Tibetan
ཤད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདིར་ཁྱད་པར་གསལ་བར་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པ། སྤྱིར་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་བཤད་པ་ན། རིག་པ་གཅིག་གི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པར་ཆོས་མཐུན་པ་དང་། རིག་པའི་རོལ་པ་དང་རྩལ་དང་རྒྱན་དུ་རང་སྣང་བ་ལ་དགོངས་ནས་སེམས་སུ་བཏགས་ཏེ། ཉི་མའི་འོད་ཟེར་ལ་ཉི་མར་བཏགས་ནས་དེང་རྩེའི་ཉི་མ་ལ་སྡོད་ཅེས་པ་ལྟ་བུའོ། །དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ལ་གཉིས་ལས། རིག་པ་ནི་སེམས་ལ་ཁ་དོག་དང་ཕྱོགས་ཆ་སྣང་བར་ཐལ་ཏེ་སྣང་བ་ལ་ཁ་དོག་དང་ཕྱོགས་ཆ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཕྱིར་ཐལ། སྣང་བ་ནང་དུ་ཐལ་བས་ཕན་ཚུན་འཆོལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། རང་ཤི་དུས་སྣོད་བཅུད་དུས་གཅིག་འཆི་བར་ཐལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་རིགས་པས་གནོད་དོ། །ལུང་གིས་ཀྱང་གནོད་དེ། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཐུགས་ཀྱི་མེ་ལོང་ལས། སྣང་བ་སེམས་སུ་འདོད་པ་ང་ལས་གོལ་བ་ཡིན། །ཅེས་དང་། རིག་པ་རང་ཤར་ལས། ཅི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་སེམས་སུ་འདོད། །ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས་སྣ་ཚོགས་སེམས། །སངས་རྒྱས་འབྲས་བུ་འབྱུང་འགྱུར་རམ། ། སེམས་ཅན་སངས་མི་རྒྱ་བར་རིགས། །དཔེར་ན་སོལ་བ་ནག་པོ་ལ། །བྱི་དོར་བྱས་ཀྱང་དཀར་པོ་མེད། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ཅན་འཁྲུལ་པ་ལ། །སྒོམ་སྒྲུབ་བྱས་ཀྱང་སངས་མི་རྒྱ། །ཞེས་པ་དང་། ངེས་དོན་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས། ངེས་དོན་མ་མཐོང་གླེན་པ་རྣམས། །སྣང་བ་རང་གི་སེམས་ཡིན་ཟེར། །ར་གན་གསེར་དུ་བྱེད་པ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་དེང་སང་རྫོགས་ཆེན་ཤེས་པར་རློམ་པ་དང་ཐུན་མོང་པའི་ཐེག་པ་ཁ་ཅིག་སྣང་བ་རང་གི་སེམས་སུ་འདོད་པ་ཕྱོགས་མ་ཕྱེད་པ་ནོར་བ་རྔམས་པོ་ཆེར་སྨྲ་བས་ཏེ། སེམས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་མི་གཅིག་སྟེ། སེམས་ནི་ཁམས་གསུམ་པའི་གློ་བུར་བའི་དྲི་མ་ཚོགས་བརྒྱད་སེམས་བྱུང་དང་བཅས་པའོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་རིག་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་མེད་པ་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། །འདིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྩལ་ལ་མ་རོལ་པར་སྣང་སྲིད་ཤར་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་འབྲས་མིང་རྒྱུ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས། འཁོར་འདས་སུ་སྣང་བ་དེ་རིག་པའི་རྩལ་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། རིག་པ་ཉིད་འཁོར་འདས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་ལ་འཆར་གཞི་མ་འགགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡུལ་སྣང་མེད་པ་གསལ་སྣང་སེམས་དང་སེམས་ལས་གཞན་དུའང་མ་གྲུབ་པ་སྟོང་གསལ་གཞི་མེད་ཡེ་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ། གྲོལ་དུས་རྩལ་དང་རོལ་པ་གཞི་མེད་ཡིན་པས་རྨི་ལམ་སད་པ་ལྟར་རང་ དག་ནས། རང་རིག་ཆོས་སྐུ་འགྱུར་མེ
Chinese
如果问：不是遮破吗？ 答：这里清楚地分开来显示。一般来说，将显现、有、轮回、涅槃说为菩提心时，是不动摇于一个觉性之状态，而与法相符顺；并考量到觉性的游舞、能力和庄严是自显现，而安立为心，犹如将太阳的光芒安立为太阳，并说“住在今日之顶”一样。 对于真实存在的损害，有二者：觉性成为心，会过分地认为有颜色和方位，因为显现具有颜色和方位；并且心会向外散逸，显现会向内收缩，从而导致彼此混淆；以及自身死亡时，器情世间同时死亡等等，这些都属于以非常过分的理证来损害。 经文也同样会损害，如《普贤王如来心镜》中说：“认为显现是心，是背离我的。”以及《觉性自显》中说：“为何将万象执着为心？一切由生起而有万象心，难道佛果也会生起变化吗？众生不可能成佛。譬如黑炭，即使擦拭也不会变白。因此，对迷惑的众生，即使修行也不会成佛。”以及《真实义总集续》中说：“未见真实义的愚笨者，说显现是自己的心，如同将铜变成金子。” 如今，有些自认为了解大圆满的人，以及一些共同乘的修行者，不加区分地认为显现是自己的心，这是在宣说极大的错误。心和菩提心并非相同，心是三界中突发的垢染，包括八识聚和心所。菩提心是觉性自生的智慧，无有实体和相状，是轮回和涅槃一切万法的法界。在此，由于没有游舞菩提心的能力，显现和有才显现为菩提心，这仅仅是将果位的名称安立在因地上而已。要知道，显现为轮回和涅槃的，是觉性的能力。要知道，觉性本身未成立于轮回和涅槃中的任何一方，且显现之基未曾止息。要知道，无有对境显现的明觉显现，既未成立为心，也未成立为心之外的他物，是空明无基的原始清净。解脱之时，能力和游舞是无有根基的，如同从梦中醒来一般，自然清净，自证觉性是无有迁变的法身。
