Tibetan
ལམ་གྱི་སྐབས་སུ། ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང༌། ཤེས་རབ་འཕགས་བཞིའི་ཡུམ་ལ་བསྟོད་པ་གཉིས། འབྲས་བུའི་དུས་སུ། སྐུ་གསུམ་སོ་སོར་བསྟོད་པ་དང༌། སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་ལྟ་བ་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་ལ་དོན་དམ་པར་བསྟོད་པ། དཔེ་མེད་པར་བསྟོད་པ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་བསྟོད་པ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་བསྟོད་པ་རྣམས་སུ་ཡོད་པར་བཞེད་ཅིང༌། དེ་དག་ཀྱང་ཟླ་(༡༢༣བ)བས་ཚིག་གསལ་ལས། གཏམ་བྱ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་དང་ནི་ཡང་དག་བསྟོད་པ་དང༌། ཞེས་དང༌། དེའི་འཕྲོས་སུ་རིག་ཚོགས་ལྔ་དངོས་སུ་བགྲངས་པའི་དོན་ཡིན་པས་མི་མཐུན་པ་ཆེར་མེད་ཅིང༌། ཁུ་ལོ་ཙཱ་བ་སོགས་སྔ་རབས་པ་རྣམས་རིག་ཚོགས་ལྔའི་སྟེང་དུ་ཐ་སྙད་གྲུབ་པ་བསྣན་ནས་རིག་ཚོགས་དྲུག་ཏུ་བཞེད་པ་ལ། རྗེ་རིན་པོ་ཆེས་སོགས་གཞུང་དེ་འདྲ་ཡོད་ན་ཚིག་གསལ་དུ་མ་བགྲང་བ་དང༌། འཕགས་པའི་དངོས་སློབ་རྣམས་ཀྱིས་དྲངས་རིག་པ་ལ་གང་དུའང་མ་དྲངས་པས། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་བསྣན་ཏེ་རིག་ཚོགས་དྲུག་ཡིན་གསུངས། དེ་ལ་རྩ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་རིག་པའི་རྣམ་གྲངས་དུ་མའི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་སྟོན་ཅིང་ཐབས་ཀྱི་ཆ་མི་སྟོན། རིག་པ་དྲུག་ཅུ་པ་དབུ་མའི་ལུས་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང༌། གཞན་གསུམ་གྱིས་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་སྟོན། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བས་ནི་བདག་མེད་གཉིས་རྒྱས་པར་སྟོན་ཅིང་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཡང་ཅི་རིགས་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེས་ན། རྩ་ཤེས། དྲུག་ཅུ་པ། རིན་ཕྲེང་གསུམ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལུས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་གསུམ་རྩ་ཤེས་ལས་འཕྲོས་པའི་ཡན་ལག་ལྟ་བུའོ། ། འཕགས་པ་ལྷ་སོགས་རིམ་བྱོན་བསྟན་སྤེལ་བསྐྱངས། ། བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ལས། དགེ་བཅུའི་ལམ་གྱིས་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་འཕགས་པའི་ལྷ་དང་ལྭ་བའི་ན་བཟའ་རྟ་དབྱངས་དང༌། ། ཞེས་སོགས་ལུང་དུ་བསྟན་པ་སིངྒ་གླིང་གི་རྒྱལ་པོའི་སྲས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཨཱརྱདེ་བས་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་བརྟེན་ཅིང་དངོས་གྲུབ་མང་པོ་ཐོབ། འཕགས་ཞབས་ཀྱིས་བསྟན་པ་གཏད་ཅིང་བཤད་ཉན་དང་གཙུག་ལག་ཁང་བཞེངས་ཤིང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་གཞི་བཙུགས་པ་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡུན་རིང་བསྐྱངས། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་རབ་བྱེད་བཅུ་དྲུག་ཡོད་པ། དབུ་མ་ལག་པའི་ཚད་རྩ་འགྲེལ། སྐྱེ་མེད་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་སོགས་མཛད། མུ་སྟེགས་ཀྱི་སྟོན་པ་མངལ་སྐྱེས་སུས་ཀྱང་མི་ཐུབ་པའི་དངོས་གྲུབ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ
Chinese
在道位时，有大悲方便和般若四圣母二种赞颂。 在果位时，有分别赞颂三身，以及不分别而从见地自性角度赞颂的胜义赞颂、无与伦比赞颂、不可思议赞颂、出世间赞颂等。 这些也是月称论师（123b）在《显句论》中说：“当言《宝鬘论》以及《正赞颂》等。” 此外，明确列举了五种理聚（因明论典），故没有大的分歧。然而，以前的译师如库·洛匝瓦（Khu Lotsāwa）等，在五理聚之上又增加了《名言成立》，将其视为六理聚。对此，宗喀巴大师（Je Rinpoche）等认为，若有此类论典，则《显句论》中就不会没有列举，且圣者（阿阇梨）的亲传弟子们在引述理聚时也未曾引用过。因此，（宗喀巴大师）说，加上《宝鬘论》便是六理聚。 其中，《中论》（རྩ་ཤེས་）以多种理证（因明）详细阐述一切法安立为空性，但不阐述方便分。《六十颂如理论》（རིག་པ་དྲུག་ཅུ་པ་）阐述了中观的体性，其余三论也只阐述空性。《宝鬘论》（རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་）则详细阐述了二无我（人无我和法无我），也适当地阐述了方便分。 因此，《中论》、《六十颂如理论》、《宝鬘论》这三部是完整的论著主体，其余三部则是《中论》衍生的分支。 圣天（Āryadeva）等依次弘扬并护持佛法。 在《集经》（《摄经》）中说： “由十善道成就的圣天（Āryadeva），以及穿着粗衣的马鸣（Aśvaghoṣa）等。” 此外，经中授记的辛哈拉（斯里兰卡）国王之子大阿阇梨圣天（Āryadeva）依止龙树（Nāgārjuna）并获得了许多成就（siddhi）。圣足（Āryadeva，即圣天）传授佛法，进行讲闻，建造寺院（gtsug lag khang），建立大乘教法的基础等，从而长期护持佛法。他著有《四百论》（rnal 'byor spyod pa bzhi brgya pa），共有十六品；《中观掌珍论》（dbu ma lag pa'i tshad rtsa 'grel）；《无生宝藏》（skye med rin po che'i mdzod）；《般若心要集》（ye shes snying po kun las btus pa）等。外道导师，那些从胎中诞生者，无人能胜其大成就自在。
