Tibetan
བཤད་ཡམས་ལོ་མ་མང་པོས་ཤིན་ཏུ་བསླད་ཆེ་བས་རྒྱ་ནག་དངོས་དང་མཐུན་པའི་གཞུང་མ་མཆིས་པ་ལ། ཕྱིས་སུ་ཀུན་མཁྱེན་ཆོས་ཀྱི་རྗེ་དྷརྨཱ་ཀ་རས་སྔོན་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་རྒྱ་དང༌། འཇང་ཡུལ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཁས་པ་ཡྭན་ཝན་ལིང་སོགས་རང་ལུགས་ཀྱི་ཆོས་སྡེར་བྱུང་བའི་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ཡིད་བརྟོན་ཕེར་ངེས་པའི་རྒྱ་རྩིས་གསེར་འགྱུར་ལ། ས་དཔྱད། ཚེ་རྩིས། (༢༢༠བ)རོ་བག་ཀེག་གསུམ། ཉེར་མཁོའི་འབྲས་རྩིས་སོགས་སྲིད་པ་འཕྲུལ་གྱི་མེ་ལོང་གི་སྐོར་མང་དུ་བྱུང་བར་སྣང་ངོ༌། ། ཇ༢ གཉིས་པ་[སྙན་དངགས་]ནི། སྙན་དངགས་ཕྱི་པར་གྲགས་ཆེ་བྷ་ར་ཏ། ། ཕོ་ཉ་བརྒྱད་སོགས་ནག་མོའི་ཁོལ་པས་བྱས། ། མེ་ལོང་དཎྜིས་མཛད་ལ་རྒྱ་འགྲེལ་མང༌། ། ཚིག་རྒྱན་གྱི་བསྟན་བཅོས་སྙན་དངགས་ནི་ཕྱི་རོལ་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་གྲགས་ཆེ་བས། སྔོན་སྐྱེ་དགུའི་ཚེ་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཐུབ་པའི་དུས་དྲང་སྲོང་རྒྱས་པས་བརྩམས་ཏེ་ཚོགས་བདག་གིས་ཡིག་མཁན་བྱས་པར་གྲགས་པའི་བསྟན་བཅོས་བྷ་ར་ཏ་ཤློ་ཀ་འབུམ་ལྷག་ཡོད་པ་དང༌། མེ་བཞིན་འཇུག་པའི་བུ་མོས་བྱས་པའི་སྙན་དངགས་སྒོམ་པའི་ཆོས་དང༌། གྲོགས་མཁར་བས་བྱས་པའི་རཱ་མ་ཎ་ཡ་ན་དང༌། མརྐེཎྜེ་ཡས་བྱས་པའི་ཨཥྚ་ད་ཤ་པུ་རཱ་དང༌། ར་མ་ཤྲ་མས་བྱས་པའི་ར་གྷུ་ཝཾ་ཤ་ལ་སོགས་པ་དྲང་སྲོང་གི་བསྟན་བཅོས་མང་དུ་ཡོད་པར་གྲགས་ཀྱང་བོད་དུ་མ་བྱུང་ལ། ཕྱིས་སུ་གྲགས་ཆེ་བ་སྤྲིན་གྱི་ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་པའི་ཕོ་ཉ་བརྒྱད་དང༌། གཞོན་ནུ་འབྱུང་བ་སོགས་ནག་མོའི་ཁོལ་པོས་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་མཚོན་མང་དུ་ཡོད་པ་ལས། སྔ་གཞུང་ཀུན་གྱི་ལེགས་ཆ་བསྡུས་པ་རྒྱན་གྱི་བསྟན་བཅོས་མེ་ལོང་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་གནས་ཕྱི་རོལ་པའི་པཎྜི་ཏ་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་མཁས་པའི་སློབ་དཔོན་དཎྜི་སྟེ་དབྱུག་པ་ཅན་གྱིས་མཛད་པ་ལ་ཕྱི་ནང་གི་རྒྱ་འགྲེལ་མང་ཞིང༌། ཕྱིས་རཏྣ་ཤྲཱི་དང་ངག་དབང་གྲགས་པའི་ཊཱིཀ་ཆེན་གྱི་རྒྱ་དཔེ་རྗེ་དྷརྨཱ་ཀ་རའི་ཕྱག་ཏུ་བྱོན། བོད་འགྲེལ་དཔང་ལོ་འཇམ་དབྱངས་ཁ་ཆེ། སྒྲ་པ་སངྒྷ་ཤྲཱི། རིན་སྤུངས་པ། བོད་མཁས་པ་མི་ཕམ་རྣམ་རྒྱལ་སོགས་སྔ་ཕྱི་དུ་མར་བྱུང་བའི་ནང་ནས་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོའི་གསུང་རྒྱུན་སྐུ་ཞབས་ཁམས་པ་རིན་པོ་ཆེ་བསྟན་འཛིན་ཆོས་ཀྱི་ཉི་མས་མཛད་པའི་ལེགས་བཤད་ངག་གི་རོལ་མཚོ་ཉིད་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའོ། ། ཇ༣ གསུམ་པ་[སྡེབ་སྦྱོར་]ནི། སྡེབ་སྦྱོར་གྲོག་མཁར་བས་བཤད་རྒྱལ་བའི་ལྷས། ། དམར་སེར་ཅན་ལུགས་བཀོ
Chinese
