Chinese
……被阐释。被称为《量论十八千颂》。 此外，婆罗门喜作欢喜等众多论释也出现了。亲胜论师、迦湿弥罗（Kashmir）的阇马日（Jamari）或称作因明师耶马日（Yamari），以及日藏（Surya Gupta）等，皆追随庄严论师（Dignaga）而进行了广泛的阐述。 《定量》、《滴论》三鼓论师开解说， 寂护摄要莲花戒师广阐明。 法称（Dharmakirti）论师在《定量》（Pramanaviniscaya）上撰写了《大正理》（Nyayabinduprakarana），即《十二千颂》，并在《滴论》（Nyayabindu）上撰写了《饶益弟子论》。他驳斥了外道（Tirthika）的论争，三次敲响胜利之鼓，因此被称为“三鼓论师”，并撰写了许多因明小论，阐明了法称（Dharmakirti）的密意。庄严论师（Dignaga）和此二位（法称）在因明（Pramana）方面，以其思维判断的能力（Pramana）极强而闻名。寂护（Shantarakshita）论师撰写了名为《摄真实论》（Tattvasamgraha）的著作，总结了先前各论典的要义。莲花戒（Kamalashila）撰写了阐明其意义的《大滴论》（Tattvasamgraha-panjika）而闻名。 月官（Chandragomin）等撰写了许多小论。 此外，月官（Chandragomin）撰写了《理成就灯》（Nyayasiddhipradipa）等；护德（Gunaprabha）撰写了《一切智成就》（Sarvajnanasiddhi）和《外境义成就》（Bahyarthasiddhi）等；胜敌（Jetari）撰写了《因明真实论》（Hetubindutattvanirnaya）等；宝生寂（Ratnakarashanti）、慧生藏（Prajnakaragupta）、智友（Jnanmitra）等撰写了非常多的小论（203b），其中一些也翻译到了西藏。 第二部分 [在西藏的流传情况]： 《七部后论》中有些在早期翻译， 后弘期由玛、绒、萨班等士来翻译。 在藏地，七部后论中的《因明滴论》（Nyayabindu）、《关系考察》（Sambandha-pariksa）的根本论和注释等，有些由噶瓦·贝则（Kawa Paltsek）和占巴南卡（Drenpa Namkha）在佛教前弘期（Ngagyur）时翻译。在佛教后弘期（Chidar）时，《量论集》（Pramanaparicaya）等由夏玛·森杰（Zhama Sengye）翻译。 广大的论著《释量论》（Pramanavarttika）和《量论十二千颂》等，最初由玛·格威洛追（Ma Gewai Lodro）翻译，并由琼波·扎色（Khyungpo Dratse）等人进行讲解，因此被称为“旧因明”的教法稍有流传。绒·洛丹协饶（Ngog Lotsawa Lodan Sherab）对这些译作进行了修订，并完整翻译了《定量》（Pramanaviniscaya）、《滴论》（Nyayabindu）等。庄严论师（Dignaga）和法称（Dharmakirti）...
English
...explained. It is known as the "Eighteen Thousand Verses on Pramana" (Treatise on Valid Cognition). Furthermore, many commentaries by Brahmanas such as Bhadechyeta Gawa (Brahmin Sukha-karta Gawa) and others appeared. Acharya Jaya (Jaya), Jamari from Kashmir (Kashmiri Jamari) or the logician Yamari, and Surya Gupta extensively elucidated by following Acharya Dignaga. *Pramanaviniscaya* and *Nyayabindu* were by the Three Drums elucidated; Shantarakshita summarized them, Kamalashila expounded. Acharya Dharmakirti composed a great commentary on *Pramanaviniscaya* called *Nyayabindu-prakarana*, consisting of twelve thousand verses, and a commentary on *Nyayabindu* called *Benefit for Disciples*. He refuted the debates of externalists (Tirthikas) and beat the drum of victory three times, hence being known as the "Three Drums" (Dharmakirti). He also authored many minor texts on logic, elucidating the profound thought of Dharmakirti. Dignaga and these two (Dharmakirti) are renowned for their extremely sharp analytical power in Pramana (valid cognition). Acharya Shantarakshita composed a text called *Tattvasamgraha* (Compendium of Truth), which summarized the meaning of the earlier treatises. Kamalashila then composed a famous *tika* (sub-commentary) explaining its meaning, known as the *Mahatika* (Great Commentary). Chandragomin and others composed many minor treatises. Furthermore, Chandragomin composed *Nyayasiddhipradipa* (Lamp of Logical Accomplishment) and others; Gunaprabha composed *Sarvajnanasiddhi* (Accomplishment of Omniscience) and *Bahyarthasiddhi* (Accomplishment of External Objects) and others; Jetari composed *Hetubindutattvanirnaya* (Ascertainment of the True Nature of the Drop of Reason) and others; Ratnakarashanti, Prajnakaragupta, Jnanmitra, and others composed a great many minor treatises (203b), some of which were also translated into Tibet. 2. The Second Part [How it appeared in Tibet]: Some of the later seven treatises were translated in the early period; In the later propagation, Ma, Ngog, and Sakya Pandita translated them. In the land of Tibet, some of the later seven treatises, such as *Nyayabindu* (Drop of Logic), *Sambandha-pariksa* (Examination of Relation) with its root text and commentary, were translated by Kawa Paltsek and Drenpa Namkha during the early propagation of the Dharma. During the later propagation, *Pramanaparicaya* (Compendium of Valid Cognition) and others were translated by Zhama Sengye. The extensive treatises like *Pramanavarttika* (Commentary on Valid Cognition) and the *Twelve Thousand Verses on Pramana* were initially translated by Ma Gewai Lodro, and explained by Khyungpo Dratse and others, thus the so-called "Old Pramana" tradition flourished somewhat. Ngog Lotsawa Lodan Sherab revised those translations and completely translated *Pramanaviniscaya*, *Nyayabindu*, and others. Dignaga and Dharmakirti...
