Tibetan
མས་འགྲེལ་དར་བར་མཛད། ། ཤར་ཕྱོགས་ཨོརྦི་པར་ཙི་ལུ་པའམ་པི་ཊོ་ཨཱ་ཙརྱཆེ་བ་བྱོན་ཏེ། མཁས་པ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་དེས་ནཱ་ལནྡ་དང་བི་ཀྲ་མ་ཤཱི་ལ་དང༌། རིན་ཆེན་རི་བོའི་གཙུག་ལག་(༡༣༢བ)ཁང་དུ་སྡེ་སྣོད་དང་རྒྱུད་ཀྱི་གླེགས་བམ་མཐའ་དག་གཟིགས་པའི་ཚེ། སྔགས་ཀྱི་སྦས་དོན་མཐར་ཐུག་འབྱེད་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་དགོས་པས། དེ་ཤམྦྷ་ལ་ན་སྤྲུལ་པའི་རྒྱལ་པོས་སྟོན་པ་ཡོད་ཅེས་འདུག་པ་གཟིགས་པ་དང༌། ལྷག་པའི་ལྷས་ཀྱང་བསྐུལ་ནས་ཤམྦྷ་ལར་བྱོན་པར་དགོངས་ཏེ། བྱོན་པའི་ལམ་ཁར་རིགས་ལྡན་གྱིས་སྤྲུལ་པའི་དགེ་སློང་གི་ཚུལ་དུ་བྱོན་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང༌། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དབང་རྒྱུད་མན་ངག་དང་བཅས་གནང་བ་མཐའ་དག་ཐུགས་ལའང་ཟིན་ནས་ཐུགས་ཚིམས་ཏེ་སླར་ལོག །ཝ་རེནྡྲར་པིཎྜོ་པ་ཆུང་བ་རྗེས་སུ་བཟུང་ནས་དབང་རྒྱུད་སོགས་མཐའ་དག་གནང༌། འདིས་དམག་གིས་གནོད་པ་བྱུང་བའི་ཚེ་རྒྱུད་འགྲེལ་རྣམས་སྦས་པ་ལས་ཕྱིས་རྩ་རྒྱུད་རྩ་འགྲེལ་མ་ཚང་བ་ཡིན་ནོ། ། ཁྱད་པར་ཝ་རེནྡྲར་དུས་ཞབས་པ་ཆེན་པོར་གྲགས་པ་བྱོན་ཏེ། དེས་ཙི་ལུ་པ་ཆུང་བ་ལ་ཐུག །དེས་ཀྱང་ཐུགས་མ་ཚིམས་པར་ཤམྦྷ་ལར་བྱོན་པའི་ལམ་ཁར་རིགས་ལྡན་རྣམ་འཕྲུལ་ཞིག་དང་མཇལ་ཏེ། དེས་དབང་བསྐུར། མན་ངག་བསྟན། བསྒོམ་པས་གྲུབ་སྟེ་ཤམྦྷ་ལ་ཉིད་དུ་བརྟོལ། རིགས་ལྡན་ཉིད་ལས་དབང་རྒྱུད་འགྲེལ་མན་ངག་དང་བཅས་པ་དངོས་སུ་ཐོབ། ཚུར་བྱོན་ནས་འཕགས་ཡུལ་དུ་སེམས་འགྲེལ་སྐོར་ཆེས་དར་བར་མཛད། དེའི་སློབ་མ་རྣམས་ལས་དུས་ཞབས་པ་ཆུང་བ་ཤྲཱི་བྷ་དྲས་དཔལ་ནཱ་ལནྡར་པཎྜི་ཏ་ལྔ་བརྒྱ་དང་འབེལ་གཏམ་བྱས་པས། དེ་ཐམས་ཅད་སྨྲ་བས་ཟིལ་གྱིས་མནན། ངག་དབང་གྲགས་པ་དང༌། ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་མ་གཏོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཞབས་ལ་གཏུགས། ཆོས་འདིས་ས་སྟེང་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་མཛད་དེ། རྒྱལ་པོ་དང༌། བློན་པོ་དང༌། ཚོང་དཔོན་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང༌གླེགས་བམ་བཞེངས་པ་དང༌། བག་ཆགས་འཇོག་པ་བྱུང༌། རྒྱ་གར་དུ་དུས་འཁོར་མ་ཕེབ་གོང་ཕར་བཞག །དེ་ཕྱིན་དུས་འཁོར་གྱི་གྲུབ་ཐོབ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཞག །ཆོས་གཞན་གྱི་གྲུབ་ཐོབ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཞག་ཀྱང་(༡༣༣ན)དུས་འཁོར་གྱི་གྲུབ་ཐོབ་མང་ངོ༌། ། དུས་ཞབས་པ་ཆུང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྲས་ན་ལེནྡྲ་པའམ་བོདྷི་བྷ་དྲས་ཁ་ཆེའི་པཎྜི་ཏ་ཟླ་བ་མགོན་པོ་ལ་གདམས་པ་སོགས་ལས་ཕྲིན་ལས་རྒྱ་ཆེར་འཕེལ་ཞིང༌། དཔལ་ནཱ་རོ་པས་ཀྱང་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཆོས་ཚུལ་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས་སྤེལ་བར་གྲགས་སོ། །
Chinese