因许多口头流传的错误甚多，故没有真正与汉地（学说）相符的典籍。后来，具一切智（ཀུན་མཁྱེན་）法王达摩迦罗（དྷརྨཱ་ཀ་ར）（Dharmaakara, धर्माकर）依靠忆念宿世的因缘，以及从（云南丽江）丽江（འཇང་ཡུལ་）地区的学者袁万林（ཡྭན་ཝན་ལིང་）等人的自宗法寺中出现的典籍，使得许多关于可靠的汉地占算（རྒྱ་རྩིས་）中的《黄金变易》（གསེར་འགྱུར་）、《地理勘测》（ས་དཔྱད）、《生命占算》（ཚེ་རྩིས་）、（220b）《尸煞作梗》（རོ་བག་ཀེག་གསུམ་）这三种，以及《实用结果占算》（ཉེར་མཁོའི་འབྲས་རྩིས་）等《存在幻变之镜》（སྲིད་པ་འཕྲུལ་གྱི་མེ་ལོང་）的内容得以出现。 --- ### ཇ2. 第二部分：[诗学] 外道著名的诗学是《婆罗多》（བྷ་ར་ཏ་）（Bharata, भरत）， 《八信使》（ཕོ་ཉ་བརྒྱད་）等由黑女神的奴仆（ནག་མོའི་ཁོལ་པོ）所作， 《文饰明镜》（མེ་ལོང་）由（大师）达丁（དཎྜི་）（Daṇḍin, दण्डिन्）所著，（印度）注释众多。 --- ### 诗学典籍 词章修饰的论著——诗学，在外道宗派的论师中非常有名。早期，在众生寿命二万岁之时，有传言说由仙人毗耶娑（དྲང་སྲོང་རྒྱས་པ）撰写，由象头神（ཚོགས་བདག་）担任书写员的论著《婆罗多》（བྷ་ར་ཏ་）（Bharata, भरत）有超过十万颂。此外，还有如火般进入的少女所作的《禅修之法》（སྙན་དངགས་སྒོམ་པའི་ཆོས་）诗学；友善筑墙者（གྲོགས་མཁར་བ）（蚁垤，即跋弥）所作的《罗摩衍那》（རཱ་མ་ཎ་ཡ་ན་）（Raamaayana, रामायण）；马尔坎德亚（མརྐེཎྜེ་ཡ）（Markaṇḍeya, मार्कण्डेय）所作的《十八往世书》（ཨཥྚ་ད་ཤ་པུ་རཱ་）（Aṣṭadaśa Purāṇa, अष्टादश पुराण）；罗摩舍摩（ར་མ་ཤྲ་མ）（Raamasharma, रामशर्म）所作的《罗怙世系》（ར་གྷུ་ཝཾ་ཤ་）（Raghuvaṃśa, रघुवंश）等众多仙人论著，虽然有名，但并未传入西藏。后来，在许多著名的论著中，包括《云使》（སྤྲིན་གྱི་ཕོ་ཉ་）等《八信使》（ཕོ་ཉ་བརྒྱད་），以及《少年出现》（གཞོན་ནུ་འབྱུང་བ་）等黑女神的奴仆（ནག་མོའི་ཁོལ་པོ）（迦梨陀娑）所作的论著。其中，汇集了所有早期论著优点的修饰论著，名为《文饰明镜》（མེ་ལོང་）（Kāvyādarśa），它确实是由外道的班智达、内外两宗精通的导师达丁（དཎྜི་）（Daṇḍin, दण्डिन्），即“持杖者”（དབྱུག་པ་ཅན་）所著，拥有众多内道和外道的印度注释。后来，仁者达摩迦罗（རྗེ་དྷརྨཱ་ཀ་ར）（Dharmaakara, धर्माकर）获得了《宝吉祥》（རཏྣ་ཤྲཱི）（Ratnaśrī, रत्नश्री）和语自在扎巴（ངག་དབང་གྲགས་པ）的《大疏》（ཊཱིཀ་ཆེན་）的印度文本。在前后出现的众多藏地注释中，如邦译师蒋扬喀切（དཔང་ལོ་འཇམ་དབྱངས་ཁ་ཆེ）、声论师僧伽师利（སྒྲ་པ་སངྒྷ་ཤྲཱི）（Saṅghaśrī, संघश्री）、仁布巴（རིན་སྤུངས་པ）、藏族学者弥庞南杰（མི་ཕམ་རྣམ་རྒྱལ）等人的著作中，尤其殊胜的是具一切智大士的言传，由康巴仁波切丹增却吉尼玛（བསྟན་འཛིན་ཆོས་ཀྱི་ཉི་མ་）所著的《善说言语游乐海》（ལེགས་བཤད་ངག་གི་རོལ་མཚོ་）。 --- ### ཇ3. 第三部分：[韵律学] 韵律学由友善筑墙者（གྲོགས་མཁར་བ）（跋弥）宣说，犹如胜利之神， （依照）红黄具者之宗趣，被安置。
English
Due to numerous errors in oral traditions, there were no treatises truly aligned with China (学说). Later, the Omniscient Dharma Lord Dharmākara (དྷརྨཱ་ཀ་ར) (Dharmaakara, धर्माकर), relying on the cause of recollecting past abodes and the treatises that emerged in his own monastic tradition from scholars like Yuan Wanling (ཡྭན་ཝན་ལིང་) from the Jang Yul (འཇང་ཡུལ་) (Lijiang, Yunnan) region, caused many topics related to reliable Chinese astrology (རྒྱ་རྩིས་) such as the 'Golden Transmutation' (གསེར་འགྱུར་), 'Geomancy' (ས་དཔྱད), 'Life Astrology' (ཚེ་རྩིས་), (220b) the three obstacles of 'Corpse, Demon, and Obstruction' (རོ་བག་ཀེག་གསུམ), and 'Practical Result Calculations' (ཉེར་མཁོའི་འབྲས་རྩིས་), within the 'Mirror of Magical Existence' (སྲིད་པ་འཕྲུལ་གྱི་མེ་ལོང་) to appear. --- ### J2. Part Two: [Poetics] Poetics renowned among outsiders is Bharata (བྷ་ར་ཏ་) (Bharata, भरत), 'Eight Messengers' (ཕོ་ཉ་བརྒྱད་) and others were created by the Black Goddess's Slave (ནག་མོའི་ཁོལ་པོ) (Kālidāsa), 'Mirror of Poetics' (མེ་ལོང་) was composed by Dandin (དཎྜི་) (Daṇḍin, दण्डिन्), with many Indian commentaries. --- ### Treatises on Poetics The treatises on rhetorical adornments and poetics are very famous among the proponents of non-Buddhist (outsider) doctrines. Previously, at a time when beings lived for twenty thousand years, it is said that the treatise 'Bharata' (བྷ་ར་ཏ་) (Bharata, भरत), containing over one hundred thousand shlokas, was composed by the sage Vyasa (དྲང་སྲོང་རྒྱས་པ) with Ganesha (ཚོགས་བདག་) acting as the scribe. Additionally, there are the 'Poetry of Meditative Dharma' (སྙན་དངགས་སྒོམ་པའི་ཆོས་) made by the maiden who enters like fire; the 'Rāmāyaṇa' (རཱ་མ་ཎ་ཡ་ན་) (Raamaayana, रामायण) made by Grogkharpa (གྲོགས་མཁར་བ) (Valmiki); the 'Aṣṭadaśa Purāṇa' (ཨཥྚ་ད་ཤ་པུ་རཱ་) (Ashtadasha Puraana, अष्टादश पुराण) made by Markaṇḍeya (མརྐེཎྜེ་ཡ) (Markandeya, मार्कण्डेय); and the 'Raghuvaṃśa' (ར་གྷུ་ཝཾ་ཤ་) (Raghuvaṃśa, रघुवंश) and others made by Ramaśarma (ར་མ་ཤྲ་མ) (Raamasharma, रामशर्म)—though many such treatises by sages are renowned, they did not arrive in Tibet. Later, among the many famous treatises, including the 'Eight Messengers' (ཕོ་ཉ་བརྒྱད་) such as the renowned 'Cloud Messenger' (སྤྲིན་གྱི་ཕོ་ཉ་) (Meghaduta) and 'Youthful Arising' (གཞོན་ནུ་འབྱུང་བ་), and others made by the Black Goddess's Slave (ནག་མོའི་ཁོལ་པོ) (Kālidāsa), the treatise on rhetorical adornments called 'Mirror' (མེ་ལོང་) (Kāvyādarśa), which truly compiles the excellent qualities of all previous treatises, was authored by the non-Buddhist paṇḍita, the master Dandin (དཎྜི་) (Daṇḍin, दण्डिन्), also known as 'the one with a staff' (དབྱུག་པ་ཅན་), who was skilled in both Buddhist and non-Buddhist doctrines, and it has many Indian commentaries, both Buddhist and non-Buddhist. Later, the great commentary (ṭīkā) by Ratnaśrī (རཏྣ་ཤྲཱི) (Ratnashrii, रत्नश्री) and Ngawang Dragpa (ངག་དབང་གྲགས་པ) came into the possession of Je Dharmākara (རྗེ་དྷརྨཱ་ཀ་ར) (Dharmaakara, धर्माकर). Among the many Tibetan commentaries that appeared earlier and later by figures such as Pang Lotsawa Jamyang Kashmir (དཔང་ལོ་འཇམ་དབྱངས་ཁ་ཆེ), Drampa Saṅghaśrī (སྒྲ་པ་སངྒྷ་ཤྲཱི) (Saṅghaśrī, संघश्री), Rinpungpa (རིན་སྤུངས་པ), and the Tibetan scholar Mipham Namgyal (མི་ཕམ་རྣམ་རྒྱལ), the 'Excellent Explanation: Ocean of Verbal Play' (ལེགས་བཤད་ངག་གི་རོལ་མཚོ་) authored by Khenpo Tenpe Nyima (བསྟན་འཛིན་ཆོས་ཀྱི་ཉི་མ་) from Khampa Rinpoche, which is a spoken tradition of the Omniscient Great One, is especially distinguished. --- ### J3. Part Three: [Prosody] Prosody explained by Grogkharpa (གྲོགས་མཁར་བ) (Valmiki), the victorious deity, Was established according to the system of the Red-Yellow One.
Tibetan
ད་ལས་ངོ་མཚར་བའི། ། སྦྱོར་བ་(༢༢༡ན)དུག་ལྡན་རིན་འབྱུང་ཞི་བས་མཛད། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་ཚུལ་བསྟན་པ་སྡེབ་སྦྱོར་གྱི་ཚུལ་ནི་དྲང་སྲོང་གྲོག་མཁར་བས་ཐོག་མར་བཤད་པར་གྲགས་ཤིང༌། རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་གྱི་བྱེ་མ་ལ་ཀླུ་ཞིག་གིས་པྲསྟཱ་ར་འགོད་པ་ལ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གིས་ཟ་བར་བརྩམས་པས། འདི་མ་ཟིན་བར་དུ་མ་ཟ་ཞིག་སྨྲས་པར་དེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་བྱས་ནས་གྲུབ་པ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གིས་ཀྱང་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་དེ་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་པར་ཤེས་ནས་བཟོད་པར་གསོལ་ཅིང་ཅི་བདེར་གནས་སུ་བཅུག་པ་ནི་ཀླུ་རྒྱལ་ལྷག་མ་ཅན་ནམ། དྲང་སྲོང་དམར་སེར་ཅན་དུ་གྲགས་པ་ཡིན་ཅིང༌། དེའི་གཞུང་ལུགས་ལ་རྒྱལ་བའི་ལྷས་འགྲེལ་པ་བྱས་ཤིང་འཆད་ཉན་དར་ཡང་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ཀྱིས་དབེན་པས། མདོར་བསྡུས་ཚིགས་བཅད་གསལ་བ་དང༌། ། མདོ་ཉིད་དཔེར་བརྗོད་གྱུར་པ་དང༌། ། མ་འདྲེས་རིམ་ཅན་འདོན་སླ་དང༌། ། སྡོད་དང་ཚོགས་དང་ཡོན་ཏན་བརྒྱད། ། ཅེས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ཤིང་། ངོ་མཚར་བའི་སྦྱོར་བ་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་གཞུང་སྡེབ་སྦྱོར་རིན་འབྱུང་རྩ་འགྲེལ་རྩོད་དུས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རིན་འབྱུང་ཞི་བས་མཛད། སློབ་དཔོན་དཔལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཛད་པའི་དཔེར་བརྗོད་དང༌། བོད་དུ་རྗེ་བརྒྱད་པ། སྨིན་གླིང་ལོ་ཆེན་སོགས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དང་དཔེར་བརྗོད་མང་བ་ལས། ཕྱིས་སུ་འཇམ་མགོན་བླ་མ་འགྱུར་མེད་བསྟན་འཛིན་འཕེལ་རྒྱས་ཀྱིས་མཛད་པའི་ཊཱིཀ་ཉིད་ཞལ་གསལ་ལ་ཤིན་ཏུ་ལེགས་སོ། ། གཞན་ཡང་ཐུབ་པ་ཀྲྀཥྞ་མི་ཤྲས་བྱས་པའི་སྡེབ་སྦྱོར་ཐོས་པས་ཆུབ་པ་རྩ་འགྲེལ་ཀུན་མཁྱེན་བསྟན་པའི་ཉིན་བྱེད་ཀྱིས་གསར་འགྱུར་མཛད་དེ་སྔར་མ་གྲགས་པའི་གཞུང་ལུགས་སོ། ། ཇ༤ བཞི་པ་[མངོན་བརྗོད་]ནི། མངོན་བརྗོད་མེ་དཱི་ནི་དང་སྣ་ཚོགས་གསལ། ། ཧཱ་རཱ་བ་ལཱི་དྲག་པོའི་འབངས་སྦྱར་སོགས། ། མང་ཡང་འཆི་མེད་སེང་གེའི་མཛོད་ཉིད་མཆོག ། རྒྱ་འགྲེལ་རྣམ་བཤད་བདུད་རྩི་ཚིག་གི་ཟླ། ། འདོད་འཇོ་སོགས་མཆིས་ཕྱི་མ་གསར་འགྱུར་ཏེ། ། ཟློས་(༢༢༡བ)གར་བསྟན་བཅོས་བོད་དུ་མ་འགྱུར་རོ། ། མིང་གི་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བསྟན་བཅོས་ནི་རྒྱ་གར་དུ་མེ་དཱི་ནི་ཀ་ར་དང༌། པནྜི་ཏ་དཔལ་འཛིན་སྡེས་མཛད་པའི་སྣ་ཚོགས་གསལ་བ་དང༌། ཧཱ་རཱ་བ་ལཱི་དང༌། དྲག་པོའི་འབངས་ཀྱིས་སྦྱར་བ་སོགས་མང་དུ་མཆིས་ཀྱང༌། འཕགས་མས་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་འཆི་མེད་
Chinese
更有奇妙之作，具毒之《珍宝源》（221a）由寂静所造。 至于阐述诗歌韵律（Prosody）之法，据说最初是由仙人蚁垤（Valmiki）所说。有一次，一龙族在海边沙滩上描绘韵律（Prastāra），金翅鸟（Garuda）正欲吞食它。龙族说：“在我未完成此作前，请勿吞食。”金翅鸟也照此办理，待作品完成后，金翅鸟明白了其中的道理，于是认识到龙族已成为它的上师，便请求宽恕，并允许其随意停留。这便是著名的龙王余意（Nagaraja Shesha）或称赤黄色仙人（Rishi Pingala）。 尽管“胜者天”（Jayadeva）对此论著作了注解，并广为讲授和闻习，但因其缺乏八种功德， 简明扼要，诗句清晰， 以经文为喻， 不混淆，次第分明，易于诵读， 安定与汇集，具足八德， 故此，具六种奇妙组合的韵律学论著《珍宝源》及其注释，是由全知者寂静（Rin 'byung zhi ba）在辩论时期所作。 尽管有师尊吉祥智慧（Pal Yeshe）所作的例证，以及在藏地，杰八世（Je Gye-pa）、敏林译师（Minling Lotsawa）等诸多注释和例证，但后来由文殊怙主喇嘛不灭持教兴盛（Jamyang Lama Gyurme Tenzin Phelgye）所作的《论疏》最为清晰明了，且极为出色。 此外，由智者克里希那·米什拉（Kṛṣṇa Miśra）所作的《闻解韵律》及其根本颂和注释，全知持教之日（Künkhyen Tenpai Nyinjye）对其进行了新的译作，这是一部此前不为人知的论著。 丁四、第四[词源学（Abhidhāna）]： 词源学有《梅迪尼》（Medini）、《各种明了》（Nānārthasaṁgraha）、《哈拉瓦利》（Hārāvali）、《暴民所作》等诸多论著， 但《不死狮子藏》（Amara-koṣa）为最上。 其印度注释有《甘露语》（Amṛtavaṇī）等，后者的翻译是新出的。 至于戏剧（Nāṭyaśāstra）的论著，尚未译成藏文。 至于名词的词源学论著，在印度有《梅迪尼·卡拉》（Medini-kara）、班智达吉祥持众（Paṇḍita Śrīdhara）所作的《各种明了》（Nānārthasaṁgraha）、《哈拉瓦利》（Hārāvali）以及暴民（Drägpo'i 'bangs）所作等诸多论著，尽管如此，得到圣者加持的大师不死（Amara）
English
Furthermore, the wondrous composition (221a), 'Poison-Bearing Jewel Mine' (Rin 'byung zhi ba), was created by Shijin. Regarding the method of properly composing verses, the science of prosody (sdeb sbyor) is renowned to have been first expounded by the Rishi Anthill (Valmiki). Once, a Nāga (serpent deity) was marking out a Prastāra (arrangement of meters) on the sand by the seashore when a Garuda (sky-goer) attempted to devour it. The Nāga said, 'Do not eat me until this is finished.' The Garuda acted accordingly, and