Tibetan
་ཆེན་པོས་སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ལ་དབང་བསྐུར་རྒྱུད་བཤད་མན་ངག་སྩལ་ཏེ་གསང་སྔགས་ཀྱི་བསྟན་པ་གཏད། སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ལྷག་པའི་ལྷ་སོགས་ལས་གསན་ཏེ་སྔགས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་འདུས་པ་ལ་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་སྒྲུབ་ཐབས་མདོར་བྱས་དང་མདོ་བསྲེ། རྫོགས་རིམ་ལ་རིམ་པ་ལྔ་པའི་གཞུང་ཆེན་པོར་མཛད། ཐུགས་སྲས་ཨཱརྱདེ་བས་འཕགས་གཞུང་དེ་དག་གི་དོན་གསལ་ཞིང་རྒྱས་ལ་མ་འཛིངས་པ། ཁ་སྐོང་གཞན་ལ་རགས་མ་ལས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྤྱོད་བསྡུས་སྒྲོན་མེ། སྒྱུ་ལུས་བདག་བྱིན་རླབས་པའི་སྒོས་ཀྱི་གཞུང་ཆུང་སོགས་དང་འཕགས་པའི་དངོས་སློབ་ཀླུའི་བྱང་(༡༢༩ན)ཆུབ་ཀྱིས་དཀྱིལ་ཆོག་ཉི་ཤུ་པ། བསྐྱེད་རིམ་རྣམ་གཞག་རིམ་པ། རྫོགས་རིམ་ལས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད། ཟླ་བ་གྲགས་པས་རྒྱུད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་སྒྲོན་མ་གསལ་བ་མཛད། ཕྱིས་ནཱ་རོ་ཏཱ་པས་རིམ་ལྔ་བསྡུས་པ་གསལ་བ་མཛད་པ་སོགས་སྤྱིར་འདུས་པའི་ཕྱོགས་ལ་རྒྱ་གཞུང་དུ་གྲགས་པ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གྲངས་ཡོད་ཀྱང༌། འཕགས་སྐོར་རྩ་བའི་གཞུང་འགྲེལ་གོང་དུ་སྨོས་པ་དེ་དག་རྩོད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱི་མོ་ཡིན་ལ། དེའང་ཚོགས་གསུམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་སྐུ་དངོས་བཞུགས་པའི་དུས་ན་ཐུན་མོང་དུ་དར་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འཕགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀླུའི་བྱང་ཆུབ་འཇའ་ལུས་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་བརྙེས་ཏེ་དཔལ་གྱི་རི་བོར་བཞུགས་པ་ལས་ཀླུ་སྒྲུབ་སྐུ་འདས་ནས་ལོ་བདུན་བརྒྱ་ཙམ་འདས་པ་ན་གདོལ་པའི་བུ་མ་ཏངྒི་པ་དང་རྒྱལ་སྲས་ས་འདྲེས་པ་གཉིས་རྗེས་སུ་བཟུང་ནས་འཕགས་སྐོར་རྣམས་གནང༌། ཀོངྐ་ནའི་སློབ་དཔོན་སྲུང་བའི་ཞབས་ཀྱིས་ཟླ་གྲགས་མཇལ་ནས་སྒྲོན་གསལ་གྱི་གླེགས་བམ་རྙེད་དེ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་མངོན་ཚན་དུ་སྤྱོད་པའི་སྐབས་སུ་དར་ཞིང་རྒྱས་སོ། ། ལཱུ་དྲིལ་ནག་གསུམ་བདེ་མཆོག་སྲོལ་འབྱེད་དེ། ། སློབ་དཔོན་ལཱུ་དྲིལ་ནག་གསུམ་གྱིས་དཔལ་འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་གི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་ཐོག་མར་འབྱེད་པ་སྟེ། དེའང་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ཞབས་དང་བོད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཐོ་ཐོ་རི་གཉན་བཙན་དང་རགས་པར་དུས་མཚུངས་པར་ཙམ་ལ་སློབ་དཔོན་ལཱུ་ཡི་པ་བྱོན། འདི་ཨོ་རྒྱན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ཡིག་མཁན་ཡིན་ཅིང་མཚན་ཀུན་ཏུ་དགེ་བར་གྲགས། དང་པོའི་བླ་མ་གྲུབ་ཐོབ་ཤ་བ་རི་པ་ཡིན་ཅིང༌། རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་བྷཾ་ག་ལར་ཉའི་རྒྱུ་ལྟོ་གསོལ་ཞིང་སྒྲུབ་པ་མཛད་པས་རྒྱ་སྐད་དུ་ལཱུ་ཡི་པ། བོད་སྐད་དུ་ཉ་ལྟོ་པར་གྲགས། གྲུབ་པ་བརྙེས་ནས་ཡུལ་ཨོ་ཌི་བི་ཤའི་རྒྱལ་པོ་དང་
