Tibetan
(༡༢༡ན)སྟོན་པའི་གསུང་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སོགས་པས་བསྡུས་པར་ཁ་འཕངས་པར་འདོད་པས། དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཐོག་མ་སྡེ་བདུན་ཡིན་ནོ། ། སློབ་དཔོན་འགའ་ཞིག་ནི། སྡེ་བདུན་ཉིད་དང་པོར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཡིན་ཡང་། བར་དུ་ཉན་ཐོས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དག་གིས་བྱས་པའི་ཚིག་བཅུག་པའང་ཡིན་དུ་རུང་སྟེ། ཐེག་པ་ཐ་དད་པའི་མདོ་སྡེ་འགའ་ཞིག་བཞིན་ནོ། ། དེས་ན་ཚད་མ་གསུམ་དང་འགལ་བའི་ནོར་བ་ཡོད་པ་དག་ནི་ཕྱིས་ལྷད་དུ་བཅུག་པའི་ཚིག་ཡིན་པར་བྱ་དགོས་སོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་ལོགས་ན་ཡོད་པ་བཞིན་ཉན་ཐོས་ལ་ཡང་འབྱུང་དགོས་ལ། སྡེ་སྣོད་གསུམ་དོན་ཕན་ཚུན་དུ་འབྲེལ་བར་གནས་པ་བདེན་མོད་ཀྱང་སྡེ་སྣོད་གཞན་གཉིས་ལ་གླེགས་བམ་ཐ་དད་པར་འབྱུང་ཞིང༌། མ་མོ་ལ་དེ་ལྟར་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་དོ་ཞེས་འདོད་དོ། ། འདོད་པ་ཕྱི་མ་འདི་འཐད་འཐད་འདྲ་ཡང་། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དབྱིག་གཉེན་ནི་མདོ་སྡེ་པའི་འདོད་པ་དང་མཐུན་པར་བཞེད་འདྲ་བས། རེ་ཞིག་དེ་ལྟར་ཁས་བླང་ངོ༌ཞེས་རྗེ་བཙུན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་གསུངས་སོ།། བཙུན་པ་ཆེན་པོ་བཞི་སོགས་དགེ་སློང་ནི། ། འབུམ་ཕྲག་དུ་མས་སྡེ་འཛིན་ཉན་ཐོས་སོ། ། ཁ་ཆེའི་བཙུན་པ་ཆེན་པོ་ཆོས་སྐྱོབ་དང༌། ནུབ་ཕྱོགས་མ་རུའི་བཙུན་པ་ཆེན་པོ་དབྱིག་བཤེས། ཐོ་གར་གྱི་བཙུན་པ་ཆེན་པོ་དབྱངས་སྒྲོག །ཝ་ར་ཎཱ་སིའི་བཙུན་པ་སངས་རྒྱས་ལྷ་སྟེ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བཞིར་གྲགས་པ་དེ་རེ་རེ་ལའང་སློབ་མ་འབུམ་ཕྲག་བགྲང་བར་ཡོད་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུང་ནི་སྤེལ་མ་གསུམ་གྱི་ཕྲེང་བ་དང་གདམས་ངག་བརྒྱ་པ་ཞེས་པ་དག་གོ། ། སོགས་ཁོངས་ནས་མདོ་སྡེ་པའི་བཙུན་པ་ཆེན་པོ་གནས་བརྟན་དང༌། དཔལ་ལེན། གཞན་ཡང་། གཞོན་ནུ་ལེན་དང་མིའུ་ཐུང་ལ་སོགས་པ་བཙུན་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་རེ་རེ་ལའང་དགེ་སློང་འབུམ་ཕྲག་དུ་མར་འཕེལ་ནས་སོ་སོའི་སྡེ་འཛིན་པར་མཛད་དེ་ཉན་ཐོས་ཕལ་ཆེར་སྤྱོད་པའི་སྐབས་སོ། །(༡༢༡བ) ཆ༢ གཉིས་པ་[ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིང་ལུགས་ཕལ་ཆེ་བར་སྤྱོད་པའི་སྐབས་བཤད་པ་]ལ་གསུམ། ཇ༡ ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་བའི་སྡེ་སྣོད། ཇ༢ ཐུན་མིན་སྔགས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད། ཇ༣ ད་ལྟ་དང་མ་འོངས་པར་ཇི་ལྟར་དར་བའི་ཚུལ་བཤད་པའོ། ། ཇ༡ དང་པོ་ལ་གཉིས། ཉ༡ སེམས་ཙམ་དང༌། ཉ༢ དབུ་མའོ། ། ཉ༡ དང་པོ་ནི། དེ་ནས་བཙུན་པ་ཨ་བི་ཏརྐ་སོགས། ། ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ལ
Chinese
（121a）由于认为导师（佛陀）的言教是由舍利弗等人汇集，所以“七部论”（《阿毘达磨论》）是最初的释意论典。 一些阿阇梨（导师）认为，虽然“七部论”最初是佛陀的言教，但后来也可能掺入了声闻（小乘）凡夫所造的词句，就像某些不同乘的经部论典一样。 因此，凡是与三量（现量、比量、圣言量）相违的错误，都应视为后来掺杂的词句。 正如大乘有独立的《阿毘达磨藏》一样，声闻乘也应该有，三藏（经、律、论）内容相互关联是真实的，但其他两藏（经藏、律藏）有独立的典籍，而《阿毘达磨藏》却没有独立典籍是没有道理的。他们这样认为。 后一种观点似乎合理，但大阿阇梨世亲（Vasubandhu）似乎更倾向于经部宗的观点。所以，暂且接受这种说法。一切遍知尊者（Jetsun Thams-cad mkhyen-pa）如是说。 包括四大尊者在内的众多比丘， 数以十万计的声闻弟子执持各自的宗派。 罽宾（Kashmir）大尊者法救（Dharmatrata），西方摩偷罗（Mathura）大尊者世友（Vasumitra），睹货罗（Tokhara）大尊者妙音（Ghoshaka），瓦拉纳西（Varanasi）大尊者佛天（Buddhalata），这四位被誉为说一切有部（Vaibhashika）的四大阿阇梨，他们每一位都有数以十万计的弟子。 说一切有部的论典包括《三杂珠鬘》和《百劝诫论》等。 此外，经部宗的大尊者如上座（Sthavira）、吉祥授（Shridatta）、童受（Kumāralabdha）、小人（Laghu）等，他们每一位大尊者的宗派也都发展出数十万比丘，各自执持自己的宗派，这是声闻乘大部分盛行的时期。（121b） 第二章：[阐述大乘宗派大部分盛行的时期]分为三部分：1. 大乘共通的藏（显教），2. 不共通的密咒藏（密教），3. 阐述其在现在和未来如何弘传。 第一部分（大乘共通的藏）又分为二：1. 唯识宗（Cittamātra），2. 中观宗（Madhyamaka）。 第一部分（唯识宗）是： 然后，尊者无寻（Avitarka）等， 十地自在者们...
