Tibetan
ཤ་ནའི་གོས་ཅན་གྱིས་ཆོས་བསྟན་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཁྲི་ཕྲག །བདེན་པ་མཐོང་བ་འབུམ་ཙམ་བྱུང་བར་གྲགས་ཤིང་སྤོས་འཚོང་སྦས་པའི་བུ་ཉེར་སྦས་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་བསྟན་པ་གཏད། སྟོན་པས་ང་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་བརྒྱ་ན་མཚན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་དོ་ཞེས་ལུང་བསྟན་པ་འཕགས་པ་ཉེར་སྦས་ཀྱིས་བདུད་སྡིག་ཅན་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་བཏུལ། སྲིད་དུ་ཁྲུ་བཅོ་བརྒྱད་པ། རྒྱར་ཁྲུ་བཅུ་གཉིས་པ། དཔང་དུ་ཁྲུ་དྲུག་ཡོད་པའི་ཕུག་པ་ཞིག་ཏུ་གདམས་ངག་བསྟན་ནས་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པ་རེ་རེས་ཤིང་བུ་སོར་བཞི་པ་རེ་རེ་འཕངས་པས་ཕུག་དེ་ཁེངས་པའི་ཚེ་གྲོང་ཁྱེར་འཕགས་རྒྱལ་གྱི་བྲམ་ཟེའི་བུ་དྷཱི་ཏི་ཀ་རབ་ཏུ་ཕྱུངས་ནས་བསྟན་པ་གཏད། དྷཱི་ཏི་ཀས་ལོག་པའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པའི་རྒྱལ་རིགས་བྲམ་ཟེའི་རིགས་མང་པོ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་བཏུལ་བ་སོགས་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་རབ་ཏུ་གསལ་བར་མཛད་ནས་ཁྱིམ་བདག་གི་བུ་ཀྲྀཥྞ་རྒྱ་མཚོའི་གླིང་གི་འཇིགས་པ་ལས་བསྐྱབས་ཏེ། (༡༢༠ན)རབ་ཏུ་བྱུང་ཤིང་བསྟན་པ་གཏད། འཕགས་པ་ནག་པོའི་ཞབས་ཀྱིས་སོ་སྐྱེའི་དགེ་སློང་བདག་ལྟ་ཅན་མང་པོ་ལྟ་བ་དྲང་པོ་ལ་བཀོད་ཅིང་སིངྒ་ལའི་གླིང་དུ་བསྟན་པ་གསལ་བ་སོགས་མཛད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཛད་ནས་སྐྱ་བསེང་གི་རིགས་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་བུ་ལེགས་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་དགྲ་བཅོམ་པ་སུ་ཀཱ་ཡ་ནས་རྣམ་གྲོལ་ལ་བཀོད་པ་དེ་ལ་བསྟན་པ་གཏད། ལེགས་མཐོང་ཆེན་པོས་བསྟན་པ་ལ་མི་དད་པའི་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་ལྔ་བརྒྱ་བཏུལ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀུན་ཏུ་གཙུག་ལག་ཁང་དང་དགེ་འདུན་གྱིས་ཁྱབ་པར་མཛད། གླིང་ཕྲན་མང་པོར་ཡང་བསྟན་པ་བཙུགས། རྒྱ་ཡུལ་དུའང་ཆོས་ཅུང་ཟད་དར་བར་མཛད་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། ། འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་དང་ལེགས་མཐོང་བར་གཏད་རབས་བདུན་ནམ། དེ་སྟེང་གོང་སྨོས་ཉི་མ་གུང་པ་ཆེན་པོ་བསྣན་པའི་གཏད་རབས་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ནི་གཉིས་ཀའི་ཆ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ལ་བསམ་གཏན་པ་གསུང་རབ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཐོས་པ་འཛིན་ཅིང་བསྟན་པ་རྫོགས་པར་སྐྱོང་བ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དང་ཕྱོགས་མཚུངས་པའི་མཛད་པ་ཅན་ཡིན་ལ། དེའི་རྗེས་སུ་དགྲ་བཅོམ་པ་མང་དུ་བྱོན་ཀྱང་དེ་དག་དང་མཛད་པ་མཉམ་པ་མ་བྱུང་ངོ༌། ། དེ་ལྟར་འདུལ་བ་ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ལས་འབྱུང་བའི་བསྟན་པའི་གཏད་རབས་བདུན་ནི་དེས་རྫོགས་ལ། འདི་ཕྱིན་ཆད་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་གྲགས་པའི་གཏད་རབས་མི་གསལ་ཡང༌། ཐེག་ཆེན་པར་གྲགས་པ་ལ