Chinese
大师为圣者（阿阇梨）灌顶，传授续部讲说及教授，并将密宗之教法付嘱。阿阇梨也从本尊等处听闻，针对总体的密咒，特别是《密集金刚》的生起次第方面，撰写了《略轨仪轨》和《合流经》，对圆满次第则著述了《五次第论》这部大论。他的心子圣天（Āryadeva）撰写了《摄行灯论》，其特点是阐明了这些圣者论典的意义，内容详尽而不紊乱，且不依赖于其他补遗。他还著有《幻身自加持》等小型论著。圣者的亲传弟子龙菩提（Nāgabodhi）则著有《二十坛城仪轨》、《生起次第次第论》、《圆满次第分别业边》。月称（Candrakīrti）撰写了《明炬论》，作为《密集金刚》续部的释论。 后来那若巴（Nāropa）撰写了《五次第略明论》等，虽然《密集金刚》方面在印度有大约五十余部著名的论著，但前面提到的圣者（指龙树、圣天、龙菩提、月称）相关的根本论和注释，是无可争议的佛法母本。然而，这些并非像《三聚经》等那样，在圣者父子（龙树和圣天）在世时就广为流传。而是圣者（龙树）的悉地（成就者）龙菩提（Nāgabodhi）获得虹身金刚身，居住在吉祥山（Śrīparvata）之后，在龙树圆寂大约七百年之际，摄受了旃陀罗之子玛当吉巴（Mātaṅgīpa）和（贱民）王太子萨阿追巴（Sā-ādrepa）二人，并将圣者（龙树）的论典传授给他们。贡嘎那（Koṅkaṇa）的阿阇梨松哇谢（Saṃgopāda）拜见月称（Candrakīrti）后，获得了《明炬论》的文本，从此密乘在大力弘传的时期得以兴盛和广布。 卢伊巴、哲伊巴、黑行者三位，开创了胜乐金刚的传承。 也就是说，阿阇梨卢伊巴、哲伊巴、黑行者三位，首次开创了殊胜的胜乐金刚（Cakrasaṃvara）传承。在阿阇梨无著足（Asaṅga）和藏王妥妥日念赞（Tho-tho-ri gNyan-btsan）大致同一时代，卢伊巴（Luipa）阿阇梨出现了。他是乌仗那（Oḍḍiyāna）国王的文士，名为“遍善”（Kuntugewa）。他最初的根本上师是成就者萨瓦日巴（Śabaripa）。他在印度东部孟加拉（Bengal）以鱼的内脏为食进行修行，因此在印度语中被称为卢伊巴（Luipa），在藏语中被称为“食鱼肠者”（Nyal-to-pa）。获得成就后，与奥迪维夏（Oḍḍiviśa）国王和
English
The great master bestowed empowerment, expounded tantras, and imparted instructions to the ācārya Ārya, entrusting him with the teachings of Secret Mantra. The ācārya himself, having heard from various tutelary deities, composed a concise sādhana (《略轨仪轨》) and a blended sūtra (《合流经》) for the generation stage of tantra in general, and specifically for Guhyasamāja. For the completion stage, he authored the great treatise known as the "Five Stages" (《五次第论》). His spiritual son, Āryadeva, authored the "Lamp of Condensed Conduct" (《摄行灯论》), which clarifies and expands upon the meaning of these ārya treatises without becoming convoluted or relying on other supplemental works. He also wrote smaller treatises such as "Self-Blessing of the Illusory Body" (《幻身自加持》). The ācārya's direct disciple, Nāgabodhi, composed the "Twenty Maṇḍala Rituals" (《二十坛城仪轨》), "Stages of the Generation Stage" (《生起次第次第论》), and "Distinguishing the Extremes of the Completion Stage" (《圆满次第分别业边》). Candrakīrti wrote the "Clear Lamp Commentary" (《明炬论》), a commentary on the Guhyasamāja Tantra. Later, Nāropa authored the "Concise Elucidation of the Five Stages" (《五次第略明论》), and although there are approximately fifty famous treatises on Guhyasamāja in India, the aforementioned fundamental treatises and commentaries by the Āryas (referring to Nāgārjuna, Āryadeva, Nāgabodhi, and Candrakīrti) are the undisputed source texts of the Dharma. However, these were not widely propagated during the lifetime of the Ārya