Tibetan
བཟང་པོ། རྡོ་རྗེ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ་མཆོག་བཞི་བྱོན་ནོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་རིམ་པར་བྱོན་པའི་སྡོམ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཞབས་དང་མར་མེ་མཛད་བཟང་པོ། ། ལང་ཀ་རྒྱལ་བཟང་དཔལ་འཛིན་བྷ་བ་ལྷ། ། སྐལ་ལྡན་གྲགས་པ་ལཱི་ལ་བཛྲ་དང༌། ། མི་ཐུབ་ཟླ་བ་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་དང༌། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་སྲུང་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོ་དང༌། ། པདྨ་སྲུང་བ་ཞེས་བྱ་བཅུ་གཉིས་པོ། ། རྣམ་གནོན་ཚུལ་གྱིས་བསྔགས་པའི་སློབ་དཔོན་ཡིན། ། དེ་ནས་མཁས་པ་སྒོ་དྲུག་ལ་སོགས་དང༌། ། གསང་སྔགས་སློབ་དཔོན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བྱོན། ། ཞེས་རྗེ་བཙུན་ཆེན་པོས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། མཁས་པ་སྒོ་དྲུག་ནི། གཙུག་ལག་ཁང་དེ་ལ་མུ་སྟེགས་ལ་སོགས་པའི་རྒོལ་བ་རིགས་པ་དང་ནུས་པས་སྲུང་བ་པོ་སྟེ། དེའང་ཤར་སྒོ་སྲུང་བ་རྩོད་དུས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རཏྣཱ་ཀ་ར་ཤཱནྟི་པ། ལྷོ་སྒོ་སྲུང་བ་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས། ནུབ་སྒོ་སྲུང་བ་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་གྲགས་པ། བྱང་སྒོ་སྲུང་བ་ནཱ་རོ་པ། དབུས་ཀྱི་ཀ་ཆེན་དང་པོ་བྲམ་ཟེ་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་དང༌། གཉིས་པ་ཛྙཱ་ན་ཤྲཱི་མི་ཏྲ་རྣམས་སོ། ། དེ་དྲུག་པོ་སོ་སོར་ཟླ་མེད་པའི་མཁས་པ་ཆེན་པོར་གྱུར་ཏེ། མུ་སྟེགས་ཀྱི་རྒོལ་བ་མཐའ་དག་ཟློག་པ་དང༌། མདོ་སྔགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་མང་པོ་རྩོམ་(༡༣༤ན)པ་དང༌། ཆེས་ངོ་མཚར་བའི་མཛད་པ་མང་པོས་དེ་སྐབས་ཀྱི་སྐྱེ་བོ་དག་ཆོས་ལ་བཙུད་དེ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་སྤྱི་དང༌། ཁྱད་པར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བསྟན་པ་ཉི་མ་ལྟར་གསལ་བར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇོ་བོ་རྗེ་དཱི་པཾ་ཀ་ར་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ནས་བི་ཀྲ་མ་ཤཱི་ལ་དང༌། ཨོ་ཏནྟ་པུ་རིར་གཙོ་བོར་བསྟན་པ་བསྐྱངས་ཏེ་འདི་ནི་གཙོ་བོར་གསེར་གླིང་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལྷག་པར་བསྒོམས་པ་ཞིག་ཡིན་ལ་མཁས་གྲུབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་བསྟན་པ་སྤེལ་བའི་མཛད་པ་ནི་སློབ་དཔོན་སྔ་མ་རྣམས་ལས་མི་དམན་པར་གྲགས། གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་མཐའ་དག་ལ་མཁས་ཤིང་མཐོང་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྙེས། སློབ་མའང་པི་ཊོ་བ་ཆེན་པོ་སོགས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མང་དུ་བྱོན། ཁྱད་པར་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་སུ་བཀའ་དྲིན་དང་ཕྲིན་ལས་ལྷག་པར་ཆེའོ།། ཨ་བྷ་ཡས། རྡོ་རྗེ་གདན། བི་ཀྲ་མ། ནཱ་ལནྡ་གསུམ་གྱི་མཁན་པོ་མཛད་ཅིང་། དུས་དེ་ཙམ་ན་འགྲན་དུ་མེད་པའི་བསྟན་པའི་བདག་པོ་ཆེན་པོར་གྱུར་ཏེ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་དང༌། ཁྱད་པར་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ཆོས་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པར་མ
