Tibetan
ཙནྡྲ་གོ་མཱི་སོགས་ཀྱིས་འཆད་ཅིང་སྤེལ། ། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་སྙིང་པོའི་མདོ་སྡེ་ཉི་ཤུ་ལ་སོགས་པའི་དགོངས་པ་རྒྱལ་ཚབ་བྱམས་པ་དང་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས། མདོ་སྡེ་རྒྱན། འབྱེད་གཉིས། རྒྱུད་བླ་མ་སྟེ་ཆོས་བཞི་དང༌། བསྟོད་ཚོགས་ལ་གཞིའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཅན་ཆོས་ཉིད། ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ། འབྲས་བུའི་དུས་སུ་སྐུ་གསུམ་ལ་སོ་སོར་བསྟོད་པ་དང༌། ལྟ་བ་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་(༡༥༡ན)བསྟོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཀྲལ་བའི་དོན་དེ་ཉིད། ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་དང༌། སློབ་དཔོན་ཙནྡྲ་གོ་མཱི། དེ་དག་གི་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ། རྩོད་དུས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཤཱནྟི་པ་སོགས་ཀྱིས་འཆད་ཅིང་རྒྱ་ཆེར་སྤེལ་ལོ། ། སཛྫ་ན་ལས་རྔོག་དང་བཙན་གྱིས་ཞུས། ། བཤད་སྒྲུབ་བཀའ་བབས་དབུ་སེམས་གཉིས་སུའང་བཞེད། ། གཙང་ནག་རང་བྱུང་ཀུན་མཁྱེན་ཡབ་སྲས་སོགས། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་སེང་གེའི་སྒྲ་ཆེན་བསྒྲགས། ། བོད་དུ་སྔ་དར་ཕྱི་དར་གཉིས་ཀ་ལ་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་མདོ་དང་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་མཐའ་ཡས་པ་བསྒྱུར་ཞིང༌། ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ཕྱི་དར་གྱི་སྐབས་ཁ་ཆེའི་སློབ་དཔོན་སཛྫ་ན་ལས་རྔོག་ལོ་ཆེན་པོས་བྱམས་ཆོས་ཕྱི་མ་བཞི་གཞུང་འགྲེལ་བཤད་པ་དང་བཅས་པ་གསན་ནས་རྒྱ་ཆེར་སྤེལ་བ་དང༌། སློབ་དཔོན་དེ་ལས་གྲྭ་པ་མངོན་ཤེས་ཀྱི་མཁན་བུ་བཙན་ཁ་བོ་ཆེས་རྒྱུད་བླ་སོགས་ཞུས། ལྕང་ར་བ་སོགས་ལ་བཤད་པའི་སྲོལ་ཕྱི་མའི་བར་དུ་བྱུང་ཞིང་སྔ་མ་ལ་བཤད་པ་དང༌། ཕྱི་མ་ལ་སྒྲུབ་པའི་བཀའ་བབས་ཤིང༌། རིམ་བཞིན་དབུ་མ་དང་སེམས་ཙམ་གྱི་ལྟ་བ་འཛིན་པའི་ལུགས་གཉིས་སུའང་བཞེད་དེ། ཕྱི་མའི་ཡིག་ཆ་རྣམས་སུ་གཉིས་སྟོང་གི་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་བདེན་གྲུབ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་གྲུང་པོར་ཁས་བླངས་པས་སོ། །ཞེས་ཀུན་མཁྱེན་དྷརྨ་ཀ་རས་གསུངས་སོ། ། དེ་དག་གི་རྒྱུན་ལས་མཁས་པ་གཙང་ནག་པ་དང༌། རྒྱལ་བ་གཉིས་པ་རང་བྱུང་ཞབས། ཇོ་ནང་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོ་ཡབ་སྲས། ཀུན་མཁྱེན་དྲི་མེད་འོད་ཟེར། སྨིན་གླིང་གཏེར་ཆེན་སྐུ་མཆེད། རྗེ་བསྟན་པའི་ཉིན་བྱེད་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་སོགས་ཀྱིས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་སེང་གེའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་བསྒྲགས་ཤིང་སེམས་ཙམ་ལས་འདས་པའི་ངེས་དོན་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་རིང་ལུགས་སྣང་བར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། དཔལ་ལྡན་ཆོས་སྐྱོང་ཞབས་ཀྱིས་རིག་པའི་ཚོགས། ། འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དགོངས་པར་བཀྲལ་ཞེས་གྲགས། ། འཕགས་ཡུལ་དུའང་སློ
Chinese
月称论师等进行讲说与弘扬。 终法轮心要二十等经部的密意，由（佛法）继承者弥勒和圣者龙树尊者。以《经庄严论》、《二辨》（辨中边论、辨法法性论）、《究竟一乘宝性论》这四部法；在赞颂集（中），于“基”位时，（以）法相和法性；于“道”位时，（以）方便和智慧；于“果”位时，（对）三身各自进行赞颂；以及从见地本身的自性角度（151b）进行的赞颂，所有这些（论著）都善加阐释了其深义。无著兄弟（无著和世亲），以及月称论师，连同他们的追随者，以及争辩时期的遍智寂护（Shantipa）等人，都进行了讲说并广泛弘扬。 从萨迦那（Sajjana）处，俄（Ngog）和赞（Tsan）进行了求受（教法）。 讲修传承亦作中观和唯识两种（见地）承许。 藏那（Tsang Nag）、（第二）佛陀朗迥（Rangjung）、觉囊（Jonang）遍知父子等， 宣说不退转之狮子吼。 在吐蕃（西藏）前弘期和后弘期，都翻译了无数的终法轮经部和密意阐释的论著。特别是在佛教后弘期，从克什米尔（Kashmir）的萨迦那（Sajjana）论师处，大译师俄（Ngog Lotsawa）听受了弥勒后四部论典（《经庄严论》、《辨中边论》、《究竟一乘宝性论》、《法界无差别论》），连同其根本颂和注释，并广为弘扬。从那位论师（萨迦那）处，比丘阿毗达摩（Abhidharma）的堪布子赞卡沃切（Tsan Khawa Che）求受了《究竟一乘宝性论》等（教法）。讲说的传统一直持续到昌拉瓦（Changrawapa）等人，其中前（者）得到了讲说的传承，后（者）得到了修持的传承。并且，（这些教法）逐渐也被承认为持有中观和唯识见地的两种宗派。因为在后者（唯识）的文献中，承认了二空（能取、所取空）之识，即自明自证、真实存在的（识），是成佛的殊胜因。此乃遍知达磨迦罗（Dharmakara）所说。 承续了这些（传统）的智者藏那巴（Tsang Nagpa），以及第二佛陀朗迥（Rangjung）尊者，觉囊（Jonang）大遍知父子（尊者），遍知无垢光（Drime Ozer），敏林（Mindrolling）大伏藏师兄弟（Minling Terchen family），怙主教法之日（Jé Tenpé Nyinjé）及其追随者等，宣说了不退转的狮子吼，并阐明了超越唯识的究竟义大中观的宗风。 具德法护（Palden Chökyong）尊者以《理聚论》， 阐释终法轮密意而闻名。 圣地（印度）亦...