father and son (Nāgārjuna and Āryadeva), like the "Three Assemblies Sūtra" (《三聚经》). Instead, Ārya Nāgabodhi, the siddha (accomplished one) of Nāgārjuna, attained the rainbow body and the Vajra body, residing on Śrīparvata, and approximately seven hundred years after Nāgārjuna's parinirvāṇa, he accepted the caṇḍāla son Mātaṅgīpa and the prince Sā-ādrepa, bestowing upon them the Ārya's treatises. The ācārya Saṃgopāda from Koṅkaṇa met Candrakīrti and obtained the text of the "Clear Lamp Commentary" (《明炬论》), after which the Secret Mantra vehicle flourished and spread widely during its period of manifest propagation. Luipa, Ḍombipa, Kṛṣṇācārya, these three, established the tradition of Cakrasaṃvara. That is to say, the ācāryas Luipa, Ḍombipa, and Kṛṣṇācārya were the first to establish the chariot-like tradition of the glorious Cakrasaṃvara. Around the same time as Ācārya Asaṅga and the Tibetan King Tho-tho-ri gNyan-btsan, Ācārya Luipa appeared. He was a scribe of the King of Oḍḍiyāna, known by the name "Kuntugewa" (All-Virtuous). His first root guru was the mahāsiddha Śabaripa. He practiced in Bengal (Bhaṃgāla), eastern India, subsisting on fish entrails, and thus was known as Luipa in Indian language and "Eater of Fish Guts" (Nyal-to-pa) in Tibetan. After attaining siddhi, along with the King of Oḍḍiviśa and
Tibetan
བློན་པོ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་བཏུལ། ཕྱིས་རྒྱལ་པོས་གྲུབ་པ་ཐོབ་པ་དཱ་རི་ཀ་པ་སྟེ་འཁོར་ཁྲི་དྲུག་སྟོང་དང་བཅས་པ་འཇའ་ལུས་(༡༢༩བ)ཐོབ། བློན་པོ་གྲུབ་པ་ཐོབ་པ་ནི་ཌིངྒི་པ་སྟེ་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅས་པ་འཇའ་ལུས་བརྙེས་སོ། ། སློབ་དཔོན་འདིས་རྣལ་འབྱོར་མ་ཀུན་སྤྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་སོགས་སྤྱན་དྲངས་ཤིང་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་གཞུང་མཛད། དེ་ལ་ལྭ་བ་པས་འགྲེལ་པ་མཛད། རྒྱ་བོད་ཐམས་ཅད་དུ་ཤིན་ཏུ་དར་ཞིང་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པའི་ཆོས་ཚུལ་གྱི་ཆུ་འགོ་ལྟ་བུར་གྲགས་སོ། ། གྲུབ་ཐོབ་དཱ་རི་ཀ་པའི་སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་པ་ནི། མཚན་དངོས་བློ་གྲོས་སྙིང་པོའི་དཔལ་ཞེས་བྱ། མུ་སྟེགས་པའི་རྒོལ་བ་འཇོམས་ནུས་པའི་མཁས་པ་ཡིན་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོས་དངོས་སུ་ལུང་བསྟན། ཨོ་ཌི་བི་ཤའི་ཡུལ་དུ་སྒྲུབ་པ་མཛད་ཚེ། དང་པོ་རྒྱལ་པོས་སྤྱན་དྲངས་པ་ལ་མ་བྱོན། ཕྱིས་རིག་མ་དང་བཅས་པར་གྱུར་བ་ལ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་མ་དད་པས་དེ་རྣམས་འདུལ་བའི་དོན་དུ་ཁྱེའུ་གཅིག་དང༌། བུ་མོ་གཅིག་སྤྲུལ་ཞིང་ལན་ཅིག་གྲོང་ཁྱེར་དུ་དེ་དག་དང་བཅས་ཏེ་བྱོན་པས་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་སྨད་