Tibetan
་ལས། སྒོམ་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ལ། །སྒོམ་དང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་གཉིས་མེད་པས། །མ་བསྒོམས་རང་བཞིན་བཞག་ན་སྒོམ་པ་ཡིན། །དོན་དམ་ཀུན་དོན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྟེ། །རྣམ་རྟོག་མཚན་མ་དེ་བཞིན་རིག་བྱས་ནས། །དྲན་བསམ་ཡིད་ལ་འགྱུ་བ་མ་ལུས་ཀུན། །སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངང་ལས་མི་ཡེངས་པས། །གང་ལྟར་བསམས་ཀྱང་སྒོམ་པ་ཡིན་ཤེས་ན། །མ་བསྒོམས་གང་ལྟར་བཞག་ཀྱང་ཡེང་བ་མེད། །ཅེས་པ་དང་། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། དྲན་པ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །འགྱུ་བྱེད་རང་དག་སྣང་བ་ནི། །འཛིན་པ་རང་གྲོལ་བསམ་གཏན་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །ཅེས་སོ། །གནས་འགྱུ་གཉིས་མེད་དུ་འགག་བསྡམ་པ་ནི། ཡུལ་སེམས་བར་མེད་མཉམ་པའི་རང་དུས་ན། །རང་སངས་རྗེས་མེད་དམིགས་གཏད་བྲལ་བར་གཞག །ངང་དྭངས་དོན་ལས་ལྷག་མཐོང་ཡེ་ཤེས་གསལ། །སྔ་མ་གཉིས་བསྐྱངས་པ་ལས། ཡུལ་སེམས་བར་མེད་དུ་སེང་ངེ་བ་ཞར་ལ་འབྱུང་བ་དང་། སྣང་ཐོག་ཏུ་མིག་དང་ཤེས་པ་ཧ་རེ་བ་གཏད་པས་རང་སངས་རྗེས་མེད་དུ་ནང་དུ་གསལ་ཏེ། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། རིག་གསལ་ཆོས་ཉིད་ཡུལ་ལ་ཕར་བལྟས་པས། །སྣ་ཚོགས་བྲལ་བའི་རིག་པ་ནང་དུ་མཐོང་། །རང་རིག་དུ་མའི་ཡུལ་ལ་ཕར་བལྟས་པས། །ཆོས་སྐུ་རྟོག་མེད་ཆེན་པོའི་ནང་དུ་རྙེད། ། ཅེས་སོ། །འགག་བསྡམ་ཚུལ་ནི། ཁྱུངཆེན་ལས། བྱ་བྲལ་ཀློང་ཆེན་མ་བཙལ་ཆེན་པོའི་འགག །ལུས་ངག་བྱ་བྲལ་སྣང་སྟོང་བར་དུ་བསྡམ། །ཞེས་པ་དང་། ཀུན་བྱེད་ལས། བྱ་བ་མེད་པས་རྩོལ་བའི་ལས་མི་བྱེད། །དམིགས་པ་མེད་པས་སྒོམ་པའི་འདུ་ཤེས་བྲལ། །འདུ་འབྲལ་མེད་པས་མ་བརྗེད་ཡིད་ལ་ཞོག །ཅེས་པ་དང་། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། བླང་དོར་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །ཕྱོགས་མེད་རང་གྲོལ་སྣང་བ་ནི། །ཁྱབ་གདལ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །ཅེས་སོ། །དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། སྙིང་པོ་གཅིག་ལ་གནད་གསུམ་འགག་བསྡམས་པས། །རྟོགས་དང་མི་རྟོགས་ཡེ་ནས་མཉམ་པ་དང་། །ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་ཆོས་སྐུར་མཉམ་པ་དང་། །གོལ་སྒྲིབ་གཉིས་མེད་དགོངས་པར་མཉམ་པ་དང་། །བར་མཚམས་མེད་པ་དོན་གྱི་རང་ས་ཟིན། །བཏང་གཞག་མེད་པ་ངེས་པའི་སྙིང་པོ་རྙེད། །འགྲོ་འོང་མེད་པ་ཆོས་ཉིད་དགོངས་པར་གནས། །འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ས་ལ་འུབ་ཆུབ་བོ། །སྣང་བ་ཅོག་གཞག་གི་ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་དུ་མཉམ་པས་བཏང་བཞག་མེད་པའི་དགོངས་པ་རྙེད་པ་དང་། རིག་པ་ཅོག་གཞག་གི་འགྱུ་འཕྲོ་ཏིང་འཛིན་དུ་ཤར་ནས་རྟོགས་དང་མི་རྟོགས་མཉམ་སྟེ་འགྲོ་འོང་མེད་པའི
Chinese
从（某处）来说，于无修之法性菩提中，修与所修二者皆无，若置于未修之自性，即是修行。胜义谛一切义无生，将分别念之相如是觉知后，忆念思虑心中所动一切，于无生之状态中不散乱，无论如何思，若知是修行，则未修无论如何放置亦无散乱。如是说。又，从《空隆六法》中说，于无忆念之心性中，动摇之自净显现，执着自解脱是禅定，普贤我所宣说。如是说。于住与动二无中扼要约束者，于境与心无间平等之自时中，置于自灭无迹无所缘。性澄净，于义更增胜观智慧明。从先前二者守护中，境心无间而澄然生起，于显现上，眼与识哈然专注，则自灭无迹于内明，狮子力圆满中说，明觉法性向外视境时，离诸杂染之觉性于内见。自明多重向外视境时，于法身无念大中得。如是说。扼要约束之方式是，从《琼钦》中说，无为大空隆不寻大之扼要，身语无为于显空之间约束。如是说。从《总持》中说，无为故不作勤作之业，无所缘故离修之作意，无合离故莫忘于心。如是说。从《空隆六法》中说，于无取舍之心性中，无偏袒自解显现，是遍满广大之密意，普贤我所宣说。如是说。彼等之义摄集是，于一精要上以三扼要约束故，证与未证本即平等，境心二无于法身平等，迷乱与不迷乱二无于密意平等，无间断得义之自地。无舍置得决定之精要，无去来安住于法性密意中，于无迁变之地证菩提。显现任运之境心二无而平等故，得无舍置之密意，觉性任运之动摇于定中生起，证与未证平等，即无去来之
English
