Tibetan
འབྲེང་ངེ་བ་བྱུང་ཞིང༌། དེ་ལས་ཀྱང་མཁས་གྲུབ་ཁྱད་འཕགས་འགའ་ཞིག་བྱུང་བ་དང༌། འགོས་ལོ་གཞོན་ནུ་དཔལ། སྤྱན་སྔ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་སོགས་ཀྱང་སྡོམ་རྒྱུན་འདི་ལས་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། ། སྡོམ་རྒྱུན་དེ་གསུམ་གའང་གཞི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཡིན་ཏེ་བོད་ཡུལ་འདིར་ལྟ་བ་དབུ་མ་དང་སྤྱོད་པ་ཡོད་སྨྲའི་ལུགས་ལས་གཞན་བྱུང་དུ་མི་དབང་བར་ཆོས་རྒྱལ་གྱི་བཀས་བཅད་པའི་ཕྱིར་ཇོ་བོ་རྗེ་ཕལ་ཆེན་སྡེ་པ་ཡིན་པས་སྡོམ་རྒྱུན་སྤེལ་བར་མ་ཞུས་པས་མཚོན་ནོ། ། ཅ༣ གསུམ་པ་ལུང་ཆོས་འཛིན་པའི་བཤད་རྒྱུན་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་བརྗོད་པ་ལ་གཉིས། ཆ༡ བཤད་སྒྲུབ་སྤྱིའི་གླེང་བསླང་བ། ཆ༢ བཤད་རྒྱུན་བྱེ་བྲག་ཏུ་འཆད་པའོ། ། ཆ༡ དང་པོ་ནི། ལུང་རྟོགས་འཛིན་བྱེད་བཤད་དང་སྒྲུབ་པ་སྟེ། ། དེ་ལ་བསྟན་པ་དམ་པའི་ཆོས་ནི་ལུང་དང་རྟོགས་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་སྟེ། བསྟན་པ་དེ་དག་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་ཀྱང་ལུང་གི་ཆོས་བཤད་ཉན་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་ཅིང༌། རྟོགས་པའི་བསྟན་པ་ཐོས་དོན་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ལམ་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་རང་རྒྱུད་ལ་ཉམས་སུ་ལེན་ཅིང་འཛིན་དགོས་པ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དབྱིག་གཉེན་ཞབས་ཀྱིས། སྟོན་པའི་བསྟན་པ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། ། ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་འཛིན་(༡༤༢ན)བྱེད་པ་སྨྲ་བྱེད་དང༌། ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ཆ༢ གཉིས་པ་[བཤད་རྒྱུན་བྱེ་བྲག་ཏུ་འཆད་པ་]ལ་གསུམ། ཇ༡ ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་བཤད་རྒྱུན། ཇ༢ ཐུན་མིན་གསང་སྔགས་ཀྱི་བཤད་རྒྱུན། ཇ༣ བཤད་པའི་བཀའ་བབ་མདོར་བསྡུ་བའོ། ། ཇ༡ དང་པོ་ལ་བཞི། ཉ༡ འདུལ་བ། ཉ༢ མངོན་པ། ཉ༣ ཕར་ཕྱིན། ཉ༤ དབུ་མའི་བཤད་རྒྱུན་བྱུང་ཚུལ་ལོ།། ཉ༡ དང་པོ་ནི། འདུལ་བའི་བཤད་རྒྱུན་ལྷོ་ཕྱོགས་འཕགས་ཡུལ་དུ། ། ཡོད་སྨྲའི་དགོངས་འགྲེལ་ཡོན་ཤཱཀ་རྣམ་པ་གཉིས། ། བཤེས་གཉེན་དྲུག་ལ་སོགས་པས་རྒྱ་ཆེར་སྤེལ། ། དེ་ལ་དང་པོ་དམ་ཆོས་འདུལ་བའི་བཤད་རྒྱུན་གྱི་བྱུང་བ་སྨོས་པ་ལ། ཐོག་མར་ལྷོ་ཕྱོགས་རྒྱ་གར་འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་ཉན་ཐོས་རྩ་བའི་སྡེ་པ་བཞི་ལ་ལེགས་སྦྱར་སོགས་སྐད་རིགས་སོ་སོས་བཅིངས་པའི་རྩ་བའི་ལུང་སོ་སོར་ཐར་པ། བཤད་པའི་ལུང་འདུལ་བ་སྡེ་བཞི་མི་འདྲ་བ་རེ་རེ། བཞི་པོ་དེ་ལས་གྱེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ལའང་རྩ་བ་དང་བཤད་པའི་ལུང་ཐ་དད་པ་རེ་ཡོད་པར་གྲགས་པ་ལས། འདིར་གཞི་ཐམས་ཅད་
Chinese
产生了一些关联。其中也出现了一些杰出的学者和成就者，如同（藏文：འགོས་ལོ་གཞོན་ནུ་དཔལ）郭洛译师·循努华，（藏文：སྤྱན་སྔ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་）钦阿·曲吉扎巴等，也是从这一戒律传承中受具足戒的。 这三种戒律传承都是一切有部宗的传统。因为在（藏文：བོད་ཡུལ་）藏地，由法王的敕令规定，除了中观见和有部宗的行为传统外，其他不得出现，因此（藏文：ཇོ་བོ་རྗེ་）觉沃杰作为大众部（藏文：ཕལ་ཆེན་སྡེ་པ་）的传承，没有被请求弘扬戒律，由此可见。 参三、第三，论述如何产生受持教法传承的方式，有二：参一、总论讲解和实修；参二、分别宣讲讲解传承。 参一、第一， 受持教法和证悟的，是讲解和实修。 圣教正法包含教法和证悟两部分；受持这些教法的方式，是通过对教法的讲解和听闻来确定，并通过实修所闻之义的证悟教法，在自相续中实修和受持三十七道品。 正如大阿阇梨（藏文：སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དབྱིག་གཉེན་ཞབས་）世亲所说： 「导师之教法， 二种其自性， 教和证悟也。 受持彼者（页142反）为， 宣说者与行， 实修者而已。」 参二、第二，[分别宣讲讲解传承]有三：旨一、共同乘的讲解传承；旨二、不共密乘的讲解传承；旨三、总摄讲解传承。 旨一、第一，有四：纽一、律藏；纽二、阿毗达磨；纽三、般若波罗蜜多；纽四、中观讲解传承的产生方式。 纽一、第一， 律藏的讲解传承在南方（藏文：འཕགས་ཡུལ་）圣地印度， 有部宗的注释，（学者）优（藏文：ཡོན་）和（学者）释迦（藏文：ཤཱཀ་）二位， 以及六位善知识等广为弘扬。 至于最初宣说正法律藏讲解传承的产生，首先在南方（藏文：རྒྱ་གར་འཕགས་པའི་ཡུལ་）印度圣地，有四部声闻根本部派，各自以梵文（藏文：ལེགས་སྦྱར་）等不同语言系缚的根本教法是别解脱戒，（藏文：སོ་སོར་ཐར་པ）解说的教法是四部各不相同的律藏。从这四部中分出的十八部，也各自有不同的根本教法和解说教法。其中，此处一切...
