Tibetan
ས་(༡༢༤ན)བྱིན་པ་མ་ཁོལ་དང་ཕ་ཁོལ་དང༌། མ་ཏི་ཙི་ཏྲ་སོགས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་དུ་མ་དང་ལྡན་པ་དེ་བཏུལ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པའི་སྒོར་འཇུག་པར་མཛད་པས། ཕྱིས་སློབ་དཔོན་དཔའ་བོ་ཞེས་པ་ཐུབ་པའི་སྐྱེས་རབས་སོ་བཞི་པ་སོགས་མཛད་དེ་བསྟན་པ་ལ་ཕན་པ་ཆེན་པོ་མཛད་པ་དེ་བྱུང༌། དམངས་རིགས་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་བརྙེས་པ་སྒྲ་གཅན་འཛིན་བཟང་པོ་སོགས་སློབ་བརྒྱུད་རིམ་པར་བྱོན་པ་རྣམས་དང༌། གཞན་ཡང་། སློབ་དཔོན་ཀླུས་བོས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པ་ཀླུའི་བྱང་ཆུབ། གྲུབ་ཆེན་ཤྭ་བ་རི་པ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས། ལེགས་ལྡན་བྱེད། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པ། རྒྱལ་སྲས་ཞི་བ་ལྷ་ལ་སོགས་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་དངོས་དང་བརྒྱུད་པའི་ཞལ་སློབ་ཏུ་གྱུར་པ་བཟང་ལ་བར་མ་ཆད་དུ་བྱོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་བསྟན་བཤད་སྒྲུབ་གཉིས་ཀྱིས་སྤེལ་ཞིང་བསྐྱངས་སོ། ། ས་གསུམ་ལ་གནས་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། ། བྱམས་པའི་ཞལ་ནས་ཆོས་ལྔ་དངོས་སུ་གསན། ། ས་སྡེ་ལྔ་དང་སྤྱི་སྡོམ་གཉིས་སོགས་མཛད། ། ཡུལ་དབུས་ནཱ་ལནྡར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དགྲ་ལན་གསུམ་བྱུང་བས་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ཆ་བཅོ་ལྔར་བཏང་བའི་ཆ་གཅིག་ཙམ་ལས་མ་ལུས་པའི་སྐབས་སུ། འཇམ་དཔལ་རྩ་རྒྱུད་ལས། ང་ནི་མྱ་ངན་འདས་འོག་ཏུ། ། ལོ་ནི་དགུ་བརྒྱ་ལོན་པ་ན། ། ཐོགས་མེད་ཅེས་བྱའི་དགེ་སློང་ནི། ། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ནི་དོན་ལ་མཁས། ། མདོ་སྡེ་ངེས་དོན་དྲང་བའི་དོན། ། རྣམ་པ་མང་པོ་རབ་ཏུ་འབྱེད། ། འཇིག་རྟེན་རིག་པ་སྟོན་བདག་ཉིད། ། གཞུང་བྱེད་ངང་ཚུལ་ཅན་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་ལུང་གིས་བསྟན་ཅིང་ས་གསུམ་གྱི་རྟོགས་པ་བརྙེས་པ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཞབས་བྱོན་ཏེ། རིག་པའི་གནས་དང་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་སྡེ་སྣོད་ཐམས་ཅད་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་ཀྱང་ཤེར་ཕྱིན་ཅུང་ཟད་རྟོགས་དཀའ་བར་བྱུང་ནས་ལོ་གཅུ་གཉིས་སུ་རི་བོ་བྱ་རྐང་ཅན་དུ་བྱམས་པ་བསྒྲུབས་པས་ཕྱིས་དངོས་སུ་ཞལ་མཐོང་བ་ཙམ་(༡༢༤བ)གྱིས་ཆོས་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ། ན་བཟའ་ལ་འཇུས་ནས་དགའ་ལྡན་དུ་བྱོན། མི་ལོ་ཉེར་ལྔར་ཆོས་ལྔ་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་གསན་ནས་སླར་མི་ཡུལ་དུ་འགྲོ་དོན་མཛད། མངོན་པར་ཤེས་པ་སོགས་ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་དེས། བྱམས་པའི་ཆོས་ལྔ་ཡི་གེར་བཀོད། དེ་དག་གི་དགོངས་འགྲེལ་རྒྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་ས་སྡེ་ལྔ་དང༌། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་སྤྱི་སྡོམ་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་དང་ཐེག་བསྡུས་སོགས་མཛད། ཁྱད་པར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཤེས་པ་སུའང་མེད་པ་ལ་སློབ་དཔོན་འདིས་གསལ་བ་དང༌། ཐེག་ཆེན་པའི་དགེ་སློང་ཁྲི་ཕྲག་གཉིས་གསུམ་ཙམ་བྱུང་བ་འགའ་ཞིག་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པ་སོགས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིང་ལུགས་ཉི་མ་ལྟར་གསལ་བར་མཛད་པས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་པར་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། ། བྱམས་པའི་ཆོས་སྡེ་ལྔ་ནི། མདོ་སྡེ་རྒྱན་དང་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གཉིས། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་གཉིས། རྒྱུད་བླ་མ་རྣམས་ཏེ། དེ་ལས་ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་ཚིག་ལྷུག་མ་ནི་བྱམས་ཆོས་དངོས་དང་། ཚིག་བཅད་མ་མཁས་པ་དག་གིས་བསྡེབས་པར་བཞེད། བྱམས་ཆོས་གསུམ་པོ་ཐོག་མ་ནས་ཡོངས་གྲགས་སུ་དར་བ་ཡིན་ལ། རྒྱུད་བླ་མ་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་གཉིས་པཎྜི་ཏ་གཞན་ལ་མ་གྲགས་པར། དུས་ཕྱིས་མཻ་ཏྲི་པས་མཆོད་རྟེན་གྱི་སེར་ཁ་ནས་འོད་འབྱུང་བ་འདུག་པ་གཟིགས་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་དཔེ་བྱུང༌། རྗེ་བཙུན་བྱམས་པར་གསོལ་བ་བཏབ་པས་སྤྲིན་གྱི་མཐོངས་སུ་གསལ་བར་བྱོན་ཏེ་ལེགས་པར་གནང༌། དེས་པཎྜི་ཏ་དགའ་བའི་གྲགས་པར་གནང༌། དེས་ཁ་ཆེ་སཛྫན་ལ་གནང་ནས་རིམ་གྱིས་བརྒྱུད་པས་སེང་གེ་བཟང་པོའི་བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་སོགས་སུའང་འདི་གཉིས་ཀྱི་ལུང་དྲངས་པ་མེད་པ་དང༌། མཻ་ཏྲི་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལྟ་བའི་ཁུངས་རྒྱུད་བླ་དང་འབྲེལ་བའི་དོན་ཀྱང་དེ་ཡིན་པར་གསུངས། འདི་དག་གི་(༡༢༥ན)གོ་རིམ་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་དག །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བར་བྱེད་པའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་མཆོད་བརྗོད་དང་བཅས་པ་དང་པོར་མཛད་ལ། དེ་ནས་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་སྣ་ཚོགས་འཐོར་བ་བསྡུས་པ་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་མདོ་རྒྱན་མཛད། འདི་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཅུང་ཟད་བསྡུས་པ་དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་མཛད། དེ་དག་གི་དོན་ཤིན་ཏུ་བསྡུས་པ་ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་མཛད། དེ་ནས་ཆོས་འཁོར་ཕྱི་མའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ངེས་དོན་གྱི་གསུང་རབ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བྱེད་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྒྱུད་བླ་མའི་བསྟན་བཅོས་བསྔོ་བ་དང་བཅས་པ་མཛད། དེ་ཡང་བར་པ་གསུམ་ལ་ནི་མཆོད་བརྗོད་དང་བསྔོ་བ་གང་ཡང་མེད་ཅིང༌། དང་པོ་ལ་བསྔོ་བ། ཐ་མ་ལ་མཆོད་བརྗོད་མེད་པས་ཆོས་ལྔ་པོ་འདི་ལྟ་བུ་གོ་རིམ་འདི་ལྟར་དཀྱུས་ཐོགས་གཅིག་ཏུ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་ལ་མདོ་སྡེ
Chinese
(124n) 调伏了玛科、帕科和玛底芝札（Matichitra）等诸多名号者，使其进入佛陀教法之门。后来，名为“教授师宝”（Acharya Aśvaghoṣa）者，著述了《佛本生故事》（Jataka Tales）第三十四部等，为佛法作出了巨大的贡献。以及从庶民阶层出家并获得大成就的罗睺罗贤（Rāhulabhadra）等，传承弟子们依次出现。 此外，教授师龙胜（Nāgabodhi）。获得大印（Mahamudra）成就的龙菩提（Nāgabodhi）。大成就者夏瓦日巴（Śāvaripa）。佛护（Buddhapālita），善作（Bhavyaviveka）。教授师月称（Candrakīrti）、寂天菩萨（Śāntideva）等，这些圣者父子（指龙树与圣天）的优秀亲传和传承弟子们，不断涌现，通过讲说和实践这两种方式，弘扬并护持着佛法。 安住于三地的圣无著（Ārya Asaṅga）， 亲闻弥勒（Maitreya）之口宣五法。 著有《瑜伽师地论》（Yogaśāstra）五部和《摄大乘论》（Mahāyānasaṃgraha）二部等。 当时，在中印度（Magadha, Nalanda）的那烂陀（Nālandā Monastery）遭遇三次敌寇，导致大乘经藏仅剩下十五分之一左右。 《文殊师利根本续》（Mañjuśrī Mūlakalpa Tantra）中： 我般涅槃之后， 九百年过去时， 名为无著之比丘， 善于论典之义理。 经藏了义及不了义， 他将详细分别阐释。 自身宣说世间学， 将成著述论典者。 如是，被预言并证得三地见道的圣无著尊者（Ārya Asaṅga）降临。尽管他对所有学问之处（vidyāsthānas）和大乘小乘的经藏都非常精通，但对般若波罗蜜多（Prajñāpāramitā）有些难以理解。于是，他在鸡足山（Grdhrakuta）上修习弥勒法十二年，之后仅亲见弥勒尊者（Maitreya）一面，便获得了法流三摩地。(124b) 他抓住弥勒的衣袍，前往兜率天（Tuṣita Heaven）。在人间二十五年间，他亲闻了五法等，之后重返人间，利乐众生。那位证得神通等不可思议功德的大士，将弥勒的五法记录成文。并对它们作了详尽的广释，如《瑜伽师地论》（Yogaśāstra）五部，以及大乘和小乘的总摄。
