Tibetan
ར་དམ་བཅས་པ་ན། དབང་པོས་འོན་ཀྱང་རང་གིས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་སྟོན་ཅིག་པར་བསྒོས་པས་དམ་བཅས་པའི་ཕྱིར་དུས་གཉན་བཞིར་མི་སྨྲ་བར་སྲུང་ཞིང་གཞན་རྣམས་ལ་འཆད་པར་བོད་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་རྙིང་པ་ལས་འབྱུང་ཞིང༌། དུས་གཉན་བཞིའང་འཕགས་ཡུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲར་མ་ཟད་ཀློག་པ་སྤྱིའི་དུས་གཉན་དུ་བྱེད་དེ། གསར་འགྱུར་མྱུར་རྟོགས་ལས། (༡༩༩ན) བརྒྱད་པ་ལ་ནི་མཁན་པོ་འཇོམས། ། བཅུ་བཞི་པ་ལ་སློབ་མ་འཇོམས། ། གནམ་སྟོང་ལ་ནི་གཉིས་ཀ་འཇོམས། ། བཅོ་ལྔ་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་འཇོམས། ། དཔེར་ན་གཡུལ་ངོར་བརྟན་པའི་དཔུང༌། ། གངྒཱ་སྐྱེས་ཀྱིས་མདའ་ཡིས་བསྣུན། ། ཚེས་གཅིག་ཀློག་པའི་ཚུལ་ཅན་གྱི། ། རིག་པ་ཉིད་ནི་ཆུང་ངུར་འགྱུར། ། ཞེས་དུས་གཉན་ལྔར་ཡང་བཤད་དོ། ། ཉ༢ གཉིས་པ་[མི་ཡུལ་དུ་དར་ཚུལ་]ལ་བཞི། ཏ༡ པཱ་ཎི་པ། ཏ༢ ཙནྡྲ་པ། ཏ༣ ཀ་ལཱ་པ། ཏ༤ དབྱངས་ཅན་བརྡ་སྤྲོད་ཞར་བྱུང་བཅས་སྨོས་པའོ། ། ཏ༡ དང་པོ་ནི། སྒྲ་བྱེད་ལུང་བསྟན་བྲམ་ཟེ་པཱ་ཎི་ནིར། ། འཇིག་རྟེན་དབང་པོས་བྱིན་རླབས་ཕྱི་མོའི་གཞུང༌། ། ལྷག་མ་ཅན་དང་མཆོག་སྲེད་དག་གིས་བཀྲལ། ། བྷཱ་ཥ་རྩ་འགྲེལ་རབ་བྱེད་ཟླ་བའི་ཟེར། ། གཟུགས་ཀྱི་འཇུག་པ་ཤཱ་ཀ་ཊཱ་ཡ་ན། ། ག་ཏིའི་བུ་ཡིས་བྱས་སོགས་དེ་རྗེས་འབྲངས། ། ལངྐར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས། སྒྲ་བྱེད་པ་ནི་པཱ་ཎི་ནཱིའོ། ། ཞེས་དང༌། འཇམ་དཔལ་རྩ་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་བསྟན་པའི་བྲམ་ཟེ་པཱ་ཎི་ནཱི་ཞེས་བྱ་བ་འཕགས་ཡུལ་ནུབ་ཕྱོགས་བྷི་རུ་ཀའི་ཚལ་དུ་སྐྱེས་ཏེ། སྒྲ་རིག་པ་ཤེས་སམ་མི་ཤེས་ལག་རིས་མཁན་ལ་བསྟན་པ་ན་མི་ཤེས་པར་ལུང་བསྟན་པས། རང་ཉིད་ཀྱིས་གྲིའུ་ཆུང་གིས་ལག་རིས་བཅོས་ནས་ས་སྟེང་གི་བརྡ་སྤྲོད་པའི་སློབ་དཔོན་མཐའ་དག་བསྟེན། སྒྲ་ལེགས་པར་ཤེས་ཀྱང་ད་དུང་མ་ཚིམ་པར། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་རིག་སྔགས་བསྒྲུབས་པས་འཕགས་པ་ཞལ་གཟིགས་ཏེ། ཅི་འདོད་གསུངས་པ་ལ་སྒྲ་ཤེས་པར་འཚལ་ཞུས་པས། ཨ་ཨི་ཨུཎ་སོགས་ཡི་གེའི་བསྡུ་བ་གསུངས་པ་ཙམ་གྱིས་འཕགས་པའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་སྒྲའི་གནས་ཐམས་ཅད་ཤེས་ནས། པཱཎི་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་ཤློ་ཀ་སྟོང་དང༌། བྱེ་བྲག་འབྱེད་པའི་མདོ་ཤློཀ་སྟོང་ཡོད་པ་མཛད། (༡༩༩བ) དེ་ཡན་ཆད་དུ་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ལ་ཤཱ་རིའི་བུས་དབང་པོའི་བརྡ་སྤྲོད་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་བཀླགས་པར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་གཞུང་ཅི་རིགས་པ་ལས།
Chinese
