Tibetan
་དྲི་མ་མ་དག་པ་འཆིང་བ་ཀུན་ལྡན་སེམས་ཅན་གྱི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དུམ་བུ་དང་པོ་འདིས་འཁོར་བའི་རྒྱུ་རྐྱེན་དངོས་སུ་བསྟན་ཀྱང་འཁོར་འདས་ཀུན་གྱི་རྒྱུད་དུ་གྲགས་པ་དེ་ཉིད་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས། རྒྱུད་ནི་རྒྱུན་ཆགས་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཁོར་བ་རྒྱུད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་གནས་སྐབས་ནི། དྲི་མ་ནས། རྒྱལ་བས་གསུངས། ཞེས་འབྱུང་སྟེ། ཐེག་པ་སྤྱི་སྐད་ལ་གྲགས་པའི་ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱ་སྙོམས་འཇུག་གི་སྒྲིབ་པ་གསུམ་དང་། སྡགས་སུ་བཤད་པའི་འཕོ་བའི་བག་ཆགས་རྣམས་ཀྱིས་གཤེགས་སྙིང་ལ་བསྒྲིབས་ཀྱང་། དྲི་མ་དེ་ཉིད་གནས་ཚུལ་ལ་མ་ཞུགས་པ་སེམས་དང་འབྲལ་རུང་གི་གློ་བུར་བར་ཤེས་ནས་སྦྱོང་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་བསྐྱེད་རྫོགས་དང་བཅས་པས་སྦྱོང་བའི་གནས་སྐབས་ཚོགས་ལམ་ནས་ས་བཅུ་རྒྱུན་མཐའི་བར་དུ་གནས་པ་ལ་ལམ་བ་ཞེས་བྱ་བར་རྒྱལ་བ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་ལམ་ཐབས་རྒྱུད་གཙོ་བོར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གི་གནས་སྐབས་ནི། དྲི་མེད་ནས། སངས་རྒྱས་ཉིད། ཅེས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་དྲི་མ་མེད་པ་དེ་ཉིད་སྒྲིབ་གསུམ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མཐའ་དག་རྣམ་པར་དག་སྟེ་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཏུ་གྱུར་པ་ན་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྒྲིབ་པ་གསུམ་པོ་མ་ལུས་པར་སངས་ཤིང་རྣམ་སྨིན་རྒྱས་པས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་ན་འགྲོ་བ་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཀྱཻ་རྡོ་རྗེ་ལས། སེམས་ (༢༩)ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས། །དེ་ཉིད་བསལ་ན་སངས་རྒྱས་སོ། །ཞེས་དང་། མདོ་ལས་ཀྱང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོས་འགྲོ་ཀུན་ཡོངས་ལ་ཁྱབ། ཅེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་འབྲས་བུའི་རྒྱུད་གཙོ་བོར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་གཞུང་གོང་འོག་འདི་དག་ཏུ་སྤྱིར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་འཕྲོས་དོན་གལ་པོ་ཆེ་ཅུང་ཟད་བཤད་ན། དེའང་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞིའམ་རྩ་བར་གྱུར་པ་ནི་གདོད་མའི་མི་ཤིགས་བའི་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་སྟེ། ཐོག་མའི་མཐའ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་གདོད་མ་དང་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་མི་ཤིགས་པ་དང་སྣང་བ་དུ་མ་ཁྱབ་པར་གདལ་བའི་དོན་གྱིས་ན་ཐིག་ལེ་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཁྱབ་པ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ལྟར་མི་ཤིགས་པའི་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོའི་སྒྲས་བསྟན་ཅིང་།
Chinese
不净垢染束缚一切有情之状态是也。如是第一段虽直接显示了轮回之因缘，然彼被称为轮涅一切之“续”者，乃是所说之主要内容。如《金刚顶经》云：“续即常有之意，轮回即认为续。”如是说。第二，二具之状态者，从“垢染，胜者说”中出现。即于大乘共同语中所称之烦恼、所知、入定之三障，及经部所说之迁转习气等虽遮蔽了如来藏，然知彼垢染未入于实相，是与心可分离之客尘，以生起次第和圆满次第等清净之方便而清净之状态，从资粮道至十地尽头之间安住者，被称为道，胜者金刚持如是说。此乃主要显示道方便续。第三，极清净之状态者，从“无垢，佛陀自”中说。即法界自性本无垢染，彼三障客尘之垢染全部清净，成为二净具足之时，即称为正等觉佛陀，因三障全部清净且异熟增长故。是故，一切有情皆称为具垢染之佛陀，如《黑汝嘎续》云：“有情皆是佛，然为客尘所染，除彼即是佛。”又如经部亦云：“如来藏周遍一切众生。”等等所说之故。此乃主要显示果续。现在略说于此等上下文中通常应知之重要剩余意义。即轮涅一切之基础或根本乃是原始之无坏大明点，以最初无边之义故为原始，以不可分之义故为无坏，以周遍广大显现诸多之义故为明点，以无不遍及一切法之义故为大，如是即以无坏大明点之词所显示。
English
The state of sentient beings who are bound by impure defilements. Thus, although the first section directly shows the causes and conditions of samsara, that which is known as the "continuum" of all samsara and nirvana is the main subject matter. As the Vajrasekhara Sutra says, "Continuum means continuous; samsara is considered a continuum." As it is said. The second, the state of being endowed with two, appears from "Defilement, the Victorious Ones said." That is, the three obscurations of afflictions, knowledge, and absorption, which are known in the common language of the Mahayana, and the habits of transference spoken of in the Sutras, although they obscure the