将下部论疏弘扬光大。 东方来了大阿阇梨欧尔毗巴尔扎路巴（或译为毗多阿阇梨），这位大学者在那烂陀（Nalanda）、超戒寺（Vikramashila）以及宝山寺（Ratnagiri）中遍览了所有的经藏和密续典籍时，发现为了究竟揭示密咒的隐藏深义，需要《菩提心释》。他看到这部论释在香巴拉（Shambhala）由化身国王传授，并且得到本尊的催促，于是他决心前往香巴拉。在前往的路上，他遇到了一位化身比丘形的种姓主（Rigden），得到了他的加持，并获得了《时轮金刚》的所有灌顶、密续和口诀。他心满意足，掌握了所有这些教法后返回。在瓦林陀（Varendra），他摄受了小班智达（Pindopa Chungwa），并传授了所有灌顶、密续等。因为这位小班智达在战乱之时隐藏了密续论疏，所以后来根本密续及其论疏就不完整了。 特别是在瓦林陀（Varendra），来了著名的时轮大师（Dhushabpa Chenpo）。他会见了小扎路巴（Tsilupa Chungwa，即小班智达）。他（时轮大师）心中不满足，在前往香巴拉（Shambhala）的路上，遇到了一位种姓主（Rigden）的化身。这位化身赐予了他灌顶，传授了口诀。通过禅修，他获得了成就，并亲身到达了香巴拉。他直接从种姓主（Rigden）那里获得了所有灌顶、密续、论疏和口诀。他返回后，在圣地（印度）大力弘扬了《菩提心释》的教法。在他的弟子中，小时轮大师（Dhushabpa Chungwa）室利跋陀罗（Shri Bhadra）在吉祥那烂陀（Nalanda）与五百位班智达进行了辩论，以其言辞压倒了所有对手。除了语自在称（Ngagwang Drakpa）和智慧源（Sherab Jungney）之外，所有人都向他顶礼。此法教遍布大地，国王、大臣和大商人也纷纷造论著典籍，并留下了善的习气。且不说《时轮金刚》在印度尚未传开之时，此后，《时轮金刚》的成就者聚集在一起，即使将其他法教的所有成就者聚集在一起，时轮金刚的成就者也为数众多。 小时轮大师（Dhushabpa Chungwa）的儿子那烂陀巴（Nalendrapa），又名菩提跋陀罗（Bodhibhadra），通过向迦湿弥罗（Kashmir）班智达月护（Dawa Gonpo，即旃陀罗瞿弥）等人传授教法，佛陀事业广为兴盛。据传，吉祥那洛巴（Naropa）也着重弘扬了《时轮金刚》的法门。
English
Made the lower commentary prevalent. From the east came the great Acharya Orbhipar-tsilu-pa, or Pito Acharya. This great scholar, having become a great master, when he saw all the collections of Sutras and Tantras in Nalanda, Vikrama Shila, and the monastery of Rinchen Riwo (Ratnagiri), realized that to fully unravel the ultimate hidden meaning of the Vajrayana, the commentary on Bodhicitta (Jangchub Semdrel) was necessary. He saw that this was taught by the emanated king in Shambhala, and furthermore, being urged by the principal deity, he resolved to go to Shambhala. On his journey, the Kulika (Rigden) appeared in the form of an emanated monk and blessed him. He received all the Kalachakra empowerments, tantras, and oral instructions, comprehending them fully, and being satisfied, he returned. In Varendra, he took the younger Pindopa as his disciple and gave him all the empowerments, tantras, etc. Because this one (Pindopa) hid the tantric commentaries when there was harm from war, later the root tantra and its commentaries became incomplete. Especially, in Varendra, the renowned Great Dhushabpa (Kalachakra Master) arrived. He met with the younger Tsilupa (Pindopa). He (the Great Dhushabpa), being unsatisfied, on his way to Shambhala, met an emanation of the Rigden. This emanation bestowed empowerments and taught oral instructions. Through meditation, he achieved realization and reached Shambhala itself. From the