English
If asked, isn't it refutation? Answer: Here, it is shown by clearly distinguishing the differences. Generally, when appearance, existence, samsara, nirvana are spoken of as bodhicitta, it is in accordance with the Dharma without wavering from the state of one awareness; and considering that the play, ability, and adornment of awareness are self-appearing, it is designated as mind, just like designating the sun's rays as the sun and saying, "Stay at the top of today." Regarding the harm to what is real, there are two: Awareness becoming mind would excessively assume that there are colors and directions, because appearance has colors and directions; and the mind would scatter outward, and appearance would contract inward, thus causing mutual confusion; and when oneself dies, the outer world and beings die simultaneously, etc., which are all harmed by very excessive reasoning. The scriptures also harm, as it is said in the Mirror of the Mind of Samantabhadra: "To think that appearance is mind is to deviate from me." And in Self-Arisen Awareness it says: "Why do you cling to manifoldness as mind? All manifoldness is born from arising, will the fruit of Buddhahood arise and change? Sentient beings cannot become Buddhas. For example, black charcoal, even if polished, will not become white. Therefore, sentient beings in delusion, even if they meditate and practice, will not become Buddhas." And in the Tantra of the Gathering of Definitive Meaning it says: "The fools who have not seen the definitive meaning say that appearance is their own mind, like turning copper into gold." Nowadays, some who pretend to understand Dzogchen, and some practitioners of the common vehicle, without distinguishing, think that appearance is their own mind, and they are speaking of a great mistake. Mind and bodhicitta are not the same. Mind is the adventitious defilement of the three realms, including the eight consciousnesses and mental factors. Bodhicitta is the self-arisen wisdom of awareness, without substance or characteristics, the dharmadhatu of all samsara and nirvana. Here, because the ability of bodhicitta is not played out, appearance and existence appear as bodhicitta, which is merely applying the name of the result to the cause. Know that what appears as samsara and nirvana is the ability of awareness. Know that awareness itself is not established in either samsara or nirvana, and the basis of appearance is unceasing. Know that the clear appearance without object appearance, which is not established as mind or as something other than mind, is the empty-clear, groundless, primordially pure. At the time of liberation, ability and play are without basis, like waking up from a dream, naturally pure, and self-aware wisdom is the unchanging dharmakaya.