པ་ན། རྭའི་གཤོར་ཞལ་ས་ལ་བརྡབས་པས་ས་འོག་ནས་ཆུ་བྱུང༌། ཁྱེའུ་རྡོ་རྗེར་བྱས། བུ་མོ་དྲིལ་བུར་སོང་དེ་གཉིས་ཕྱག་གཉིས་སུ་བསྣམས། སློབ་དཔོན་ཡབ་ཡུམ་བདེ་མཆོག་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྱུར་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་གཤེགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་བསྟན་པས་མཚན་ཡང་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་པར་གྲགས། དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་འགྲོ་དོན་མཛད། སློབ་དཔོན་འདིས་བདེ་མཆོག་ལུས་དཀྱིལ་སྒྲུབ་ཐབས། དབང་ཆོག །རྫོགས་རིམ་རིམ་ལྔ་སྟེ་དྲིལ་བུ་སྐོར་གསུམ་དུ་གྲགས་པ་མཛད། སློབ་མ་གྲུབ་ཐོབ་དུ་མ་བྱོན་ཀྱང་གཙོ་བོར་རུ་སྦལ་ཞབས། དེས་ཛཱ་ལནྡྷ་རི་པ། དེས་ནག་པོ་པ་སོགས་རིམ་བཞིན་གྲུབ་པའི་གནས་སུ་བཀོད། དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ནག་པོ་སྤྱོད་པ་ནི། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། ཁ་ཊཱཾ་ཅང་ཏེའུ་ཆང་སྣོད་ཐོགས་པ་ནག་པོའི་མིང་ཅན་རྣལ་འབྱོར་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་དང༌། ནག་པོ་ཆེན་པོ་མགོན་པོ་མངོན་འབྱུང་གི་རྒྱུད་ལས། ཡུལ་ཨུ་རུ་བི་ཤ་དེར་སྐྱེས་བུ་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་ཞིང་སྦྱོར་བ་ལ་བརྩོན་པ། རཱ་མ་ཎའི་བཀའི་འཇུག་པ་དང་མཐུན་པ་སྡེ་ཚན་དང་པོའི་དང་པོ་བདུན་པའི་བཞི་པ་(༡༣༠ན)ཅུང་ཟད་རྣལ་ཞོན་པ་སྐྱེས་བུའི་མཆོག་འདིས་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་བརྒྱད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །འཛམ
Chinese
大臣被神通降服。后来国王获得了成就者达利嘎巴（Darikapa）的果位，与他的六万眷属一同获得了虹身（129b）。获得成就者果位的大臣是丁嘎巴（Dingipa），与他的五百眷属一同获得了虹身。 这位上师迎请了《瑜伽母总行续》等，并著述了《胜乐金刚现证论》。拉瓦巴（Lavapa）为此著述了注释。它在印度和藏地都非常盛行，被誉为胜乐金刚法脉的源头。 成就者达利嘎巴的弟子金刚铃（Vajra Ghantapa）尊者，其本名为吉祥慧心（Pal Lodro Nyingpo）。他是一位能够摧毁外道攻击的学者，金刚亥母（Vajravarahi）亲自对他进行了授记。当他在乌底毗沙（Odisha）之地修行时，起初国王邀请他，但他没有前来。后来，当他与明妃（wisdom consort）在一起时，人们对他失去了信心，为了调伏他们，他幻化出一个男孩和一个女孩。有一次，他带着他们来到城市，人们对他进行了诽谤。他将嘎巴拉（skull-cup）的盖子敲击地面，地下便涌出了水。他将男孩化为金刚杵（vajra），将女孩化为金刚铃（bell），将这两件法器握在手中。上师化现为与生俱来的胜乐金刚（Cakrasamvara）及其明妃之相，在空中示现神通，因此也被称为金刚铃尊者。从那时起，他开展了密乘的利生事业。这位上师著述了《胜乐金刚身曼荼罗修法》、《灌顶仪轨》和《圆满次第五次第》，这些被称为“金刚铃三部曲”。虽然有许多成就者弟子，但主要的是如斯巴（Kambalapa）尊者。他传给了札兰达拉巴（Jalandharipa），札兰达拉巴又传给了那嘎巴（Krishnacarya）等人，依次将他们安置于成就之位。 关于上师那嘎巴（Krishnacarya），在《时轮金刚后续》中说： 手持卡章嘎（khatvanga）、达玛茹（damaru）、酒杯，名曰那嘎（Nagpo）的瑜伽士将会出现。 又在： 《大黑天怙主现身续》中说：在乌卢毗沙（Uravishya/Orissa）之地，一位勤奋精进、专心修习的男子，与拉玛那（Ramana）的教法相应，即第一部第一章第七节的第四节（130a）中，这位略微稳重的至上之人将获得八种成就，如宝剑等等。འཛམ (dzam - 意为“瞻...”，此处文本不完整)
English
