Tibetan
ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། མཆོག་ཏུ་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ནི་དགའ་བ་སྟེ་འདོད་ཆགས། བརྒྱལ་བ་ནི་མཆོག་དགའ་སྟེ་གཏི་མུག །འགྱེལ་བ་ནི་དགའ་བྲལ་ཏེ་ཞེ་སྡང་། དེ་གསུམ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ལ། རྟོག་པ་གསུམ་པོ་འདི་ལ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་ནས། རྣམ་པར་སྤངས། ཞེས་གསུངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་ཀྱི་སོམ་ཉི་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་བཀའ་སྩལ་པ་ནི། ཐབས་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མི་ཕྱེད་པའི་སྐུ་གཅིག་པའི་ཟུང་ (༣༡༩)འཇུག་དོན་དམ་ལྷན་སྐྱེས་དེ། གདུལ་བྱ་གཞན་གྱི་སྣང་ངོར། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཐེ་ཚོམ་དཔྱིས་ཕྱིན་པ་ལེགས་པར་སེལ་བ་ནི། ལྷན་སྐྱེས་དེ་ལ་མཆོག་དགའི་འདོད་ཆགས་མེད་ཅིང་དགའ་བྲལ་གྱི་ཆགས་བྲལ་ཡང་མེད་ལ། དེ་གཉིས་མིན་གྱི་དབུ་མ་དགའ་བ་དང་པོའི་རྟོག་པར་ཡང་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་དགའ་བ་གསུམ་པོའི་རྟོག་པ་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ་ལ་དྲི་མ་གདོད་ནས་ཟད་པ་བྱང་བ་དང་། འགྱུར་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་ཆུབ་ཅིང་རྟོགས་པས་འོད་གསལ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་བྱང་ཆུབ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོར་གནས་ན། ཇི་ལྟར་དགའ་བ་གསུམ་ལ་དེ་མེད་ཅེས་དོགས་པ་ལ། ཡང་ན་བཤད་པའི་རྣམ་གྲངས་གཞི་གནས་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ལྷན་སྐྱེས་བྱང་ཆུབ་དེ་ཉིད་དགའ་བ་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་དག་པའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ལམ་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུམ་པོ་དེ་རྣམས་དྲི་མ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་ཞིང་མ་དག་པས་དགའ་བ་གསུམ་པོ་ཀུན་གྱིས་ལྷན་ (༣༢༠)སྐྱེས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་སྤངས་ཤིང་བྲལ། ཅེས་བཤད་པ་མི་འགལ་ལ། ལྷན་སྐྱེས་དེ་ཡང་ཁམས་འཕོས་ཏེ་བདེ་བ་ཉམས་པའི་དགའ་བྲལ་དེའི་དང་པོའམ་སྔོན་དུ་མཚོན་པར་བྱ་ཞིང་། གོང་གི་དགའ་བ་གསུམ་པོའི་རྟོག་པ་རྣམ་པར་སྤངས་པའོ། །དེ་ཡང་དགའ་བྲལ་དང་པོར་མཚོན། ཞེས་པ་ལ། རྗེ་བཙུན་མཻ་ཏྲི་པ་ལྟར་ན། མཆོག་དགའི་མཐའ་དང་། དགའ་བྲལ་གྱི་དང་པོར་ལྷན་སྐྱེས་མཚོན་པའི་དོན་དུ་འཆད་ཅིང་། དཔལ་ནཱ་རོ་པས། དགའ་བྲལ་དང་པོར་ཡོད་པ་སྤངས་པས་མཚོན་པར་གྱུར་པའི་ལྷན་སྐྱེས་བཞི་པར་བཞེད་པ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་དགའ་བའི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་གསུམ་པོ་རྣམ་པར་སྤང་དགོས་པར་མཐུན་ཅིང་། རང་བྱུང་བའི་ཞལ་སྔ་ནས། ཡང་ན་གཟུང་འཛིན་ཀུན་གྱིས་རྣམ་པར་སྤངས་པ་སྟེ། འོན་ཀྱང་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་ཡང་དགའ་བྲལ་གྱི་དང་པོར་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་ངོ་བོར་མཚོན་ཏེ་དགའ་བ་གསུམ་པོ་ནི་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དང་པོ་ནས། པ་ཡིས་འགྲུབ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། འདིའང་རང་བྱིན་རླབས་ལ་སྦྱར་ན་དགའ་བ་བཞིའམ་སྟོང་པ་བཞིའི་རིམ་པའི་ (༣༢༡)རྫོགས་རིམ་བསྒོམ་པས་དང་པོར་མཚན་མ་སྤྲིན་ནམ་དུ་བ་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་སྒྲིབ་བཅས་སྲབ་མོས་གཡོགས་པའི་ཟླ་བ་དང་འདྲ་བའམ་དངོས་པོ་རྣམས་མི་རྟག་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནས་ཅུང་ཟད་གྲུབ་པའི་རྟགས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སེམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེའི་འོག་ཏུ་གཉིད་ལོག་པ་དང་སད་པའི་རྣམ་པ་སོ་སོར་མི་ཕྱེད་པ་དུས་རྟག་ཏུ་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བར་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཐ་མི་དད་པ་མཉམ་བཞག་གིས་ཉིན་སྒྱུ་ལུས་དང་མཚན་འོད་གསལ་བ་ཁོར་ཡུག་ཏུ་འགྱུར་བའི་མཐར། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་བདེ་སྟོང་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་དུ་མི་ཕྱེད་པའི་ཟུང་འཇུག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྟོགས་པ་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པ་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་འགྲུབ་བོ། །དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ལ་སྦྱར་ན། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་འབད་པས་དང་པོར་ཉམས་མྱོང་སྤྲིན་དང་འདྲ་བར་གཡོ་ཞིང་མི་བརྟན་ལ། ལྷན་སྐྱེས་གྲུབ་པ་ན་གསལ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འབྱུང་། གོམས་པས་མཉམ་རྗེས་འདྲེས་ཏེ་གཉིད་ལོག་པ་དང་སད་པའི་གནས་སྐབས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་དུས་རྟག་ཏུ་ཆོས་ཐམས་ (༣༢༢)ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་དེ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་འགྲུབ་བོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་སྔ་མ་ནི་རང་བྱུང་ཡབ་སྲས་ཀྱི་བཞེད་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་སྐབས་འདིས་བསྟན་དོན་དངོས་སོ། །གསུམ་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་ཀྱི་རིམ་པ་ལ་ལྔ། །དཀྱིལ་འཁོར་འབྲི་ཞིང་རྒྱན་བཀོད་པ། དེའི་འོག་ཏུ་ཐིག་གདབ་པ་དེའི་ཡང་ཐོག་མར་བསྙེན་པ་དང་ས་ཆོ་ག་སོགས་བྱ་བ། ནང་དཀྱིལ་འབྲི་བ། བདག་ཉིད་འཇུག་པ་གར་དང་བཅས་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྟོན་པ་ནས། ཤར་དུ་སྦྱིན། ཅེས་གསུངས་ཏེ། ལམ་སྟོན་པར་མཛད་པས་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་འདི་སྐད་གསུངས་ཏེ། གྲུ་བཞི་འོད་ཟེར་ལྔ་ཡང་དག་པར་འབར་བ་མི་མཉམ་པ་མེད་པ་ཉིད་ད
Chinese
是大等。最为奇妙的是喜，即贪欲。昏厥是胜喜，即愚痴。跌倒是离喜，即嗔恨。这三者不是与烦恼俱生，这三个分别念没有脱离分别念的。二是，世尊说：“完全舍弃。”世尊为了消除他们的疑惑而开示说：方便智慧无二的喜金刚，诸佛的金刚三不离的同一身的双运，（319）真实义俱生，为了让其他所化众生面前，大菩萨金刚藏所证悟，彻底消除疑惑的是：俱生没有胜喜的贪欲，也没有离喜的无贪，也不是那二者的中观，也不会缘于第一喜的分别念。因此，舍弃了这三种喜的分别念，俱生就清净了从原始以来就已穷尽的垢染，完全通达并证悟了不变的大乐，所以称为光明现前菩提。如果这样，菩提安住于一切法的自性中，怎么会怀疑这三种喜中没有它呢？或者，以所说名相的安住方式而言，俱生菩提本身就是一切三种喜的自性，因为清净的自性就是它。或者，以道证悟的方式而言，因为这三者与垢染相联且不净，所以一切三种喜都（320）舍弃并远离了俱生的菩提。这样说并不矛盾。俱生也应被视为已转移了界，快乐衰退的离喜的最初或先前，并且完全舍弃了以上三种喜的分别念。也就是在离喜最初显现。关于“在离喜最初显现”，如尊者弥勒巴所说，解释为在胜喜的尽头和离喜的最初显现俱生的意义，而吉祥那若巴认为，舍弃了存在于离喜最初的，成为所显现的第四俱生，二者都一致认为必须完全舍弃与喜的分别念相关的三者，自己
English
Are great and so on. The most wonderful is joy, which is desire. Fainting is supreme joy, which is ignorance. Falling is separation from joy, which is hatred. These three are not born together with afflictions, and these three conceptualizations are not without conceptualization. Secondly, the Blessed One said, "Completely abandon." The Blessed One, in order to dispel their doubts, taught: Hevajra, the inseparability of skillful means and wisdom, the union of the single body of the three vajras of all Buddhas, (319) the ultimate meaning of co-emergence. In order for the great bodhisattva Vajragarbha to realize it in the sight of other disciples, the complete elimination of doubt is: Co-emergence has no desire for supreme joy, nor is there absence of attachment to separation from joy, nor is it the Madhyamaka of those two, nor will it be focused on the conceptualization of the first joy. Therefore, because of abandoning the conceptualizations of these three joys, co-emergence is purified of the defilements that have been exhausted since the beginning, and the great bliss of immutability is fully understood and realized, so it is called manifest enlightenment of luminosity. If so, if bodhi abides in the nature of all dharmas, how can one doubt that it is not in these three joys? Or, in terms of the way of abiding of the spoken names, co-emergent bodhi itself is the nature of all three joys, because the pure nature is it. Or, in terms of the way of realizing the path, because these three are associated with defilements and are impure, all three joys (320) abandon and separate from co-emergent bodhi. There is no contradiction in saying this. Co-emergence should also be regarded as having transferred the realm, the first or prior of the separation from joy where happiness declines, and the conceptualizations of the above three joys are completely abandoned. That is, it appears in the first separation from joy. Regarding "appearing in the first separation from joy," as the venerable Maitripa said, it is explained as the meaning of co-emergence at the end of supreme joy and the beginning of separation from joy, while the glorious Naropa believes that the fourth co-emergence, which has been abandoned and exists in the first separation from joy, both agree that the three related to the conceptualization of joy must be completely abandoned, oneself
