Tibetan
ག་ཟིལ་གནོན་ལས། ཕྱི་ནང་འདུ་འཕྲོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྩལ། །ཅིར་སྣང་མ་ཡིན་ཅིར་ཡང་སྣང་བའི་ཕྱིར། །ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བ་བྱ་བྲལ་ཆོས། །འཁོར་འདས་ཐེག་པ་ཀུན་ལ་དབང་ བསྒྱུར་བས། །བྱར་མེད་གཅིག་གིས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན། །མཐའ་རུ་འགྱུར་བའི་ཡུལ་གཞན་ལོགས་ན་མེད། །བྱར་མེད་གཅིག་གི་ཀློང་ལས་གར་མ་གཡོས། །བྱ་བྲལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ངང་ཉིད་ལས། །འཁོར་བ་ཀུན་བཟང་མྱ་ངན་འདས་པ་བཟང་། །ཀུན་བཟང་ཀློང་ན་འཁོར་འདས་ཡེ་ནས་མེད། །སྣང་བ་ཀུན་བཟང་སྟོང་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་། །ཀུན་བཟང་ཀློང་ན་སྣང་སྟོང་ཡེ་ནས་མེད། །སྐྱེ་ཤི་ཀུན་བཟང་བདེ་སྡུག་ཀུན་ཏུ་བཟང་། །ཀུན་བཟང་ཀློང་ན་སྐྱེ་ཤི་བདེ་སྡུག་མེད། །བདག་གཞན་ཀུན་བཟང་རྟག་ཆད་ཀུན་ཏུ་བཟང་། །ཀུན་བཟང་ཀློང་ན་བདག་གཞན་རྟག་ཆད་མེད། །མེད་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པས་འཁྲུལ་པར་བཏགས། །ཐམས་ཅད་ཀུན་བཟང་ལྷུན་གྲུབ་གཅིག་ཤར་བས། །མཐའ་རྣམས་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་མནན། །མཐའ་རྣམས་མ་ལུས་དབྱིངས་སུ་གཅིག་པས་ན། །གཅིག་པུ་འགྲན་ཟླ་བྲལ་བ་ཆེ་བའི་མཆོག །ཆེ་བའི་ཆེན་པོ་ཀུན་བཟང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུར་ཐམས་ཅད་ཟིལ་མནན་ནས། །འཁོར་འདས་ཀུན་ལ་དབང་བསྒྱུར་གར་མ་གཡོས། །ཐམས་ཅད་ཀུན་བཟང་མི་བཟང་སྣང་ཡང་བཟང་། །བཟང་ངན་མེད་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོར་གཅིག །ཅེས་སོ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཀློང་ནི་རིག་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སྟོང་གསལ་ཀ་དག་གི་ངང་སྟེ། འདི་ན་སྐྱེ་ཤི་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་པར་སྣང་དུས་ཉིད་ནས་འཆར་ཚུལ་ལས། སྐྱེ་ཤི་བདེ་སྡུག་ཏུ་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་དེ། རིག་པ་གཅིག་གི་ངང་དང་རོལ་པ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར། རིག་པ་སྐྱེ་ཤི་བདེ་སྡུག་མེད་པས་ཅི་ལྟར་སྣང་ཡང་ངོ་བོ་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་བྱ་བྲལ་ཀ་ནས་དག་པའི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བར་སྣང་དུས་ཉིད་ནས་མ་གྲུབ་པར་འཁོར་བ་སྤང་དུ་མེད། མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་སྣང་དུས་ཉིད་ནས་མ་གྲུབ་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྒྲུབ་ཏུ་མེད་གཤིས་ནམ་མཁའ་ལྟར་བྱ་རྩོལ་མེད་པས་ཆོས་ཟད་དུ་བློ་ཟད་ཕྱམ་གདལ་ནས་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་གནས་པ་ཐམས་ཅད་གནད་དེ་ཡིན་ནོ། །རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་ལས་མེད་པས་དགེ་སྡིག་གི་མཐའ་ལས་འདས་སོ། །ལས་ཡོད་ན་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མཚུངས་པ་ལ། །ལས་སོ་ཞེས་ནི་རྣམ་པར་བཏགས། །ཅི་སྟེ་ལས་ཀྱིས་དབང་བསྒྱུར་ན། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་དུ་སྣང་བ
Chinese
《降伏光芒》中说：内外汇聚菩提心的力量，无论显现什么，都显现一切，不可思议稀有的是无为法，驾驭轮回涅槃一切乘，无为一法降伏一切，没有变成边际的其他地方，未曾从无为一法的虚空中移动，从无为普贤王如来的自性中，轮回是普贤，涅槃是善，普贤的虚空中本来没有轮回涅槃，显现是普贤，空性是普贤，普贤的虚空中本来没有显现空性，生是普贤，死是普贤，乐是普贤，苦是普贤，普贤的虚空中没有生死苦乐，自他是普贤，常断是普贤，普贤的虚空中没有自他常断，执着于无为有，被称为错觉，一切普贤，任运成就一显现，所有边际全部降伏，所有边际全部融入法界，唯一无与伦比的是伟大的殊胜，伟大中的伟大是普贤法界，如国王般降伏一切，驾驭轮回涅槃一切，未曾移动，一切普贤，非善亦善，显现也是善，无善无恶，唯一普贤。如是说。普贤王如来的虚空是觉性自生智慧空明本来清净的自性，此处生死苦乐等显现之时，从显现的方式上来说，成为生死苦乐的微尘也没有，因为是觉性一的自性和游舞，觉性没有生死苦乐，无论如何显现，本体也不是那样成立，是法性无为本来清净的显现。因此，轮回在显现之时就没有成立，所以轮回没有可断的。涅槃在显现之时就没有成立，所以涅槃没有可证的，如同虚空般没有造作，法尽时心也尽，坦然舒展，什么也不做而安住，一切的要点就是那个。觉性的本体没有业，所以超越了善恶的边际。如果有业，就会变成没有自生智慧的过失。如《普作续》中说： 无论什么差别都相同，业啊只是分别安立，如果被业所驾驭，就不会有自生智慧。如是说。显现为痛苦