Sugata-garbha, it is known that the defilements themselves have not entered into the true nature, and are adventitious, separable from the mind, and the state of purification by means of the methods of purification, including the generation and completion stages, is called the path, which abides from the accumulation path to the end of the tenth ground, as said by the Victorious One Vajradhara. This mainly shows the path and means continuum. The third, the state of being extremely pure, is spoken of from "Immaculate, the Buddha himself." That is, the Dharmadhatu, whose nature is without defilement, when all the adventitious defilements of the three obscurations are completely purified and become endowed with two purities, is called the perfectly complete Buddha, because the three obscurations are completely purified and the maturation has increased. Therefore, all sentient beings are called Buddhas with defilements, as the Hevajra Tantra says: "Sentient beings are all Buddhas, but they are obscured by adventitious defilements; removing them is Buddhahood." And as the Sutras also say, "The Tathagatagarbha pervades all beings." And so on. This mainly shows the fruit continuum. Now, I will briefly explain some important remaining meanings that should generally be known in these upper and lower texts. That is, the basis or root of all samsara and nirvana is the primordial, indestructible great bindu, which is primordial because of the meaning of beginningless, indestructible because of the meaning of indivisibility, bindu because of the meaning of spreading widely to pervade many appearances, and great because of the meaning of not pervading all dharmas. Thus, it is shown by the term indestructible great bindu.
Tibetan
གཞུང་འདིར། རྒྱུ་ནི་སེམས་ཉིད་སོགས་ཀྱིས་འཆད་པ་ལྟར། སེམས་ཅན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ། །ཐོག་མ་དང་མཐའ་མེད་ཅིང་། རྟག་ཆད་དང་མཐའ་དབུས་སོགས་ཀྱི་རྒྱར་མ་ཆད་ལ། སྤང་གཉེན་དང་ངེས་བཟུང་གི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ། མཚན་མ་དང་རྣམ་པར་རྟོགས་པས་མ་བསླད་པའི་གཤིས་བབས་མ་བཅོས་པ་འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་བ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ། །བདེ་བ་ཆེན་པོ། ནཱ་ད། མཁའ་ཁྱབ་ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ། ཐ་མལ་ཤེས་པ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩ་དང་རླུང་། གཞོམ་མེད་ཀྱི་ཧཾ་དང་ཐིག་ལེ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ། ཤེས་རབ་ཕར་ཕྱིན་སོགས་རྣམ་གྲངས་མཐའ་ཡས་པ་གསུངས་སོ། །འདི་ཉིད་ལས་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་སྟེ། རྩ་བའི་མི་ཤིགས་པ་ཆེན་པོ་དེ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་སམ་འབྱུང་བས་དབང་བྱས་པར་གནས་པ་ལས། རང་དང་འདྲེས་པ་ལྟ་བུའི་རླུང་གིས་ཡིད་གཡོས་པའི་འགྱུ་བ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པའི་སྣང་བ་དམར་ཆས་དབང་བྱས་པ་ལས་འཁོར་འདས་ཀྱི་སྣང་བ་ཤར་བ་ལ་གཞན་དུ་རྟོག་ཅིང་། དཀར་ཆས་དབང་བྱས་པ་ལས་བདག་ཏུ་རྟོག་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ཉིད་རང་གིས་རང་མ་རིག །ཅེས་སོགས་ཀྱི་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དཀར་དམར་རླུང་གི་གཡོ་བས་གཉིས་ཆོས་སུ་གྱེས་པས་གཟུང་འཛིན་ནམ་སྣང་སེམས་སམ་བདག་གཞན་ནམ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་སོགས་སུ་རྟོགས་པ་སྟེ། །དོན་ལ་གཟུང་བ་དང་སྣང་བ་དང་གཞན་དང་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཞན་རྟོགས་འཇུག་པ་ཐམས་ (༣༠)ཅད་སེམས་དེའི་རང་འོད་དམ་སྣང་ཆ་ཡིན་ལ། འཛིན་པ་དང་སེམས་དང་བདག་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་བདག་རྟོག་འཇུག་པ་དེ་ནི་སེམས་དེའི་ངོ་བོའམ་སྟོང་ཆ་ཡིན་པས་སེམས་ཀྱི་གཤིས་སྐྱེ་མེད་དང་གདངས་འགགས་མེད་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །དེའང་གནས་ཚུལ་ལ་མར་མེ་དང་མར་མེའི་འོད་བཞིན་ཏུ་སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་དངོས་པོའི་གཤིས་ལུགས་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་སྣང་བ་སེམས་སུ་བཞེད་པ་མདོ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པའི་ཡང་སྙིང་ཡིན་གྱི། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཉིད་རང་གི་སྣང་ཆ་ལ་གཞན་རྟོག་ཞུགས་ནས་ཤེས་བརྗོད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བཞག་པ་ཡིན་ཏེ། གཞི་ལ་རྩ་བ་དཀར་དམར་གྱི་དབང་གིས་བདག་གཞན་དུ་རྟོགས་པས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་རླུང་དང་བཅས་པ་ལས་གསུམ་འགྲོས་སམ། དམར་ཆ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཕྱེ་བས་བཞི་འགྲོས་སུ་
