Tibetan
་སོགས་ཕྱི་ནང་གི་པཎྜི་ཏ་རྣམས་ཀྱིས་བརྩམས་པའི་འགྲེལ་པ་མང་དུ་ཡོད་པར་སྣང་ངོ༌།། འཇམ་དཔལ་བརྡ་སྤྲོད་ཞྭ་ལུ་ལོ་ཙཱས་བསྒྱུར། ། འཇམ་དཔལ་གྲགས་པས་མཛད་པར་གྲགས་པའི་བརྡ་སྤྲོད་པའི་གཞུང་དང༌། སྐབས་ལྔ་པའི་རྐང་པ་གཉིས་པའི་འགྲེལ་པ་ཙམ་ཞྭ་ལུ་ལོ་ཙཱ་བ་ཆོས་སྐྱོང་བཟང་པོས་བསྒྱུར་ཡང་འཆད་ཉན་གྱི་རྒྱུན་ནི་མ་བྱུང་ངོ༌། ། རྒྱ་བོད་སྒྲ་འགྲེལ་བཟང་ངན་མཐའ་ཡས་སོ། ། བོད་དུ་འགྱུར་བའི་བརྡ་སྤྲོད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གཞུང་ཆེན་པོ་བཞི་པོ་དེ་དག་ལ་རྒྱ་གར་དང་བོད་ཀྱི་མཁས་པས་བརྩམས་པའི་(༢༠༡བ)དཀའ་འགྲེལ། འགྲེལ་བཤད། རྒྱས་འགྲེལ། ཡན་ལག་ཏུ་ཨུཎ་སོགས་དང༌། ཏིད྄་སུ་པྲ་དང༌། ཚིག་སྡུད་དང༌། རྟགས་བསྡུ། བྱིངས་འགྲེལ་སོགས་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་གྱུར་པའི་བཟང་པོ་དང༌། བློ་གྲོས་རྨོངས་པ་དང་མང་དུ་མ་ཐོས་པས་བྱས་པའི་ངན་པ་མཐའ་ཡས་པ་བྱུང་ངོ༌། ། ཇ༢ གཉིས་པ་ཚད་མ་རིག་པའི་བྱུང་བ་འཆད་པ་ལ་གཉིས། ཉ༡ ཕྱི་པ་དང༌། ཉ༢ ནང་པའོ། ། ཉ༡ དང་པོ་ནི། ཕྱི་པའི་རྟོག་གེ་སྔ་ཡང་སྐྱོན་བཅས་ཉིད། ། ཕྱི་རོལ་པའི་སྟོན་པ་དྲང་སྲོང་གླིང་སྐྱེས་ཀྱིས་བྱས་པའི་རྟོག་གེའི་བསྟན་བཅོས་དང༌། བྲམ་ཟེ་རྐང་མིག་གིས་བྱས་པའི་རྟོག་གེའི་ཚིག་དོན་བརྒྱད་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལྟ་བུ་མང་དུ་བྱུང་ཞིང་ནང་པའི་གཞུང་ལས་འབྱུང་བ་སྔ་ཡང་རྩོད་པ་ལྷུར་ལེན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལྟར་སྣང་བ་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་པས། འདིར་མི་བཟུང་ངོ༌། ། དེས་ན་ཚད་མ་ལ་ཐུན་མོང་གི་རིག་པར་གྲགས་པའང་རྩོད་ངག་ཙམ་ལ་དགོངས་ཀྱི། དོན་གྱི་ཁས་ལེན་མི་མཚུངས་པས་ཁྱད་པར་ཆེའོ། ། ཉ༢ གཉིས་པ་[ནང་པ་]ལ་གསུམ། ཏ༡ འཕགས་ཡུལ་དུ་བྱུང་ཚུལ། ཏ༢ བོད་དུ་བྱུང་ཚུལ། ཏ༣ ཞར་བྱུང་གྲུབ་མཐའ་གང་དང་མཚུངས་པར་བཤད་པའོ། ། ཏ༡ དང་པོ་ནི། ནང་པའི་ཚད་གཞུང་ཐོག་མར་རྩོད་གྲུབ་སྟེ། ། རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་ལས་མངོན་སུམ་ཚད་མ་གསལ་བར་བསྟན་ཅིང་། རྗེས་དཔག་ཚད་མའང་མ་བཀག་པ་དང་གཏན་ཚིགས་རྣམས་ཀྱིས་ཤུགས་ལས་ཤེས་པ་དང༌། དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། ཆོས་ཉིད་ལྟོས་དང་བྱ་བ་བྱེད། ། འཐད་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་བཞི། ། ཞེས་རིགས་པའི་རྣམ་བཞག་བཞི་གསུངས་ལ། སྔོན་ཚེ་ལོ་ཉི་ཁྲི་པར་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུངས