Tibetan
ལྷ་རྗེར་བཀུར་ཏེ་མ་གསུམ་བུ་བཅུ་བཞི། ཐུན་མོང་མིན་པའི་གསང་བའི་བུ་བཞི་སྟེ་རྒྱས་པའི་སྐོར་དང༌། བེ་བུམ་སྨུག་པོ་ཏི་ཀ་ཡང་ཏིག་སྟེ་འབྲིང་པོ། བསྡུས་པ་ཡི་གེ་དམར་ཆུང་སོགས་བརྩམས། རྒྱ་ནག་གི་གཞུང་དུ་མ་བསྒྱུར། གཞན་ཡང་རྩོམ་རྒྱུད་སོགས་མང་དུ་བྱུང་བར་གྲགས་ཤིང་དེའི་བུ་བརྒྱུད་ལ་བི་ཇི་ཞེས་པའི་སྨན་པ་རྣམས་བྱུང༌། ཧྭ་ཤང་དང་ཁྱུང་པོ་སོགས་མཁས་པ་མང་པོ་བགྲོས་ནས་གསོ་དཔྱད་གསར་འགྱུར་རྣམས་ཀྱི་དོན་སྙིང་པོར་བླངས་པ་སོ་མ་རཱ་ཛ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞུང་ཆེན་བརྩམས། སྔ་ཕྱི་དེ་དག་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ཟ་འོག་གི་སྒྲོམ་བུར་བཞུགས་པ་ལ་བླ་དཔྱད་ཀྱི་གཞུང་འཚོ་བའི་མདོ་ཞེས་གྲགས་སོ། །(༢༡༥ན) ཁྲི་སྲོང་དུས་ན་སྤྲུལ་པའི་སྲས་གསུམ་གཞུང༌། ། པུསྟི་ཁ་སེར་རྒྱལ་བློན་དམངས་གསུམ་དང༌། ། རྒྱ་ཞང་ཧོར་བོད་འ་ཞའི་མཁས་གཞུང་བཙུགས། ། ཆོས་རྒྱལ་ཁྲི་སྲོང་ལྡེའུ་བཙན་གྱིས་རྒྱལ་སྲིད་ཐོག་མར་སྐྱོང་བའི་དུས་སུ། རྒྱ་གར་ནས་དྷརྨ་རཱ་ཛ། རྒྱ་ནག་ནས་མ་ཧཱ་ཀྱིན་འདའ། ཏ་ཟིག་གམ་ཁྲོམ་ནས་ཙན་པ་ཤི་ལ་ཧ་སྟེ་སྨན་པ་ཆེན་པོ་གསུམ་ཞལ་འཛོམ་པ་ལ་སྤྲུལ་པའི་སྲས་གསུམ་གྲགས། དེ་གསུམ་བགྲོས་ནས་རྒྱལ་ཁམས་སོ་སོའི་ལུགས་དང་བསྟུན་པའི་སྨན་དཔྱད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་རིན་ཆེན་སྤུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྩ་བ་ཉི་ཟླའི་འཁོར་ལོ་འགྲེལ་པ་ཡན་ལག་དང་བཅས་པའི་གཞུང་ཆེན་པོ་བྱས། ཙན་པ་ཤི་ལ་ཧ་རང་ཡུལ་དུ་བྱོན་ཁར་སྲས་ལ་གདམས་པའི་སྐོར་ལ་བི་ཇིའི་པུསྟི་ཁ་སེར་དང༌། དེ་རྒྱལ་པོ་ལ་ཕུལ་བས་རྒྱལ་པོའི་བླ་ཡིག་འོད་འབར་དུ་གྲགས། ཧ་ཤང་མ་ཧཱ་ཅེ་ཏས་རྒྱལ་བློན་དམངས་གསུམ་བསྡམས་པ་རྩ་བ་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལྔ། ཡན་ལག་མཛོད་ཆེ་འབྲིང༌། སྤྱི་དོན་འགྲེལ་པ་ཕྱི་ལྟར་དམངས། ནང་ལྟར་བློན་པོ། གསང་བ་རྒྱལ་པོ་ལ་གདམས་པའི་སྐོར་གེགས་སེལ་དང་བཅས་པ་བསྒྱུར། སྐུ་ཚེའི་སྨད་ལ་མཐའ་བཞིའི་བླ་སྨན་དགུ་བྱོན་པ་སོགས་སྙིང་པོས་དབེན་པའི་བཤད་སྒྲོས་ཡིན་ལ། རྒྱལ་པོའི་ཆིབས་ཤིན་ཏུ་གཅེས་པ་ཞིག་ན་བས་དཔྱད་ལ་སྨན་པ་མཁས་དགུ་ཚོལ་ལ་ཁྲིད་ཤོག་ཅེས་བཀའ་བསྒོས་པས། རྒྱའི་ཕྲུ་གུ་ཟེའུ་ཐོ། ཞང་ཞུང་གི་ཁུ་ལོད་མུ་ཁན། ཧོར་གྱི་མུ་གན་ཁྲི་གཟིགས། བོད་ཀྱི་ཅོག་རོ་མང་པོ་གཟིགས། འ་ཞའི་ཐ་ན་ཆུ་སྐྱེས་ལྔ་བཀུག་སྟེ་ཆིབས་གསོས། རྒྱལ་པོའི་བཀའ་ལྟར་མཁས་པ་ལྔས་རྒྱལ་ཁམས་ལྔའི་མན་ངག་ཆིག་དྲིལ་གྱི་གཞུང་བརྩམས་ཏེ་རྗེ་ལ་ཕུལ་བ་དར་སྲོལ་བཙུགས། ཁྲི་སྲོང་གི་སྐུ་ཚེའི་འཇུག་ཏུ་བསྙུ
Chinese
将“三母十四子”（即受尊崇的医师），以及不共秘密的“四子”等广博的论述，还有《墨宝论》、批注《精华滴》等中等篇幅，以及《小红字》等简要篇幅著成。这些著作未曾翻译成汉地（中国）的典籍。此外，据说还出现了许多如《著述源流》等著作，其后裔中出现了名为“毗吉”（Biji）的医生。和尚（Hwa Shang）和琼波（Khyung Po）等众多学者商议后，将新的医疗学说精要提取出来，撰写了名为《苏摩罗阇》（Soma Raja）的巨著。这些前后著作一同被放置在锦缎箱中，被称为《上师医疗宝典·养生经》。（215a） 赤松时代化身三王子之典， 黄函之书君臣民众三者。 汉（中国）、象雄（Zhang Zhung，古象雄王国）、霍尔（Hor，蒙古/突厥语族地区）、藏（西藏）、阿扎（'A Zha，吐谷浑王国，青海）智者立经。 在法王赤松德赞（Trisong Detsen）初理国政之时，印度（Gya Gar）的达玛拉阇（Dharma Raja）、汉地（Gya Nag，中国）的摩诃伽那达（Maha Kin 'Da）、大食（Ta Zig，波斯/中亚）或拂菻（Khom，拜占庭/罗马）的旃波尸罗哈（Canpa Shila Ha）等三位大医师齐聚，他们被称为“化身三王子”。他们三人商议后，根据各自国家的医学传统，撰写了一部名为《珍宝堆积》的医学论著，其根本是《日月轮》，并附有注释和分科，成为一部巨著。旃波尸罗哈（Canpa Shila Ha）在返回自己国家之前，向王子们传授了医术，这便是《毗吉黄函》。后来这本被呈献给国王，被称为《国王的本命文·光焰》。和尚摩诃觉多（Hoshang Maha Cheta）将结合“君、臣、民”三者的《珍宝五藏根本》、《大中分藏》、以及《总义注释》——外传民间，内传大臣，密传国王——并翻译了关于排除障碍的内容。据说在他晚年，四方来了九位首席医生，但这只是一个缺乏实质的说法。因国王极其珍爱的坐骑患病，他下令：“寻找所有优秀的医生前来诊治！”于是，汉地（Gya）的（王子）载乌陀（Ze'u Tho）、象雄（Zhang Zhung）的枯洛木汗（Khu Lod Mu Khan）、霍尔（Hor）的穆干持观（Mu Gan Khri Gzigs）、藏地（Bod）的觉若芒布持观（Cog Ro Mang Po Gzigs），以及阿扎（'A Zha）的塔那曲杰林（Tha Na Chu Skyes Lnga）等五位医生被召来为坐骑治疗。根据国王的旨意，这五位贤者将五个国家的医学精要融汇贯通，撰写了一部医典呈献给国王，并使其盛行。赤松在晚年时生病。