当（他）立下誓言时，帝释天（Indra）却吩咐说：“请展示你所知的！” 因为立下誓言，所以（他）在四恶时（不祥之日）不说话，并守护着，对其他人则进行讲解，这出自于古老的藏族历史。这四恶时，印度人（Āryavarta）不仅将其视为语音（语法）的不祥之日，也将其视为所有读诵的不祥之日。 出自《新闻速递》（199a）： 初八时则摧毁堪布。 十四时则摧毁学徒。 空日（即阴历月末）则两者俱毁。 十五时则摧毁一切。 譬如战场上坚定的军队， 被恒河生（即毗湿摩，Bhīṣma）以箭射中。 （犹如）初一读诵的规矩， 所知（或智慧）本身会变得微小。 因此，也称之为五恶时。 2. 第二部分[在人间传播的方式]有四种：1. 钵尼（Pāṇini），2. 旃陀罗（Candra），3. 迦罗波（Kālāpa），4. 妙音（Sarasvatī）语法及其附录。 1. 第一种是： 预言的语法学家婆罗门钵尼（Pāṇini）。 由世间自在（Ishvara/Shiva）加持的根本论典， 由漏余（Vārttikakāra/Kātyāyana）和最胜爱（Patañjali）等解释。 《吠陀语根释》、月光（Candrakīrti）所作的《语法总纲》、 沙卡塔耶那（Śākaṭāyana）的《字形应用》， 以及迦帝之子（Gaṇapāṭha）所作等等，皆属其后。 《楞伽经》中说： “语法学家是钵尼（Pāṇini）。” 又，《文殊师利根本续》中说：被佛陀亲自授记的婆罗门，名叫钵尼（Pāṇini），出生在印度（Āryavarta）西方的比鲁迦（Bhīrukā）园林。他向手相师请教是否精通语法，手相师却预言他不懂。于是他自己用小刀修改了手相，并拜访了世间所有的语法大师。尽管精通了语法，他仍然不满足，于是修习了世间自在（Ishvara/Shiva）的明咒，结果亲见了圣者。圣者问他想要什么，他回答说希望精通语法。圣者仅仅说了“（ཨ་ཨི་ཨུཎ་, अइउण्, aiun, 阿伊乌恩）”等字母的组合，依靠圣者的加持，他便通晓了三界所有语法的境地。因此，他撰写了《钵尼语法》（Pāṇini Vyākaraṇa）一千颂，以及《分别胜义经》（Vyākaraṇa Sūtra）一千颂。(199b) 在此之前，据称在十二年中，舍利弗（Śāriputra）曾向外道（非佛教徒）讲授帝释天（Indra）的语法，诸如此类的论典。
English
When (he) made the vow, Indra, however, commanded, "Please show what you know!" Because of the vow, he remained silent during the four inauspicious times and guarded it, while explaining it to others, as recorded in ancient Tibetan history. These four inauspicious times were considered by the people of Āryavarta (India) not only as inauspicious times for sounds (grammar) but also as general inauspicious times for all recitations. From *Swift News* (199a): On the eighth day, the abbot is destroyed. On the fourteenth day, the disciple is destroyed. On the empty day (new moon), both are destroyed. On the fifteenth day, all are destroyed. For example, like an army firm on the battlefield, Struck by the arrows of the Ganga-born (Bhīṣma). The very knowledge/understanding (or intellect) Of the manner of recitation on the first day Becomes small/diminished. Thus, it is also explained as the five inauspicious times. 2. The second part [how it spread in the human realm] has four sections: 1. Pāṇini, 2. Candra, 3. Kālāpa, 4. Sarasvatī Vyākaraṇa (grammar) including its supplement. 1. The first is: The prophesied grammarian brahmin Pāṇini. The root text blessed by the Lord of the World (Ishvara/Shiva), Explained by Vārttikakāra (Kātyāyana) and Mahābhāṣya (Patañjali). Bhāṣya (commentary) with root commentary, and Candrakīrti's *Prakaraṇa*, Śākaṭāyana's *Rūpāvātāra*, and works by Gaṇapāṭha's son and others followed that. From