English
(124n) Having subdued those with many names such as Maw-khol, Pa-khol, and Matichitra, he caused them to enter the gate of the Buddha's teachings. Later, a master named Dawa (Padmākara) arose, who composed the 34th Jataka Tales of the Buddha and rendered great benefit to the teachings. And those who successively came in the lineage of disciples, such as Rāhulabhadra, who took monastic vows from the common class and attained great siddhis. Furthermore, Master Nāgabodhi. Nāgabodhi, who attained the great Mahamudra siddhi. The great Siddha Śāvaripa. Buddhapālita, Bhavyaviveka. Master Candrakīrti, Prince Śāntideva, and others, who were excellent direct and successive disciples of the Āryas (father and son), continuously appeared and spread and sustained the royal teachings through explanation and practice. The noble Asaṅga, residing on the three grounds, Directly heard the five Dharmas from Maitreya's mouth. He composed the Five Treatises on Grounds and the Two Compendiums, etc. At a time when the Mahayana Tripitaka at Nālandā (Nālandā Monastery) in central India (Magadha) had been attacked three times, and only about one-fifteenth of the Mahayana Tripitaka remained. From the Mañjuśrī Mūlakalpa Tantra: After my parinirvāṇa, When nine hundred years have passed, A monk named Asaṅga, Will be skilled in the meaning of treatises. Sutras, ultimate meaning, conventional meaning, He will thoroughly differentiate many aspects. Himself teaching worldly knowledge, He will become a composer of treatises. Thus, as prophesied, the noble Asaṅga, who had attained the realization of the three grounds, appeared. Although he was extremely proficient in all branches of knowledge (vidyāsthānas) and the Tripitakas of both Mahayana and Hinayana, he found Prajñāpāramitā somewhat difficult to understand. So, he practiced Maitreya for twelve years on Vulture Peak Mountain (Grdhrakuta). Later, merely by seeing his face directly, he attained the samādhi of the Dharma stream. (124b) He held onto his robes and went to Tuṣita (Tuṣita Heaven). For twenty-five human years, he directly heard the five Dharmas, etc., and then returned to the human realm to benefit beings. That great being, who possessed inconceivable qualities such as clairvoyance, wrote down Maitreya's five Dharmas. And wrote extensive commentaries on them, such as the Five Treatises on Grounds, and the general compendiums of Mahayana and Hinayana.