Tibetan
ག་ལུགས་གཙོར་བཏོན་ནས་ཚད་མ་གསར་མ་དར། བརྒྱུད་འཛིན་ཕྱྭ་པ་ཆོས་ཀྱི་སེང་གེས་དབུ་མ་སོགས་ལ་བསྡུས་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་རེ་མཛད། ཁྱད་པར་ཚད་མའི་བསྡུས་པ་ཡིད་ཀྱི་མུན་སེལ་མཛད་ཅིང་འཆད་ཉན་གྱི་གྲྭ་བཙུགས་ནས་བསྡུས་པའི་སྲོལ་བཏོད་དེ། བསྡུས་པའི་དོན་ཀྱང༌། ཇི་སྐད་དུ། རྒྱལ་བའི་བཀའ་དང་དེ་འགྲེལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི། ། དགོངས་དོན་མ་ལུས་ལེགས་པར་བསྡུས་པས་ན། ། བསྡུས་པ་ཞེས་སུ་མཁས་པས་མཚན་དུ་བཏགས། ། ཞེས་སོ། ། ཕྱིས་སུ་ཁ་ཆེ་པཎ་ཆེན་ཤཱཀྱ་ཤྲཱི་དང༌། ས་སྐྱ་པཎ་ཆེན་ཀུན་དགའ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་རྣམ་འགྲེལ་བསྒྱུར་ཞུས་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ། གཞན་ཡང་ཚད་མའི་འགྱུར་བྱེད་ལོ་ཙཱ་བ་མང་དུ་བྱུང་ཡང་བཤད་སྲོལ་གྱི་སྒོ་ནས་ས་རྔོག་གཉིས་མཆོག་ཏུ་བཟུང་ངོ༌། ། ཕྱི་མས་རིག་གཏེར་རྩ་འགྲེལ་བཅས་པ་མཛད། ། བཤད་པའི་བརྒྱུད་འཛིན་ཤར་ནུབ་གུང་གསུམ་གྱིས། ། སྤེལ་ལས་ཁང་གཉན་ཞང་དང་ཟུར་ཁང་རྒྱུན། ། ཁྱད་འཕགས་མང་བྱོན། ཞེས་པ་ནི། རྨ་རྔོག་ས་པཎ་གསུམ་དུ་(༢༠༣བ)བཤད་པའི་ཕྱི་མ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ས་སྐྱ་པཎ་ཆེན་སྐྱེ་བ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་པཎྜི་ཏ་བརྒྱུད་མར་བཞེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསམ་གྱི་མི་ཁྱབ་པའི་མཁྱེན་རབ་དང་ལྡན་ཅིང་མི་འཇིགས་སྤོབས་པའི་གཏེར་ཆེན་པོ་ཡང་གྲོལ། ལྷག་པར་ཚད་མ་ལ་མཆོག་ཏུ་མཁས་པ་ཆེན་པོར་གྲགས་པ་དེས། སྡེ་བདུན་མདོ་དང་བཅས་པའི་སྙིང་པོ་ཚད་མ་རིག་པའི་གཏེར་རྩ་བ་རང་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་མཛད། སློབ་ཚོགས་རྒྱ་བོད་ཀུན་ཏུ་མཐའ་ཡས་པར་བྱུང་བའི། གཙོ་བོ་རྟོགས་པའི་བརྒྱུད་འཛིན་ཚོགས་གྲུབ་དབོན་གསུམ། མན་ངག་གི་བརྒྱུད་འཛིན་ལྷོ་དམར་རྣམ་གཉིས་སོགས་བྱུང་བ་ལས། འདིར་བཤད་པའི་བརྒྱུད་འཛིན་ཤར་པ་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་དང་། རྡོ་རྗེ་འོད་ཟེར་སྐུ་མཆེད། ནུབ་པ་འུ་ཡུག་པ་རིག་པའི་སེང་གེ། གུང་པ་སྐྱོ་སྟོན་དྲི་མེད་གསུམ་གྱིས་རྒྱ་ཆེར་སྤེལ་བ་ལས། རིག་པའི་དབང་ཕྱུག་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་མང་པོ་བྱོན་ཏེ། འུ་ཡུག་པའི་དབོན་པོ་ཉི་ཐོག་པ་སངས་རྒྱས་ཀུན་སྨོན་ལ་ཀ་ཆེན་ཁང་གཉན་ཞང་གསུམ་ཟུར་ཁང་པ་དང་བཞིར་གྲགས་ཏེ། ཁང་སྟོན་འོད་ཟེར་རྒྱལ་མཚན། གཉན་དར་མ་སེང་གེ། ཞང་མདོ་སྡེ་དཔལ། ཟུར་ཁང་པ་དཀར་ཤཱཀྱ་གྲགས་པ་རྣམས་ལས་ཕྱི་མ་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར། ཡང་ལྷོ་པ་ཀུན་མཁྱེན་རིན་ཆེན་དཔལ་གྱིས་ཀྱང་ཡིག་ཆ་ཅི་རིགས་མཛད། དེ་དག་དང་འུ་ཡུག་པས་འཆད་ཉན་ཡུན་རིང་མཛད་པའི་གསུང་གི་རྒྱུན་ལ། འཇམ་དབྱངས་སྐྱ་པོ
Chinese
强调遵循的传统，新量论（Tshad-ma gsar-ma）兴起。传承者察巴·却吉僧格（Phywa-pa Chos-kyi Seng-ge，1109-1169）在《中观》等著作中各造大小两部《摄类学》（bsdus-pa）。 特别是，他撰写了《量理摄要·除心闇》（Tshad ma'i bsdus pa yid kyi mun sel，Dispeller of the Mind's Darkness），并建立了讲闻的传统，开创了《摄类学》的法统。 而《摄类学》的含义则是： 正如所言： 佛陀言教及诸论释， 其义无余皆善摄故， 智者名为“摄类学”。 后来，喀什米尔（Kha-che，Kashmir）班智达释迦室利（Shākya-shrī，Śākyaśrī-bhadra，c. 1127-1225）和萨迦班智达贡嘎坚赞（Sa-skya Pan-chen Kun-dga' Rgyal-tshen，1182-1251）通过翻译和校订，确立了《量释论》（Rnam-'grel，Pramāṇavārttika）。 此外，虽然出现了许多翻译量论的译师，但从讲说传统而言，萨迦（Sa）和俄（Rngog）二者被视为最殊胜的。 后者（萨迦班智达）著有《量理宝藏论》及其自释（Tshad-ma rigs-pa'i gter，Treasury of Valid Reasoning）， 弘扬此讲说传承的有“东、西、中”三派，以及康、年、向、足（Khang-gnyan Zhang dang Zur-khang）的传承，涌现出许多杰出的大师。 这里的“后者”是指在“玛（Rma）、俄（Rngog）、萨班（Sa-Pan）”三位（智者）中所说的后者，即文殊菩萨化身的萨迦班智达（Sa-skya Pan-chen）。 他以其二十五世转生为班智达之力，具足不可思议的智慧，并解脱了无畏辩才的巨大宝藏。 特别地，这位被誉为量论领域最大学者的大师，创作了《七部量论》（Sde-bdun）的精髓——《量理宝藏论》（Tshad-ma rig-pa'i gter）的根本颂和自释。 他的学生群体遍布印度和藏地，无边无际。其中，证悟传承的主要持有者是“措、珠、帕”（Tshogs-grub Dbon-gsum）三位亲侄；口诀传承的持有者是“洛、玛”（Lho-dmar rnam-gnyis）二位等等。 在此，讲说传承的弘扬者有东部的协绕炯乃（Shar-pa Shes-rab 'Byung-gnas）及其兄弟多杰奥萨（Rdo-rje 'Od-zer）、西部的宇域巴·仁波切僧格（Nub-pa 'U-yug-pa Rig-pa'i Seng-ge，d. 1253）， 以及中部的觉敦·哲美（Gung-pa Skyo-ston Dri-med）三位，他们广为弘扬，因此涌现了众多殊胜的智者。其中，宇域巴的侄子尼妥巴·桑杰衮蒙（Nyi-thog-pa Sangs-rgyas Kun-smön）被誉为“四大柱”（Ka-chen Khang-gnyan Zhang gsum Zur-khang-pa dang bzhir grags），即康顿·奥萨坚赞（Khang-ston 'Od-zer Rgyal-tshen）、年·达玛僧格（Gnyan Dar-ma Seng-ge）、香·多德贝（Zhang Mdo-sde Dpal），以及佐康巴·嘎夏迦札巴（Zur-khang-pa Dkar Shākya Grags-pa）。其中，后者（佐康巴·嘎夏迦札巴）最为殊胜。 此外，洛巴·衮钦仁钦贝（Lho-pa Kun-mkhyen Rin-chen Dpal）也撰写了各种文献。 从他们以及宇域巴（'U-yug-pa）长期讲闻的言教传承中，（又出现了）文殊·加波（'Jam-dbyangs Skya-po）...