English
At the stage of the path, there are two praises: the great compassion of skillful means, and the Praises to the Mothers of the Four Noble Truths of Wisdom. At the stage of the fruition, there are separate praises to the Three Kayas (bodies of the Buddha), and praises that do not differentiate but laud from the perspective of the intrinsic nature of the view, such as ultimate praise, incomparable praise, inconceivable praise, and transcendent praise. These are also stated by Candrakīrti (123b) in the *Prasannapadā* (Clear Words): “Speaking of the *Ratnāvalī* (Precious Garland) and the *Samyakstuti* (Perfect Praise), etc.” Furthermore, the meaning of explicitly counting the five collections of reasoning (rig tshogs lnga, the five treatises on epistemology) means there is no major disagreement. However, earlier translators such as Khu Lotsāwa (Khul Lotsawa) and others added *Terminological Establishment* (tha snyad grub pa) on top of the five collections of reasoning, considering them to be the six collections of reasoning. Regarding this, Je Rinpoche (Tsongkhapa) and others stated that if such a treatise existed, it would not have been uncounted in the *Prasannapadā*, and the direct disciples of the noble ones (ārya) also did not cite it anywhere when referring to collections of reasoning. Therefore, it is said that adding the *Ratnāvalī* (Precious Garland) makes it the six collections of reasoning. Among these, the *Mūlamadhyamakakārikā* (Root Verses on the Middle Way) extensively explains all phenomena as established in emptiness through various lines of reasoning, but does not present the aspect of skillful means. The *Yuktiṣaṣṭikā* (Sixty Stanzas on Reasoning) establishes the body of the Madhyamaka, and the other three (treatises) also solely present emptiness. The *Ratnāvalī* (Precious Garland), however, extensively explains the two selflessnesses (of persons and phenomena) and also appropriately presents the aspect of skillful means. Therefore, the *Mūlamadhyamakakārikā*, the *Yuktiṣaṣṭikā*, and the *Ratnāvalī* are the three complete bodies of treatises, while the other three are like branches extended from the *Mūlamadhyamakakārikā*. Noble Deva (Āryadeva) and others successively propagated and sustained the teachings. From the *Saṃgraha Sūtra* (Compendium Sūtra) it states: “Āryadeva, who attained accomplishment through the path of the ten virtues, and Aśvaghoṣa, who wore coarse robes, etc.” Furthermore, the great Ācārya Āryadeva, son of the King of Siṃhala (Sri Lanka), who was prophesied in the sūtra, relied on Nāgārjuna and attained many siddhis (accomplishments). Āryaśūra (Āryadeva) entrusted the teachings, gave explanations and listened, built monasteries (gtsug lag khang), established the foundation of Mahāyāna Dharma, and thereby long sustained the teachings. He composed works such as the *Catuḥśataka* (Four Hundred Verses), which has sixteen chapters; the *Madhyamakahastaprākaraṇa* (Treatise on the Middle Way as a Handful); the *Anutpanna Ratnakośa* (Treasury of Unborn Jewels); the *Jñānasārasamuccaya* (Compendium of the Essence of Wisdom) etc. The teachers of the tirthikas (non-Buddhist schools), those born from the womb, were unable to overcome his great mastery of siddhis.