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལའང་བྱུང་བར་བཤད། སྟོན་པ་འདིའི་བསྟན་པ་ལ་ནང་པའི་ཚད་གཞུང་རྣམས་ཀྱི་ཐོག་མ་ནི་རྩོད་པ་གྲུབ་པ་སྟེ། དེ་མཛད་པ་པོ་ཁ་ཅིག་གིས་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་ཟེར་ཡང༌། ཚད་མ་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་རང་འགྲེལ་དུ་དགག་པ་རྒྱ་ཆེར་མཛད་པས་གཅུང་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མ་མཛད་པར་གསལ་ཞིང༌། བཙུན་པ་(༢༠༢ན)དབྱིག་བཤེས་སོགས་དབྱིག་གཉེན་དང་མཚན་གཅིག་པ་ཞིག་གིས་མཛད་པར་བོད་སྔ་མ་རྣམས་བཞེད་དོ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་གཉིས། ། གཞན་སེལ་དཔེ་དང་ལྟག་ཆོད་དྲུག་ལྡན་མདོ། ། ཀུན་ལས་བཏུས་མཛད། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་དམིགས་པ་བརྟག་པ་དང༌། སེལ་བ་བརྟག་པ་སོགས་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་ཐོར་བུ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་མཛད་པ་དེ་དག་ལུས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པར་གཟིགས་ནས་ཕྱིས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ཏེ་མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་གཉིས། གཞན་སེལ་དང༌། དཔེ་དང༌། ལྟག་ཆོད་ཀྱི་རིག་པ་སྟོན་པ་ལེའུ་དྲུག་ལྡན་ཚད་མའི་མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མཛད་ཅིང་སློབ་དཔོན་དབང་ཕྱུག་སྡེ་སོགས་ཀྱིས་བཤད་དོ། ། དེ་ཡི་དགོངས་འགྲེལ་དུ། ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་རྩ་བ་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས། ། ཡན་ལག་བཞི་བཅས་སྡེ་བདུན་ལམ་སྲོལ་ཕྱེས། ། གཞུང་དེའི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་སྨྲ་བའི་ཉི་མ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་རྩ་བ་ལུས་ལྟ་བུའི་བསྟན་བཅོས་རྒྱས་པ་རྣམ་འགྲེལ། འབྲིང་པོ་རྣམ་ངེས། བསྡུས་པ་རིགས་པའི་ཐིགས་པ་གསུམ། འཕྲོས་པ་ཡན་ལག་ལྟ་བུའི་བསྟན་བཅོས་འབྲེལ་པ་བརྟག་པ། གཏན་ཚིག་ཐིགས་པ། རྩོད་པའི་རིག་པ། རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པ་བཞི་སྟེ་ཚད་མ་སྡེ་བདུན་དུ་གྲགས་པའི་ལམ་སྲོལ་ཆེན་པོ་ཕྱེས་སོ། ། ལྷ་ཤཱཀ་དུལ་རྒྱན་བདེ་བྱེད་སོགས་ཀྱིས་བཀྲལ། ། རྒྱལ་ཅན་ཡ་མཱ་ཉི་སྦས་རྒྱན་རྗེས་འབྲངས། ། སློབ་མའི་གཙོ་བོ་ལྷ་དབང་བློ་ལ་རྣམ་ངེས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་བྱེད་པར་བཀས་གནང་བ་ན་ལེའུ་དང་པོ་རང་འགྲེལ་གྱི་གཤམ་མཐུད་ནས་དེས་ཀྱང་འགྲེལ་པ་མཛད། འདི་ལ་ལོ་རྒྱུས་རྙིང་པ་རྣམས་སུ་ལྷ་དབང་བློས་ལན་གཉིས་བརྩམ་པ་མེ་ཆུར་སྦྱངས། ལན་གསུམ་པ་ལ་དངོས་བསྟན་ཙམ་བྱུང་འདུག་གསུངས་ནས་བཞག་པར་བཤད། རང་འགྲེལ་དང་དེ་གཉིས་བསྡམས་པ་ལ་ཚད་མ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་པར་གྲགས། དེའི་(༢༠༢བ)སློབ་མ་ཤཱཀྱ་བློས་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་པ་ལ་འགྲེལ་པ་མཛད། སློབ་དཔོན་དུལ་བའི་ལྷས་སྡེ་བདུན་ཚང་བར་འགྲེལ་པ་མཛད་པར་གྲགས། རྒྱན་མཁན་པོ་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་ཀྱིས་རྣམ་འགྲེལ་ལ་ཚད་མ་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཞི་པའི་འཕྲོ་མཐུད་ནས་ཚད་གྲུབ་ལེའུ་གསུམ་པ་འགྲེལ་བཤད་རྒྱས་པར་མཛད་དེ་དགོངས་དོན་དབུ་མར་བཀྲལ། ཚད་མ་སྟོང་ཕྲག་བཅོ་བརྒྱད་པར་གྲགས། གཞན་ཡང་བྲམ་ཟེ་བདེ་བྱེད་དགའ་བ་ལ་སོགས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་མང་དུ་བྱུང༌། སློབ་དཔོན་རྒྱལ་བ་ཅན་དང༌། ཁ་ཆེ་ཛ་མཱ་རིའམ་རྟོག་གེ་པ་ཡ་མཱ་རིར་གྲགས་པ་དང་ཉི་མ་སྦས་པ་རྣམས་ནི་རྒྱན་མཁན་པོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། རྣམ་ངེས་རིག་ཐིགས་རྒྱལ་རྔ་གསུམ་པས་བཀྲལ། ། ཞི་འཚོས་དེ་བསྡུས་ཀཱ་མ་ཤཱི་ལས་བཀྲོལ། ། སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་རྣམ་ངེས་ལ་འགྲེལ་པ་འཐད་ལྡན་ཆེན་མོ་ཞེས་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་པ་དང༌། རིག་ཐིགས་ལ་འགྲེལ་པ་སློབ་མ་ལ་ཕན་པ་མཛད། ཕྱི་རོལ་པའི་རྩོད་པ་བཟློག་ནས་རྒྱལ་རྔ་ལན་གསུམ་བརྡུངས་པས་རྒྱལ་རྔ་གསུམ་པར་གྲགས་པ་དེས་ཚད་མའི་གཞུང་ཕྲན་ཀྱང་མང་དུ་མཛད་ནས་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་དགོངས་པ་བཀྲལ། རྒྱན་མཁན་པོ་དང་འདི་གཉིས་ཚད་མ་ལ་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱི་རྩལ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བར་གྲགས། སློབ་དཔོན་ཞི་བ་འཚོས་གཞུང་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱི་དོན་འདུས་པ་དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞུང་མཛད། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་དེའི་དོན་བཀྲོལ་བའི་ཊཱིཀ་ཚད་ཆེན་དུ་གྲགས་པ་མཛད་དོ། ། ཙནྡྲ་གོ་མཱི་ས་མཛད་སོགས་གཞུང་ཕྲན་མང༌། ། གཞན་ཡང་རིག་གྲུབ་སྒྲོན་མ་སོགས་ཙཱནྡྲ་གོ་མཱིས་མཛད་པ་དང༌། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་གྲུབ་དང་ཕྱི་རོལ་དོན་གྲུབ་སོགས་དགེ་སྲུང་གིས་མཛད་པ་དང༌། གཏན་ཚིག་གི་དེ་ཉིད་བསྟན་པ་སོགས་ཛེ་ཏཱ་རིས་མཛད་པ་དང༌། རིན་འབྱུང་ཞི་བ། ཤེར་འབྱུང་སྦས་པ། ཛྙཱ་ན་མི་ཏྲ་ལ་སོགས་པས་མཛད་པའི་གཞུང་ཕྲན་ཤིན་ཏུ་མང་བར་(༢༠༣ན)བྱུང་ཞིང་བོད་དུའང་འགའ་ཞིག་འགྱུར་རོ། ། ཏ༢ གཉིས་པ་[བོད་དུ་བྱུང་ཚུལ་]ནི། སྡེ་བདུན་ཕྱི་མ་འགའ་ཞིག་སྔ་འགྱུར་ལ། ། ཕྱི་དར་རྨ་རྔོག་ས་པཎ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྱུར། ། བོད་ཡུལ་དུ་སྡེ་བདུན་ཕྱི་མ་གཏན་ཚིག་ཐིགས་པ་འབྲེལ་བ་བརྟག་པ་རྩ་འགྲེལ་སོགས་འགའ་ཞིག་སྐ་བ་དཔལ་བརྩེགས་དང་དྲན་པ་ནམ་མཁའ་དག་གིས་བསྟན་པ་སྔ་དར་གྱི་དུས་སུ་འགྱུར་ལ། ཕྱི་དར་གྱི་སྐབས་སུ་ཚད་མ་ཀུན་བཏུས་སོགས་ཞ་མ་སེང་རྒྱལ་གྱིས་བསྒྱུར། རྒྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་རྣམ་འགྲེལ་དང༌། ཚད་མ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་པ་སོགས་ཐོག་མར་རྨ་དགེ་བའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཁྱུང་པོ་གྲགས་སེ་སོགས་ཀྱིས་བཤད་དེ་ཚད་མ་རྙིང་མ་ཞེས་གྲགས་པ་ཅུང་ཟད་དར། རྔོག་ལོ་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་དག་འགྱུར་བཅོས་ཤིང༌། རྣམ་ངེས། རིག་ཐིགས་སོགས་རྫོགས་པར་བསྒྱུར། རྒྱན་དང་ཆོས་མཆོ
Chinese
等等，内外班智达们所著的注释有很多。 文殊语文学 (Manjushri Vyakarana) 由夏鲁译师 (Shalu Lotsawa) 翻译。 传说由文殊称 (Jampal Dragpa) 所著的语法文本，以及仅第五章第二部分的注释，尽管夏鲁译师却吉江波 (Choskyong Zangpo) 翻译了，但讲授与听闻的传承并未兴起。 印度和藏地的语法注释，好坏无穷无尽。 对于那些翻译到藏地的四大语法大论，有印度和藏地学者们所著的 (201b) 难解注释、解释性注释、广博注释，作为支分有邬那底 (Unadi) 等、蒂普 (Ting-sup) 等、词合 (Tshig sdud) 等、语性总摄 (Rtags bsdud) 等、动词词根注释 (Byings 'grel) 等，善的、成为权威的论著，以及由智慧愚钝且未广闻者所作的无数恶劣论著应运而生。 ཇ2 第二，阐述量学 (Pramana Vidya) 的起源，分为两部分：ཉ1 外道；ཉ2 内道。 ཉ1 第一： 外道的思辨虽早但实有缺陷。 由外道导师仙人林生 (Akshapada Gautama) 所作的思辨论著，以及由婆罗门足目 (Gautama) 所作的阐述思辨八种词义的论著等，大量出现，这些虽早于内道论典，然其似主要致力于争辩，且实有缺陷，故此处不予采纳。 因此，即使量论被认为是共同的学问，也仅是从辩论言辞上而言，实义的承许不同，故有很大差异。 ཉ2 第二 [内道] 分为三部分：ཏ1 在圣地 (印度) 出现的方式；ཏ2 在藏地出现的方式；ཏ3 附带说明与何种宗派相符。 ཏ1 第一： 内道的量论最初是透过辩论确立的。 从佛陀的经教中，明确阐述了现量 (direct valid cognition)，且推理量 (inferential valid cognition) 也未被否定，并透过因由 (reasons) 间接得知。 《解深密经》 (Samdhinirmocana Sutra) 中说： 法性观待与作用， 合理建立四正理。 如是宣说了四种正理分类。 据说在过去二万岁寿时，迦叶佛 (Buddha Kashyapa) 的教法中也曾出现。 在本师 (释迦牟尼佛) 的教法中，内道的量论最初是透过辩论确立的。其作者有某些...