Chinese
据说，穿袈裟的僧人（Śaṇavāsī，沙那瓦西）讲授佛法，产生了数万名阿罗汉，以及大约十万名见谛者。卖香者之子——优波掘多（Upagupta）出家后，将佛法传承下去。 导师（佛陀）曾授记说：“我般涅槃一百年后，将有无相佛（即佛陀的化身，或指大成就者）行佛事。” 圣者优波掘多（Upagupta）以神通降伏了罪恶的魔罗。在一个长十八肘、宽十二肘、高六肘的洞穴中，他教授教言，每一位证得阿罗汉果者都投入了一个四指长的木签，当洞穴被木签填满时，他度化了（将之出家）胜城（Phagsrgyal）中婆罗门之子提提迦（Dhitika），并将佛法传承给他。 提提迦（Dhitika）以神通降伏了许多走上邪道的刹帝利种姓和婆罗门种姓，使导师的教法极为显耀。之后，他从海岛上的危难中救出了家主之子克里希那（Krishna），（120页反面）度其出家，并将佛法传承给他。 圣者黑足（Phakpa Nagpoi Zhabs，可能指龙树菩萨）使许多持有我执的凡夫比丘安住于正见，在僧伽罗（斯里兰卡）岛弘扬佛法等，做了广大的事业。然后，他将佛法传承给了名为善见（Sudarshana）的阿罗汉，他是迦毗罗（Kapilavastu）家族出身，被须迦耶（Sukayana）引入解脱之道。 大善见（Sudarshana）降伏了五百个对佛法不信奉的龙众和夜叉。他使南部地区处处遍布寺院和僧伽。在许多小岛上也建立了佛法。他还使佛法在汉地（中国）稍微有所弘扬，然后般涅槃。 大迦叶（Mahakashyapa）与善见（Sudarshana）之间有七代传承，或者，加上上面提到的那位大日中（Nimagungpa），共八代传承，这些都是从二边解脱的阿罗汉，专注于八解脱，掌握完整的经典教法，圆满护持佛法，其事业与佛陀无异。在此之后，虽然也出现了许多阿罗汉，但他们的事业却无法与这些相提并论。 如此，根据《毗奈耶小事》中记载的七代佛法传承至此已圆满。从此以后，在声闻乘中，著名的传承就不再清晰了，但在大乘中，著名的传承则…
English
It is said that when the one wearing a saffron robe (Śaṇavāsī) taught the Dharma, tens of thousands of Arhats and about one hundred thousand who saw the truth arose. Then, Upagupta, the son of a perfume seller, renounced the world and entrusted the teachings (Dharma). The Teacher (Buddha) prophesied: "One hundred years after my Parinirvana, an aniconic Buddha (or a great accomplished one) will perform the deeds of a Buddha." The noble Upagupta subdued sinful Maras with miraculous powers. In a cave eighteen cubits long, twelve cubits wide, and six cubits high, he taught instructions. Each Arhat who attained liberation cast a four-finger-long wooden stick, and when the cave was filled with these sticks, he ordained Dhitika, the son of a Brahmin from the city of Phagsrgyal, and entrusted him with the teachings. Dhitika clarified the Teacher's teachings by subduing many Kshatriya and Brahmin lineages who had entered wrong paths through miraculous powers. After that, he rescued Krishna, the householder's son, from dangers on the island, (120v) ordained him, and entrusted him with the teachings. The noble Black-Foot (Phakpa Nagpoi Zhabs, possibly Nagarjuna) established many ordinary monks holding ego-views in right view, clarified the teachings on the island of Sinhala (Sri Lanka), and performed many great deeds. Then, he entrusted the teachings to the Arhat named Sudarshana, the son of a Kapilavastu family, who was guided to liberation by Sukayana. The great Sudarshana subdued five