English
(121a) Since it is held that the teachings of the Teacher (Buddha) were compiled by Shariputra and others, the 'Seven Treatises' (Abhidharma literature) are the initial interpretive treatises. Some acharyas (masters) believe that although the 'Seven Treatises' were originally the Buddha's words, it is possible that intervening phrases were inserted by Shravaka (Hinayana) common individuals, just like some Sutra Pitaka texts of different vehicles. Therefore, any errors that contradict the three valid cognitions (perception, inference, and reliable testimony) should be considered as phrases later interpolated as corruptions. Just as Mahayana has a separate Abhidharma Pitaka, Shravakas should also have one. While it is true that the contents of the three Pitakas (Sutra, Vinaya, Abhidharma) are mutually connected, the other two Pitakas (Sutra and Vinaya) appear in separate volumes, and there is no reason why the Abhidharma Pitaka should not appear separately. This is their view. While this latter view seems plausible, the great acharya Vasubandhu appears to align with the Sautrantika view. Therefore, for now, we accept it as such, as stated by Jetsun Thams-cad mkhyen-pa (the Omniscient Lord). The monks, including the four great venerable ones, With hundreds of thousands of disciples, were Shravakas holding their respective schools. The great venerable Dharmatrata (Chos-skyob) of Kashmir (Kha-che), the great venerable Vasumitra (Dbyig-bshes) of western Mathura (Ma-ru), the great venerable Ghoshaka (Dbyangs-sgrog) of Tokhara (Tho-gar), and the venerable Buddhalata (Sangs-rgyas-lha) of Varanasi (Wa-ra-na-si): these four, renowned as the four great acharyas of the Vaibhashika school, each had disciples numbering in the hundreds of thousands. The Vaibhashika scriptures include texts such as the 'Garland of Three Mixtures' (Spel ma gsum gyi phreng ba) and the 'Hundred Instructions' (Gdams ngag brgya pa). Furthermore, among the Sautrantika school's great venerable ones, such as Sthavira (Gnas-brtan), Shridatta (Dpal-len), Kumāralabdha (Gzhon-nu-len), and Laghu (Mi'u-thung), each of their schools flourished with hundreds of thousands of monks, who established their own traditions. This was the period when Shravakas were largely prevalent. (121b) Chapter 2: [Explanation of the Period When Mahayana Traditions Were Largely Practiced] is divided into three parts: 1. The Common Mahayana Pitaka, 2. The Uncommon Tantric Pitaka, 3. An explanation of how it spread in the present and will spread in the future. Part 1 (The Common Mahayana Pitaka) is divided into two: 1. Cittamātra (Mind-Only), and 2. Madhyamaka (Middle Way). Part 1 (Cittamātra) begins with: Then the venerable Avitarka and others, The masters of the ten bhumis...