Chinese
在此论中，如以心性等所说，从有情乃至佛陀之间，无有差别的心的体性，无始无终，不断常、无边中等之量，不堕于舍取和决定之方，未被相和分别所染的本性，不作、无为且任运成就的此性即是。对此，名称有大手印、大乐、那达、遍空虚空金刚、庸常之识、智慧之脉和气、不坏之ཧཾ་（藏文，梵文天城体：हं，梵文罗马拟音：haṃ，汉语字面意思：హం字）和明点、如来藏、般若波罗蜜多等无边名称。从此性中，显现轮涅一切法，根本的不坏大者，亦由有情之界或由生处所控制而住，由似与自相混的风所摇动之意之动摇，不识自面目，由俱生无明之显现，由红色分所控制而生起轮涅之显现，而于他处作想，由白色分所控制而生起我执，如是彼自不识自等之说。因此，由白红风之动摇而分为二法，故而生起能取所取或显现心识或自他或境与有境等之想。实则于所取与显现与他与境等上安立他想的一切，皆是彼心之自光或显现分，于能取与心与我与有境上安立我执，则是彼心之体性或空分，故而于心之体性无生和明分无灭上作分别也。彼亦如灯与灯光般，显现心识无别，于事物之本性上成立，故而许显现为心识，乃一切经续之意之精要，而非唯识宗所安立之宗义。因此，心性于自之显现分上生起他想，而安立为识说所摄之基道果一切法，于基位，由根本白红之力的作用而执着为自他，故而由能取所取二者与风而有三步，或由红色分中分出智慧而有四步。
English
In this treatise, as explained by mind-essence and others, the nature of mind, which is undifferentiated between sentient beings and Buddhas, is without beginning or end, is not cut off by the measure of permanence and annihilation, or by the middle and edges, does not fall into the side of abandonment and adoption or certainty, and is the unspoiled nature, unconditioned and spontaneously accomplished, that is it. It has countless names, such as Mahamudra, Great Bliss, Nada, All-pervading Space Vajra, Ordinary Awareness, the root and wind of wisdom, the indestructible haṃ (藏文，梵文天城体：हं，梵文罗马拟音：haṃ，汉语字面意思：హం字) and bindu, Tathagatagarbha, Prajnaparamita, and so on. From this very nature, all phenomena of samsara and nirvana appear. The great indestructible essence also abides under the control of the realm or origin of sentient beings. When the movement of the mind, stirred by the wind that seems to mingle with itself, does not recognize its own face, the appearance of coemergent ignorance, controlled by the red aspect, causes the appearance of samsara and nirvana to arise, and one imagines it to be something else. When controlled by the white aspect, the thought of self arises. Thus, it is said that it does not recognize itself. Therefore, when the movement of the white and red winds separates into two dharmas, one perceives it as grasper and grasped, or appearance and mind, or self and other, or object and subject, and so on. In reality, all the other-thoughts imposed on the grasped, the appearance, the other, and the object are the self-light or appearance-aspect of that mind. The self-grasping imposed on the grasper, the mind, the self, and the subject is the essence or emptiness-aspect of that mind. Therefore, one distinguishes between the unborn nature of mind and the unceasing clarity. This is established in the nature of things as the inseparability of appearance and mind, like a lamp and its light. Therefore, the acceptance of appearance as mind is the essence of the intention of all sutras and tantras, and not a philosophical tenet fabricated by those who speak of mere consciousness. Therefore, when mind-essence itself gives rise to other-thoughts in its own appearance-aspect, all the phenomena of the ground, path, and fruition, which are encompassed by knowledge and expression, are established. On the ground, due to the power of the fundamental white and red, one grasps at self and other, so from the two, grasper and grasped, and the wind, there are three progressions. Or, by separating wisdom from the red aspect, there are four progressions.