Tibetan
ད་དང་པོའི་རང་མལ་ལས་མི་གཡོས་པར་དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་དག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ལྟ་བུའི་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་ནི་དེང་སང་ཁོ་བོ་ལས་གཞན་མེད་དེ། ལ་ལ་སེམས་སུ་འདོད། ལ་ལ་གཞན་དུ་འདོད་པ་ལས་མེད་དོ། །འདིར་རང་གི་སྡེ་བས་ཀྱང་མ་ཆོད་པས། རྩལ་དང་རོལ་པ་རྒྱན་དུ་ཤར་བ་ངོ་བོར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྩལ་ནི་རིག་པའི་ནུས་པས་ཏེ་འཁོར་འདས་སོ་སོར་ཤར་བ་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གཅིག་ཉིད་པདྨོ་འབྱེད་པ་དང་ཀུ་མུ་ཏ་ཟུམ་པ་ཤར་བ་བཞིན་ནོ། །རོལ་པ་ནི་རིག་པའི་གདངས་ལ་རོལ་པ་མར་མེ་འོད་ལ་རོལ་པའམ་ཉི་མ་ཟེར་ལ་རོལ་པ་ལྟ་བུའོ། །རྒྱན་ནི་རང་སྣང་བཀོད་པར་སྣང་དུས་རང་ཤར་རིག་ངོར་བརྒྱན་པ་སྟེ། ནམ་མཁར་འཇའ་ཚོན་དང་། ཉི་ཟླ་གཟའ་སྐར་བརྒྱན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཀུན་གསལ་ལས། རྩལ་གྱི་ངོ་བོ་མ་འགགས་པ། །ཞེས་པ་དང་། མ་འགགས་གཉིས་མེད་འབྱོར་པ་ནི། །རོལ་པའི་ངོ་བོར་ང་ཡིས་བསྟན། །ཞེས་པ་དང་། དེ་ཕྱིར་མཛེས་པ་རྒྱན་ཅེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །ཞར་ལ་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་རིག་པ་ཉིད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཡུལ་སྣང་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལྟར། །ཡུལ་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་། །མེད་པའི་ངོ་བོ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟེ། །སྨྲ་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པར་ ཤེས་པར་བྱ། །སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་འཆར་བའི་གཞི་རིག་པའི་ངོ་བོ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཀུན་བྱེད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ཏེ། །ཆོས་ཀུན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡིན་དེ་དཔེ་ནི། །ཀུན་དཔེ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །མེད་པའི་རང་ངོའི་འདུག་ཚུལ་ནི། དོན་གྱི་སྙིང་པོ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ལ། །རྒྱུ་འབྲས་མེད་པས་འཁོར་བའི་གཡང་ས་ཆོད། །བཟང་ངན་མེད་པས་འཁོར་འདས་དལ་ཁོད་སྙོམས། །གོལ་སྒྲིབ་མེད་པས་སྲིད་གསུམ་གདར་ཤ་ཆོད། །རིག་པ་ཟང་ཀ་ངང་གསལ་རྗེན་པའི་ངོ་བོ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་མེད་པས་འཁོར་བར་ལྷུང་བ་དང་བདེ་སྡུག་གི་གཡང་ས་ཡེ་ནས་ཆོད་དེ། འཁོར་བ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་སྣང་ཚུལ་མ་འགགས་པ་ལས་བྱུང་ལ། རིག་པ་རང་ངོ་རྒྱུ་འབྲས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་གོལ་སྒྲིབ་དང་བཟང་ངན་མེད་པས་འཁོར་འདས་གང་ལྟར་སྣང་ཡང་རིག་ངོར་དལ་ཁོད་སྙོམས་ཏེ་དོན་ལ་ཡོད་མ་མྱོང་བས་བློ་བདེའོ། །རིག་པ་གང་དུའང་མེད་པའི་ངང་ནས་ཇི་ལྟར་ཤར་ཞིང་གནས་པ་འདྲ་ཡང་ཡོད་མ་མྱོང་དུ་ཡེ་གྲོལ་ལ། དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་རང་ཐོག་ཏུ་གནས་པ་ཙམ་ལས་སངས་རྒྱས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱང
Chinese
现在首先要不离本位，认识到事物和相状的清净。像这样的区分，现在除了我之外没有别人了，有些人认为是心，有些人认为是其他。在这里，连自己的宗派也没有解决，因为承认了能力、嬉戏、庄严显现为自性的缘故。其中，能力是智慧的力量，即轮回涅槃各自显现，就像太阳的光芒一样，既能使莲花开放，也能使睡莲闭合。嬉戏是嬉戏于智慧的韵律，就像灯火嬉戏于光芒，或者太阳嬉戏于光芒一样。庄严是自显的显现，显现时自发地在觉性面前庄严，就像天空中的彩虹，以及日月星辰的庄严一样。这些在《普明》中也说到：“能力之自性，不间断。”以及“不间断，二无别之富饶，我已阐释为嬉戏之自性。”以及“因此，美妙即称为庄严。”顺便说一句，带有广说的已经阐述完毕。现在阐述觉性本身在任何地方都不成立：像那样，如同境无显现的自性一样，有境菩提心的自性也是，无有之体性如同虚空一般，应当了知超越言说思念。显现世间轮回涅槃之基础的觉性之体性，在任何地方都不成立，如同虚空一般。《普作续》中说：“菩提心乃虚空之自性，一切法皆是菩提心，彼之譬喻，一切譬喻乃虚空之自性。”无有之自性的安住方式是：意义之精髓，自生智慧上，无有因果故，断绝轮回之悬崖。无有好坏故，轮回涅槃等性。无有迷乱遮蔽故，三有断绝取舍。觉性明朗朗、坦荡荡、赤裸裸的体性，没有因果，所以从轮回的堕落和苦乐的悬崖中彻底解脱。一切轮回都从因果的显现不间断中产生，而觉性本身在任何因果中都不成立，因此没有迷乱和遮蔽，没有好坏，无论轮回涅槃如何显现，在觉性面前都是等性的，因为实际上从未存在过，所以心安。觉性在任何地方都不存在的状态中，虽然看起来如何显现和安住，实际上从未存在过，本来解脱。仅仅是证悟那一点安住于自地，即使执著为成佛