English
In the Gazil Non, it says: The power of Bodhicitta, converging inside and out, whatever appears, appears as everything. The wondrous and amazing is the unconditioned Dharma, which governs all vehicles of Samsara and Nirvana. The one without action subdues all. There is no other place that becomes an edge. It has never moved from the expanse of the one without action. From the very nature of the unconditioned Samantabhadra, Samsara is Samantabhadra, Nirvana is good. In the expanse of Samantabhadra, there is no Samsara or Nirvana from the beginning. Appearance is Samantabhadra, emptiness is all good. In the expanse of Samantabhadra, there is no appearance or emptiness from the beginning. Birth and death are Samantabhadra, happiness and suffering are all good. In the expanse of Samantabhadra, there is no birth, death, happiness, or suffering. Self and other are Samantabhadra, permanence and annihilation are all good. In the expanse of Samantabhadra, there is no self, other, permanence, or annihilation. Holding onto non-existence as existence is called delusion. All Samantabhadra, spontaneously accomplished, one appearing, all edges are completely subdued. All edges are completely unified in the sphere, the only one, unparalleled, is the supreme of greatness. The great among the great is the Dharmadhatu of Samantabhadra. Like a king, subduing all, governing all of Samsara and Nirvana, never moving. All Samantabhadra, neither good nor bad, appearance is also good. Without good or bad, one is all good. So it is said. The expanse of Samantabhadra is the nature of rigpa, the self-arisen wisdom, empty-clear, primordially pure. Here, when birth, death, happiness, suffering, and so on appear, from the way they appear, there is not even a particle of birth, death, happiness, or suffering, because it is the nature and play of one rigpa. Since rigpa has no birth, death, happiness, or suffering, no matter how it appears, its essence is not established as such, it is the appearance of Dharma-nature, unconditioned, pure from the beginning. Therefore, Samsara is not established at the time of appearance, so there is no Samsara to abandon. Nirvana is not established at the time of appearance, so there is no Nirvana to attain. Like the sky, without effort, when Dharma is exhausted, the mind is also exhausted, spread out, and abiding without doing anything, all the key points are that. The essence of rigpa has no karma, so it transcends the edges of good and evil. If there is karma, it becomes a fault of not having self-arisen wisdom. As it says in the Kunjed Gyalpo Tantra: Whatever differences are the same, karma is just a separate establishment. If one is governed by karma, there will be no self-arisen wisdom. So it is said. Appearing as suffering.
Tibetan
ས་ཤེས་སོ་ཞེ་ན་སྣང་བ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རོལ་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་འཆར་ཚུལ་ལས། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྲིན་གྱིས་འདུར་སྣང་ཡང་ནམ་མཁའི་རོལ་པའམ་རྩལ་ལས་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ལ་མེད་པ་བཞིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཀུན་ཏུ་ཆུབ་པས་རྣམ་པར་རོལ། །དེ་ལས་སྐྱོབ་པ་མེད་བཞིན་དུ། །ནམ་མཁའི་མཐའ་ལྟར་མཉམ་པར་གནས། །ཞེས་སོ། །ད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ལ་བཟླ་བ་ནི། དང་པོ་བསམ་འདས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ལ་བཟླ་བ་ནི། ལ་བཟླའི་རང་ བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི། །ལྷུན་གྲུབ་ཕྱོགས་མེད་ཕྱི་ནང་མེད་པ་ལ། །ཆོས་ཀུན་རང་སྣང་གྲུབ་བསལ་འགྲོ་འོང་མེད། །སྟེང་འོག་ཕྱོགས་མེད་གདལ་བ་ཆེན་པོའི་ཀློང་། །ཅིར་ཡང་མ་ངེས་གར་ཡང་རྒྱ་མ་ཆད། །འདི་ཞེས་མི་མཚོན་བསམ་འདས་བརྗོད་དུ་མེད། །རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་གྲུབ་བསལ་འཕོ་འགྱུར་མེད་ཅིང་ཕྱི་ནང་སྟེང་འོག་མེད་པས་ཅི་སྣང་ཅི་ཤར་ཡང་ངོ་བོ་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་ཏེ། སྐུ་གསུམ་ཐུག་འཕྲད་ལས། ཐམས་ཅད་འདུས་པ་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །འདུ་འབྲལ་མེད་པས་གཉིས་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། །བདག་གཞན་མེད་པས་མཉམ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཀུན་ལ་སྙོམས་མཛད་ཐུགས་རྗེ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །འགྲོ་དོན་མཐར་ཕྱིན་འཕྲིན་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས། །འཕོ་འགྱུར་མེད་པས་སྐྱེ་མེད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མཐོ་དམན་ཅི་ཤར་ཡང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་སྟེང་འོག་ཡེ་ནས་མེད། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་ཕྱི་ནང་ཅི་ཤར་ཡང་། །བྱ་བྲལ་ཀློང་ན་ཕྱི་ནང་ཡེ་ནས་མེད། །ཕྱི་ནང་མེད་པས་ཆོས་ཉིད་ཟང་ཐལ་ཀློང་། །དབྱེར་མེད་ངང་ལ་ཅི་སྤྱོད་ཐུག་འཕྲད་ཡིན། །ཅེས་པ་དང་། ཀུན་གསལ་ལས། མ་འགགས་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན། །བལྟས་ཤིང་བཙལ་བས་མཐོང་རྙེད་བྲལ། །ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀ་ཕྱི་ཉིད་ནའང་། །ཟབ་མོ་ཆ་ཤས་རྟོག་ཡུལ་མེད། །ཅེས་སོ། །ལྷུན་གྲུབ་དོན་གྱི་སྙིང་པོར་ལ་བཟླ་བ་ནི། ཆོས་རྣམས་ངོ་བོ་ཀ་ནས་དག་པ་དང་། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །ཡོད་མེད་ རྟག་ཆད་མུ་མཐའི་མཐའ་ལས་གྲོལ། །གཉིས་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རིག་པར་འདུས་ལ་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི། ངོ་བོ་སྟོང་པས་རྟག་པའི་ཕྱོགས་ལས་འདས། རང་བཞིན་གསལ་བས་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་འདས་ཏེ། ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་མཐའ་བཞིའི་ཡུལ་ལས་འདས་པར་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཐོག་མའི་ཀ་དག་གྲུབ་བ
Chinese
如果说了解了地，那么显现是菩提心的游舞，从无生的显现方式中产生，并非存在于自生智慧中。如同云彩的聚集显现，是天空的游舞或力量，并非存在于天空的本体中一样。正如那其中所说： “众生的痛苦是菩提心， 因完全证悟而尽情游舞， 如同无从救护一般， 如天空的边际般平等安住。” 现在将一切法回向于任运自成。首先，将不可思议、不可言说的任运自成回向： 回向的自性是任运自成， 任运自成无有方所内外， 一切法自显，无有成毁来去， 无有上下方所，广大之虚空， 无有任何确定，任何束缚， 不可指称“此”，不可思议言说。 觉性菩提心无有成毁迁变，无有内外上下，因此无论显现什么，出现什么，其本体都是超越思议言说的法界。从三身相遇中说：一切汇聚之根本是菩提心，无有聚集分离，故为无二菩提心，无有自他，故为平等法界，平等对待一切，是慈悲菩提心，究竟利他，是事业菩提心，无有迁变，故为无生法界。无论从法界显现出高低，菩提心都本无上下。无论从法界显现出内外，在无为的虚空中都本无内外。无有内外，故法性通彻虚空。在无别的状态中，无论如何行持都是相遇。如是说。全明中说： “无有阻碍，无自性的意义， 观看寻找也无法见到获得， 内外二者，即使在外， 深奥部分，非分别念之境。” 将任运自成的意义精要回向： 诸法本体本初清净， 自性之中任运自成故， 解脱有无常断边际之边， 无二菩提心之自性。 一切法汇集于觉性，而觉性菩提心：本体空性，故超越常边。自性光明，故超越断边。因此，本来任运自成，超越有无、是否四边的境界，即是最初的本来清净。
