Tibetan
ནི་ཐལ་འགྱུར་བའི་གཞུང་ཡིན་ནོ། ། དེའང་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་གཟིགས་ནས་དགག་པ་བརྗོད་དེ་རང་སྲོལ་གསར་དུ་ཕྱེས། དེ་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་བཀག་ནས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་རིང་སྲོལ་བཟུང་བར་མཛད་པས་སྲོལ་གཉིས་སུ་གྲགས་པ་ནི་དོན་དམ་གྱི་ལྟ་བ་བརྒྱུད་ལ་སྐྱེད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་རང་གི་ངོ་བོ་འདོད་ཚུལ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པ་གཟུར་གནས་ཀྱི་མཁས་པ་དག་གིས་བཤད་པ་ལྟར་འཐད་དེ་གཉིས་ཀ་དབུ་མ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འཕགས་གཞུང་ཅོག་རོ་རྔོག་ལོ་དག་གིས་སྤེལ། ། ཕྱྭ་པ་སེང་ཆེན་བརྒྱད་དང་རོང་སྟོན་སོགས། ། རང་རྒྱུད་སྲོལ་བཟུང་པ་ཚབ་བུ་བཞི་བཅས། ། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བའི་གཞུང་གི་ལམ་སྲོལ་ཕྱེས། ། གངས་ཅན་ཐལ་འགྱུར་སྨྲ་རྣམས་དེ་ལས་གྱེས། ། དེ་ལ་བོད་འདིར་ཐོག་མར་པཎྜི་ཏ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་དང་ཅོག་རོ་ཀླུའི་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་རྩ་ཤེ་དང༌། ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་བསྒྱུར། ཞི་བ་འཚོའི་གསུང་ལ་བརྟེན་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་ཀྱི་བཤད་ཉན་དར། ཕྱི་དར་གྱི་སྐབས་རྔོག་ལོ་ཙཱ་བ་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་གཞུང་ལ་འཆད་ཉན་མཛད་པས་རྒྱ་ཆེར་སྤེལ་བའི་རྒྱུན་དཔལ་ལྡན་གསང་ཕུའི་གདན་ས་འཛིན་པ་རྣམས་དང༌། ཁྱད་པར་གདན་རབས་ལྔ་པ་ཕྱྭ་པ་ཆོས་ཀྱི་སེང་གེ་དང༌། (༡༥༠ན)དེའི་སློབ་མ་གཙང་ནག་པ་བརྩོན་འགྲུས་སེང་གེ། དན་འབག་པ་སྨྲ་བའི་སེང་གེ། བྲུ་ཤ་བསོད་ནམས་སེང་གེ། རྨ་བྱ་བ་རྩོད་པའི་སེང་གེ། རྩགས་དབང་ཕྱུག་སེང་གེ། མྱང་བྲན་ཆོས་ཀྱི་སེང་གེ། ལྡན་མ་དཀོན་མཆོག་སེང་གེ། མཉལ་པ་ཡོན་ཏན་སེང་གེ་སྟེ་སེང་ཆེན་བརྒྱད་དུ་གྲགས་པ་དང༌། ཇོ་སྲས་གསུམ། ཤེས་རབ་ཅན་གསུམ། གྲུབ་ཐོབ་གསུམ་སོགས་བྱུང་བ་ལས་གཙང་ནག་པ་དང་རྨ་བྱ་བ་ཕལ་ཆེར་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ལས་གཞན་རྣམས་དང༌། ཕྱིས་སུ་སྨྲ་བའི་སེང་གེ་རོང་སྟོན་ཆེན་པོའང་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་བག་ཆགས་སད་ནས་རང་རྒྱུད་པའི་ལྟ་བ་ལ་ངེས་པ་གཏིང་ཚུགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དགོངས་པ་གཏོད་ཅིང༌། དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་འགའ་ཞིག་དང༌། སྔ་འགྱུར་བའི་ཆོས་གྲྭ་འགའ་ཤས་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་ད་ལྟའི་བར་དུ་རང་རྒྱུད་པའི་སྲོལ་བཟུང་བར་མཛད་ཀྱང་བཤད་རྒྱུན་རྐང་ཚུགས་པ་ནི་ཕྱིས་སུ་མ་བྱུང་ངོ༌། ། ཐལ་འགྱུར་ནི། པ་ཚབ་ལོ་ཙཱས་ཁ་ཆེར་བྱོན་ནས་སཛྫ་ནའི་སྲས་གཉིས་སོགས་ལ་བསྟེན་ཏེ་ལོ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་དུ་སྦྱ
Chinese