The minister was subdued by magical powers. Later, the king attained the status of a mahasiddha, Darikapa, and together with his sixteen thousand retinues, attained the rainbow body (129b). The minister who attained the status of a mahasiddha was Dingipa, and together with his five hundred retinues, attained the rainbow body. This master invited (or brought forth) the *Yogini Kunsgyod Tantra* and other texts, and composed a treatise on the realization (abhisamaya) of Cakrasamvara. On that, Lavapa composed a commentary. It became extremely widespread throughout India and Tibet, and was renowned as the source (or headwaters) of the Dharma tradition of Cakrasamvara. The disciple of the mahasiddha Darikapa was Dorje Drilbupa (Vajra Ghantapa). His real name was Pal Lodro Nyingpo (Glorious Essence of Intellect). He was a scholar capable of defeating the attacks of non-Buddhists, and Vajravarahi personally prophesied about him. When he was practicing in the land of Odiyana (Odisha), at first, he did not come when invited by the king. Later, when he was with a wisdom consort, people lost faith. So, in order to subdue them, he emanated a boy and a girl. One time, when he went to the city with them, people scorned him. He struck the ground with his skull-cup, and water emerged from beneath the earth. He transformed the boy into a vajra and the girl into a bell, and held these two in his two hands. The master, in the form of the innate Cakrasamvara and consort, demonstrated the magical power of ascending into the sky, and thus became known as Dorje Drilbupa (Vajra Ghantapa). From then on, he engaged in benefiting beings through the path of Tantra. This master composed the *Cakrasamvara Body Mandala Sadhana*, the *Empowerment Ritual*, and the *Five Stages of Completion Stage*, which are renowned as the "Three Cycles of the Bell" (Drilbu Kor Sum). Although many mahasiddha disciples appeared, primarily there was Rusbal Zhabs (Kambalapa). He transmitted to Jalandharipa, who then transmitted to Nagpopa (Krishnacarya), and so forth, in succession, establishing them in the state of accomplishment. Regarding the master Nagpopa (Krishnacarya), from the Latter Tantra of Kalachakra, it states: A yogin named Nagpo, holding a khatvanga, damaru, and wine cup, will appear. And from: The Tantra of Mahakala Gonpo Ngonjung (Manifest Mahakala Protector), it states: In the land of Uruvis (Uravishya/Orissa), a person endowed with diligence and diligent in practice, in accordance with the command of Ramana, the first of the first section, the fourth of the seventh (130a), this slightly settled supreme person will attain the eight siddhis, such as the sword. 'dzam (meaning "Jambu...", the text is incomplete here).