Tibetan
ན་གཞན་ཏུ་བདེན་པར་མེད་དེ། སེམས་ཅན་གྱི་སྣང་བ་ལ་ཤར་བའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་ཆ་མཐའ་དག་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཀྱང་བདག་དང་གཙོ་བོ་སོགས་བྱེད་པ་པོར་འདོད་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འདུས་པའི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་པ་ཡོད་པ་ལྟ་བུར་རྒྱལ་བས་གསུངས་པ་ཡོད་ཀྱང་དགོངས་པའི་དབང་གིས་གསུངས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ཕུང་པོ་ཁམས་སོགས་བསྟན་པ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པའོ།།གཉིས་པ་ནི། བདག་དང་ནས། ཞེས་སུ་བསྟན། ཞེས་གསུངས་ཏེ། རང་སྡེ་གནས་མ་བུ་པ་སོགས་འགའ་ཞིག་མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་ཁུར་ཡོད་དོ།ཁུར་འཁུར་བ་པོ་ནི་གང་ཟག་གོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་ཁས་ལེན་པ་དེ་ནི་འཐད་པ་མིན་ཏོ།།བདག་དང་གང་ཟག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བཏགས་ཡོད་མིང་རྐྱང་ཙམ་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་བདེན་པའི་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར།གལ་ཏེ་ཡོད་ན་བདག་དེ་ཐར་པའི་ཕྱོགས་ན་ཡོད་ན་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་འབད་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའམ། འཁོར་བའི་ཕྱོགས་སུ་ཡོད་ན་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལས། གང་ཟག་བཏགས་པར་ཡོད་ཉིད་དུ། བརྗོད་བྱ་རྫས་སུ་མ་ཡིན་ནོ།།ཞེས་སོགས་པས་སོ།།གསུམ་པ་ནི། དེ་སོགས་ནས། ཀྱིས་གསུངས་བཞིན། ཅེས་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་དག་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་ཕྱི་དོན་བདེན་པར་འདོད་པ་དང་། མདོ་སྡེ་བས་ནི་ཕྱི་དོན་བདེན་པ་མིན་ཀྱང་རང་དུས་ཀྱི་སྣང་བ་སེམས་སྣང་དུ་བདེན་པར་འདོད་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པ།རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ལྟར་སེམས་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པས་སེམས་རང་རིག་རང་གསལ་བདེན་པར་འདོད་པ་དང་། དབུ་མ་པས་སེམས་ཀྱང་བདེན་མེད་དུ་འདོད་ལ། དབུ་མ་ཆེན་པོ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མེད་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་དེ་ཡང་མ་ཡིན་པར་མཐའ་བཞི་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཟུང་འཇུག་གི་ཡེ་ཤེས་སོ་སོར་རང་རིག་པ་ཙམ་ཞིག་ཡང་དག་པའི་དོན་ཏུ་འདོད་པ་སོགས་ཏེ། དོན་ཏུ་སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་སེམས་ལ་ (༡༣༩)སྣང་བའི་སྣང་ཆ་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ནི་མེད་དོ། དེའི་ཕྱིར་སྤང་བྱ་གཉིས་འཛིན་གྱི་དྲི་མ་སྤོང་བ་དང་གཉེན་པོ་གཉིས་མེད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་པའི་རིམ་པ་རྣམས་ཀྱང་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་བཞིན་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡན་བད
Chinese
因为，它并非以他者的形式真实存在。一切显现于有情众生面前的世俗现象，皆源于错误的习气。然而，为了驳斥将“我”和“主宰”等视为造作者的观点，胜者（佛陀）曾说，微尘聚合的蕴、界、处等外境，似乎是具有自性的存在。但应知，这只是随顺众生的意乐而说。《菩提心释》中说：“为遣除我执，故说蕴、界等。”这就是其含义。第二，如“我与”等所说。如是说，一些自宗的住自部、犊子部等，依据经部所说：“诸比丘，有负担。负担的承担者是补特伽罗（人）。”而承认不可言说的补特伽罗之我，这是不合理的。因为，我和补特伽罗等，只是由分别念假立的假有名称而已，并非以真实的实体存在，哪怕微尘许也不存在。如果存在，那么，如果我存在于解脱的一方，则一切有情将不需努力即可解脱；或者，如果我存在于轮回的一方，则有情将无法从轮回中解脱。如《经庄严论》中所示：“补特伽罗唯假有，所言非实体。”等等。第三，如“彼等”等所说。如是说，如前所说彼等，即：毗婆沙师认为外境是真实存在的；经部师则认为外境虽非真实存在，但自时的显现是心识的显现，是真实存在的；唯识宗认为，如梦境的显现一样，并非心外之物，因此心之自证自明是真实存在的；中观宗则认为心也非真实存在；而大中观派则认为，不仅仅是否定性的无遮，而是从四边戏论中解脱出来的双运智慧，各自的自证仅仅是正确的意义，等等。总之，一切显现之有寂，在心中 (139)仅仅是显现的现象，而并非以自己的体性成立。因此，断除所断二取之垢染，以及生起对治二取之证悟智慧的次第等，也应如往昔智者们所说的那样去理解。以上
English
Because it does not truly exist as something other. All the conventional appearances that arise in the perception of sentient beings arise from the imprints of delusion. However, in order to refute the view that "self" and "lord" etc. are agents, the Victorious One (Buddha) said that aggregates, elements, and sense bases etc. composed of subtle particles, external objects, seem to exist with their own characteristics. But it should be understood that this was said according to his intention. As it is said in the Commentary on the Bodhicitta, "In order to reverse the clinging to self, aggregates, elements, etc. are taught." That is the meaning. Secondly, as stated in "self and". As it is said, some of the self-schools, such as the Sthavira and Vātsīputrīya, rely on the sutras that say, "Monks, there is a burden. The bearer of the burden is the person," and assert an inexpressible self of the person, which is not reasonable. Because, self and person etc. are merely imputed names fabricated by conceptual thought, and there is not even a particle of true substance. If it exists, then if that self exists on the side of liberation, then all sentient beings will be liberated without effort; or, if it exists on the side of samsara, then there will be the fault that sentient beings will not be liberated from samsara. As shown in the Ornament of the Sutras, "The person exists only as an imputation, what is said is not a substance." etc. Thirdly, as stated in "those etc. as taught by". As it is said, those mentioned above, namely: the Vaibhāṣikas believe that external objects are truly existent; the Sautrāntikas believe that although external objects are not truly existent, the appearances of their own time are appearances of mind and are truly existent; the Cittamatrins believe that, like the appearances of dreams, they are not other than mind, therefore the self-awareness and self-illumination of mind are truly existent; the Madhyamikas believe that mind is also not truly existent; and the Great Madhyamikas believe that not only is it a negation of mere negation, but the non-dual wisdom of union that is liberated from the four extremes, the self-awareness of each is the only correct meaning, etc. In short, all appearances of existence and non-existence are in the mind (139) merely appearances of phenomena, and are not established by their own nature. Therefore, the order of abandoning the stains of the two graspings to be abandoned, and generating the wisdom of realizing the antidote of non-duality, should also be understood as taught by the wise men of the past. That's all.