Tibetan
་མདོ་སྡེ་པས་ནི། ཕྱི་དོན་གཟུགས་སོགས་མངོན་སུམ་འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པས་ཤེས་པ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་མི་སྣང་སྟེ་དབང་པོ་དང་ཡུལ་འཕྲད་པ་ནའང་སྤོས་རྒྱའི་ཐལ་བའི་རི་མོ་འདྲ་བ་ཞིག་སྣང་བ་ཡིན་ལ། ཕྱི་དོན་རྣམ་ཤེས་ལ་གཏོད་པར་བྱེད་པའི་དོན་རང་མཚན་པ་ནི་ཕག་གམ་ལྐོག་ན་མོ་ཡི་རྫས་སུ་བདེན་པར་ཡོད་པས། དེས་བདག་སྟེ་ནང་གང་ཟག་དང་ཕྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སམ་ཡུལ་ཆོས་རྣམས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཅེས་སྨྲའོ། དེའང་མ་འཐད་དེ། ཕག་ན་མོ་དེ་ཤེས་པ་ལ་སྣང་ན་ཕག་ན་མོར་འགལ་ལ། མི་ (༨༨)སྣང་ན་རྣམ་པ་ཡང་གཏོད་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐམས་ཅད་ནས་རྣམས་ལ་གསུངས། ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ། །སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་པས་ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་མཁྱིན་པ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས། འཇིག་རྟེན་ན་འགྲན་ཟླ་སྤངས་པའི་ཉག་མ་གཅིག་པུ་དེས་ནི། ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་དག་མ་རིག་པས་བསླད་པའི་སེམས་རྣམ་པར་རྟོགས་པའི་རང་གཟུགས་ཙམ་ལས་དོན་ལ་གྲུབ་པ་མེད་པར་གསུངས་ཏེ། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་མོ། །ཞེས་ས་བཅུ་པའི་མདོ་ལས་བསུངས་བ་དང་། ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང་། མེ་ལོང་ལ་ནི་གཟུགས་སྣང་ཡང་། །ཡིན་པ་མེད་པ་སྣང་བ་ལྟར། །སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་མི་ཤེས་པར། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་གཉིས་སྐྱེ། །རྣམ་རྟོག་བག་ཆགས་འབྲེལ་བ་ཡིས། །སྣ་ཚོགས་སེམས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། །མི་རྣམས་ལ་ནི་ཕ་རོལ་སྣང་། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་སེམས་ཙམ་མོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། སྔགས་ལས་ཀྱང་། རིན་ཆེན་སེམས་ལས་ཕྱིར་གྱུར་བའི། །སངས་རྒྱས་མེད་ཅིང་སེམས་ཅན་མེད། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གནས་དོན་རྣམས། །ཕྱི་རོལ་གྱུར་པ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། དེས་ན་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་འདོད་པ་ལྟར། བདག་ (༨༩)ལས་ཀྱང་བདག་ཉིད་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་རང་གྲུབ་ཟིན་ཡང་སྐྱེད་མི་དགོས་པ་དང་། གཞན་ལས་གཞན་སྐྱེ་བའང་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཅེས་པའང་བདག་ལ་ལྟོས་དགོས་ན་ལྟོས་གཞིའི་བདག་མེད་པར་སུ་ཞིག་གཞན་དུ་འཐད། འོན་ཀྱང་གཞན་གྱིས་གཞན་སྐྱེད་ན་ཉི་མས་མུན་པ་དང་རེ་ལྡེས་བུམ་པ་སོགས་བསྐྱེད་དགོས་པ་ལ་དེ་འདྲ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་ཀ་འདུས་པ་ལས་ཀྱང་བསྐྱེད་པ་མིན་སྟེ་སྐྱོན་སྔ་མ་གཉིས་ཀར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་བདག་གཞན་དུས་མཉམ་ནི་རྭ་གྱས་གྱོན་ལྟར་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་རྐྱེན་དུ་མི་འཐད་དོ། རྒྱུ་མེད་པ་ནི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དུ་ས་བོན་ལས་
Chinese
经部师则说：外境色等显现的这些是世俗谛，因此在识（藏文：ཤེས་པ་）前不显现，即使根与境相遇时，也只是显现如香灰的纹路一般。将外境安立为识所转变的自相，如同猪或隐处女的体性般真实存在。因此，它产生了我，即内在的补特伽罗和外在的世间界或境法等。他们这样说。但这也是不合理的。如果猪女（藏文：ཕག་ན་མོ་）在识前显现，则与猪女相违；如果不显现，则也无法转变形象。第二，如《一切中宣说》所说，从二障及其习气中解脱的圆满佛陀，现量了知一切所知如所有性和尽所有性。这位世间无与伦比的唯一者说：这三界仅仅是为无明所染污的心之种种显现，实际上并无成立。如《十地经》中所说：“诸佛子，此三界唯是心。”《楞伽经》中也说：“如镜中像虽显现，然无实有如是现。心之显现若不知，生起二种分别念。分别习气相系缚，种种心生由是起。于诸人前现他境，世间界即唯是心。”密续中也说：“珍重心外无有佛，亦无众生可得见，识之境义诸法相，少分外境亦非有。”因此，这些事物并非如外道所认为的那样，从我（藏文：བདག་）中产生我自身，因为我本身已经成立，无需再产生。也不是从他（藏文：གཞན་）中产生他，因为所谓“他”也必须依赖于我，如果没有所依赖的我，谁又能成为他呢？然而，如果他者产生他者，那么太阳就应该产生黑暗，陶匠应该产生瓶子等，但这种情况是不可能的。也不是从两者聚合中产生，因为会犯前述两种过失。或者，我和他同时存在，就像头上长角一样，彼此不能成为因缘。无因而生，则在根识前，从种子中……
English
The Sautrāntikas say that these manifest external objects such as form are conventional truths, and therefore do not appear manifestly to consciousness. Even when the senses and objects meet, something like the pattern of incense ash appears. The self-characterizing entity that establishes external objects as transformations of consciousness is truly existent as the substance of a pig or a hidden woman. Therefore, it generates the self, that is, the inner person, and the outer realm of the world or the objects of experience. That's what they say. But that is not reasonable. If the pig-woman (phag