这是应成派的论著。 善导（Bhavya）在审阅了佛护（Buddhpalita）的注释后，提出了驳斥，并开创了自己的新宗派。月称（Chandrakirti）驳斥了他（Bhavya），并坚持了佛护（Buddhpalita）的古老传统，因此被称为“二大宗派”的区别，是从究竟见的次第生起方式上进行区分的。然而，正如公正的智者们所说，在究竟本体的见解上并没有区别，因为二者都是中观自性派。 印度论典由觉洛、俄洛诸师弘扬。 恰巴八大狮子及绒顿等， 坚持自续派传统，包括帕擦布的四位弟子。 开启了吉祥月称（Chandrakirti）论著的宗风。 雪域应成派学者由此而分化。 在此，在藏地最初由班智达智藏（Jñānagarbha）和觉洛·龙王幢（Cog-ro Klu'i Rgyal-mtshan）翻译了《根本慧论》和《智慧灯论》。依靠静命（Śāntarakṣita）的教言，自续派的讲授和闻习得以发展。在后弘期，俄译师罗丹喜饶（Ngog Lotsawa Loden Sherab）主要讲授《智慧灯论》等论著，广为弘传，其传承由吉祥桑普（Palden Sangphu）寺的座主们承袭。 特别是第五任座主恰巴·却吉森格（Phya-pa Chos kyi Seng-ge）以及他的弟子藏黑巴·孜珠森格（Tsang Nagpa Tsondru Seng-ge）、丹巴巴·扎哇森格（Danbagpa Mawai Seng-ge）、哲夏·索南森格（Drusha Sonam Seng-ge）、玛甲巴·措贝森格（Majaba Tsödpa Seng-ge）、匝旺秋·森格（Tsag Wangchuk Seng-ge）、娘扎·却吉森格（Nyangdran Chos kyi Seng-ge）、丹玛·滚乔森格（Denma Könchog Seng-ge）、年巴·云丹森格（Nyälpa Yönten Seng-ge），即所谓的“八大狮子”。还有三位觉洛之子、三位具慧者、三位成就者等，其中藏黑巴（Tsang Nagpa）和玛甲巴（Majaba）大多是月称（Chandrakirti）的追随者，而其他则不然。后来，雄辩狮子（Mawai Seng-ge）荣顿大士（Rongtön Chenpo）也因寂护（Kamalaśīla）的习气觉醒，凭借对自续派见解的深刻理解而阐释其意。还有一些追随他们的人，以及一些宁玛派（Nyingma）的佛学院等，至今仍秉持自续派的传统，但其讲授传承却未能稳固地流传下来。 至于应成派，帕擦布译师（Pa-tshab Lotsawa）前往克什米尔（Kashmir），依止萨迦那（Sajjanā）的两位儿子等，在二十三年中学习。
English
This is a treatise of the Prasangika school. Bhavya, having reviewed Buddhapalita's commentary, expressed refutations and newly established his own tradition. Chandrakirti refuted him (Bhavya) and maintained Buddhapalita's ancient tradition, thus the distinction known as the “two traditions” is made based on the manner in which the ultimate view is progressively generated. However, as fair-minded scholars have explained, there is no difference in how they conceive of the ultimate nature itself, for both are Madhyamaka Svatantrika. Indian treatises were propagated by teachers like Cog-ro and Ngog Lo. Phya-pa, the Eight Great Lions, Rongtön, and others, Maintained the Svatantrika tradition, including Pa-tshab's four sons. Opened the lineage of the treatises of Glorious Chandrakirti. The Snow Land's Prasangika speakers branched out from that. Here in Tibet, initially, Paṇḍita Jñānagarbha and Cog-ro Klu'i Rgyal-mtshan translated the *Mūlamadhyamakakārikā* and the *Prajñāpradīpa*. Relying on Śāntarakṣita's teachings, the system of teaching and listening to the Svatantrika tradition flourished. During the later propagation, Ngog Lotsawa Loden Sherab extensively taught treatises, primarily the *Prajñāpradīpa*, thereby widely spreading it. This lineage was upheld by the abbots of glorious Sangphu (Ganden Sangphu). In particular, the fifth abbot, Phya-pa Chos kyi Seng-ge, and his disciples Tsang Nagpa Tsondru Seng-ge, Danbagpa Mawai Seng-ge, Drusha Sonam Seng-ge, Majaba Tsödpa Seng-ge, Tsag Wangchuk Seng-ge, Nyangdran