Tibetan
་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ། སྔ་ཕྱིའི་འབྲེལ་ནི། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ཡན་ལག་བཞི་རྫོགས་པ་དེ་ཡང་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་དང་ཟུང་འཇུག་ཏུ་མ་འབྲེལ་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་རྟོགས་པས་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་པས་དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འདི་གསུང་པར་འབྲེལ་ལོ། །མདོར་བསྟན་རྒྱས་བཤད་ཀྱི་འབྲེལ་ནི། ལེའུ་དང་པོར་གནས་དང་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན། ལེའུ་འདིས་སེམས་གནས་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཚོན་པར་བྱེད་པ་རྫོགས་པའི་རིམ་པའོ། །བརྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་སྒྲ་དང་མཐུན་པར་བསྟན་པའི་ངག་གོ །མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་རིམ་པ་གཉིས་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཞི་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །སྦས་དོན་གྱི་འབྲེལ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་དོན་དམ་པར་མི་རྟོག་ཅིང་མི་བསླུ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དེའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱེད་པའོ། །འདི་འཆད་པ་ལ་གསུམ། མཚམས་སྦྱར་བ། (༡༤༥)ལེའུའི་གཞུང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དངོས། མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ནས་ནས། བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྟན་མ་ཐག་པ་དེ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་སེམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་རྫོགས་རིམ་གྱི་ལེའུ་བཤད་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད། ཐབས་གང་གིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ། ཐམས་ཅད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ངོ་བོས་ནས། བྱུང་བའང་མེད། ཅེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལ་གཉིས། ཚིག་དོན་སྙིང་འགྲེལ་དང་ནཱ་རོ་པའི་དགོངས་པ་ལྟར་བཤད་པ་དང་། ངེས་དོན་རྒྱལ་བ་རང་བྱུང་ཞབས་ཀྱི་བཞེད་པ་བསྐྱར་བའོ། །དང་པོ་ལྟར་ན་ངོ་བོ་ནི་ངང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། གཟུང་བ་ཡུལ། འཛིན་པར་བྱེད་པ་དབང་པོ། འཛིན་པ་རྣམ་ཤེས་ཏེ་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དང་བྲལ་བས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་གཟུགས་མེད། དེ་མེད་པས་དེའི་ཡུལ་ (༡༤༦)ཅན་གཟུགས་མཐོང་བ་པོ་མིག་མེད། ཡང་གི་སྒྲས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའང་མེད། དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་སྒྲ་མེད། ཐོས་པ་པོ་རྣ་བ་མེད། རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད། ཡུལ་དྲི་མེད། སྣོམ་པ་པོ་སྣ་མེད། སྣའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད། ཡུལ་རོ་མེད། མྱོང་བ་པོ་ལྕེ་མེད། ལྕེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད། ཡུལ་རེག་བྱ་མེད། རེག་པོ་ལུས་མེད།
Chinese
此为（第）几品。前后关联是：生起次第的四个支分圆满，如果未与圆满次第和双运相结合，就不能证悟真如，因此不能成就殊胜悉地，所以紧接着就宣说了这个。总说和广说的关联是：第一品中说的“住”的意义，这一品详细阐述了使心安住的方法。所要表达的是，代表一切法之实相的圆满次第。所表达的方式是，与四手印的声音相符的教言。所要证悟的是，二种次第双运以及四种真如中的智慧真如。隐义的关联是：菩提心在胜义谛中是不分别、不欺骗的自性，因此是为了了知它的真如。讲解这个有三点：连接上下文。 (145) 品的法本是真如本身。标明品名。第一点是：从“此后”到“应作”。这样说，在完整地阐述了天瑜伽之后，从此开始，为了证悟一切法的实相，即心的真如，应宣说圆满次第的品。如是。第二点有三：一切事物之真如，以何种方法可以证悟，一切同时产生之阐述。第一点是：从“自性”到“亦无生”。这样说，这有二：按照词义心要解释和那若巴的观点来阐述，以及复述确义自在王足的观点。按照第一种观点，自性是自然而然可以认识的如来智慧，所取是境，能取是根，取者是识，与十八界之显现分离。因此，对于修习真如的瑜伽士们来说，外境的色不存在。因为没有它，所以它的境 (146) 具有者，能见色者眼不存在。又，眼之识也不存在。同样，境声不存在。听者耳不存在。耳之识不存在。境香不存在。嗅者鼻不存在。鼻之识不存在。境味不存在。尝者舌不存在。舌之识不存在。境触不存在。触者身不存在。
English
This is the (chapter) of which number. The connection between the preceding and following is: The four branches of the generation stage are complete, but if they are not connected to the completion stage and union, then the suchness cannot be realized, and therefore the supreme siddhi cannot be achieved, so this is taught immediately after that. The connection between the summary and the detailed explanation is: The meaning of "abiding" mentioned in the first chapter, this chapter elaborates on the method of making the mind abide. What is to be expressed is the completion stage, which represents the reality of all dharmas. The way of expressing it is the teaching