From (a certain place), in the Dharma-nature Bodhi of no meditation, there is no duality of meditation and what is to be meditated upon. If one places it in the unmeditated self-nature, it is meditation. The ultimate truth is that all meanings are unborn. After recognizing the characteristics of discursive thoughts as they are, all the movements of memory and thought in the mind, without distraction from the state of unbornness, no matter how one thinks, if one knows it is meditation, then even if one places it without meditation, there is no distraction. Thus it is said. Also, from the "Six Spaces," it is said, in the mind-essence without memory, the self-purifying appearance that moves is called meditation, which is self-liberated from grasping. I, Samantabhadra, have taught this. Thus it is said. To restrain and bind in the non-duality of abiding and moving: In the self-time when object and mind are inseparable and equal, place it in self-extinction, without trace, and without object of focus. The nature is clear, and the wisdom of insight is clear, surpassing the meaning. From protecting the previous two, the clarity of object and mind being inseparable arises naturally. By focusing the eyes and consciousness intently on the appearance, it becomes clear within, self-extinguished without trace. In the perfection of the lion's strength, it is said, when clear awareness of Dharma-nature looks outward at the object, the awareness free from various impurities is seen within. When self-awareness looks outward at multiple objects, it is found within the great, non-conceptual Dharmakaya. Thus it is said. The way to restrain and bind is, from the "Great Garuda," it is said, the essential point of the great, unsearched expanse of non-action is to restrain body and speech in the space between appearance and emptiness. Thus it is said. From the "All-Creating King," it is said, because there is no action, one does not engage in laborious activities. Because there is no object of focus, one is free from the concept of meditation. Because there is no joining or separation, do not forget it in your mind. Thus it is said. From the "Six Spaces," it is said, in the mind-essence without acceptance or rejection, the appearance of impartial self-liberation is called the vast and expansive intention. I, Samantabhadra, have taught this. Thus it is said. The meaning of these is gathered: Because three essential points are restrained and bound on one essence, realization and non-realization are equal from the beginning. The non-duality of object and mind is equal in the Dharmakaya. The non-duality of confusion and non-confusion is equal in intention. Without interruption, one seizes the self-ground of meaning. Without abandoning or placing, one finds the essential point of certainty. Without going or coming, one abides in the intention of Dharma-nature. One awakens on the ground of immutability. Because the non-duality of object and mind in the appearance of letting be is equal, one finds the intention without abandoning or placing. The movement of awareness in letting be arises as Samadhi, realization and non-realization are equal, that is, without going or coming.