English
If it is said that the ground is understood, then the appearances are the play of Bodhicitta, arising from the manner of unborn manifestation, and are not present in self-arisen wisdom. Just as the gathering of clouds is the play or power of the sky, but is not present in the essence of the sky. As it says in that very text: "The suffering of beings is Bodhicitta, By fully realizing, it plays in various ways, Just as there is no protection from it, It abides equally like the edge of the sky." Now, to dedicate all dharmas to spontaneous perfection. First, to dedicate the inconceivable and inexpressible spontaneous perfection: The nature of dedication is spontaneously perfect, Spontaneous perfection is without direction, inside or outside, All dharmas are self-appearing, without creation or destruction, coming or going, Without up or down, direction, the expanse of great vastness, Without any certainty, any limitation, It cannot be pointed to as "this," it is inconceivable and inexpressible. Rigpa, Bodhicitta, has no creation or destruction, no change, and no inside, outside, up, or down. Therefore, whatever appears or arises, its essence is the realm beyond thought and expression. From the meeting of the three kayas, it says: The root of all gatherings is Bodhicitta, without gathering or separation, hence non-dual Bodhicitta, without self or other, hence the equality of Dharmadhatu, equally treating all, is compassionate Bodhicitta, ultimately benefiting others, is the activity of Bodhicitta, without change, hence the unborn Dharmadhatu. Whatever high or low arises from the Dharmadhatu, Bodhicitta has no up or down from the beginning. Whatever inside or outside arises from the Dharmadhatu, in the unconditioned space, there is no inside or outside from the beginning. Without inside or outside, the nature of reality is transparent space. In the state of non-duality, whatever is practiced is a meeting. As it is said. In Kunsel, it says: "The meaning of unceasing, without self-nature, Looking and searching, it is free from seeing and finding, Both inside and outside, even on the outside, The profound parts are not the object of thought." To dedicate the essence of the meaning of spontaneous perfection: Since the essence of all dharmas is pure from the beginning, And spontaneously perfect in its very nature, It is liberated from the extremes of existence and non-existence, permanence and annihilation, The nature of non-dual Bodhicitta. All dharmas are gathered into rigpa, and rigpa, Bodhicitta: its essence is emptiness, therefore it transcends the side of permanence. Its nature is clarity, therefore it transcends the extreme of annihilation. Therefore, it is spontaneously perfect from the beginning, transcending the realm of the four extremes of existence, non-existence, being, and non-being, which is the original purity.