Chos kyi Seng-ge, Denma Könchog Seng-ge, and Nyälpa Yönten Seng-ge, who are known as the “Eight Great Lions.” Also, there appeared the Three Jowo Sons, the Three Wise Ones, the Three Accomplished Ones, and so forth. Among these, Tsang Nagpa and Majaba mostly followed Chandrakirti, while the others did not. Later, the Great Rongtön, the Lion of Speech (Mawai Seng-ge), also awakened the imprints of Kamalaśīla and, by virtue of his profound certainty in the Svatantrika view, elucidated its meaning. Some followers of these, as well as some Nyingma Dharma colleges and so forth, have maintained the Svatantrika tradition until now, but the lineage of its teachings did not firmly continue later on. As for the Prasangika, Pa-tshab Lotsawa traveled to Kashmir (Kashmīr), relying on Sajjanā's two sons and others, and studied for twenty-three years.
Tibetan
ངས་པ་མཛད་ནས་བོད་དུ་རྩ་འཇུག་བཞི་གསུམ་སོགས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ཟླ་བས་མཛད་པའི་རིགས་རྣམས་བསྒྱུར། འཆད་ཉན་གྱི་སྒོ་ནས་ལེགས་པར་གཏན་ལ་ཕབ། དེའི་སློབ་མ་ཚིག་ལ་མཁས་པ་གངས་པ་ཤེའུ། དོན་ལ་མཁས་པ་གཙང་པ་འབྲེ་སྒུར། གཉིས་ཀ་ལ་མཁས་པ་རྨ་བྱ་བྱང་བརྩོན། གཉིས་ཀ་ལ་མི་མཁས་པ་ཞང་ཐང་སག་པ་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་གནས་ཏེ་པ་ཚབ་བུ་བཞིར་གྲགས་པ་སློབ་ཚོགས་དང་བཅས་པས་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་གཞུང་ལུགས་འཆད་རྩོད་རྩོམ་གསུམ་གྱི་ལམ་སྲོལ་ཆེན་པོ་ཕྱེས་ཤིང༌། གངས་ཅན་ལྗོངས་ཀྱི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་དེ་ལས་གྱེས། ཁྱད་པར་ཞང་ཐང་སག་པ་རང་ལ་གདན་ས་འཛིན་པ་སྨྲ་བའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་དང༌། ས་སྐྱ་པའི་རྗེ་བཙུན་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ། མཁས་མཆོག་བུ་སྟོན་རིན་པོ་ཆེ། རྗེ་རེད་མདའ་བ། དེའི་སློབ་མ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་བློ་(༡༥༠བ)བཟང་གྲགས་པ་བརྒྱུད་པ་དང་བཅས་པ། རྒྱལ་དབང་མི་བསྐྱོད་ཞབས་དང་ཀུན་མཁྱེན་པདྨ་དཀར་པོ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པ་བོད་ཡུལ་མཁས་པའི་དབང་པོ་ཕལ་མོ་ཆེས་བཤད་སྲོལ་འདི་འཛིན་པར་མཛད་དེ། དེའི་ཉམས་ལེན་གྱི་རྒྱུན་ཀྱང་ཇོ་བོ་ཡབ་སྲས་ལས་བརྒྱུད་དེ་གཙོ་བོར་བཀའ་གདམས་རིན་པོ་ཆེ་ལ་དར་རོ། ། དེ་ལ་དབུ་མ་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལ་རབ་བྱེད་དང་པོ་རྐྱེན་བརྟག་པ་ནས། ལྟ་བ་བརྟག་པའི་བར་རབ་བྱེད་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་ཡོད་ཅིང༌། དེའི་དོན་འགྲེལ་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ད་ལྟ་བཤད་རྒྱུན་མ་ཉམས་པ་འདིའི་ལུས་རྣམ་པར་གཞག་པའང་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་དང༌། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ས་བཅུའི་ངོ་བོ་སོ་སོར་བཤད་པ་དང༌། སའི་ཡོན་ཏན་ཐུན་མོང་དུ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཁྱད་གཞི་སའི་ངོ་བོ་མདོར་བསྟན། ཁྱད་ཆོས་སའི་ཡོན་ཏན་རྒྱས་པར་འཆད། སའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་བསྡུ་བ་གསུམ། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་བཤད་པ་ལའང༌། གནས་གང་དུ་བྱང་ཆུབ་བརྙེས་པ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་པ། བྱང་ཆུབ་པའི་ངོ་བོ་སྐུའི་རྣམ་གཞག །བྱང་ཆུབ་གསུམ་དགོངས་པ་ཅན་དུ་བཤད་པ། བྱང་ཆུབ་པ་དང་བཞུགས་པའི་དུས་བསྟན་པ་ལྔའི་སྒོ་ནས་བསྡུས་ཤིང༌། དེ་དག་གི་ནང་ནས་ཀྱང་སེམས་བསྐྱེད་པ་དྲུག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་དབུ་མའི་དོན་གསལ་ཞིང་རྒྱས་པར་བསྟན་ཏོ། ། ཏ༢ གཉིས་པ་[གཞན་སྟོང་པའི་དར་ཚུལ་]ནི། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་བྱམས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། ། ཆོས་བཞི་བསྟོད་ཚོགས་ཀྱིས་བཀྲལ་ཐོགས་མེད་མཆེད། །
Chinese
做了（翻译），在吐蕃（西藏）翻译了月称论师所著的《入中论》、《中论》、《四百论》等论典的释论。通过讲授和听闻的方式，将其很好地确立。他的弟子中，善于言辞的是岗巴·夏吾，善于义理的是藏巴·哲滚，二者兼善的是玛甲·绛孜，二者皆不善的是香塘·萨巴·益西迥乃，这四人被称为“帕擦（惹）四子”，他们与弟子众一起开创了吉祥月称论师学说讲、辩、著三大传统，雪域（西藏）的所有中观应成派论师都源自于此。特别是香塘·萨巴（益西迥乃）自己的座主（传承者）——诸语自在（辩论家），以及萨迦派的杰尊（圣者）及其追随者，大智者布顿仁波切，杰·热达瓦，他的弟子一切智者宗喀巴仁波切（150b）洛桑扎巴及其传承者，嘉旺·弥觉多吉和遍知·白玛噶布及其追随者等等，这些在藏地（西藏）的大多数智者都遵循此说法传统。其修持传统也由觉沃（阿底峡）父子传承下来，主要盛行于噶当派珍宝（教法）之中。 关于《中观根本慧论》，从第一品《观缘品》到《观见品》，共有二十七品。其义理阐释《入中论》，至今讲授传承不衰，其论体（结构）的安立也分为两部分：因——菩萨地（菩萨的境界），以及果——佛地（佛的境界）的讲解。 第一部分（菩萨地）又分为两点：分别讲解十地（菩萨十地）的自性，以及共同讲解诸地的功德。 关于第一部分（分别讲解十地自性），有三点：简略宣说作为特殊基础的地的自性，详细阐释作为特殊属性的地的功德，以及通过宣说地的功德来归摄《入中论》之义。 关于果——佛地（佛的境界）的讲解，也从五方面进行归摄：在何处证得菩提，如何证得菩提，菩提的自性——身（佛身）的安立，以密意方式讲解三种菩提，以及开示证得菩提和住世的时间。在这些内容中，通过第六发心——般若波罗蜜多（般若波罗蜜）清晰而广泛地阐释了中观的义理。 T2 第二部分 [他空见的盛行方式]： 弥勒（慈氏）与龙树， 末转法轮（藏文：འཁོར་ལོ་ཐ་མ་，梵文天城体：धर्मचक्रप्रवर्तन，梵文罗马拟音：Dharma-cakra-pravartana，汉语字面意思：转法轮）， 四法赞颂集，无著（藏文：ཐོགས་མེད་，梵文天城体：असङ्ग，梵文罗马拟音：Asaṅga，汉语字面意思：无系属）兄弟（世亲）。
English
After performing (translation), the commentaries of Chandrakirti's works such as the *Madhyamakāvatāra*, *Mūlamadhyamakakārikā*, and *Catuḥśataka* were translated into Tibet. These were well-established through teaching and listening. Among his disciples were Gangpa She'u, skilled in words; Tsangpa Dre-gur, skilled in meaning; Marja Jangtsön, skilled in both; and Shangtang Sakpa Yeshe Jungnay, skilled in neither, who were known as the "Patsab's Four Sons". Together with their disciples, they established the great tradition of teaching, debating, and composing based on the treatises of the glorious Chandrakirti, and all the Madhyamaka Prasaṅgikas of the Land of Snows (Tibet) originated from them. Especially the masters of speech who held the seat of Shangtang Sakpa himself, and