English
And so on, there appear to be many commentaries composed by external and internal panditas. Manjushri Grammar (Vyakaranam) was translated by Shalu Lotsawa. The grammar text renowned as composed by Jampal Dragpa (Manjushri Kirti), and only the commentary on the second part of the fifth chapter, though translated by Shalu Lotsawa Choskyong Zangpo, the tradition of teaching and learning did not arise. Indian and Tibetan grammar commentaries, good and bad, are endless. Regarding those four great grammar treatises translated into Tibetan, there arose (201b) difficult commentaries, explanatory commentaries, extensive commentaries, and as subsidiary parts, Unadi, Ting-sup, word compounding, gender summation, verb root commentaries, etc., good treatises that became authoritative, as well as endless bad ones made by those with obscured intellects and little learning. J.2 Secondly, in explaining the origin of Valid Cognition (Pramana Vidya), there are two parts: N.1 Externalists; N.2 Internalists. N.1 The first is: Externalist dialectics, though earlier, are indeed flawed. Numerous dialectical treatises composed by externalist teachers like the Rishi Lingkyes (Akshapada Gautama), and treatises teaching the eight categories of dialectical words and meanings by the Brahmin Kangmig (Gautama) arose. Even though these appeared earlier than Buddhist texts, they seemed to be treatises primarily engaged in debate and were indeed flawed, thus they are not adopted here. Therefore, even what is commonly known as valid cognition is only considered in terms of mere debate; since the actual assertions are not equivalent, there is a great difference. N.2 The second [Internalists] has three parts: T.1 How it arose in the Noble Land (India); T.2 How it arose in Tibet; T.3 And as a corollary, which philosophical tenets it corresponds to. T.1 The first is: Buddhist valid cognition texts were initially established through debate. From the scriptures of the Victor (Buddha), direct valid cognition is clearly taught, and inferential valid cognition is also not refuted, and implicitly known through reasoning. From the Samdhinirmocana Sutra: Dependence on reality and action, The four reasonings that establish validity. Thus, the four classifications of reasoning are taught. It is said that in ancient times, during the twenty thousand year lifespan, it also appeared in the teachings of Buddha Kashyapa. In the teachings of this Teacher (Shakyamuni Buddha), the initial Buddhist valid cognition texts were established through debate. Some of their authors...