English
A connection arose. From this, some extraordinary scholars and accomplished masters emerged, such as Gö Lotsawa Zhonnu Pal and Chen Nga Chökyi Drakpa, who also received their full ordination from this monastic vow lineage. All three of these monastic vow lineages belong to the Sarvastivada tradition. This is because, in Tibet, by royal decree, it was established that no other views or practices were permitted apart from the Madhyamaka view and the Sarvastivada conduct. Therefore, Jowo Je, being from the Mahasamghika school, was not requested to propagate his vow lineage, as indicated by this. C3. Third, on how the teaching lineage of upholding the scriptural Dharma arose, there are two parts: C1. General introduction to explanation and practice; C2. Specific explanation of the teaching lineages. C1. First, the means to uphold scripture and realization are explanation and practice. The holy Dharma, the doctrine, is encompassed by two aspects: scripture and realization. The methods for upholding these doctrines are established through the explanation and hearing of the scriptural Dharma, and by way of practicing the meaning heard in the realized doctrine, one must experience and uphold the thirty-seven factors conducive to enlightenment within one's own being. As the great master Vasubandhu stated: "The Teacher's doctrine is of two kinds: Its nature is scripture and realization. Those who uphold it (142b) are those who explain, And those who practice, truly." C2. Second, [explaining the specific teaching lineages] has three parts: J1. The common Mahayana teaching lineages; J2. The uncommon Secret Mantra teaching lineages; J3. A summary of the transmission of explanations. J1. First, there are four: N1. Vinaya; N2. Abhidharma; N3. Prajnaparamita; N4. How the Madhyamaka teaching lineage arose. N1. First, The Vinaya teaching lineage in the southern sacred land of India, The Sarvastivada commentaries, the two noble ones, Yon and Shakya, And the six spiritual friends, etc., widely propagated it. Regarding the initial account of the origin of the teaching lineage of the holy Dharma Vinaya, primarily in the southern sacred land of India, among the four main Hinayana root schools, each had its own Pratimoksha root text, bound by various languages such as Sanskrit. Each also had its own explanatory Vinaya, with four different Vinaya schools. It is said that the eighteen sub-sects derived from these four also possessed their own distinct root and explanatory texts. Here, all things...
Tibetan
ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཀྱིས་བཤད་བྱའི་བཀའ་ལུང་སྡེ་བཞིའི་གོ་རིམ་དང་བརྗོད་བྱའི་གནས་ཚུལ་གསེར་མདོག་པཎ་ཆེན་བཞེད་པ་ལྟར་ན། ལུང་རྣམ་འབྱེད་སོ་ཐར་གྱི་མདོའི་ཚིག་འགྲེལ་ལྟ་བུ། ལུང་ཕྲན་ཚེགས་བསླབ་བྱ་ཕྲ་མོ་ཐམས་ཅད་རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་སོ་ཐར་གྱི་སྤྱི་དོན་ལྟ་བུ། ལུང་གཞི་མ་ཚང་བ་ཁ་སྐོང་བ་ལྟ་བུ། ལུང་བླ་མ་དཀའ་བའི་གནས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གཅེས་པ་རྣམས་སོ། ། འཆད་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ནི། ཉན་ཐོས་ཐུན་མིན་གྱི་འདུལ་བ་བྱེ་བྲག་བཤད་མཛོད་ཆེན་མོས་འཆད་པར་གྲགས་ལ། ཐེག་ཆེན་དང་ཐུན་མོང་བའི་འདུལ་བ་ནི། དབྱིག་གཉེན་གྱི་སློབ་མ་རང་ལས་མཁས་པ་བཞིའི་ཡ་གྱལ་འདུལ་བ་རང་ལས་མཁས་པ་བྲམ་ཟེའི་སློབ་དཔོན་ས་གསུམ་པ་འོད་བྱེད་ལ་གནས་པ་ཡོན་ཏན་འོད་ཀྱིས་ལུང་སྡེ་བཞི་འཁྲུགས་པ་གོ་རིམ་དུ་བསྡེབས་ནས་གཞི་བཅུ་བདུན་གྱི་(༡༤༢བ)ཁོངས་སུ་བསྡུས་པ་མདོ་རྩ་བ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་ཀརྨ་ཤ་ཏཾ་སོགས་མཛད་པ་དང༌། དགྲ་བཅོམ་པ་ས་གའི་ལྷས་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བརྒྱུད། ཁ་ཆེ་དགེ་འདུན་བཟང་པོས་ཀཱ་རི་ཀཱ་ལྔ་བཅུ། སློབ་དཔོན་ཤཱཀྱ་འོད་ཀྱིས་འདུལ་བ་སུམ་བརྒྱ་པ་རྩ་འགྲེལ་མཛད་པ་སོགས་ལས་ཀྱང་གཙོ་བོར་ཡོན་ཤཱཀ་གཉིས་ཡོངས་སུ་གྲགས་ཤིང༌། ཡོན་ཏན་འོད་ལ་འདུལ་བ་འབུམ་སྡེ་ཐོན་པའི་སློབ་མ་ཁོ་ནའང་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་བྱུང་བར་གྲགས་པ་ལས། ཆོས་ཀྱི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་འདུལ་བ་མདོའི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་རྒྱ་བོད་ཀུན་ཏུ་ཚད་མར་བྱེད་པ་དེ་མཛད། གཞན་ཡང་དྲི་མེད་བཤེས་གཉེན། ཁྱད་པར་བཤེས་གཉེན། དགེ་ལེགས་བཤེས་གཉེན། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན། ཚུལ་ཁྲིམས་བཤེས་གཉེན་ཏེ་བཤེས་གཉེན་དྲུག་ལ་སོགས་པས་རྒྱ་ཆེར་འཆད་ཅིང་སྤེལ་ལོ། ། ལྗོངས་འདིར་དཱ་ན་ཛི་ན་ཅོག་རོའི་བརྒྱུད། ། གཟུས་ལ་བཤད་རྒྱུན་གཉིས་འདྲེས་བུ་བཞི་ལས། ། རིམ་མཆེད་མཚོ་སྣ་རྒྱ་དང་བྱ་འདུལ་སོགས། ། ཁྱད་འཕགས་མང་བྱོན་ཀུན་མཁྱེན་བུ་སྟོན་ལ། ། བཀའ་བབ་ཐུབ་དབང་གཉིས་པའི་ཕྲིན་ལས་མཛད། ། གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་འཕགས་ཡུལ་གྱི་སློབ་དཔོན་དཱ་ན་ཤཱི་ལ་དང༌། ཛི་ན་མི་ཏྲ་གཉིས་ལས་ཅོག་རོ་ཀླུའི་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་གསན། དེ་ལས་སྨར་གཡོ་གཙང་གསུམ་གྱིས་ཞུས། དེས་བླ་ཆེན་དགོངས་པ་རབ་གསལ། དེ་བཞི་ཀས་ཀླུ་མེས། དེས་གཟུས་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་ལ་བཤད། ཡང་ཛི་ན་དཱ་ན་གཉིས་ལས་ཤཱཀྱ་སེ་ན། དྷརྨ་པཱ་ལ། ཀླུ་བ་ལོ་ཙཱ་དང༌། སྐྱོགས་འདུལ་འཛིན་གཉིས། དེ་གཉིས་ལ་གཟུས
Chinese
按照有部宗的说法，所讲经藏四部之次第和所诠释的境况，如金刚色班禅所愿： 《分别部》经文，如同别解脱经的词句解释。 《小品部》经文，如同通过广说一切微细学处来阐明别解脱的概要。 《根本部》经文，如同补充未全之处。 《上师部》经文，如同对决定甚深难处极为珍贵的那些。 关于阐释的论著：声闻乘不共的律藏，据说是由《大毗婆沙论》所阐释。而大乘和共通的律藏，则是由世亲的四位比他更优秀的弟子之一，在持明（Brahmin）三地（Third Bhumi）的光明中安住的具德光（Yon-tan 'Od）所著。他将混乱的四部经藏依序编排，归纳于十七事（142b）之中，著有《律根本经》（Mdo rtsa ba），以及将业的仪轨汇集一处的《百业论》（Karma śataṃ）等。此外，还有阿罗汉释迦之天（Sa-ga'i lhas）所著的《花鬘》（Me-tog phreng-brgyud），喀什米尔（Kashmir）僧伽贤（Kha-che dGe-'dun bzang-po）所著的《五十颂》（Kārikā lnga-bcu），以及导师释迦光（Shākya 'Od）所著的《三百颂律论》及其释论等。其中，主要以具德光和释迦光二者最为著名。据说，具德光的弟子中，单单是通晓《十万律藏》的就有约五百人。其中，法友（Chos-kyi bShes-gnyen）著有《律根本经广释》，此书在印度和藏地都被视为权威。此外，还有无垢友（Dri-med bShes-gnyen）、殊胜友（Khyad-par bShes-gnyen）、善友（dGe-legs bShes-gnyen）、功德友（dGe-ba'i bShes-gnyen）、戒友（Tshul-khrims bShes-gnyen），共六友等，广为阐释和弘扬。 此域（藏地）丹那（Dāna）与吉那（Jina）传， 经由觉若（Cog-ro）之传承。 自具苏（gZus）处，二传承合，生四子。 次第宏传，如措那（mTsho-sna）广，如嘉（rGya）律，如查（Bya-'dul）等， 众多贤圣次第涌现，至遍智布顿（Bu-ston）。 布顿继承教法，行如第二佛陀之事业。 在这雪域（藏地），自圣地（印度）导师丹那室利（Dānaśīla）与吉那米札（Jinamitra）二位，由觉若·龙王幢（Cog-ro Klu'i rgyal-mtshan）听受。由此，由玛（sMar）、佑（gYo）、赞（gTsang）三（地区）求法。他们（玛、佑、赞）又传授给大喇嘛贡巴饶萨（Gong-pa rab-gsal）。这四位（玛、佑、赞、贡巴饶萨）又传授给鲁美（Klu-mes）。鲁美又向具苏·多杰坚赞（gZus rDo-rje rgyal-mtshan）宣讲。又自吉那（Jina）与丹那（Dāna）二位，传授给释迦军（Shākya se-na）、达摩波罗（Dharmapāla）、鲁巴译师（Klu-ba lo-tsā），以及觉·多杰坚赞（sKyogs 'Dul-'dzin gnyis）。他们二人又传授给具苏。