Chinese
琼波的尊者说：或者说完全舍弃了能取所取的一切，然而就表诠而言，也以远离四喜的最初，在无分别、无错乱的体性中表诠，那三个喜是完全舍弃的。如是说。第三是，从“最初”到“以……成就”。如是说。这也如果结合自生加持，以修持四喜或者四空的次第， （321）生圆次第，最初的征相，如云或烟雾一般，是指像被带有遮障的薄雾笼罩的月亮一样，或者了知诸法无常。之后，稍微成就的征相是，一切事物如幻化一般，虽然没有心的变现，却显现。在那之后，睡眠和醒来的状态无法分别，恒时像梦境一样，境与有境无有差别，以等持，白天变成幻身，晚上光明变成轮涅周遍的最后。成就殊胜的悉地，乐空体性无有分别的俱生大手印的证悟，由安住于有学和无学的瑜伽士成就。如果结合坛城轮，以勤奋于俱生瑜伽，最初的体验像云一样摇动而不稳固，俱生成就时，显现而无自性，如幻化一般。习惯后，等持和后得混合，睡眠和醒来的状态无法区分，恒时一切法 （322）都变成无自性，像梦境的显现一样。大手印的悉地的体性，乐空无有分别，那是依靠事业手印的瑜伽士成就的。如是说。其中，前者是自生父子的观点，后者是此时所诠释的真实意义。第三，坛城的事业次第有五：绘制坛城并装饰；在那之后，安置线；在那之上，首先进行近修和地基仪轨等；绘制内坛城；自身进入，带有舞蹈。第一是，从“导师”到“布施于东方”。如是说。因为作为导师，所以说了这个进行彩粉坛城的仪轨，即：四方形，五光芒，真实燃烧，无有不平等。
English
Kyungpo the venerable said: Or, completely abandoning all that can be grasped and what is grasped. However, in terms of representation, it is also represented in the nature of non-conceptualization and non-confusion at the beginning of the separation of the four joys, and those three joys are completely abandoned. Thus it is said. The third is, from "the beginning" to "achieved by...". Thus it is said. This also, if combined with self-arising blessings, by practicing the stages of the four joys or the four emptinesses, (321) The completion stage, the initial sign, like a cloud or mist, refers to being like a moon covered by a thin mist with obscurations, or knowing that all phenomena are impermanent. After that, the sign of slight accomplishment is that all things appear like illusions, even though there is no manifestation of mind. After that, the states of sleeping and waking cannot be distinguished, and constantly like a dream, the object and the subject are indistinguishable. With equanimity, the illusory body becomes the day and the clear light becomes the environment at the end. Achieving the supreme siddhi, the coemergent Mahamudra realization of inseparable bliss and emptiness, is achieved by the yogi who abides in learning and non-learning. If combined with the mandala wheel, by diligently practicing coemergent yoga, the initial experience is like a cloud, shaking and unstable. When coemergence is accomplished, it appears clear and without self-nature, like an illusion. With familiarity, equanimity and subsequent attainment are mixed, and the states of sleeping and waking cannot be distinguished. Constantly all dharmas (322) All become without self-nature, like the appearance of a dream. The nature of the Mahamudra siddhi, inseparable bliss and emptiness, is achieved by the yogi who relies on the action mudra. Thus it is said. Among them, the former is the view of the self-arising father and son, and the latter is the true meaning explained at this time. Third, the order of the mandala's activities is five: drawing the mandala and decorating it; after that, placing the lines; above that, first performing the approach and the ground ritual, etc.; drawing the inner mandala; entering oneself, with dance. The first is, from "the teacher" to "giving to the east". Thus it is said. Because he is the teacher, he spoke this ritual of making a colored powder mandala, namely: a square, five rays, truly blazing, without inequality.