the *Laṅkāvatāra Sūtra*: "The grammarian is Pāṇini." And from the *Mañjuśrīmūlakalpa*, it is said that a brahmin named Pāṇini, prophesied by the Victorious One himself, was born in the Bhīrukā grove in the western part of Āryavarta (India). When he consulted a palm reader about whether he knew grammar, it was prophesied that he would not know it. So, he himself modified his palm lines with a small knife and served all the grammar masters on earth. Although he became proficient in grammar, he was still not satisfied. He then practiced the vidyā-mantra of the Lord of the World (Ishvara/Shiva), and the Noble One appeared before him. When asked what he desired, he replied that he wished to master grammar. Merely by the Noble One uttering the collection of letters such as (ཨ་ཨི་ཨུཎ་, अइउण्, aiun, a, i, u, ṇ), by the blessing of the Noble One, he came to know all the domains of grammar in the three realms. Thus, he composed the *Pāṇini Vyākaraṇa* (grammar) of a thousand verses and the *Vyākaraṇa Sūtra* of a thousand verses. (199b) Prior to this, it is stated in various treatises that Śāriputra taught the grammar of Indra to the non-Buddhists for twelve years.
Tibetan
ནང་པ་རྣམས་ལ་སྒྲའི་སྦྱོར་བ་མཐའ་དག་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་མེད་པས། གཞུང་དེ་གཉིས་ནི་སྒྲ་གཞུང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བའམ་ཕྱི་མོ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཅིང༌། རྒྱལ་པོ་བདེ་བྱེད་ཀྱིས་སྒྲ་བསླབ་པའི་ཕྱིར་བྲམ་ཟེ་མཆོག་སྲེད་ཀྱིས་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་ལྷག་མ་ཅན་རིག་སྔགས་ཀྱི་མཐུས་བཀུག་ནས་པཱ་ཎི་པའི་འགྲེལ་པ་ཤློ་ཀ་འབུམ་གྱིས་འཆད་པར་བྱས་ཏེ། སློབ་དཔོན་དང་ཀླུའི་བར་དུ་ཡོལ་བས་བཅད་ཀླུས་བཤད་ཅིང༌། མཆོག་སྲེད་ཀྱིས་ཡི་གེར་འབྲི་བ་ལས། སྐབས་ཤིག་ན་འདིའི་ལུས་ཅི་འདྲ་ཡོད་སྙམ་ནས་ཡོལ་བ་བཏེགས་པས་སྦྲུལ་ཆེན་པོ་བསྒྱིངས་པ་མཐོང༌། ཀླུའང་ངོ་ཚ་ནས་བྲོས། དེར་འགྲེལ་པ་ཤློ་ཀ་སྟོང་ཕྲག་ཉེར་ལྔ་ལས་མ་ཟིན་པས་ལྷག་མ་མཆོག་སྲེད་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚད་དུ་བརྩམས་པ་དེ་ལ་མ་ཧཱ་བྷཱ་ཥ་ཞེས་གྲགས་ཏེ། དེ་དག་གཞུང་འགྲེལ་པ་དང་བཅས་པ་ད་ལྟའི་བར་དུ་འཕགས་ཡུལ་ན་འཆད་ཉན་མ་ནུབ་པར་ཡོད། ཡང་སྐྱེས་བུ་མཆོག་གིས་བྱས་པའི་བྷཱ་ཥ་ཞེས་པ་རྩ་བ་ཤློ་ཀ་དགུ་བརྒྱའི་ཚད་ཙམ་རང་འགྲེལ་དང་བཅས་པ། རཱ་མ་ཙནྡྲས་བྱས་པའི་རབ་བྱེད་ཟླ་ཟེར། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་མཛད་པའི་པཱ་ཎི་པའི་དོན་འགྲེལ་གཟུགས་ཀྱི་འཇུག་པ། པཱ་ཎི་པའི་ཆར་གཏོགས་པའི་གཞུང་ཤཱ་ཀ་ཊཱ་ཡ་ན་དང་ཀ་ཏིའི་བུས་བྱས་པ་སོགས་སློབ་དཔོན་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཞིང་། པཱ་ཎི་ནཱིའི་གཞུང་རྩ་བ་ཙམ་ཕྱིས་སུ་འདར་པ་ལོ་ཙཱས་བསྒྱུར་བར་བསྒྲགས་མོད། ཇི་བཞིན་མ་འགྱུར་རོ། ། ཏ༢ གཉིས་པ་[ཙནྡྲ་པ་]ནི། ལེགས་བསྡུས་ཉུང་གསལ་ཀུན་རྫོགས་ཙནྡྲའི་མདོ། ། འགྲེལ་དང་ཡན་ལག་རང་གཞན་གཞུང་མང་ལས། ། རྩ་བ་ཐོག་མར་ཤོང་ལོས་བསྒྱུར་ཏེ་འཆད། ། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ནས་ལུང་བསྟན་ཅིང་། རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་བ་རེནྡྲ་ཞེས་པར་སྐུ་འཁྲུངས་པའི་སློབ་དཔོན་ཙནྡྲ་གོ་མཱི་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲ་དང་རྟོག་གེ་ལ་སོགས་པ་ཐུན་མོང་གི་རིག་གནས་ཐམས་ཅད་མ་བསླབས་པར་མཁྱེན་པས་ལོ་བདུན་གྱི་སྟེང་ནས་མུ་སྟེགས་ཀྱི་རྒོལ་བ་ཚར་གཅོད་ནུས་པ་དེས། (༢༠༠ན)སློབ་དཔོན་མྱ་ངན་མེད་པ་ལས་ལུང་མནོས་ཏེ། སྤྱན་རས་གཟིགས་དང་སྒྲོལ་མའི་རིགས་སྔགས་བསྒྲུབས་པས་གྲུབ་ཅིང་མཁས་པ་ཆེན་པོར་གྱུར། འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་གོ་མཱི་དགེ་བསྙེན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་མཛད། ངོ་མཚར་བའི་རྣམ་ཐར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་ཅིང་ད་ལྟའང་པོ་ཊ་ལ་ན་སྐུ་དངོས་སུ་བཞུགས་པ་དེས་བསྟོད་པ། ནང་རིག་པའི་བསྟ
Chinese
因为在佛教徒中，没有一部论著能将所有语法应用汇集一处，所以那两部论著是所有语法论著的基础或原本。 为了让国王跋特哩诃利（Bhartrhari）学习语法，婆罗门瓦拉茹支（Vararuci）通过咒语的力量召来了龙王舍沙（Shesa Naga），让他用十万颂（shloka）来阐释波你尼（Panini）的注释。 师徒与龙之间用帷幕隔开，龙王进行讲解，瓦拉茹支则负责笔录。 有一次，瓦拉茹支心想龙王身体究竟是何模样，便掀开帷幕，看到一条巨大的盘绕着的蛇。龙王羞愧之下，便逃走了。 此时，注释仅完成了两万五千颂，其余的一万两千颂由瓦拉茹支亲自补足，这便被称为《大疏》（Mahabhasha）。 这些论著及其注释至今仍在印度（phags yul）传授和学习，从未衰落。 还有圣者所作的《词疏》（Bhasha），其根本约九百颂，并附有自释。 罗摩旃陀罗（Ramachandra）所作的《月光篇》（Rab byed zla zer）。 圣法称（Dharmakirti）所作的波你尼义释《相入》（Gzugs kyi 'jug pa）。 属于波你尼学派的论著，如由沙卡塔亚那（Sakatayana）和迦旃延（Katyayana）所作等，都追随了这位大师。 虽有传言说波你尼的根本论著后来由达尔巴译师（Darpa Lotsawa）翻译，但并未忠实原意。 丁二、第二部分[旃陀罗（Chandra-pa）]： 善集简明圆满《旃陀罗经》， 从诸释论支分自他多部论著中， 根本最初由祥洛（Shonglo）翻译并讲解。 《时轮金刚续》（Kalachakra Tantra）后部曾授记，一位名为旃陀罗果弥（Chandragomin）的导师，出生在印度东部名为瓦兰德拉（Varendra）的地方，他未经学习便通晓语法、因明等所有共同世间学问，七岁时就能驳倒外道论师。 他从无忧（Ashvaghosha）导师处获得传承，修持观世音（Avalokiteshvara）和度母（Tara）的咒语，从而获得成就，成为一位大学者。 在圣观世音的激励下，果弥（Chandragomin）行持居士戒。 他拥有不可思议的传记，据说他至今仍亲自安住于布达拉（Potala）圣山，并以此赞颂。 内明之教...
English