hundred Nagas and Yakshas who had no faith in the teachings. He made temples and the monastic community prevalent throughout the southern regions. He also established the teachings on many small islands. He even made the Dharma spread somewhat in China, and then passed into Parinirvana. Between Mahakashyapa and Sudarshana, there are seven lineages of transmission, or, including the aforementioned great Nimagungpa, a total of eight lineages of transmission. These are Arhats liberated from both extremes, meditating on the eight liberations, holding the complete scriptural teachings, perfectly upholding the Dharma, and their deeds were comparable to those of the Buddha himself. Although many Arhats appeared after them, their deeds were not equal to theirs. Thus, the seven lineages of Dharma transmission described in the Vinaya Minor (Lung Phren Tshegs) are completed here. From this point onwards, the famous lineages among the Shravakas are not clear, but among the Mahayana, the famous lineages are...
Tibetan
ངྐར་གཤེགས་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་དགེ་སློང་སེང་གེའི་བར་དུ་བྱུང་བའང་བཤད་དེ། དེའང་སྟོན་པ་ནས་དྷཱི་ཏི་ཀའི་བར་གོང་དང་མཚུངས་པ་ལས། དེས་བི་བྷ་ག །དེས་བཙུན་པ་བུདྡྷ་ནནྡཱི། དེས་བུདྡྷ་མི་ཏྲ། དེས་དགེ་སློང་རྩིབས། དེས་སུ་ཤན་ཏ། དེས་རྟ་སྐད། དེས་མ་ཤི་བ། དེས་ཀླུ་སྒྲུབ། དེས་ཨཱརྱདེ་བ། དེས་རཱ་ཧུ་ལ། དེས་སངྒྷ་ནནྡཱི། དེས་དགེ་སློང་དགྲ་བཅོམ་པ། དེས་ཀ་ལཱ་ཤ། དེས་(༡༢༠བ)ཀུ་མཱ་ར་ལ། དེས་ཤ་པ་ཏ། དེས་བ་སུ་བནྡྷུ། དེས་མ་ནོ་ཏ། དེས་ཧ་ག་ལི་ཀ་ན་ཡ་ན་ཤ། དེས་དགེ་སློང་སེང་གེ་ལ་བསྟན་པ་གཏད་པར་བཤད་དོ། ། བསྟན་བཅོས་ཐོག་མ་བྱེ་བྲག་བཤད་མཛོད་དར། ། འབྲས་བུ་བཞི་ཐོབ་ས་ཡི་རྡུལ་ལྟར་མང༌། ། དེ་དག་གི་སྐབས་སུ་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ཀྱི་ཐོག་མ་བྱེ་བྲག་བཤད་མཛོད་ཆེན་མོ་འཆད་ཉན་གྱི་སྲོལ་དར། བསྙེན་པར་རྫོགས་ཏེ་བསམ་གཏན་ལ་བརྩོན་པས། རྒྱུན་ཞུགས། ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང༌། ཕྱིར་མི་འོང༌། དགྲ་བཅོམ་པ་སྟེ། འབྲས་བུ་བཞི་ཐོབ་པའང་ཉིན་རེ་བཞིན་འཕེལ་བས་སའི་རྡུལ་ལྟར་མང་ངོ༌། ། དེ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའི་དོན་ནི། ཞིབ་མོར་བཤད་པའི་དོན་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ཡང་སྔོན་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱི་བཀའ་ཇི་ལྟ་བའི་ཚིག་བརྗོད་ནས་དེའི་གདམས་ངག་སྟོན་པ་དང༌། དེ་ཉིད་དུ་བཀའི་དོན་འགྲོལ་བར་བྱེད་པ་ལས། མདོ་སྡེ་ལས་གོ་སླ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལོགས་སུ་བྱེད་པ་མེད་དོ། ། ཕྱིས་མ་འོངས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའི་བསྟན་བཅོས་བྱས་ཏེ། ཁ་ཅིག་ནི་ཉེ་སྦས་ཀྱི་དུས་སུ་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱི་མཐུན་དུ་བརྩམས་ཞེས་དང༌། ཁ་ཅིག་ནི་གྲགས་པ་དང་ཐམས་ཅད་འདོད་ལ་སོགས་པས་བྱས་པར་འདོད་ཅིང༌། བོད་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་འདོད་དང༌། སྒུར་པོ་ལ་སོགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ལྔ་བརྒྱས་བྱང་ཕྱོགས་རི་བོ་འབིགས་བྱེད་གར་མཁན་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་མཛད་ཟེར་བ་ནི་ལུགས་སྔ་མ་དེ་གཉིས་བསྲེས་པའི་གཏམ་དུ་སྣང་ཞིང༌། གང་ལྟར་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་དག་གི་གསུང་རྒྱུན་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྒྲིགས་པ་གནས་བརྟན་རྣམས་ཀྱི་རྣ་བ་ནས་རྣ་བར་བརྒྱུད་པ་ཕྱིས་ཡི་གེར་བཀོད་པའོ། ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ལྟར་ན། མངོན་པ་སྡེ་བདུན་བཀར་འདོད་པས་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཐོག་མ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་པར་འདོད་ལ། མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་ལྟར་ན། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའི་སྔོན་ལ་བྱུང་བའི་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་ཡང་ཉན་ཐོས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དག་གིས་བྱས་ནས།
Chinese
在《善逝论释》中，也阐述了从（佛陀）到比丘僧伽（Simha）的传承。 其中，从导师（释迦牟尼佛）到提提迦（Dhītika）之间与之前（所说）相同。提提迦传给毗婆伽（Vibhaga）。毗婆伽传给尊者佛陀难提（Buddhanandī）。佛陀难提传给佛陀密多罗（Buddhamitra）。佛陀密多罗传给比丘哲巴（Rtsibs）。哲巴传给苏善达（Suśānta）。苏善达传给马鸣（Aśvaghoṣa）。马鸣传给无死（Amṛta）。无死传给龙树（Nāgārjuna）。龙树传给圣天（Āryadeva）。圣天传给罗睺罗（Rāhula）。罗睺罗传给僧伽难提（Saṅghanandī）。僧伽难提传给阿罗汉比丘。阿罗汉比丘传给迦罗沙（Kalāśa）。迦罗沙传给鸠摩罗（Kumāralāta）。鸠摩罗传给舍波他（Śāpata）。舍波他传给世亲（Vasubandhu）。世亲传给摩努陀（Manota）。摩努陀传给哈嘎利卡那亚那沙（Hagalikanayaṇaśa）。哈嘎利卡那亚那沙传法给比丘僧伽（Simha）。 论典之首《毗婆沙》盛行。 证得四果者如地尘般众多。 在那个时期，论典中最主要的《大毗婆沙论》的讲说和听闻之风盛行。通过受具足戒并精进禅修，证得预流果、一来果、不还果、阿罗汉果这四果者，每日都在增加，多如地上的尘土。 其中，“毗婆沙”之义，即是“详细阐述”之义。最初，只是宣说导师（佛陀）的言教，并教授其教诫，亦即在言教本身中阐明其意义。此外，并没有独立于经藏之外、易于理解的论典。 后来，为了未来众生之利益，（有人）造作了《毗婆沙》论典。一些（人）说，它是在“尼耶斯巴”（Nyas-pa）时期，由诸阿罗汉共同编撰的。另一些（人）则认为，它是“格拉巴”（Grags-pa）和“萨瓦斯蒂瓦达”（Sarvāstivādin）等所著。藏人则称，“萨瓦斯蒂瓦达”和“古尔波”（Sgur-po，可能指迦旃延子 Kātyāyanīputra）等五百阿罗汉在北方“凿山”（Pāripātra）舞者（gar mkhan）的寺院中编撰。这似乎是混合了前两种说法的言论。无论如何，它都是那些阿罗汉的口传教法汇集而成，通过长老们口耳相传，后来才被记录成文字。 根据说一切有部（Vaibhāṣika）的观点，他们认为七部阿毗达磨是佛说，因此认为最初的意趣解释论典就是《毗婆沙》。 而根据经部（Sautrāntika）的观点，在《毗婆沙》之前出现的七部阿毗达磨也是由声闻凡夫所造。
English