English
Extensively composed on the 'Three Mothers and Fourteen Sons' (revered as physicians), and the non-common secret 'Four Sons'; also moderately on texts like 'The Dark Pot Commentary' (Be Bum Smug Po Ti Ka) and 'The Essence Drop' (Yang Tig), and concisely on 'The Small Red Letter' (Yi Ge Dmar Chung), etc. These were not translated into Chinese (Gya Nag) official texts. Furthermore, it is said that many works like 'The Lineage of Compositions' emerged, and among their descendants appeared physicians named 'Biji'. After extensive discussions among many scholars, including Hoshang and Khyungpo, the essence of new medical doctrines was extracted, and a great treatise named 'Soma Raja' was composed. These earlier and later works were collectively housed in a brocade box and became known as 'The Guru's Medical Scripture, The Sutra of Sustenance'. (215a) In Trisong's era, three emanated princes' texts did rise, Yellow-bound books for king, ministers, and common folk three wise. Chinese, Zhang Zhung, Hor, Tibetan, A Zha sages established their canons likewise. During the time when Dharma King Trisong Detsen first governed the kingdom, three great physicians—Dharma Raja from India (Gya Gar), Maha Kin 'Da from China (Gya Nag), and Canpa Shila Ha from Ta Zig (Persia/Central Asia) or Khrom (Byzantium/Rome)—gathered, and were known as the "Three Emanated Princes." These three deliberated and composed a medical treatise titled 'Heap of Jewels', in accordance with the medical traditions of their respective countries. Its root was 'The Wheel of Sun and Moon', along with commentaries and branches, forming a great treatise. Before Canpa Shila Ha returned to his own country, he imparted advice to the princes, which became the 'Biji's Yellow-bound Sutra'. This was later presented to the King and became known as 'The King's Life-Letter, The Blazing Light'. Hoshang Maha Cheta translated the 'Five Treasuries of Precious Roots' which integrated the 'King, Ministers, and Commoners', with 'Great and Medium Branch Treasuries', and a 'General Meaning Commentary'—externally for the common people, internally for the ministers, and secretly for the king—including sections on averting obstacles. It is said that in his later life, nine chief physicians from the four borders arrived, but this is a narrative lacking substance. Because the King's extremely cherished horse fell ill, he commanded, "Seek and bring all skilled physicians for examination!" Consequently, Ze'u Tho from China (Gya), Khu Lod Mu Khan from Zhang Zhung (ancient Zhang Zhung kingdom), Mu Gan Khri Gzigs from Hor (Mongol/Turkic regions), Cog Ro Mang Po Gzigs from Tibet (Bod), and Tha Na Chu Skyes Lnga from A Zha (Tuyuhun kingdom, Qinghai) were invited to treat the horse. According to the King's command, these five experts integrated the essential medical instructions from the five kingdoms, composed a treatise, and presented it to the ruler, establishing a widespread tradition. In the later part of Trisong's life, he fell ill.