English
Emphasizing the tradition followed, the New Pramana (Tshad-ma gsar-ma) flourished. The lineage holder Chapa Chökyi Senge (Phywa-pa Chos-kyi Seng-ge, 1109-1169) composed two volumes of "Collected Topics" (bsdus-pa), a larger and a smaller one, on Madhyamaka and other subjects. In particular, he composed the "Condensed Epistemology Eliminating the Darkness of the Mind" (Tshad ma'i bsdus pa yid kyi mun sel), and established the scholastic tradition of teaching and learning, thus founding the custom of studying "Collected Topics" (bsdus-pa). The meaning of "Collected Topics" (bsdus-pa) is as follows: As it is said: The words of the Victorious One, and their explanatory treatises, Because all their meanings are perfectly gathered, The wise named it "Collected Topics" (bsdus-pa). Later, the Kashmiri (Kha-che) Pandita Shakyashri (Śākyaśrī-bhadra, c. 1127-1225) and Sakya Pandita Kunga Gyaltsen (Sa-skya Pan-chen Kun-dga' Rgyal-tshen, 1182-1251) translated, revised, and established the Pramāṇavārttika (Rnam-'grel). Furthermore, although many translators of Pramana emerged, from the perspective of the scholastic tradition, the two (traditions of) Sa (Sakya) and Ngog (Rngog) were considered supreme. The latter (Sakya Pandita) composed the "Treasury of Valid Reasoning" (Tshad-ma rigs-pa'i gter) with its root text and auto-commentary. This scholastic lineage was propagated by the "Eastern, Western, and Central Three" (Shar-nub gung gsum), as well as the traditions of Khang, Nyan, Zhang, and Zur-khang, from which many exceptionally distinguished masters emerged. Here, "the latter" refers to the latter of the "Ma, Ngog, and Sa-Pan trio" (Rma-Rngog Sa-Pan gsum), namely Manjushri Sakya Pandita (Sa-skya Pan-chen). By the power of his twenty-five consecutive incarnations as a Pandita, he possessed inconceivable wisdom and unleashed a great treasure of fearless eloquence. In particular, this great master, renowned for his supreme expertise in Pramana, composed the "Treasury of Valid Reasoning" (Tshad-ma rig-pa'i gter), the essence of the "Seven Treatises" (Sde-bdun), comprising both its root text and auto-commentary. His multitude of students spread boundlessly throughout India and Tibet. Among them, the principal holders of the realization lineage were the three nephews Tshog, Drup, and Phak (Tshogs-grub Dbon-gsum); and the holders of the oral instruction lineage were Lho and Mar (Lho-dmar rnam-gnyis), and so forth. Among these, the propagators of the scholastic lineage mentioned here were Sharpa Sherab Jungne (Shar-pa Shes-rab 'Byung-gnas) and his sibling Dorje Özer (Rdo-rje 'Od-zer) from the East; Nubpa Uyugpa Rigpe Senge (Nub-pa 'U-yug-pa Rig-pa'i Seng-ge, d. 1253) from the West; and Gungpa Kyoston Drimed (Gung-pa Skyo-ston Dri-med) from the Center. Through their extensive propagation, many exceptionally distinguished masters of wisdom emerged. Among these, Uyugpa's nephew Nyithogpa Sangye Künsmön was renowned along with the "Four Great Pillars": Khangton Özer Gyaltsen (Khang-ston 'Od-zer Rgyal-tshen), Nyan Darma Senge (Gnyan Dar-ma Seng-ge), Zhang Dode Pel (Zhang Mdo-sde Dpal), and Zurkhangpa Kar Shākya Drakpa (Zur-khang-pa Dkar Shākya Grags-pa). Of these, the latter (Zurkhangpa Kar Shākya Drakpa) was supreme. Furthermore, Lhopa Künkhyen Rinchen Pal (Lho-pa Kun-mkhyen Rin-chen Dpal) also composed various writings. From the oral tradition of teachings that they and Uyugpa (Rigpe Senge) long upheld, (emerged) Jamyang Kyapo ('Jam-dbyangs Skya-po)...