Chinese
有人说这是由阿阇黎世亲所著，然而在《集量论》的自释中，有大量驳斥，明确指出并非由小世亲所著。早期藏人认为，这是由一位名叫世亲的尊者，如比丘净友（Vigyata）等所著。 陈那著述现量与比量二， 遣余喻与相违六支经， 汇集一切所作。 伟大导师陈那观察到其所著的《观境论》和《观遣余论》等一百零八部零散的量学论著并不完全，故后来将其汇集于一处，撰写了《集量论》，此乃一部六品经，阐述现量与比量两种（量），以及遣余、喻和相违之理。此论由自在军论师等所阐释。 于其旨义释文中， 法称撰著根本广中略， 连同四支开七部之规。 作为该论的释义，善说之日法称，撰写了三部如同根本般的主体论著：广论《量释论》（Pramāṇavārttika）、中论《量决定论》（Pramāṇaviniścaya）、略论《正理滴论》（Nyāyabindu）。以及四部如同支分般的论著：《关系观察论》（Sambandhaparīkṣā）、《因滴论》（Hetubindu）、《诤理论》（Vādanyāya）、《他相续成立论》（Saṃtānāntarasiddhi）。由此开创了被称为“量理七部”的伟大传统。 天友（Devasarman）、释迦慧（Shakyabuddhi）、调伏天（Vinītadeva）、智作护（Prajñākaragupta）等阐释， 智称（Jñānakirti）、夜摩利（Yamāri）、妙护（Subhagupta）等继之。 当主弟子天王慧（Devendrabuddhi）奉命为《量决定论》作释时，他延续自释的第一品而作了注释。关于此，旧史中记载，天王慧的两次著作被火和水毁去，第三次才仅存实际教义。自释与此二（天王慧的著作）合称为“一万二千量”。他的弟子释迦慧（Shakyabuddhi）对“一万二千量”作了注释。调伏天（Vinītadeva）阿阇黎以其注释了完整的七部量论而闻名。庄严论师智作护（Prajñākaragupta）对《量释论》（Pramāṇavārttika）的三品量成（量成立）章，从“三千五百颂量论”的续篇开始，作了详尽的阐释，其意旨……（原文此处未完）。
English
Some say this was composed by Acarya Vasubandhu. However, in the auto-commentary of the *Pramanasamuccaya*, extensive refutations were made, clarifying that it was not composed by the younger Vasubandhu. Earlier Tibetans assert that it was composed by a venerable person named Vasubandhu, such as Bhikshu Vigyata. Dignaga composed the two (sections) on Perception and Inference, The six-chapter sutra on Exclusion of Others, Example, and Contradiction, Which compiles all of them. The great master Dignaga, observing that his hundred and eight scattered treatises on epistemology, such as *Examination of the Object* and *Examination of Exclusion*, were not fully complete, later compiled them into one, composing the *Pramanasamuccaya*, a six-chapter sutra that elucidates the two (types of valid cognition)—Perception and Inference—along with Exclusion of Others, Example, and Contradiction. This treatise was explained by Acarya Ishvarasena and others. As its interpretive commentary, Dharmakirti composed the extensive, medium, and condensed root texts, Along with four branches, establishing the tradition of the Seven Treatises. As an interpretive commentary on that treatise, the Sun of Speakers, Dharmakirti, composed three root treatises, like the body: the extensive *Pramāṇavārttika*, the medium *Pramāṇaviniścaya*, and the condensed *Nyāyabindu*. And four branch treatises, like limbs: *Sambandhaparīkṣā* (Examination of Relation), *Hetubindu* (Drop of Reason), *Vādanyāya* (Reasoning in Debate), and *Saṃtānāntarasiddhi* (Proof of Other Continua). Thus establishing the great tradition known as the Seven Treatises on Valid Cognition. Devasarman, Shakyabuddhi, Vinītadeva, Prajñākaragupta and others explained (them), Jñānakirti, Yamāri, and Subhagupta followed the tradition. When the chief disciple Devendrabuddhi was instructed to write a commentary on the *Pramāṇaviniścaya*, he composed a commentary, continuing from the first chapter of the auto-commentary. Regarding this, old histories state that Devendrabuddhi's first two attempts were destroyed by fire and water, and only the third attempt was said to contain merely the actual teaching. The combination of the auto-commentary and these two (commentaries by Devendrabuddhi) is known as the "Twelve Thousand (Stanza) Pramana". His disciple Shakyabuddhi composed a commentary on the "Twelve Thousand (Stanza) Pramana". Acarya Vinītadeva is renowned for having composed commentaries on all Seven Treatises. The abbot Prajñākaragupta composed an extensive commentary on the *Pramāṇavārttika*, continuing from the three chapters on the establishment of valid cognition of the "Three and a Half Thousand (Stanza) Pramana", whose meaning... (original text incomplete here).