Chinese
善哉！金刚大乐，即殊胜的四种成就已现。 其后次第出现的汇编是： 益西夏（Yeshe Zhap）与玛米泽桑波（Marme Dze Zangpo）， 楞伽嘉桑（Langka Gyal Zang）与贝增巴瓦拉（Pal Dzin Bhaba Lha）， 噶丹扎巴（Kalden Drakpa）与莉拉·瓦杰拉（Lila Vajra）， 弥图达瓦（Mitub Dawa）与达姆次多杰（Damtsig Dorje）， 如来松（Dezhin Shek Sung）与强曲桑波（Jangchub Zangpo）， 以及名为贝玛松瓦（Pema Sungwa）的这十二位， 都是以智慧和德行著称的赞颂大阿阇梨。 此后，六门贤者（The Six Gate Scholars）等， 以及各种密宗阿阇梨相继出现。 正如大尊者（Jetsun Chenpo）所说。 六门贤者是：这些贤者以理性和能力守护这座寺院，抵御外道等的侵犯。他们分别是：守护东门的争论时期的遍知者拉德那嘎拉·香提帕（Ratnakarashanti / Shantipa）；守护南门的谢拉炯内（Sherab Jungne）；守护西门的阿嘎旺秋扎巴（Ngak Gi Wangchuk Drakpa）；守护北门的那洛巴（Naropa）；以及中央第一根大柱的婆罗门仁钦多杰（Brahmin Rinchen Dorje），第二根大柱的迦那室利弥扎（Jnanashrimitra）。 这六位各自都是无与伦比的大贤者。他们击退了所有外道的侵犯，撰写了许多显密论著（134页），并以众多奇妙的行事，引导当时的人们进入佛法，使善逝的教法，特别是大乘教法，如太阳般光明。 觉窝杰·阿底峡（Jowo Je Dipamkara Srijnana）主要在超戒寺（Vikramashila） (今印度比哈尔邦巴加尔布尔区安蒂恰克村)和乌丹塔布尔（Otantapuri） (今印度比哈尔邦) 弘扬佛法。他主要依靠金洲大师（Suvarnadvipin / Serlingpa）修习殊胜菩提心，其作为贤者和成就者的功德以及弘法利生的事业，被誉为不亚于前代阿阇梨。他精通所有密宗续部，并获得了见道的功德。他的弟子中也出现了许多金刚持，如大毕多巴（Pitopa）等。特别是在雪域（西藏），他的恩德和事业尤为广大。 阿巴雅（Abhaya）曾担任金刚座（Vajrasana） (今菩提伽耶)、超戒寺（Vikramashila） (今印度比哈尔邦巴加尔布尔区安蒂恰克村)和那烂陀寺（Nalanda） (今印度比哈尔邦)三座寺院的堪布。当时，他成为无与伦比的教法大主宰，广泛弘扬大乘和小乘的所有教法，特别是般若波罗蜜多（Prajnaparamita）的法理，使其极为兴盛。
English
Excellent! The great Vajra bliss, meaning the supreme four accomplishments, has manifested. The compilation of those who appeared in succession thereafter is: Yeshe Zhap and Marme Dze Zangpo, Langka Gyal Zang and Pal Dzin Bhaba Lha, Kalden Drakpa and Lila Vajra, Mitub Dawa and Damtsig Dorje, Dezhin Shek Sung and Jangchub Zangpo, And these twelve named Pema Sungwa, Are masters praised for their wisdom and conduct. Thereafter, the Six Gate Scholars and others, And various Tantric masters appeared. As stated by the Great Venerable One (Jetsun Chenpo). The Six Gate Scholars are: These scholars guarded the monastery with reason and power against the attacks of non-Buddhists and others. They are: The all-knowing Ratnakarashanti (Shantipa), the guardian of the East Gate during the time of debate; Sherab Jungne, the guardian of the South Gate; Ngak Gi Wangchuk Drakpa, the guardian of the West Gate; Naropa, the guardian of the North Gate; and the first central pillar, Brahmin Rinchen Dorje, and the second, Jnanashrimitra. Each of these six became