Tibetan
ས་ཆོས་གསན་ཅིང༌། ། ཆོས་རྒྱུན་ཏིང་འཛིན་ཐོབ་པ་དུ་མ་བྱུང༌། ། ཐེག་ཆེན་ཕལ་ཆེར་མི་ཡུལ་དུ་ཕེབས། ། དེ་ནས་འཕགས་པ་དགའ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་སོགས་པ་བྱོན་པའི་འོག་ཏུ་ཡུལ་ཨངྒར་འཁྲུངས་པའི་གནས་བརྟན་དགྲ་བཅོམ་པ་དགའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཐོག་མར་འཛིན་པ་ཞིག་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ། བཙུན་པ་ཆེན་པོ་ཨ་བི་ཏརྐ་དང༌། སོགས་ཁོངས་ནས། བི་ག་ཏ་རཱ་ག་དྷཱ་ཛ་དང༌། དི་བྱཱ་ཀ་ར་གུཔྟ་དང༌། རཱ་ཧུ་ལ་མི་ཏྲ་དང༌། ཛྙཱ་ན་ཏཱ་ལ་སོགས་པ། བྱམས་པ་དང༌། འཇམ་དཔལ་དང༌། སྤྱན་རས་གཟིགས་དང༌། གསང་བའི་བདག་པོ་སོགས་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ལས་དངོས་སུ་ཆོས་གསན་པ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་ཤ་སྟག་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་བྱུང་བ་ལ། རྒྱལ་པོ་ལཀྵ་ཨ་ཤྭས་དད་པས་མཆོད་ཅིང་གཙུག་ལག་ཁང་དང་སློབ་མ་ཕུལ། སྡེ་སྣོད་རྣམས་གླེགས་བམ་དུ་བྲིས་ཏེ་འཆད་ཉན་བཙུགས། ཐེག་ཆེན་སྤྱོད་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མདོ་སྡེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཛིན་པ། བློ་གྲོས་ཐོགས་པ་མེད་པ། བཟོད་པ་ཐོབ་པ་ཤ་སྟག་སྟེ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་དུ་རྫུ་འཕྲུལ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པའི་རོལ་པ་ཅུང་ཟད་སྟོན་པ་ཁོ་ནའོ།། དེ་དག་ལས་ཐེག་ཆེན་པ་དུ་མ་འཕེལ་ཞིང༌། དེ་རྣམས་དང་དུས་མཚུངས་སུ་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་འབུམ་པ། འཕགས་པ་ཕལ་པོ་ཆེ་འབུམ་པ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ཉི་ཁྲི་ལྔ་སྟོང་པ། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་པ། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་སྟོང་ཕྲག་གཅུ་གཉིས་པ་སོགས་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཕལ་མོ་ཆེ་ཡང་། ལྷ་དང༌། ཀླུ་དང༌། དྲི་ཟ་དང༌། སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་(༡༢༢ན)རྣམས་ནས་མིའི་ཡུལ་དུ་ཕེབ་ཅིང༌། ཁྱད་པར་ཀླུའི་ཡུལ་ནས་བྱུང་བ་མང་ངོ༌། ། དེའི་ཚེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྙན་པས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པས་ཉན་ཐོས་པ་དག་གི་བློར་མ་ཤོང་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྐུར་པ་བཏབ་པས་ཕྱིས་འཕགས་ཞབས་སོགས་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་བཀའ་རུ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། ། ནཱ་ལནྡ་རུ་ཐོ་བཙུན་གཙུག་ལག་བཞེངས། ། དགའ་བོ་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་མང་དུ་བརྩམས། ། དེ་དག་རྣམ་རིག་སྨྲ་བ་ཡིན་པར་གྲགས། ། དེ་ནས་ཐེག་ཆེན་གྱི་སློབ་དཔོན་ལྔ་བརྒྱ་པོ་བཀའ་བགྲོས་ནས་མོའུ་གལ་གྱི་བུ་འཁྲུངས་པའི་གནས་སུ་ཆོས་བསྟན་ན་ནི་དབང་ཆེ་བ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ལ། ཤཱ་རིའི་བུ་འཁྲུངས་པའི་གནས་སུ་ཆོས་བསྟན་ན་ནི་བསྟན་པ་རྒྱ་ཆེར་རྒྱས་པའི་རྟེ
Chinese