when it was complete, the Garuda understood the meaning, realizing that the Nāga had become its guru. It then begged forgiveness and allowed the Nāga to dwell wherever it pleased. This Nāga king is known as Shesha (Lhag-ma can) or the Rishi Pingala (Dmar-ser can). Although Jayadeva (rgyal ba'i lhas) composed a commentary on this treatise, and its teaching and study flourished, it was devoid of eight qualities: Concise and clear verses, Serving as examples for the sutras themselves, Unmixed, sequential, easy to recite, Endowed with stability and collection, these are the eight qualities. Therefore, the treatise on prosody, 'Jewel Mine' (Rin 'byung) with its root text and commentary, possessing six wondrous applications, was composed by the Omniscient Shijin (Rin 'byung zhi ba) during a period of debate. Although there are examples composed by Acharya Pal Yeshe (dPal Ye-shes), and many commentaries and examples by Je Gye-pa, Minling Lotsawa, and others in Tibet, the later commentary (ṭīkā) composed by Jamyang Lama Gyurme Tenzin Phelgye (Jamgön Lama Gyurmed Tendzin Phelgyas) is exceedingly clear and excellent. Furthermore, the treatise on prosody, 'Understanding through Hearing' (Thos pas chub pa), with its root text and commentary, composed by the sage Kṛṣṇa Miśra (Kṛṣṇa Miśra), was newly translated by the Omniscient Sun of the Doctrine (Künkhyen Tenpai Nyinjye), being a treatise previously unknown. D4. Fourth [Abhidhāna (Lexicography)] is: Though there are many works on lexicography (abhidhāna) such as Medini, Nānārthasaṁgraha (Sna-tshogs gsal), Hārāvali, and those composed by Drägpo'i 'bangs (Harāvali and fierce servants), the 'Treasury of the Immortal Lion' (Amara-koṣa) itself is supreme. Its Indian commentaries include 'Moon of Nectarous Words' (Amṛta-vacana), 'Wish-Fulfilling Cow' (Kamadhenu), etc., the latter being newly translated. The treatises on dramatic arts (nāṭyaśāstra) have not been translated into Tibetan. Regarding treatises on lexicography of names, in India there are many such as Medini-kara, Nānārthasaṁgraha composed by Paṇḍita Śrīdhara, Hārāvali, and those composed by Drägpo'i 'bangs (Harāvali and fierce servants). Although there are many such works, the great master Amara, who was supported by the noble ones