Tibetan
གྲེལ་ཆེན་བཞི་ཟེར་ཞིང༌། བསོད་འོད་ལས་ཆོས་རྗེ་གངས་པ་བརྒྱུད་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་གསོད་ནམས་རྒྱལ་མཚན་གྱི་བར་དུ་བྱུང་བ་དང༌། སྙེ་མདོ་སྐུ་མཆེད་ལས་ཀྱང་བརྒྱུད་པ་འཕེལ་བ་སོགས་སྲོལ་མང་དུ་བྱུང་བ་ལས། རྒྱལ་བ་གཉིས་པ་ཀུན་མཁྱེན་རང་བྱུང་ཆོས་རྗེས་གྲུབ་ཆེན་པ་ལས་གདམས་ངག་རྫོགས་པར་གསན་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གི་མདུད་འགྲོལ་དང་གདམས་ངག་གི་གནད་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ལམ་བཟང་པོ་གསལ་བར་མཛད་ཅིང༌། རྗེ་རོལ་པའི་རྡོ་རྗེ་སོགས་སྐུའི་སྐྱེ་བ་ན་རིམ་སློབ་བརྒྱུད་དང་བཅས་པས་རྒྱ་ཆེར་སྤེལ་བར་མཛད་དོ། ། ཆ༢ གཉིས་པ་ཕྲན་ཚེགས་བྱུང་བ་གཞན་སྨོས་པ་ནི། མི་ཏྲ་དམར་པོ་ཁ་རག་སྐོར་གསུམ་སོགས། ། ཚད་ལྡན་ཕྲན་ཚེགས་བྱུང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། ངོ་མཚར་བའི་གཏམ་བཅོ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་གྲུབ་ཆེན་མི་ཏྲ་ཛོ་ཀི་དེ་ཉིད་ཁྲོ་ཕུ་ལོ་ཙཱ་བ་བྱམས་པའི་དཔལ་གྱིས་སྤྱན་དྲངས། ཟབ་ཆོས་ཞུས་པས་ཤེས་བྱའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྟན་པ་ཐུན་མོང་གི་སྐོར། ནང་སྒྲུབ་ཐབས་སུ་བསྟན་པ་ཉམས་ལེན་བྱེ་བྲག་གི་སྐོར། གསང་བ་བྱིན་རླབས་ཀྱི་འཇུག་པ་སྟོན་པ་ཁྱད་པར་གྱི་སྐོར་གསུམ་གནང་བ་ཁྲོ་ཕུ་པ་(༡༩༨ན)ལས་རིམ་པར་བརྒྱུད་པ་དང༌། ས་ར་ཧས་གནང་བའི་ཕྱག་ཆེན་འཁོར་བ་རྒྱུན་གཅོད་ཀྱི་གདམས་ངག་དོན་མོ་རིར་མཚན་ལྡན་འཁྲུལ་ཞིག་ཆེན་པོ་ལ་གནང༌། དེས་རྟོགས་ལྡན་གྲགས་སེང་ལ་གནང་བ་དང༌། ཡང་བལ་རས་ཞེས་བྱ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པར་བརྫུས་ནས་གྲགས་པ་སེང་གེ་ལ་མཁའ་སྤྱོད་བསྙེན་སྒྲུབ་གནང་བ་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་རྟོགས་ལྡན་མཁའ་སྤྱོད་དབང་པོ་ཡིག་ཆའང་མཛད་པ་དང༌། ཡང་མི་ཏྲ་ཁྲིད་དྲུག་ཏུ་གྲགས་པ་པཎྜི་ཏ་ཤཱ་རི་པུ་ཏྲ་ལ་གནང༌། དེས་མི་ཉག་གྲགས་རིན་དང་ཀུ་ཅོར་རྟོགས་ལྡན་ལས་བརྒྱུད་པ་དང༌། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་དབང་བསྐུར་བརྒྱ་རྩ་པཎ་ཆེན་དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་ལས་བརྒྱུད་པ་སོགས་བྱུང༌། ཡང་སྤྲུལ་སྐུ་ལ་སྟོད་དམར་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་གདན་པ་ཆེ་བས་གནང་བའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཆོས་སྐོར་དང་བསིལ་བ་ཚལ་དུ་མཁའ་འགྲོ་སྡེ་ལྔས་གནང་བའི་གདམས་ངག་གི་སྐོར་རྣམས་དང༌། གཙང་ཁ་རག་སྒོམ་ཆུང་བློ་གྲོས་དབང་ཕྱུག་ལ་ཨ་རོ་ནས་བརྒྱུད་པའི་སེམས་ཕྱོགས་དང༌། ཇོ་བོ་ནས་བརྒྱུད་པའི་བློ་སྦྱོང་གི་བཀའ་བབས། གདམས་པ་དེ་གཉིས་བསྲེས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྦྱོང་ཞེས་བྱ་བའི་གཞུང་མཛད། ཕྱིས་ཁ་རག་སྐོར་གསུམ་དུ་གྲགས་ཏེ་ལྷོ་པ་དྷརྨ་སྐྱབས། བྱང་སྒོམ་མཆེད་གསུམ་སོགས་ནས་རྒྱ་ཆེར་འཕེལ། སོགས་ཁོངས་ནས་སྤྱན་
Chinese
被称为“四大注疏”。其传承始于索•沃（Bsod 'od），经由法主岗巴（Chos rje gangs pa），直至吉祥上师索南嘉参（dPal ldan bla ma bsod nams rgyal mtshan）。同时，通过聂多（sNye mdo）家族（sNye mdo sku mched）也使得传承得以广弘，由此形成了众多法脉。其中，第二佛陀遍知自生法主（rGyal ba gnyis pa kun mkhyen rang byung chos rje）从大成就者（Grub chen pa）处圆满听受了教授，阐明了金刚语的结解和教授的要点，开示了超越其他教法殊胜的善妙道。如杰•若佩多杰（rJe rol pa'i rdo rje）等一系列化身及其传承弟子们都对这些教法进行了广大的弘扬。 --- 第二章：叙述了其他零散的传承。 红米扎、卡日三部等， 具量零散传承无数。 具十八种稀有言说的大成就者米扎佐基（Mi tra dzo ki）被措普译师（Khro phu lo tsā ba byams pa'i dpal）迎请。他请求甚深佛法，从而获得了三种教授：一是作为所知分支而宣说的共同法类；二是作为内修法门而宣说的特殊修持法类；三是宣说秘密加持入道的特殊法类。这三种教授从措普巴（Khro phu pa）(198na) 处次第传承。萨惹哈（Sa ra ha）所赐予的“大手印轮回断流”（Phyag chen 'khor ba rgyun gcod）教授，传给了敦莫日（Don mo ri）的具相大颠倒者（mTshan ldan 'khrul zhig chen po）。他又将其传给了证悟者扎森（rTogs ldan grags seng）。另有一位瑜伽士（rnal 'byor pa）假扮成巴日（Bal ras），将空行母（mKha' spyod）近修法传给了扎巴森格（Grags pa seng ge）。后两位（指扎森和扎巴森格）还共同著有《证悟者空行自在》（rTogs ldan mkha' spyod dbang po yig cha）论著。 此外，被称为“米扎六引导”（Mi tra khri drug）的法门，传给了班智达夏日布札（paṇḍi ta shā ri pu tra）。他将其传给了弥药扎仁（Mi nyag grags rin）和估觉证悟者（Ku cor rTogs ldan）。“金刚鬘百灌顶”（rDo rje phreng ba'i dbang bskur brgya rtsa）则从班禅敦悦多杰（Paṇ chen don yod rdo rdo rje）处传承。 又，由大金刚座（rDo rje gdan pa che ba）所赐予化身拉多玛波（sPrul sku la stod dmar po）的《大悲法类》（Thugs rje chen po'i chos skor），以及空行五部（mKha' 'gro sde lnga）在尸陀林（bsil ba tshal）所赐予的教授法类。 此外，从阿罗（A ro）处传承的《心法》（sNying phyiogs）传给了藏（gTsang）地卡日（Kha rag）的小禅师洛卓旺秋（sGom chung blo gros dbang phyug）。从觉窝（Jo bo）处传承的《修心教言》（Blo sbyong gi bka' babs）。他将这两种教授融合，著成了名为《菩提心修持》（Byang chub sems sbyong）的论著。后来，这被称为“卡日三部”（Kha rag skor gsum），并从南方扎玛甲（lHo pa dharma skyabs）、北方三禅师兄弟（Byang sgom mched gsum）等处广泛弘扬。
English
It is referred to as the "Four Great Commentaries." The lineage emerged from Bsod 'od, passed through Chos rje gangs pa, and extended to the glorious Lama Bsod nams rgyal mtshan. Furthermore, the lineage also proliferated through the Nye mdo sku mched (Nye mdo brothers), giving rise to numerous traditions. Among these, the Second Buddha, the Omniscient Rang byung chos rje, fully received the pith instructions from the Great Accomplished Master (Grub chen pa). He elucidated the untying of the knots of vajra words and the crucial points of the pith instructions, clearly showing an excellent path that was particularly distinguished from other teachings. Luminaries such as Je rol pa'i rdo rje and a succession of his emanations and student lineages extensively propagated these teachings. --- Chapter 2: Other miscellaneous lineages are mentioned. Red Mitra, Kha rag Three Cycles, and so on, Innumerable qualified miscellaneous lineages have arisen. The great accomplished master Mi tra dzo ki, possessing eighteen wondrous narratives, was invited by the Khro phu translator Byams pa'i dpal. Upon requesting profound Dharma, he granted three types of teachings: first, the common category presented as branches of knowledge; second, the specific practice category presented as inner sadhana methods; and third, the special category demonstrating the entry of secret blessings. These three teachings were transmitted successively