English
Candragomin and others taught and propagated. The intention of the twenty Heart Sutras of the Final Turning of the Wheel of Dharma and others, by the successor Maitreya and the noble Nāgārjuna. With the four dharmas, namely, the Ornament of the Sutras, the Two Distinctions (Madhyāntavibhāga, Dharmadharmatāvibhaṅga), and the Uttaratantra (Sublime Continuum); in the collection of praises, regarding the basis, phenomena and noumenon; regarding the path, skillful means and wisdom; regarding the fruition, praising the three kāyas respectively; and praises from the perspective of the intrinsic nature of the view itself (151b) – all these (treatises) excellently elucidated that very meaning. The Asanga brothers (Asanga and Vasubandhu), and Acarya Candragomin, together with their followers, and the omniscient Shantipa of the degenerate age, and others, taught and extensively propagated (this). From Sajjana, Ngog and Tsan requested (teachings). The inherited transmission of explanation and practice was also considered as two, Madhyamaka and Cittamatra. Tsang Nag, Rangjung, the omniscient father and son (of Jonang), and others, Proclaimed the great lion's roar of irreversibility. In Tibet (Tubo), during both the early and later propagations of the Dharma, countless sutras of the Final Turning of the Wheel and treatises elucidating their intention were translated. Especially during the later propagation of the Dharma, from the Kashmirian (Kashmir) master Sajjana, the great Lotsawa Ngog heard the later four Maitreya Dharmas (Ornament of the Sutras, Distinction between Middle and Extremes, Sublime Continuum, and Distinction between Phenomena and Noumenon), along with their root texts and commentaries, and extensively propagated them. From that master (Sajjana), the abbot-son Tsan Khawa Che, a monk with supernormal knowledge (abhijñā), requested the Uttaratantra and others. The tradition of explanation continued until Changrawapa and others, where the former received the transmission of explanation, and the latter received the transmission of practice. And gradually, these (teachings) were also accepted as two systems holding the views of Madhyamaka and Cittamatra. Because in the latter (Cittamatra) texts, the consciousness free from duality (of subject-object), self-cognizing, self-luminous, and truly existent, is affirmed as the excellent cause for buddhahood. This was stated by the omniscient Dharmakara. Following these traditions, the scholar Tsang Nagpa, and the Second Buddha Rangjung (Rangjung Dorje) Venerable, the great omniscient father and son of Jonang (Künkhyen Chökyi Özer and his son), the omniscient Drime Özer, the Mindrolling Terchen brothers, Jetsun Tenpé Nyinjé and his followers, proclaimed the great lion's roar of irreversibility and illuminated the system of the Great Ultimate Madhyamaka, which transcends Cittamatra. The glorious Dharmakīrti (Palden Chökyong) by means of the Collection of Valid Cognition, Is renowned for having explained the intention of the Final Turning of the Wheel of Dharma. Even in the noble land (India)...