that is in accordance with the sound of the four mudras. What is to be realized is the union of the two stages and the wisdom suchness among the four suchnesses. The connection of the hidden meaning is: The mind of enlightenment is the nature of non-discrimination and non-deception in the ultimate truth, so it is to know its suchness. There are three points to explain this: connecting the context. (145) The text of the chapter is suchness itself. Naming the chapter. The first point is: From "Then" to "should be done." It is said that immediately after the complete explanation of the deity yoga, from then on, in order to realize the suchness of all dharmas, that is, the suchness of the mind, the chapter on the completion stage should be explained. So it is. The second point has three: The suchness of all things, by what method can it be realized, the explanation of all things arising simultaneously. The first point is: From "essence" to "also does not arise." It is said that there are two points to this: explaining according to the essential meaning of the words and the view of Naropa, and repeating the view of Definitive Meaning Lord of Oneself Arisen Feet. According to the first view, the essence is the wisdom of the Tathagata that can be known naturally, the object to be grasped is the object, the grasper is the sense, the taker is the consciousness, separated from the appearance of the eighteen realms. Therefore, for the yogis who practice suchness, the external object of form does not exist. Because it does not exist, its object (146) The possessor, the seer of form, the eye does not exist. Also, the consciousness of the eye does not exist. Similarly, the object sound does not exist. The hearer, the ear does not exist. The consciousness of the ear does not exist. The object smell does not exist. The smeller, the nose does not exist. The consciousness of the nose does not exist. The object taste does not exist. The taster, the tongue does not exist. The consciousness of the tongue does not exist. The object touch does not exist. The toucher, the body does not exist.
Tibetan
ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད། ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་མེད། འཛིན་པ་པོ་སེམས་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་མེད། སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའང་མེད་དེ། ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གདོད་ནས་དག་པ་དེ་ལ་མ་དག་པའི་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་མེད་པ་སྟེ། མདོ་སྔགས་ཀྱི་སྤྱི་དོན་ལྟར་བཤད་དོ། །སྦས་དོན་རང་བཞིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ངོ་བོར་གཟུགས་སོགས་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་མ་དག་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཚོན་པར་བྱེད་ལ། མཚོན་བྱའི་ཡེ་ཤེས་དང་དེ་གཉིས་དབྱེར་མེད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། གཞི་དངོས་ (༡༤༧)པོའི་གནས་ལུགས་ལ། ལུས་སེམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། ལམ་བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་རྒྱས་གདབ་དང་དབུགས་དབྱུང་བའི་རིམ་པ་ཉམས་སུ་བླང་པས། འབྲས་བུ་སྒྲིབ་པ་གཉིས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་སྦྱར་ནས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དམ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་གཟུགས་སྣང་ཙམ་ཉིད་ནས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད། མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལྟར་སྣང་བ། དེ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུ་ནི་དོན་དམ་པའི་གཽ་རཱི་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་དཀར་མོར་རྟག་ཏུ་བཤད། ཅེས་གཟུགས་ལ་གཽ་རཱིའི་རྒྱས་གདབ་པའོ། །གཟུགས་མཐོང་བ་པོ་མིག་གི་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བཅས་པ་གཟུགས་འཛིན་བྱེད་དུ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་བཞིན་ཏུ་དེར་སྣང་བ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མ་སྟེ། མིག་ལ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མ། ཞེས་སོ། །དེ་དག་ནི་གཞི་ལུས་སེམས་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་བསྟན་པའོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ནས་སྤང་བླང་མེད་པ་ཆོས་སྐུའི་དགོངས་པ་ (༡༤༨)ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་ལམ་གྱི་གཽ་རཱི་དང་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མའོ། །དེ་ལྟར་ན་གཟུགས་ཡུལ་ཅན་དང་བཅས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་གཟུགས་ལ་རྣམ་སྣང་གི་རྒྱས་གདབ་དང་། གཟུགས་སུ་འཛིན་པའི་མཚན་མ་ལས་ཡིད་སྐྱོབ་ཅིང་དེའི་ངལ་བ་ལས་དབུགས་དབྱུང་ནུས་པས་རྣམ་སྣང་གི་དབུགས་དབྱུང་དུ་གསུངས་ཏེ། སྲ་བ་གཏི་མུག་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར། གཏི་མུག་རྣམ་སྣང་མཛད་དུ་བརྗོད། ཅེས་པས་ཤེས་སོ། །དེས་འགྲེས་ཏེ། སྒྲ་ཆོམ་རྐུན་མ། རྣ་བ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་མ། མི་བསྐྱོད་པའི་དབུགས་དབྱུང་། དྲི་རོ་ལངས་མ། སྣ་སེར་སྣ་རྡོ་རྗེ་མ། རིན་འབྱུང་གི་དབུ
Chinese
身体的识没有。境，法之界没有。执著者心，即意的根没有。从心所生的意的识也没有。内外自性的诸法，一切法的法性，离戏论，空性中，本来清净的，那不净的十八界没有。如显密共同意义所说。隐义自性俱生之体性，色等十八界不净不显现之故，表征如来之智慧。所表征的智慧和那二者无别故，说是佛的智慧。如第二种所说。真实基础 (147)的安住方式上，身心的真如，道生圆次第的印封和舒解的次第修习，果二障清净，结合真如而说。真如或大乐，从体性的角度，仅是色相显现，也没有真实成立。未成立却显现如色，那二者双运如水月，不是胜义的gouri-ma（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），色上常说是白色的。这是在色上印封gouri-ma。见色者，依靠眼根所生的眼识等，执色，未真实成立却显现为彼，双运是胜义的愚痴金刚母，眼上是愚痴金刚母。那些是基身心事物安住方式，显示为胜义的佛。如是了悟后，无取舍，体验法身的意 (148)是道的gouri-ma和愚痴金刚母。如是，色境和合，清净的体性是毗卢遮那佛。如是了悟，在色上印封毗卢遮那佛，从执色之相中救护心，能从那疲劳中舒解，故说是毗卢遮那佛的舒解。坚硬是愚痴之法故，愚痴说是毗卢遮那佛。由此可知。声音是盗贼女。耳朵是嗔恨金刚母。不动佛的舒解。气味是僵尸女。鼻子是吝啬金刚母。宝生的舒
English
The consciousness of the body is absent. The realm of objects, the element of dharma, is absent. The grasping mind, that is, the faculty of intellect, is absent. The consciousness of intellect arising from the mind is also absent. The nature of all phenomena, both external and internal, the nature of all dharmas, is primordially pure in the emptiness free from elaboration, so the eighteen impure elements are absent. This is explained according to the general meaning of Sutra and Tantra. In the hidden meaning, the eighteen impure elements such as form are not perceived in the nature of innate coemergence, therefore they represent the wisdom of the Tathagata. Since the wisdom represented and the two are inseparable, it is said to be the wisdom of the Buddha. According to the second way, the actual basis (147) is the way of abiding. By practicing the suchness of body and mind, and the stages of sealing and releasing in the generation and completion stages of the path, the two obscurations of the result are purified, and it should be explained by combining them into suchness. Suchness or great bliss, from the perspective of essence, even from the mere appearance of form, there is no truth established. Although it is not established, it appears like form. The union of these two, like a reflection of the moon in water, is not the ultimate Gauri-ma. It is always said to be white on form. This is the sealing of Gauri-ma on form. The seer of form, relying on the eye faculty that arises from the eye consciousness, etc., grasps form. Although it is not truly established, it appears as such. The union of these two is the ultimate Moha Vajra-ma. The eye is Moha Vajra-ma. These are the ways of abiding of the basis, body, mind, and objects, shown as the ultimate Buddha. Having realized this, without acceptance or rejection, experiencing the intention of the Dharmakaya (148) is the Gauri-ma and Moha Vajra-ma of the path. Thus, the nature of the pure form and object together is Vairochana. Having realized this, Vairochana is sealed on form, and the mind is protected from the signs of grasping form, and it is possible to release from that fatigue, so it is said to be the release of Vairochana. Because hardness is the dharma of ignorance, ignorance is said to be Vairochana. This is known from this. Sound is the thief woman. The ear is the anger Vajra-ma. The release of Akshobhya. Smell is the corpse woman. The nose is the stinginess Vajra-ma. The treasure of Ratnasambhava.