In the commentary on the Sugata (Buddha's teachings), it is also explained that the lineage occurred from the Buddha to Bhikshu Simha. Among these, the lineage from the Teacher (Buddha) to Dhītika is the same as mentioned before. Dhītika transmitted it to Vibhaga. Vibhaga transmitted it to the Venerable Buddhanandī. Buddhanandī transmitted it to Buddhamitra. Buddhamitra transmitted it to Bhikshu Rtsibs. Rtsibs transmitted it to Suśānta. Suśānta transmitted it to Aśvaghoṣa. Aśvaghoṣa transmitted it to Amṛta. Amṛta transmitted it to Nāgārjuna. Nāgārjuna transmitted it to Āryadeva. Āryadeva transmitted it to Rāhula. Rāhula transmitted it to Saṅghanandī. Saṅghanandī transmitted it to the Arhat Bhikshu. The Arhat Bhikshu transmitted it to Kalāśa. Kalāśa transmitted it to Kumāralāta. Kumāralāta transmitted it to Śāpata. Śāpata transmitted it to Vasubandhu. Vasubandhu transmitted it to Manota. Manota transmitted it to Hagalikanayaṇaśa. Hagalikanayaṇaśa transmitted the teachings to Bhikshu Simha. The first treatise, the Vibhāṣā, flourished. Those who attained the four fruits were as numerous as the dust on the earth. During that time, the tradition of teaching and hearing the great Vibhāṣā, the foremost among treatises, flourished. By having received full ordination and diligently practicing meditation, those who attained the four fruits—Stream-enterer, Once-returner, Non-returner, and Arhat—increased daily, becoming as numerous as the dust of the earth. The meaning of "Vibhāṣā" is "detailed explanation." Previously, it was simply the verbal expression of the Teacher's (Buddha's) own words, teaching his instructions, and clarifying the meaning of the teachings within themselves. There were no separate treatises that were easier to understand than the Sūtras. Later, for the benefit of future sentient beings, the treatise called Vibhāṣā was composed. Some say that it was collectively composed by Arhats during the time of Nyas-pa. Others believe it was composed by Grags-pa and the Sarvāstivādins, among others. Tibetans, however, claim that five hundred Arhats, including the Sarvāstivādins and Sgur-po (possibly Kātyāyanīputra), composed it in the temple of the 'dancing performer' (gar mkhan) at Mount Pāripātra (Ribo 'bigs byed) in the north. This seems to be a statement mixing the former two traditions. In any case, it is the compilation of the oral traditions of those Arhats, transmitted from ear to ear by the Elders (Sthaviras), and later written down. According to the Vaibhāṣikas, who believe the seven Abhidharma treatises are the Buddha's words, the first commentary on his intent is considered to be the Vibhāṣā. Whereas according to the Sautrāntikas, even the seven Abhidharma treatises that appeared before the Vibhāṣā were composed by ordinary Śrāvakas (hearers).