Tibetan
བ་དཔོན་ཆེན་པོ་(༡༥༡བ)དཔལ་ལྡན་ཆོས་སྐྱོང་ཞབས་ཀྱིས་དབུ་མ་རིག་པའི་ཚོགས་དྲུག་དང་ཁྱད་པར་རྩ་བ་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དགོངས་པར་བཀྲལ་བའི་བསྟན་བཅོས་དཀར་པོ་རྣམ་པར་འཆར་བ་ཞེས་མཛད་པར་ཡང་གྲགས་སོ། ། དེ་ལྟར་འཕགས་བོད་གཉིས་ཀར་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་འདིའི་ཁུངས། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཚོགས་ཁམས་དང་བྱང་ཆུབ་དང༌། ། སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ཐ་མ་སྟེ། ། བསྟན་བཅོས་ཀུན་གྱི་ལུས་ནི་མདོར་བསྡུ་ན། ། རྡོ་རྗེ་ཡི་ནི་གནས་བདུན་འདི་དག་གོ། ། ཞེས་བརྗོད་བྱ་དོན་དམ་གྱི་རྡོ་རྗེའི་ལུས་བདུན། རྗོད་བྱེད་རྡོ་རྗེའི་གནས་བདུན་སྐབས་བཞིས་བསྟན་པར་མཛད་པའི་གོ་རིམ་གྱི་འབྲེལ་ཡང༌། སངས་རྒྱས་ལས་ཆོས་ཆོས་ལས་འཕགས་པའི་ཚོགས། ། ཚོགས་ལས་སྙིང་པོ་ཡེ་ཤེས་ཁམས་ཐོབ་མཐར། ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཐོབ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཐོབ་སོགས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་བྱེད་ཆོས་རྣམས་དང་ལྡན། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། འབྲེལ་འདིས་ལམ་སྟོན་པ་པོ་སངས་རྒྱས། དེའི་བསྟན་པ་དམ་ཆོས། དེ་ལ་སློབ་པ་དགེ་འདུན། དེ་དག་གིས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་རིགས་ཅན། དེ་དག་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་བྱང་ཆུབ། དེའི་ཡོན་ཏན་མཛད་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ལུས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྟོན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་རིམ་པར་བསྡུ་ན། ཐེག་པ་མཆོག་གི་ལམ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་དེད་དཔོན་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་སེམས་དེ་ཡང་དག་བླང་བའི་རིམ་ལ་བསྟན་པར་གསུངས་ཏེ། དེའང་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དངོས་སུ་བསྟན། སེམས་བསྐྱེད་པའི་དམིགས་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་དང་བྱང་ཆུབ་ཡིན་པ་དང༌། གཞན་ནི་གང་གི་ཆེད་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཡུལ་སེམས་ཅན་ཡིན་པས་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་བསྟན། གཞན་གྱི་དོན་ནི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་བསྟན། དེའི་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་དང༌། ཡོན་ཏན་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱིས་གཞན་དོན་བྱེད་པའི་གྲོགས་ཏེ་སྐབས་སོ་སོར་བསྟན་ཅིང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་(༡༥༢ན)བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་གཏན་ལ་དབབ་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇ༢ གཉིས་པ་ཐུན་མིན་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བཤད་རྒྱུན་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་བརྗོད་པ་ལ་གསུམ། ཉ༡ གསར་མ་དང༌། ཉ༢ རྙིང་མ་དང༌། ཉ༣ ཞར་ལས་འཕྲོས་པའོ། ། ཉ༡ དང་པོ་ལ་གསུམ། ཏ༡ བྱ་སྤྱོད། ཏ༢ རྣལ་འབྱོར། ཏ༣ བླ་མེད་དོ། ། ཏ༡ དང་པོ་ནི། བྱ་སྤྱོད་བྱང་ཆུབ་མཆོག་དང་སངས་རྒྱས་གསང༌། །
Chinese
大班智达 (151b) 贝丹却炯（Palden Choekyong）足下，著有《白光明论》，此论阐释了中观六部理聚，特别是《根本慧轮》的究竟密意，此亦广为人知。 如此，此宗派的依据，在印度和藏地二者中皆广为人知。 《究竟一乘宝性论》（rGyud bLa ma）中说： "佛法僧众与界及菩提， 佛陀功德事业是究竟， 若将一切论典之体概括， 此乃金刚七处之所在。" 此处所宣说的是究竟胜义的金刚七支体，而其能诠释的金刚七处，是透过四种情境来阐明其次第的关联。 "佛陀生法，法生圣众， 众中得精华智慧界， 得此智慧复得最胜菩提等， 具足诸法为一切有情利。" 如是所说。 通过这种关联，它完整地阐明了道之引导者——佛陀、佛陀的教法——正法、学习教法者——僧伽、僧伽所调伏的有情种姓、有情得以解脱的菩提、以及菩提的功德事业，即涵盖了解脱的基、道、果之体。若将其归纳为实修道次第，则在最胜乘道上，发菩提心本身犹如船长，因此，发心次第中已宣说此心当如何正确受持。其中，直接宣说了三皈依。发心的所缘是利他与菩提；而“他”是指为之发心的对境——有情，故此也宣说了具有染污的如来藏。利他通过事业来阐明；其因是菩提；而菩提的功德是助伴，以菩提来作利他事业，这些都是在各自的场合中阐明的，所有这些都通过二谛的方式来确立。 第二，阐述不共秘密金刚乘的传承是如何产生的，分为三部分：1. 新译（萨玛），2. 旧译（宁玛），3. 附带论述。 第一部分又分为三：1. 事部与行部（Kriya-Carya），2. 瑜伽部（Yoga），3. 无上瑜伽部（Anuttarayoga）。 首先，事部与行部： "事行菩提最胜及佛密，"