Rigden himself, he directly received the empowerments, tantras, commentaries, and oral instructions. He returned and greatly spread the lineage of Bodhicitta commentaries in India. Among his disciples, the younger Dhushabpa, Shri Bhadra, debated with five hundred pandits at glorious Nalanda, overpowering all of them with his speech. All except Ngagwang Drakpa and Sherab Jungney prostrated at his feet. This Dharma spread throughout the entire world. Kings, ministers, and great merchants also commissioned texts and established karmic imprints. Setting aside the time before the Kalachakra arrived in India, from then on, if one gathered the Siddhas of the Kalachakra in one group, and all the Siddhas of other Dharmas in another group, the Siddhas of the Kalachakra would be numerous. The son of the younger Dhushabpa, Nalendrapa, also known as Bodhibhadra, through his instructions to the Kashmiri Pandita Dawa Gonpo (Chandragomin) and others, the Buddha-activity greatly flourished. It is also renowned that the glorious Naropa further emphasized and spread the teachings of the Kalachakra.
Tibetan
ཉ༢ གཉིས་པ་[སྔགས་གྲྭ་དར་ཚུལ་]ནི། ཕྱིས་སུ་དྷརྨ་པཱ་ལས་བཞེངས་པ་ཡི། ། རྣམ་གནོན་ཚུལ་གྱིས་བསྔགས་པའི་གཙུག་ལག་ཏུ། ། ཡེ་ཤེས་ཞབས་སོགས་སྔགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དང༌། ། མཁས་པ་སྒོ་དྲུག་ཇོ་བོ་འཇིགས་མེད་འབྱུང༌། ། ཤཱཀྱ་ཤྲཱི་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་བསྐྱངས། ། འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཆོས་གྲྭ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱུང་ཡང་སྔགས་ཀྱི་ཆོས་གྲྭ་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་ནི་ཙནྡྲའི་རིགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་རྫོགས་པའི་ཕྱིས་སུ་པཱ་ལའི་རིགས་ཅན་བཅུ་བཞི་བྱུང་བའི་བཞི་པ་རྒྱལ་པོ་དྷརྨ་པཱ་ལ་ཞེས་མངའ་ཐང་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་དེས་མ་ག་དྷཱའི་བྱང་ངོས་གངྒཱའི་འགྲམ་དུ་རི་དེའུ་ཞིག་གི་རྩེར་བཞེངས་པ་བི་ཀྲ་མ་ཤཱི་ལ་སྟེ་རྣམ་གནོན་ངང་ཚུལ་ཞེས་པའི་མཚན་གྱིས་བསྔགས་པའི་གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་པོར་བསྟན་པ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་པཎྜི་ཏ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཞབས་སོགས་སྔགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ཆེས་ཆེ་བ་མང་ངོ༌། ། མཁས་པ་སྒོ་དྲུག་ཏུ་གྲགས་པ་རྣམས་དང༌། ཇོ་བོ་རྗེ་དཔལ་ལྡན་ཨ་ཏི་ཤ། རྩོད་དུས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་གཉིས་པ་ཨ་བྷཱ་ཡཱ་ཀ་ར་གུཔྟ། མ་བྱོན་སངས་