from Khro phu pa (198na). Saraha's bestowed instruction of "Mahamudra, Cutting the Stream of Samsara" (Phyag chen 'khor ba rgyun gcod) was given to the great perfect deluded one (mTshan ldan 'khrul zhig chen po) of Don mo ri. He, in turn, passed it to the realized master Grags seng. Additionally, a yogi disguised as Bal ras transmitted the 'khrul 'khor (Sky-goer) approach and accomplishment to Grags pa seng ge. For the latter two (Grags seng and Grags pa seng ge), the realized master Mkha' spyod dbang po also composed texts. Moreover, the teachings known as the "Sixfold Mitra Instructions" (Mi tra khri drug) were given to Paṇḍita Shāriputra. He transmitted them to Mi nyag grags rin and the realized master Ku cor. The "One Hundred and Eight Vajra Garland Empowerments" (rDo rje phreng ba'i dbang bskur brgya rtsa) were transmitted from Paṇchen Don yod rdo rje, and so on. Furthermore, the "Great Compassion Dharma Cycle" (Thugs rje chen po'i chos skor) bestowed by the Great Vajrasana (rDo rje gdan pa che ba) upon the emanation sPrul sku la stod dmar po, and the instruction cycles bestowed by the five classes of Dakinis (mKha' 'gro sde lnga) at the Charnel Ground (bsil ba tshal). Additionally, the "Mind Teachings" (sNying phyiogs) transmitted from Aro to the small meditator Blo gros dbang phyug of Tsang Kha rag, and the "Mind Training Teachings" (Blo sbyong gi bka' babs) transmitted from Jo bo. He combined these two instructions and composed a treatise called "Cultivating Bodhicitta" (Byang chub sems sbyong). Later, this became known as the "Three Cycles of Kha rag" (Kha rag skor gsum) and was widely propagated by figures such as the southerner Dharma skyabs and the three northern meditator brothers (Byang sgom mched gsum).
Tibetan
རས་གཟིགས་ཀྱི་དམར་ཁྲིད་རིགས་བཞི། དུས་ཞབས་ཆེ་ཆུང་ནས་བལ་པོ་ཀཱ་ཡ་ཤྲཱི་སོགས་ལ་བརྒྱུད་པའི་ནམ་མཁའ་སྐོར་གསུམ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐིག་ལེའི་སྐོར། མན་ལུང་པའི་སྒོམ་རིམ་གཅིག་ཤེས་ཀུན་གྲོལ་སོགས་གདམས་ངག་གི་རིགས་དང༌། ཨ་བྷ་ཡའི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དང་སྒྲུབ་ཐབས་བརྒྱ་རྒྱམ། དར་པཎ་ཨཱ་ཨ་ཅར་ཡའི་བྱ་བ་བཏུས་པ་སོགས་དབང་དང་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་རིགས་ཚད་དང་ལྡན་ཅིང་སྒྲུབ་བརྒྱུད་ཀྱི་བཀའ་སྲོལ་ཟུང་བ་མེད་པའི་ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་བྱུང་བ་ནི་མཐའ་ཡས་སོ། ། སྒྲུབ་བརྒྱུད་ཤིང་རྟ་རྣམས་ཀྱི་བྱུང་བ་བརྗོད་པའི་སྐབས་སོ། ། སྒྲུབ་བརྒྱུད་ཤིང་རྟ་རྣམས་ཀྱི་བྱུང་བ་བརྗོད་པ་སྐབས་(༡༩༨བ)གསུམ་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། བཞི་པ། རིག་གནས་ཞར་བྱུང་དང་བཅས་པའི་བྱུང་བ་བརྗོད་པའི་སྐབས། ང༤ སྐབས་བཞི་པ་རིག་གནས་ཞར་བྱུང་དང་བཅས་པའི་བྱུང་བ་བརྗོད་པ་ལ་གཉིས། ཅ༡ རིག་པའི་གནས་དངོས། ཅ༢ ཞར་བྱུང་ཡུལ་ཆེན་གཞན་དུ་བསྟན་པ་བྱུང་བའི་ཚུལ་ལོ། ། ཅ༡ དང་པོ་ལ་གསུམ། ཆ༡ རིག་གནས་ཆེ་བ། ཆ༢ ཆུང་བ། ཆ༣ འཕྲོས་དོན་སྨོས་པའོ། ། ཆ༡ དང་པོ་ལ་བཞི། ཇ༡ སྒྲ། ཇ༢ ཚད་མ། ཇ༣ བཟོ། ཇ༤ གསོ་བ་རིག་པའི་བྱུང་ཚུལ་བཤད་པའོ། ། ཇ༡ དང་པོ་ལ་གཉིས། ཉ༡ ལྷ་ཡུལ་དུ་བྱུང་ཚུལ་དང༌། ཉ༢ མི་ཡུལ་དུ་དར་ཚུལ་ལོ། ། ཉ༡ དང་པོ་ནི། རིག་པའི་གནས་ཀྱི་ཐོག་མ་སྒྲ་རིག་གི། ། བསྟན་བཅོས་དབང་པོས་བྱས་པ་ཕུར་བུས་བསླབས། ། མཁས་པའི་ང་རྒྱལ་གཅག་ཕྱིར་དུས་གཉན་སྲུང༌། ། ཕྱི་ནང་གྲུབ་མཐའ་ཐུན་མོང་བ་ཀུན་གྱིས་བསླབ་ཅིང་ཤེས་པར་བྱ་བ་རིག་པའི་གནས་སུ་གྲགས་པ་ལ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་སུ་ཡོད་ཅིང༌། སྔ་མ་ལ་ནང་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རིག་པའི་གནས་ཆེན་པོ་ལྔར་གྲགས་པའི། ཐོག་མར་སྒྲ་རིག་པ་ནི། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་དུ་སརྦ་ཛྙཱ་དེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་བྱུང་བས་བརྡ་སྤྲོད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་ཐོག་མར་བྱས། དེ་ལ་དབང་པོས་བསླབས་ཏེ། དེས་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་ཨིནྡྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་བྱས་པར་གྲགས། དེ་ལ་དྲང་སྲོང་ཕུར་བུས་བསླབས་པས་མཁས་པར་གྱུར་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར། ལྷའི་བླ་མ་ཞེས་བཀུར་བས་དེ་ང་རྒྱལ་ཆེར་སྐྱེས་པ་ན། དབང་པོས། སྒྲ་ཡི་རིག་པ་མཐའ་ཡས་ཏེ། ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་རྒྱ་མཚོ་ཙམ། ། ང་ཡིས་ཤེས་པ་བུམ་པ་གང༌། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ཆུ་ཐིག་ཙམ། ། ཞེས་ང་རྒྱལ་གཅགས་པས་དེ་ཡིད་ཞུམ་སྟེ་ཕྱིན་ཆད་སྒྲ་མི་སྨྲ་བ
Chinese
观音的四种红色引导（教言）。从大小《时轮金刚》传至尼泊尔噶亚师利（Kāyashrī）等的三部虚空教法。大手印明点的部分。曼隆巴的《修习次第：一知遍解脱》等教言种类。无畏（Abhaya）的金刚鬘和百种修法。达班阿阇梨（Darpaṇācārya）的《所作集》等，各种灌顶和修法具足，且与成就传承（Sgrub Brgyud）的教规（传统）无二无别，其细微的历史（缘起）是无有边际的。 这是论述成就传承诸法脉（或大乘）历史（缘起）的章节。 这是论述成就传承诸法脉（或大乘）历史（缘起）的第三章（198b）的释文。 第四章：论述五明及其附带（分支）的历史。 丁四：第四章，论述五明及其附带（分支）的历史，分为两部分：一、五明本身；二、五明在其他大域（国家）中出现的附带情况。 一：第一部分又分三：一、大五明；二、小五明；三、略述其余。 一：第一部分又分四：一、声明（语法）；二、因明（逻辑）；三、工巧明（工艺）；四、医方明（医学）的出现方式。 一：第一部分又分两部分：一、在天界出现的方式；二、在人界弘扬的方式。 一：第一部分是： 知识之首为声明（语法）， 因陀罗（Indra）所作论典， बृहस्पति（Bṛhaspati）曾习得。 为折伏智者傲慢， 护持险恶时节。 外道内道（佛教）共通， 普皆应学应知， 所谓五明，有大有小。 前者就佛教而言， 称为五大明。 最初的声明（语法）学， 在三十三天（Trayastriṃśa Heaven）中，名为萨瓦吉那提婆（Sarvajñadeva）者出现，他最初著述了伟大的语法论典。因陀罗（Indra）向他学习，据说因陀罗也著述了《因陀罗语法》（Indra Vyākaraṇa）。仙人 बृहस्पति（Ṛṣi Bṛhaspati）向他学习后变得博学，并成为了诸天之师。因为被尊为天界的上师，他（ बृहस्पति）生起了极大的傲慢。此时， 因陀罗（Indra）说： 声明（语法）之学无边际， 其完满如同大海。 我所知者如瓶水， 汝所知者仅滴水。 如此折伏其傲慢， 他（ बृहस्पति）心灰意冷，此后不再谈论声明。
English