an unrivaled great scholar. They repelled all attacks by non-Buddhists, composed many treatises on Sutra and Tantra (page 134), and through many wondrous deeds, guided the people of that time to the Dharma, making the general teachings of the Sugata, and especially the Mahayana teachings, shine like the sun. Jowo Je Dipamkara Srijnana primarily upheld the teachings at Vikramashila (now Antichak village, Bhagalpur district, Bihar, India) and Otantapuri (now in Bihar, India). Relying mainly on Suvarnadvipin (Serlingpa), he cultivated the excellent Bodhicitta. His qualities as a scholar and accomplished master, and his deeds in propagating the teachings, are renowned as being no less than those of the previous masters. He was skilled in all Tantra sections and attained the qualities of the Path of Seeing. Many Vajradharas, such as the great Pitopa, emerged as his disciples. Especially in the land of snows (Tibet), his kindness and enlightened activities were exceptionally great. Abhaya served as the abbot of Vajrasana (now Bodhgaya), Vikramashila (now Antichak village, Bhagalpur district, Bihar, India), and Nalanda (now in Bihar, India). At that time, he became an unrivaled great master of the teachings, extensively propagating all the teachings of both Mahayana and Hinayana, especially the doctrine of Prajnaparamita, making it extremely flourishing.
Tibetan
ཛད་དེ་རྒྱན་དྲུག་གི་དུས་ཡོལ་ནས་མཁས་པ་སྒོ་དྲུག་གི་ཡ་གྱལ་རིན་འབྱུང་ཞི་བ་དང༌། སློབ་དཔོན་འདི་གཉིས་ལས་བསྟན་འགྲོའི་དོན་རྒྱ་ཆེ་བར་མ་བྱུང་བར་གྲགས། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་གནང་བ་སྩལ་ནས། སམྦུ་ཊའི་འགྲེལ་པ་མན་སྙེ་དང་ཕྲེང་བ་སྐོར་གསུམ་སོགས་སྔགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་དུ་མའང་མཛད། འདིས་མཛད་པའི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ནི་ཕྱི་རབས་བདག་ལ་སྲོག་ཆད་ཀ་མའི་བདུད་རྩི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལས་ཕྱིས་འདི་དང་མཉམ་པའི་བསྟན་པའི་གསལ་བྱེད་མཁས་པ་ཆེན་པོའང་མ་བྱུང་བར་གྲགས་པ་དང༌། དེ་ལྟར་མི་བྱུང་བར་ཡང་མཁྱེན་ནས་མི་གསལ་བ་རྣམས་གསལ་བར་འགྲེལ་ཞིང༌། འཐོར་བ་རྣམས་བསྡུ་བ་དང༌། འཁྲུགས་པ་གོ་རིམ་དུ་བསྡེབས་པ་སོགས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཤད་པའི་བསྟན་(༡༣༤བ)བཅོས་རྣམས་ཕྱི་རབས་པ་དག་ལ་ངག་ལོན་ལྟ་བུར་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨ་བྷ་ཡའི་སློབ་མ་ཤུ་བྷཱ་ཀ་ར་གུཔྟ་སོགས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་སྡོམ་བརྩོན་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ་དུ་མས་བསྟན་པ་གསལ་བར་མཛད་པ་ལས། ཁྱད་པར་གྲུབ་པ་བརྙེས་པ་རཏྣ་རཀྵི་ཏས་སྡོམ་འབྱུང་གི་འགྲེལ་པ་སོགས་བརྩམས། བི་ཀྲ་མ་ཤཱི་ལར་སྔགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་མཛད་པའི་ཚེ་མ་ཧཱནྟ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིར་གྲགས་པའང་བྱོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བསྟན་པ་ཆེར་སྤེལ་བར་མཛད་དོ། ། ཇ༣ གསུམ་པ་ད་ལྟ་དང་འབྱུང་འགྱུར་མདོ་ཙམ་བརྗོད་པ་ནི། ཤར་ཕྱོགས་ཀོ་ཀི་ལྷོ་ཕྱོགས་འབིགས་བྱེད་ཁོངས། ། སྔགས་དང་ཤར་ལྷོ་ལྷོ་ནུབ་ཡུལ་ཕྲན་འགར། ། རྒྱལ་བསྟན་དུས་ཕྱིས་བར་དུ་གནས་པ་ཡིན། ། རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་པ་དུམ་བུ་གསུམ་ལས་ཀོ་ཀིའི་ཡུལ་རྣམས་སུ་རྒྱལ་པོ་མྱ་ངན་མེད་ཀྱི་དུས་ཙམ་ནས་བཟུང་སྟེ་དགེ་འདུན་གྱི་སྡེ་བྱུང་ལ་ཕྱིས་ཇེ་འཕེལ་དུ་སོང་སྟེ་ཤིན་ཏུ་མང་བར་ཡོད་པ་ལས། དབྱིག་གཉེན་མ་བྱོན་གོང་དུ་ཉན་ཐོས་ཁོ་ན་ཡིན། དབྱིག་གཉེན་གྱི་སློབ་མ་འགའ་ཞིག་གིས་ཐེག་ཆེན་དར་བ་བྱས་ནས་ཅུང་ཟད་ཙམ་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཡོད་པ་ལས། རྒྱལ་པོ་དྷརྨ་པཱ་ལ་མན་ཆད་དུ་ཡུལ་དབུས་སུ་དེ་དག་གི་སློབ་གཉེར་བ་ཤིན་ཏུ་མང་ཞིང༌། ལྷག་པར་སེན་བཞིའི་དུས་སུ། མ་ག་དྷཱར་ཚོགས་པའི་དགེ་འདུན་གྱི་ཕྱེད་ཙམ་ཀོ་ཀིའི་ཡུལ་ནས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐེག་ཆེན་ཤིན་ཏུ་དར་བར་གྱུར་ནས་བོད་ཀྱི་རྒྱལ་ཁམས་བཞིན་དུ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་དབྱེ་བ་མེད་པར་སོང༌། ཨ་བྷ་ཡཱ་ཀ་ར་བྱོན་པའི་དུས་ཙམ་ནས་
Chinese
在六庄严（具）的时代过去之后，在六贤哲（大师）之中，（有一位）名为仁炯希瓦（Ratnakarashanti）。据说，由这两类大师（指六庄严和六贤哲）所带来的教法和众生之利并未广泛。然而，（有一位大师）被金刚瑜伽母（Vajrayogini）加持并赐予灌顶之后，也著述了许多深广的密宗论典，如《萨姆布扎（Samputa）》的释论、曼涅（Mansnye）和三串鬘（Phreng ba skor gsum）等。此（大师）所著的论典，对于后世的我辈来说，犹如能断命（根）之甘露。据说，此后，再也没有出现能与此（大师）媲美的，阐明教法的大学者。而且，（该大师）知道（此后）将不会出现（这样的学者），因此对不清楚之处作了清晰的解释，将散乱之处汇集，将混乱之处整理成次第，等等，由此很好地阐释的论典，（卷134b）对于后世之人而言，如同口头传授（教言）一般被留下。 阿巴雅（Abhaya）的弟子，如殊巴卡拉古普塔（Subhakara Gupta）等，以及许多精通金刚乘（Vajradhara）和严守戒律、通达浩瀚经论（scriptures as vast as an ocean）的人，都使教法得以阐明。其中，特别是成就者惹那惹克斯hita（Ratnarakshita）著述了《戒律出现（Dom 'byung）》的释论等。在超戒寺（Vikramashila Monastery）担任密宗上师（tantric master）之时，二十四位著名的摩诃衍达（Mahanta，大成就者）也出现，他们极大地弘扬了金刚乘（Vajrayana）的教法。 第三，现在和未来将简要论述： 东方的果基（Kokila）和南方的阿毕格杰（Abhigje）境内， （在）密宗（之地）以及东南、西南的一些小国， 佛教（佛陀的教法）将长久住世。 在印度东部的三区中，果基（Kokila）地区从无忧王（Ashoka）时期开始，僧伽（monastic communities）就已经存在，后来逐渐发展壮大，数量变得非常多。在世亲（Vasubandhu）出现之前，（那里）只有声闻乘（Shravaka）的（教法）。世亲的一些弟子弘扬了大乘（Mahayana），（此后大乘）传承了一小段时间，没有中断。从法护王（Dharmapala）以下，在（印度）中部地区，这些（大乘）的学者非常多。尤其是在四僧（Sen bzhi）时期，在摩揭陀（Magadha）聚集的僧伽中，大约有一半是来自果基（Kokila）地区。因此，大乘（Mahayana）得到了极大的弘扬，像藏地（Tibet）一样，不再有大乘和小乘（Hinayana）的区分。从阿巴雅卡拉（Abhayakara）出现的时候开始，
English