རྒྱས་བདུན་པ་པཎ་ཆེན་ཤཱཀྱ་ཤྲཱི་ལ་སོགས་པ་རིམ་པར་བྱོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་མདོ་སྔགས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཟུང་འབྲེལ་དུ་བསྐྱངས་སོ། ། དེ་ལས་སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོའི་སློབ་མ་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་ཨོ་ཌྱན་དུ་བྱོན་ནས། ལཀྵྨཱི་ཆེན་མོ་མཉེས་པར་བྱས། གཞན་ཡང་། སྲུང་བའི་ཞབས་དང་འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་སོགས་ལས་གསང་བ་འདུས་པའི་དབང་རྒྱུད་མན་ངག་བཅས་པ་ནོས་ནས་བསྒོམས་པས་ཀྱང་གྲུབ་སྟེ། བི་ཀྲ་མ་ཤཱི་ལར་སྔགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་མཛད་དེ་ཀྲི་ཡོག་སྡེ་གསུམ་དང༌། ནང་(༡༣༣བ)རྒྱུད་སྡེ་ལྔ་སྟེ། འདུས་པ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲྭ་བ། སངས་རྒྱས་མཉམ་སྦྱོར། ཟླ་གསང་ཐིག་ལེ། འཇམ་དཔལ་ཁྲོས་པ་རྣམས་དང༌། ཁྱད་པར་གསང་བ་འདུས་པའི་རྒྱུད་གཙོ་བོར་བཤད་པས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བསྟན་པ་རྒྱ་ཆེར་རྒྱས་པར་མཛད། སྒྲུབ་ཐབས་ཀུན་བཟང༌། རྫོགས་རིམ་གྲོལ་བའི་ཐིག་ལེ་སོགས་མཛད་ཅིང་འདུས་པ་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ལུགས་ཞེས་སྲོལ་ཆེན་གཅིག་ཏུ་གྲགས། འཇམ་དཔལ་གྱི་གསུང་ལ་ཟིན་བྲིས་སུ་མཛད་པ་འཇམ་དཔལ་ཞལ་ལུང་སོགས་གཞུང་བཅུ་བཞི་དང་གཞན་ཡང་གཞུང་མང་པོ་མཛད། སློབ་མ་ཤིན་ཏུ་མང་ཡང་གཙོ་བོར་རྒྱལ་ཚབ་ཀྱི་ས་ལ་གནས་པ་བཅོ་བརྒྱད་དང༌། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མར་མེ་མཛད་བཟང་པོ། རབ་ཞི་བཤེས་གཉེན། སྒྲ་གཅན་འཛིན་
Chinese
2. 密咒学院的兴盛方式 后来，达磨波罗（Dharmapala）所建造的，名为“威罗”（Vikrama）的伟大寺院中，智足（Jñānapāda）等密咒大师，以及六贤者、觉窝杰·吉美炯（Jowo Jigme Jung）、释迦室利（Śākyaśrī）等，共同护持了佛法。 在圣地（印度），大小乘的佛学院虽然不可胜数，但最著名的密咒学院，则是在旃陀罗（Chandra）王朝诸王圆寂之后，巴拉（Pala）王朝十四位君主中的第四位，即拥有极大权势的达磨波罗（Dharmapala）国王，在摩揭陀（Magadha）北部恒河（Ganga）岸边的一座小山顶上所建造的“毗羯罗摩尸罗”（Vikramashila）——亦称“威罗态”的宏伟寺院中，有阐明教法的班智达（Pandita）们，以及智足（Jñānapāda）等众多最伟大的密咒上师。 被誉为“六贤者”的诸位，以及具德尊者阿底峡（Atiśa），诤时第二佛陀阿怖哈亚卡拉（Abhayakaragupta），以及未来第七佛陀班禅·释迦室利（Paṇchen Śākyaśrī）等，相继到来，他们共同护持了显密二教。 其中，狮子贤（Siṃhabhadra）上师的弟子佛智足（Buddha Jñānapāda）来到乌仗那（Oddiyana），令大吉祥天女（Lakshmi）欢喜。此外，他还从守护足（Srungwai Zhap）、文殊友（Mañjuśrīmitra）等处，接受了《密集》（Guhyasamāja）的灌顶、续部和口诀，通过修持而获得了成就。他在毗羯罗摩尸罗（Vikramashila）被尊为密咒金刚大上师，传授了事部三续、内（133b）续五部，即《密集》（Guhyasamāja）、《幻网》（Māyājāla）、《佛平等合》（Buddhasamāyoga）、《月密明点》（Candraguhyatilaka）、《忿怒文殊》（Mañjuśrī Krodha）。他特别讲解了《密集续》为主的教授，从而使金刚乘（Vajrayana）的佛法得到广泛弘扬。他撰写了《普贤成就法》（Sādhanā Samantabhadra）、《解脱明点圆满次第》（Dzogrim Drolwai Thigle）等论著，其《密集·智足派》（Guhyasamāja Jñānapāda Tradition）成为一大流派而闻名。他还对文殊菩萨的教言进行了笔记整理，如《文殊面授》（Mañjuśrī's Oral Instructions）等十四部论著，以及许多其他论著。他有非常多的弟子，其中主要的十八位是继承法位的，以及在所见法中证入涅槃的燃灯贤（Dīpaṃkarabhadra）、寂友（Śāntimitra）、罗睺罗（Rāhula）等。