the Jetsün (reverend masters) of the Sakya tradition and their followers, the great scholar Butön Rinchen Drub, Je Redawa, his disciple, the omniscient Je Rinpoche Lobsang Drakpa (150b) and his lineage, Gyalwang Mikyö Dorje and Kunkhyen Pema Karpo and their followers, and many other great scholars in Tibet upheld this tradition of explanation. The continuous practice of this tradition was also transmitted through the Jo-wo (Atiśa) father and son, and primarily flourished within the precious Kadampa tradition. Regarding the *Mūlamadhyamakakārikā* (Root Wisdom of the Middle Way), there are twenty-seven chapters, from the first chapter, 'Examination of Conditions' (*Pratyaya-parīkṣā*), to 'Examination of Views' (*Dṛṣṭi-parīkṣā*). The commentary on its meaning, the *Madhyamakāvatāra* (Introduction to the Middle Way), whose teaching tradition remains undiminished to this day, also establishes its structure in two parts: explaining the cause, the Bodhisattva stages (Bhūmis), and the result, the Buddha stages. The first (Bodhisattva stages) is divided into two: explaining the individual natures of the ten Bodhisattva stages (bhūmis), and collectively explaining the qualities of these stages. The first (explaining the individual natures of the ten bhūmis) has three points: briefly presenting the nature of the stages as the specific substratum, extensively explaining the qualities of the stages as the specific attributes, and summarizing the *Madhyamakāvatāra* through the exposition of the qualities of the stages. Regarding the explanation of the result, the Buddha stages, it is also summarized through five aspects: where enlightenment was attained, how enlightenment was attained, the nature of enlightenment—the establishment of the kāyas (Buddha bodies), explaining the three enlightenments with hidden meaning, and demonstrating the time of attaining enlightenment and residing (in the world). Among these, the meaning of Madhyamaka is clearly and extensively expounded through the sixth aspiration, the perfection of wisdom (Prajñāpāramitā). T2 Second part [How the other-empty view flourished]: Maitreya and Nāgārjuna, The last turning of the Dharma wheel (Tibetan: འཁོར་ལོ་ཐ་མ་, Devanagari: धर्मचक्रप्रवर्तन, Romanized Sanskrit: Dharma-cakra-pravartana, Chinese literal meaning: 转法轮), Elucidated by the four Dharma praise collections, Asanga (Tibetan: ཐོགས་མེད་, Devanagari: असङ्ग, Romanized Sanskrit: Asaṅga, Chinese literal meaning: 无系属) and his brother (Vasubandhu).