English
Now, first, without moving from the original state, one should recognize the purity of things and characteristics. Such a distinction, nowadays, there is no one other than me who can make it. Some consider it as mind, some consider it as something else. Here, even one's own school has not resolved it, because it acknowledges the manifestation of ability, play, and adornment as its essence. Among these, ability is the power of awareness, that is, the separate manifestation of samsara and nirvana, just as the single ray of sunlight opens the lotus and closes the night-blooming lotus. Play is playing with the melody of awareness, like a flame playing with light, or the sun playing with rays. Adornment is the spontaneous manifestation of self-appearance, adorning the face of awareness when it appears, like a rainbow in the sky, and the adornment of the sun, moon, planets, and stars. These are also mentioned in the 'All-Illuminating': 'The essence of ability is unceasing.' And, 'Unceasing, the wealth of non-duality, I have shown as the essence of play.' And, 'Therefore, beauty is called adornment.' Incidentally, the explanation with elaboration has been completed. Now, to show that awareness itself is not established anywhere: Like that, just as the nature of objects is without appearance, so too is the nature of the object-possessing bodhicitta. The essence of non-existence is like the sky, one should know it to be beyond speech and thought. The essence of awareness, the basis for the arising of samsara and nirvana, is not established anywhere, like the sky. In the 'All-Creating Tantra', it says: 'Bodhicitta is the nature of the sky, all dharmas are bodhicitta, its example, all examples are the nature of the sky.' The way of abiding in the nature of non-existence is: In the essence of meaning, self-born wisdom, without cause and effect, the abyss of samsara is cut off. Without good or bad, samsara and nirvana are equal in expanse. Without confusion or obscuration, the three realms are cut off from acceptance and rejection. The nature of awareness, clear, open, and naked, is without cause and effect, so it is completely liberated from the fall into samsara and the abyss of happiness and suffering. All of samsara arises from the unceasing appearance of cause and effect, but the nature of awareness itself is not established in any cause and effect, therefore there is no confusion or obscuration, no good or bad. No matter how samsara and nirvana appear, they are equal in expanse in the face of awareness, because they have never actually existed, so there is peace of mind. In the state where awareness does not exist anywhere, although it seems to appear and abide in some way, it has never actually existed, it is primordially liberated. Merely realizing that and abiding in one's own ground, even if one clings to it as becoming a Buddha.