English
2. The Way Tantric Monasteries Flourished Later, in the great monastery known as 'Vikrama,' which was built by Dharmapala, Tantric masters such as Jñānapāda, the Six Scholars, Jowo Jigme Jung, and Śākyaśrī, among others, sustained the teachings. In the Noble Land (India), although countless Dharma colleges of both Mahayana and Hinayana arose, the most renowned Tantric Dharma college was Vikramashila, also known as the 'Vikrama Attitude.' This great monastery was built by King Dharmapala, the fourth of the fourteen rulers of the Pala dynasty—who emerged after the completion of the Chandra dynasty kings—and who possessed immense power. It was situated on the summit of a small hill on the northern bank of the Ganga (Ganges) River in Magadha. In this monastery, there were Panditas who illuminated the teachings, and many supreme Tantric masters such as Jñānapāda. The renowned 'Six Scholars,' together with the glorious Lord Atiśa, Abhayakaragupta—the second Buddha of the degenerate age, and Panchen Śākyaśrī—the seventh Buddha yet to come, and others, successively appeared and jointly sustained the teachings of Sutra and Tantra. Among them, Buddha Jñānapāda, a disciple of the master Siṃhabhadra, went to Oddiyana and pleased the Great Lakshmi. Furthermore, having received the empowerment, tantra, and instructions of Guhyasamāja from Srungwai Zhap and Mañjuśrīmitra, among others, he achieved siddhi through meditation. He served as the great Vajra Master of Tantra in Vikramashila, teaching the three Kriya Tantra sections and the five Inner (133b) Tantra sections: Guhyasamāja, Māyājāla, Buddhasamāyoga, Candraguhyatilaka, and Mañjuśrī Krodha. By primarily explaining the Guhyasamāja Tantra, he vastly propagated the teachings of Vajrayana. He composed works such as 'Sādhanā Samantabhadra' and 'Completion Stage Tilaka of Liberation,' and the 'Guhyasamāja Jñānapāda Tradition' became widely known as a major lineage. He also made notes on Mañjuśrī's teachings, such as 'Mañjuśrī's Oral Instructions,' totaling fourteen treatises, and many other works. Although he had countless disciples, the principal eighteen who held the regency, and those who attained nirvana in their visible form were Dīpaṃkarabhadra, Śāntimitra, and Rāhula, among others.