English
It is also widely known that the great Pandita (151b) Palden Choekyong (dPal ldan chos skyong) composed the treatise “White Luminosity” (dKar po rnam par 'char ba), which expounded the six collections of reasoning of the Madhyamaka, especially the ultimate intention of the Root Wisdom Wheel (rTsa ba shes rab 'khor lo tha ma). Thus, the sources of this established doctrine, which is widely renowned in both India and Tibet. From the "Uttaratantra Shastra" (rGyud bLa ma): "The Buddha, Dharma, Sangha, Element, and Enlightenment, The Buddha's qualities and final activities, If all treatises' bodies are summarized, These are the seven diamond-like points." Here, the seven vajra bodies of ultimate import are taught, and the connection of their sequential presentation, expounded through four occasions, consists of the seven vajra points that explicate them. "From the Buddha, the Dharma; from the Dharma, the noble Sangha; From the Sangha, the essence, the wisdom element is attained; Having attained that wisdom, supreme enlightenment is attained, and so forth; Endowed with all Dharmas for the benefit of all sentient beings." As it is taught. Through this connection, it fully illustrates the guide to the path—the Buddha, his teaching—the Dharma, those who learn from it—the Sangha, the predisposed beings to be tamed by them, the enlightenment (bodhi) through which they are liberated, and the qualities and activities of that enlightenment. This constitutes the complete body of the ground, path, and fruition of liberation. Moreover, if these are summarized according to the stages of practicing the path, then the arising of the bodhicitta on the path of the supreme vehicle is like a captain, and thus the stages of correctly taking that mind have been taught. This directly teaches taking refuge in the Three Jewels. The object of generating bodhicitta is the welfare of others and enlightenment; and "others" are sentient beings, the object for whom bodhicitta is generated, thus the tathagatagarbha with defilements is taught. The welfare of others is taught through activity (phrin las); its cause is enlightenment; and its qualities are the companions through which enlightenment performs the welfare of others. These are taught in their respective contexts, and all of them (152a) are established through the mode of the two truths. Second, explaining how the unique tradition of the Secret Vajrayana arose, which has three parts: 1. New Schools (Sar ma), 2. Old Schools (rNying ma), and 3. Incidental elaborations. The first (New Schools) has three sub-divisions: 1. Kriya and Carya Tantras, 2. Yoga Tantras, 3. Anuttarayoga Tantras. First, Kriya and Carya Tantras: "Kriya, Carya, supreme enlightenment, and Buddha's secret,"