听闻法教，获得了法流等持者众多。 大乘（佛法）大部分来到人间。 之后，在圣者“喜友”（Upagupta）等出现之后，在盎迦（Anga）地方出生的阿罗汉尊者“喜”（Garbho），首次持守大乘（佛法）。当时，在大比丘阿毗达罗（Abhitarka）、毗伽达拉嘎达札（Vigatarāgadhvaja）、迪比亚嘎拉古普塔（Divyākaragupta）、拉呼拉弥札（Rāhulamitra）、智那达拉（Jñānatāla）等之中，从弥勒（Maitreya）、文殊（Mañjuśrī）、观世音（Avalokiteśvara）、金刚手（Vajrapāṇi）等十地自在（菩萨）们那里，直接听闻法教。获得了法流等持的纯粹五百人左右出现。国王拉克沙·阿什瓦（Lakṣa Aśva）以信心供养，献上寺院和弟子。将诸部律藏书写成典籍，并建立了讲授和听闻（佛法）的制度。出现了三五百位大乘行者，他们都受持无量经藏，智慧无碍，纯粹获得忍辱。这些人仅仅在众人面前示现少许神通和他心通的戏用。 由此大乘（佛法）得以广传，与此同时，《圣者宝积十万颂》、《圣者华严十万颂》、《楞伽经二万五千颂》、《庄严稠密经一万二千颂》、《正法摄集经一万二千颂》等大多数大乘经藏，也从天、龙（Naga）、乾闼婆（Gandharva）、罗刹（Rakṣasa）等不同（122页上）的国度来到人间，特别是从龙（Naga）的国度而来者甚多。 当时，大乘（佛法）的声誉遍布四方，小乘（声闻）行者们无法理解，于是诽谤大乘（佛法）并非佛陀的教言。后来，圣者足（Aryadeva）等证实大乘（佛法）是佛陀的教言。 在那烂陀（Nālandā）修建了众多寺院。喜（Garbho）等人著述了许多论典。他们都以唯识宗（Vijñānavāda）的学者而闻名。 之后，五百位大乘导师共同商议，如果在目犍连（Maudgalyāyana）出生之地弘扬佛法，则将仅是势力强大；如果在舍利弗（Śāriputra）出生之地弘扬佛法，则教法将广泛弘扬的缘起。
English
Having heard the dharma, many attained the continuous stream of samadhi. The Mahayana (Dharma) mostly came to the human realm. After that, following the arrival of the noble Upagupta and others, at that time, the Arhat Sthavira "Garbho," born in the land of Anga, who was the first to uphold the Mahayana, appeared. Among the great monks Abhitarka, Vigatarāgadhvaja, Divyākaragupta, Rāhulamitra, Jñānatāla, and others, they directly heard the dharma from the lords of the ten bhumis, such as Maitreya, Mañjuśrī, Avalokiteśvara, and Vajrapāṇi. Approximately five hundred individuals who purely attained the continuous stream of samadhi appeared. King Lakṣa Aśva made offerings with faith, dedicating temples and disciples. He had the Tripitaka written into volumes and established the system of teaching and listening (to the Dharma). Three five-hundred Mahayana practitioners appeared, all of whom upheld innumerable sutras, possessed unobstructed wisdom, and purely attained forbearance. These individuals merely displayed a slight playful use of miraculous powers and clairvoyance in front of people. From these, numerous Mahayana practitioners flourished. Simultaneously, most of the Mahayana sutras, such as the "Noble Ratnakuta Sutra in 100,000 Verses," the "Noble Avatamsaka Sutra in 100,000 Verses," the "Laṅkāvatāra Sūtra in 25,000 Verses," the "Ghanavyūha Sūtra in 12,000 Verses," the "Saddharmasaṃgraha Sūtra in 12,000 Verses," and others, also came from the distinct realms of gods, nāgas, gandharvas, rakṣasas, and so forth (122 upper side) to the human realm; especially many came from the realm of the nāgas. At that time, the renown of the Mahayana spread in all directions, and the Śrāvakas (Hearers) could not comprehend it in their minds, thus they slandered the Mahayana as not being the Buddha's word. Later, Aryadeva and others proved that the Mahayana was indeed the Buddha's word. Many monasteries were built at Nālandā. Garbho and others composed many treatises. They were renowned as speakers of the Vijñānavāda (Consciousness-only School). After that, the five hundred Mahayana masters deliberated, saying that if the Dharma were taught in the birthplace of Maudgalyāyana, it would merely become very powerful; but if the Dharma were taught in the birthplace of Śāriputra, then the Dharma would spread widely.