Chinese
（他）撰作了《集论》和《摄大乘论》等。特别地，在大乘阿毗达磨部无人知晓之处，这位导师加以阐明；并且，有两三万大乘比丘出现，其中一些获得了“不生法忍”等，他将大乘宗派阐明得如同太阳般光明，因此被称颂为第二大马车。 慈氏（弥勒）的五部法论是：两部《经庄严论》和《现观庄严论》，两部《辨中边论》和《辨法法性论》，以及《究竟一乘宝性论》。 依此，《辨法法性论》的散文体是弥勒法论的真实（部分），而韵文体则被认为是由智者们编撰的。弥勒的三部法论从一开始就广泛流传，而《究竟一乘宝性论》和《辨法法性论》这两部论著则不为其他班智达所知。后来，梅志巴（Maitripa）观察到从佛塔的裂缝中发出光芒，因此这两部论著的文本（范本）便出现了。他向至尊弥勒祈祷，（弥勒）在云层之间清晰地降临，并完美地赐予了他。他（弥勒）又将其赐予了班智达噶瓦扎巴（Gawa Drakpa）。他（噶瓦扎巴）又将其赐予了喀什米尔（Kashmir）的萨迦那（Sajjana），然后逐渐传承下来，因此在狮子贤（Senge Zangpo）的《八千颂大疏》等论著中也未曾引用过这两部论著。据说，梅志巴的大手印观点的来源也与《究竟一乘宝性论》相关。 对于这些（125页反面）的次第，藏地的智者们（认为）：（弥勒）首先撰作了《现观庄严论》这部旨在解释般若波罗蜜多诸经义理的口诀论著，其中包含供赞（祈请文）。然后，以如同汇集散布的各种大乘经藏的方式，撰作了《经庄严论》。这两部（论著）的义理略微浓缩后，撰作了《辨中边论》。这些（论著）的义理又极其浓缩后，撰作了《辨法法性论》。再之后，撰作了《究竟一乘宝性论》这部解释第二*法轮*所说的了义究竟教法的论著，其中包含回向文。此外，中间的三部（论著）既无供赞也无回向文。第一部（《现观庄严论》）有回向文，最后一部（《究竟一乘宝性论》）没有供赞，因此这五部法论是以这样的次第，连贯一致地撰作的。这是所说的。 其中，《大乘经》
English
He composed works such as the Abhidharma-samuccaya (Compendium of Abhidharma) and the Mahayana-samgraha (Summary of the Great Vehicle). In particular, no one knew the Abhidharma section of the Mahayana, but this master clarified it. Furthermore, among the twenty to thirty thousand Mahayana bhikshus (monks) who emerged, some attained the patience of non-arising dharmas (phenomena), and he elucidated the Mahayana tradition as clearly as the sun. Therefore, he is renowned as the Second Great Charioteer. The five Dharma treatises of Maitreya are: the two, Sutrālamkāra (Ornament of the Sūtras) and Abhisamayālamkāra (Ornament of Realization); the two, Madhyānta-vibhāga (Discrimination of the Middle from Extremes) and Dharma-dharmatā-vibhāga (Discrimination of Phenomena and Noumena); and the Uttaratantra (Sublime Continuum). Among these, the prose version of Dharma-dharmatā-vibhāga (Discrimination of Phenomena and Noumena) is considered a genuine work of Maitreya, while the verse version is believed to have been compiled by other wise ones. The three Maitreya treatises were widely disseminated from the beginning, but the two treatises, Uttaratantra (Sublime Continuum) and Dharma-dharmatā-vibhāga (Discrimination of Phenomena and Noumena), were unknown to other Panditas. Later, Maitripa saw light emanating from a crack in a stupa and thus discovered the texts of these two. He prayed to the Venerable Maitreya, who clearly appeared in the clouds and bestowed them perfectly. Maitreya then granted them to Pandita Gawa Drakpa, who in turn gave them to Sajjana of Kashmir. Through this gradual transmission, even in works like Senge Zangpo's Great Commentary on the Eight Thousand Verses, there are no citations of these two. It is also said that the source of Maitripa's Mahāmudrā (Great Seal) view is related to the Uttaratantra. Regarding the sequence of these (page 125, reverse side), Tibetan scholars hold that: first, the treatise Abhisamayālamkāra (Ornament of Realization), an instruction manual explaining the meaning of the Prajñāpāramitā Sūtras, was composed, including its homage. Then, in a manner resembling the collection of various scattered Mahayana sutras, the Sutrālamkāra (Ornament of the Sutras) was composed. The meaning of these two was somewhat condensed into the Madhyānta-vibhāga (Discrimination of the Middle from Extremes). The meaning of these was further greatly condensed into the Dharma-dharmatā-vibhāga (Discrimination of Phenomena and Noumena). Following that, the Mahāyāna Uttaratantra (Sublime Continuum), a treatise that explains the ultimate meaning of the profound scriptures in the context of the later Dharma-wheel, was composed, including its dedication. It is said that the three treatises in the middle have neither homage nor dedication, the first has a dedication, and the last has no homage, indicating that these five treatises were composed in such an integrated sequence. This is what is said. Among these, the Sutra (Discourse) section