na mo) appears to consciousness, it contradicts the pig-woman; if it does not appear, then it cannot transform the image either. Secondly, as stated in "Spoken to All," the perfect Buddha, who is liberated from the two obscurations and their predispositions, directly knows all knowable things as they are and as many as they are. This unique being, unparalleled in the world, said that these three realms are merely the self-image of the mind, which is defiled by ignorance, and that there is no establishment in reality. As stated in the Sutra of the Ten Stages: "O sons of the Victorious Ones, these three realms are only mind." Also in the Lankavatara Sutra: "Like images appearing in a mirror, they appear without being real. If the appearance of the mind is not understood, two kinds of discrimination arise. Through the connection of discriminatory predispositions, various minds arise. To people, other realms appear. The realm of the world is only mind." Also in the Tantras: "Outside the precious mind, there is no Buddha, and no sentient beings can be found. The objects of consciousness, the aspects of things, have no external existence whatsoever." Therefore, these things do not arise from the self as the self, as the Tirthikas believe, because the self is already established and does not need to be generated. Nor does the other arise from the other, because the so-called "other" must also depend on the self. If there is no self to depend on, who can be the other? However, if the other generates the other, then the sun should generate darkness, and the potter should generate pots, but such a thing is not possible. Nor does it arise from the union of the two, because it would incur the two previous faults. Or, the self and the other are simultaneous, like horns on the head, and cannot be causes and conditions for each other. Without a cause, then in the sensory perception, from the seed...
Tibetan
མྱུ་གུར་སྐྱེ་བ་སོགས་མཐོང་བཞིན་པས་འཐད་པ་མིན་ལ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་དོན་དམ་པར་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལས་འདས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་བར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྟེ། གང་བརྟེན་ནས་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་ལ་ནི། རང་གིས་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་བདེན་དངོས་ཀྱིས་སྟོང་པའོ། །དེ་ལྟར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ནི་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་ལ། སྣང་བ་ཙམ་དེ་ཉིད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་རྔ་གི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཞུགས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ (༩༠)ཤེས་སྙིང་པོས། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་ཁོ་ན། །ཀུན་རྫོབ་གཞན་ནི་གཅིག་ཤོས་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུད་པ་ལས་ཡང་།ཀུན་རྫོབ་ནི་གཉིས་སུ་སྣང་བའོ། །བདེན་པ་ནི་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུའོ། །དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་སྟེ། དེའི་གནས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་བཅོ་བརྒྱད་དོ། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་དང་། དེའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཅིག་གམ་ཐ་དད་ཅེ་ན། གཅིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་འཁྲུལ་སྣང་དུ་གྲུབ་ཀྱང་དོན་དམ་དུ་མ་གྲུབ་ལ། དོན་དམ་བདེན་པ་ཆོས་ཉིད་དུ་གྲུབ་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མ་གྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་ཆུ་ཟླར་སྣང་བ་ཟླ་དངོས་སུ་མ་གྲུབ་ལ། ཟླ་དངོས་ཉིད་ཆུ་ཟླར་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །གཅིག་པ་ཡིན་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་མཐོང་བས་དོན་དམ་བདེན་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་བཞི་ཡོད་པར་དགོངས་འགྲེལ་ལས་གསུངས་སོ། །བདེན་གཉིས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་པའི་ཚེ་དངོས་གནས་སུ་ཐག་པ་ཡོད་ལ་སྦྲུལ་མེད་ཀྱང་འཁྲུལ་སྣང་དུ་ཡོད་མེད་གཉིས་གཞི་གཅིག་ལ་ཚོགས་པས་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ་ལྟར། ཀུན་རྫོབ་སྣང་བ་གང་དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་དབྱེར་མེད་པས་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་ཡིན་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་ (༩༡)པའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱོན་བཞི་དགོངས་འགྲེལ་ལས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་བདེན་པ་གཉིས་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་དང་། ཐ་དད་པ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་ཞིང་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དགོངས་འགྲེལ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། གཅིག་དང་ཐ་
Chinese
看到幼苗生长等现象是不合理的。那么，应该怎样理解呢？被轮涅所包含的诸法，就胜义谛而言，是超越戏论边际的空性，而在世俗显现中，因和果互相依赖，相互关联而生起。所依赖而生起的那个法，就其自身以自性成立的实有而言是空性的。如此，缘起之法，其自性如水中月般显现为能取和所取二者，这是有法世俗谛。仅仅是显现的那个法，其自性也远离一切戏论，安住于如响声般的空性之中，这是法性胜义谛。如《智慧精髓》所说：“仅仅是如此显现，即是世俗，另一个是胜义。”又如《智慧精髓总集》所说：“世俗是二取显现，真谛如水中之月。胜义谛是远离一切相状，其处是十八空性。”如此，世俗显现为二取，以及其自性空性，胜义谛是一体还是他体呢？并非一体，因为世俗谛在错觉显现中成立，但在胜义中不成立。胜义谛在法性中成立，但在世俗中不成立。例如，水中月显现，但并非真实的月亮，而真实的月亮也不会显现为水中月。如果是一体，那么见到世俗谛就会见到胜义谛等等，有四种过失，《解深密经》中如此说道。二谛也并非是他体，例如，在将绳子误认为蛇的时候，真实情况下绳子存在而蛇不存在，但在错觉显现中，有和无二者聚集在同一个基础上，因此不是他体。同样，世俗显现与胜义空性无二无别，因此不是他体成立的。如果是他体，那么胜义谛将不是世俗谛（91）的法性等等，《解深密经》中如此说道，有四种过失。因此，二谛既非一体，也非他体，而是远离一体和他体，安住于显现和空性无二无别之中。又如《解深密经》所说：“行蕴和胜义的体性，是一体和他
English
It is not reasonable to see things like sprouts growing. So, how should it be understood? All phenomena encompassed by samsara and nirvana are, in ultimate truth, emptiness that transcends the extremes of elaboration, while in conventional appearance, cause and effect arise interdependently. That which arises in dependence upon something is, in itself, empty of true existence established by its own nature. Thus, the interdependent arising, whose nature appears as the duality of grasper and grasped like a reflection of the moon in water, is the conventional truth of phenomena. That mere appearance itself, being by nature free from all elaborations, abides in emptiness, the nature of sound, is the ultimate truth of the nature of phenomena. As the Essence of Wisdom says: "Just this appearance is the conventional, the other is the ultimate." And again, from the Condensed Essence of Wisdom: "The conventional is the appearance of duality, the truth is like the moon in water. The ultimate truth is free from all characteristics, its place is the eighteen emptinesses." Thus, is the conventional appearance of duality and its nature, emptiness, the ultimate truth, one or different? It is not one, because the conventional truth is established in illusory appearance but not in ultimate truth. The ultimate truth is established in the nature of phenomena but not in the conventional. For example, the moon appears in water, but it is not the real moon, and the real moon does not appear as the moon in water. If they were one, then seeing the conventional truth would mean seeing the ultimate truth, and so on, there would be four faults, as stated in the Explanation of the Profound Meaning Sutra. The two truths are also not different, for example, when a rope is mistaken for a snake, in reality the rope exists and the snake does not, but in illusory appearance, the presence and absence of both gather on the same basis, so they are not different. Similarly, the conventional appearance and ultimate emptiness are inseparable, so they are not established as different. If they were different, then the ultimate truth would not be the nature of the conventional truth (91), and so on, there would be four faults, as stated in the Explanation of the Profound Meaning Sutra. Therefore, the two truths are neither one nor different, but are free from oneness and difference, and abide in the inseparability of appearance and emptiness. Again, as the Explanation of the Profound Meaning Sutra says: "The conditioned realm and the nature of the ultimate are one and diffe