After the era of the Six Ornaments, among the Six Scholars, there was Rin 'byung zhi ba (Ratnakarashanti). It is renowned that from these two categories of masters (referring to the Six Ornaments and Six Scholars), the benefit for the teachings and sentient beings was not extensive. However, (a master) having been blessed by Vajrayogini and granted empowerment, also composed many profound and extensive tantric treatises such as the commentary on Samputa, Mansnye, and the three cycles of garlands. The treatises composed by this (master) became like life-sustaining nectar for us, later generations. It is renowned that after this, no great scholar clarifying the teachings, comparable to this (master), emerged. Moreover, knowing that such (scholars) would not appear, (this master) clearly explained what was unclear, collected what was scattered, and arranged what was confused into order. Thus, the well-explained treatises (folio 134b) were left for later generations as if they were oral instructions. Among the many Vajradharas and upholders of vows, who had crossed the ocean of scriptures, such as Abhaya's disciple Subhakara Gupta, clarified the teachings. In particular, the accomplished master Ratnarakshita composed commentaries such as the commentary on the *Dom 'byung* (Vinaya-udbhava, 'Arising of Vows'). When (he) served as a tantric master at Vikramashila Monastery, the twenty-four renowned Mahantas (Great Accomplished Ones) also appeared, and they greatly propagated the teachings of Vajrayana. Third, a brief discussion of the present and future: Within the eastern Kokila and the southern Abhigje, In the Tantric regions, and in some small countries in the southeast and southwest, The Buddha's teachings will endure until later times. In the three divisions of eastern India, monastic communities existed in the Kokila region from around the time of King Ashoka, and later they gradually grew and became very numerous. Before Vasubandhu appeared, there were only Shravaka (Hinayana) teachings there. Some of Vasubandhu's disciples propagated Mahayana, and it continued for a short period without interruption. From King Dharmapala onwards, in the central region (of India), there were very many scholars of these (Mahayana teachings). Especially during the time of the "Four Sen" (Sen bzhi), about half of the monastic community gathered in Magadha came from the Kokila region. Therefore, Mahayana became extremely widespread, and like in the realm of Tibet, there was no longer a distinction between Mahayana and Hinayana. From around the time Abhayakara appeared,