེར་གྱི་ས་གཞི་དང་ཆོས་མཚུངས་པར་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གཞི་མར་(༥ན)བརྟན་ཅིང༌། སྲིད་རྩེ་མན་ཆད་ཀྱི་སེམས་ལས་འདས་པ་དཔའ་བར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ནི་རི་རབ་གླིང་བཞི་གླིང་ཕྲན་དང་བཅས་པའི་བཀོད་པ་བཞིན་དུ་མ་འདྲེས་པས་མཛེས་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་སུ་བརྒྱན་ལ། སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ནོར་བར་རྟོགས་ཤིང་བདག་མེད་པ་གཉིས་མཁས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་ཉི་ཟླའི་སྣང་བས་འཇིག་རྟེན་གསལ་བ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པའི་ཆོས་ཀུན་གསལ་བར་མཛད་པ། སེར་སྐྱ་སོགས་འཇིག་རྟེན་ན་ཐུབ་པར་གྲ
Chinese
何时应顶礼？在撰写论典之初。 如何顶礼？以三门极大的恭敬。 第二，从“室利”（Śrī）之声，“吉祥”者，表示应依止无二智慧之义。基于显空（幻相与空性），通过方便与智慧之道，自身具备果位身智无二之双运，并使所调伏者也具备此。 上师者，从“古鲁”（Guru）之声，意为功德深重；从“乌塔拉”（Uttara）之声，意为至高无上；从“萨特拉”（Sattra）等多义之声，在此处意为殊胜，是极度超胜之义，故为上师之上师。 《续部之王》云：“佛之此面，住于何者之心与面，彼即具德上师。”故而，佛陀，即时轮金刚之四面所表征的四灌顶次第中，第四俱生智慧了然于心，并通过言说之门近示所调伏者，因此称其为具德上师。 此时，特意针对获得了如是恩德之部分的根本上师，通过“于足下”之义，表示以极大的恭敬顶礼膜拜。 二、[对释迦牟尼佛以三学相应之方式顶礼]： 戒律清净，如金大地坚固； 禅定无量，以山岛庄严美。 智慧日月，光明遍照诸法； 大雄胜者，诸事圆成我顶礼。 此义为：极度清净，远离世间和下乘的过失。三律仪的戒律蕴，如同黄金大地一般，作为一切功德的基础而坚固。从有顶以下，超越心念，勇猛精进等无量禅定蕴，如同须弥山、四大洲和八小洲的布局一般，不相混杂，以庄严之法而装饰。无误地了知总相和自相，并娴熟通达二种无我的智慧蕴，如同日月之光明照亮世间一般，能清楚地阐明一切如所有法和尽所有法。在世间，如释迦等，被称作“能忍”（Thub pa）。
English
When should one prostrate? At the beginning of composing a treatise. How should one prostrate? With great reverence of the three gates (body, speech, mind). Second, from the sound "Shri" (Śrī), "Glory" or "Splendor," it signifies the meaning of relying on non-dual wisdom. Based on appearance-emptiness (illusory appearance and emptiness), traversing the path of skillful means and wisdom, one oneself possesses the fruition of the non-dual union of kayas and wisdom, and causes the trainees to also possess it. The Guru, from the sound "Guru," means heavy with qualities; from the sound "Uttara," means supreme; from the sound "Sattra" with its many meanings, in this context it means holy or sacred, having the meaning of supreme excellence, thus becoming the Guru of Gurus. From the King of Tantras, it says: "Whoever's heart and face this Buddha's countenance resides in, that is the glorious Guru." Therefore, the Buddha, symbolized by the four faces of the Kalachakra, having realized the fourth innate wisdom among the four stages of empowerment, and intimately showing it to the trainees through the gate of speech, is thus renowned as the Glorious Guru. At this point, specifically taking as an object the Root Guru who has received a portion of such kindness and blessings, by the implication of "at the feet," it signifies prostrating with extremely great reverence. 2. [Prostrating to the Lord of Sages (Buddha) in accordance with the Three Trainings]: Pure ethics, firm as a golden ground; Immeasurable concentrations, adorned by arrangement of mountains and continents. Wisdom's sun and moon light, illuminating all phenomena; To the Supreme Sage, the fulfiller of all aims, I prostrate. This means: extremely pure, completely free from the faults of worldly beings and lower vehicles. The aggregate of ethical discipline, which comprises the three vows, is firm as the golden ground, serving as the foundation for all good qualities. From the peak of existence downwards, transcending mental activity, the immeasurable aggregate of concentrations, such as valiant progression (dpa' bar 'gro ba), is adorned with unmixed qualities, like the arrangement of Mount Meru, the four continents, and the eight sub-continents. The aggregate of wisdom, which flawlessly comprehends both general and specific characteristics and skillfully realizes the two types of selflessness, illuminates all phenomena as they are and as much as they are, just as the light of the sun and moon illuminates the world. In the world, like Shakya, he is renowned as the Sage (Thub pa).