The Four Red Instructions (teachings) of Avalokiteshvara. The Three Sky Cycles (teachings) transmitted from the great and small Kālacakra (Dūzhaba Chechung) to Nepalese Kāyashrī and others. The section on Mahāmudrā Bindu. The types of instructions (teachings) such as Manlungpa's "Stages of Meditation: One Knowledge Liberates All". Abhaya's Vajra Garland and the Hundred Sādhanas. Darpaṇācārya's "Collection of Deeds" and other types of empowerments and sādhanas that are complete and in conformity with the traditions of the accomplishment lineage (Sgrub Brgyud), whose subtle histories (origins) are boundless. This is the chapter discussing the histories (origins) of the various vehicles (or great vehicles) of the accomplishment lineage. This is the commentary on the third chapter (198b) discussing the histories (origins) of the various vehicles (or great vehicles) of the accomplishment lineage. Chapter Four: The Section on the History of the Sciences and Their Ancillary Branches. Fourth (Nga 4): The fourth chapter, discussing the history of the sciences and their ancillary branches, is divided into two parts: First (Ca 1), the sciences themselves; Second (Ca 2), the manner in which the ancillary branches appeared in other great lands (countries). First (Ca 1): The first part has three (subsections): First (Cha 1), the major sciences; Second (Cha 2), the minor sciences; Third (Cha 3), mentioning other related matters. First (Cha 1): The first part has four (subsections): First (Jo 1), Phonetics (grammar); Second (Jo 2), Logic (epistemology); Third (Jo 3), Arts and Crafts; Fourth (Jo 4), explaining the origin of Medicine. First (Jo 1): The first part has two (subsections): First (Nya 1), the manner of its origin in the realm of gods; Second (Nya 2), the manner of its propagation in the realm of humans. First (Nya 1): The first part is: The foremost of the sciences is Phonetics (grammar), The treatise created by Indra, Bṛhaspati learned from him. To subdue the pride of the wise, to guard against difficult times. The sciences, common to both outer and inner (Buddhist) schools, which all should learn and know, are known as the five sciences, and there are major and minor ones. Regarding the former, from the perspective of Buddhism, they are known as the five great sciences. Initially, the science of Phonetics (grammar): In the Trayastriṃśa Heaven, a being named Sarvajñadeva appeared, who first composed a great grammatical treatise. Indra learned from him, and it is said that Indra also composed the treatise named Indra Vyākaraṇa. The sage Ṛṣi Bṛhaspati learned from him and became learned, becoming the teacher of the gods. As he was revered as the guru of the gods, great pride arose in him. At that time, Indra said: The knowledge of Phonetics is boundless, Its complete perfection is like an ocean. What I know is a full pot, What you know is but a drop of water. Thus, his pride was subdued, and he became despondent, thereafter no longer speaking of Phonetics.