Since there is no treatise among Buddhists that compiles all applications of grammar into one place, these two treatises are like the root or original source of all grammatical texts. In order for King Bhartrhari to learn grammar, the Brahmin Vararuci (Mchog sred), through the power of vidya-mantra, invoked the Naga king Shesa (Lhag ma can) and had him explain Panini's commentary in one hundred thousand verses. A curtain was placed between the master (Vararuci) and the Naga, and the Naga expounded, while Vararuci wrote it down. At one point, wondering what the Naga's body looked like, he lifted the curtain and saw a huge coiled serpent. The Naga, embarrassed, fled. At that time, only twenty-five thousand verses of the commentary were completed, so the remaining twelve thousand verses were composed by Vararuci himself, and this is famously known as the Mahabhasha. These treatises, along with their commentaries, continue to be taught and studied in India (Phags yul) without decline to this day. Furthermore, there is the Bhasha composed by a great being, consisting of about nine hundred root verses with its own commentary. There is also the Rab byed zla zer (Moonbeam Section) composed by Ramachandra. And the Gzugs kyi 'jug pa (Application of Forms), a commentary on the meaning of Panini, composed by the glorious Dharmakirti. Treatises belonging to Panini's school, such as those by Sakatayana and Katyayana, followed that master. Although it is said that the root text of Panini's treatise was later translated by the translator Darpa, it was not translated accurately. T.2 Second, [regarding Chandrapa]: The well-compiled, concise, clear, and complete Chandra Sutra, From numerous commentaries and auxiliary treatises, both one's own and others', The root text was first translated and explained by Shonglo. As prophesied in the later Kalachakra Tantra, the master named Chandragomin, who was born in a place called Varendra in eastern India, knew all common sciences such as grammar and logic without having studied them. At the age of seven, he was able to defeat non-Buddhist debaters. (page 200na) He received transmission from the master Ashvaghosha. By accomplishing the vidya-mantras of Avalokiteshvara and Tara, he attained accomplishment and became a great scholar. Encouraged by the noble Avalokiteshvara, Gomin (Chandragomin) adopted the conduct of a lay practitioner. He possesses inconceivable and wondrous biographies, and it is said that he still physically resides in Potala. He praised (something). The treatise on inner science...