English
According to the Vaibhashika tradition, regarding the sequence of the four divisions of the transmitted scriptures to be expounded and the circumstances of their subject matter, as desired by the Golden-colored Panchen Lama: The Vinaya Vibhanga, like a commentary on the words of the Pratimoksha Sutra. The Vinaya Kshudrakavastu, like explaining the general meaning of Pratimoksha through a detailed presentation of all subtle precepts. The Vinaya Mula, like supplementing what is incomplete. The Vinaya Uttara, like those that are extremely precious for definitively settling difficult points. Regarding the treatises that explain: The uncommon Vinaya of the Shravaka vehicle is famously explained by the Great Vibhasha. As for the Mahayana and common Vinaya, it was composed by Gunaprabha (Yon-tan 'Od), one of Vasubandhu's four disciples who surpassed him in wisdom, a Brahmin master residing in the Third Bhumi of luminosity. He systematically arranged the disordered four divisions of the transmitted scriptures and included them within the seventeen grounds (142b) in the Root Sutra of Vinaya. He also composed works such as the Karma Shatam, which compiles all the ritual acts. Furthermore, there are the "Garland of Flowers" by the Arhat Sagadeva, the "Fifty Verses" by the Kashmiri (Kashmir) Bhadanta Sanghabhadra, and the "Three Hundred Verses on Vinaya" with its commentary by Acarya Shakyamitra. Among these, Gunaprabha and Shakyamitra are especially renowned. It is said that Gunaprabha alone had about five hundred disciples who mastered the "Hundred Thousand Vinaya." Among them, Dharmamitra composed the extensive commentary on the Vinaya Root Sutra, which is considered authoritative in both India and Tibet. Additionally, many others, including Vimalamitra, Visheshamitra, Kalyanamitra, Gunamitra, and Shilabhadra, a total of six friends and others, extensively explained and propagated these teachings. In this land (Tibet), from Dana and Jina, Through the lineage of Cog-ro. From Guzur, the two traditions merged, giving rise to four sons. Gradually spread, like Tsona vast, like Gyalwa's Vinaya, like Chaja's, and so on, Many exalted ones emerged, leading to the Omniscient Buton. Buton received the teachings, performing the deeds of a second Buddha. In this snowy land (Tibet), from the two masters Dānaśīla and Jinamitra of the holy land (India), Cog-ro Klu'i rgyal-mtshan received the teachings. From him, the three (regions/lineages) Mar, Yo, and Tsang sought the teachings. They (Mar, Yo, Tsang) then transmitted them to the Great Lama Gong-pa rab-gsal. These four (Mar, Yo, Tsang, Gong-pa rab-gsal) then transmitted them to Klu-mes. Klu-mes then expounded them to gZus rDo-rje rgyal-mtshan. Again, from the two, Jina and Dana, the teachings were transmitted to Shākya se-na, Dharmapāla, the translator Klu-ba, and the two Kyog-'dul-'dzin. These two then transmitted them to gZus.