Tibetan
པའི་ངང་ལས་འཁོར་འདས་ཅི་ཤར་ཡང་། །ངོ་བོ་གཞི་སྣང་ཆེན་པོ་ཀ་དག་གི་རང་མལ་དབྱིངས་ལྷུན་གྲུབ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་གང་དུའང་གྲུབ་པ་མེད་དེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཐོག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཀ་དག་ལ། །འཁྲུལ་ཞེས་ཙམ་དུ་བརྗོད་དུ་མེད། །དེ་བཞིན་མ་འཁྲུལ་པ་ཡང་ཅི། །དེ་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་གདོད་ནས་དག །གཞིར་སྣང་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ལ། །མ་རིག་པ་ཞེས་བརྟགས་མེད་པས། །འཁྲུལ་པ་གྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །བློ་ཞེས་ཀུན་ཏུ་མ་བརྟགས་པས། །དྲི་མ་འཁྲུ་བའི་མིང་ཡང་མེད། །མིང་དང་ཡི་གེ་ཚིག་མེད་པས། །བརྟགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཆོས་ཤེས་མིང་དུ་མ་གྲགས་པས། །བློ་བརྟགས་འཁྲུལ་པའི་མིང་ཡང་མེད། །སེམས་དང་ཡིད་དུ་མ་གྲུབ་པས། ། འགྱུ་བྱེད་འཁྲུལ་པ་ངང་གིས་མེད། །ཕྲ་རགས་དྲི་མ་གཉིས་མེད་པས། །འབྱུང་རྐྱེན་འཁྲུལ་པ་ངང་གིས་མེད། །བྱ་དང་བྱེད་པ་གཉིས་མེད་པས། །ཡུལ་འཛིན་འཁྲུལ་པ་ག་ལ་ཡོད། །ཡུལ་དང་དབང་པོ་གཉིས་མེད་པས། །གཟུང་འཛིན་འཁྲུལ་པ་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །རིག་པ་གཅིག་ལ་ཀུན་སྣང་ཡང་། །གཅིག་ལས་མ་གཡོས་བསྟན་པ་ནི། །ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ལ། །གཉིས་སུ་མེད་དེ་བགྲང་ན་བརྗོད་མི་ལང་། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་གསལ། །ཇི་བཞིན་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ལས་གཡོས་པ་མེད། །རིག་པ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་གང་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངང་ལས་འཁོར་འདས་སྣང་སྲིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་གྲངས་མེད་པ་ཤར་ལ། ཤར་དུས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངང་ལས་མ་འདས་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ལ། །གཅིག་ཏུ་མེད་ལ་བགྲངས་ན་བརྗོད་མི་ལང་། །སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུང་སེམས་ཅན་ལུས་ངག་ཀྱང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡིན་ཡེ་ནས་གཟུང་འཛིན་བྲལ། །ཞེས་སོ། །རིག་པ་གཅིག་ཏུ་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། གཅིག་ལ་ཀུན་འབྲེལ་ཆོས་རྣམས་རྫོགས་པ་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཏེ། །གང་སྣང་དུས་ནས་ཐ་སྙད་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད། །གཉིས་མེད་སེམས་ཉིད་སྟོང་པའི་རང་གདངས་སུ། །ཕྱི་ཡི་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། །ནང་གི་ཆོས་རྣམས་རིག་པ་ཟང་ཀ་མ། ། གཅིག་དང་དུ་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ། །དབྱིངས་གཅིག་རྟག་པ་རིག་པའི་གནད་དུ་བཀྲོལ། །ཕྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་རང་གདངས་ཤེལ་འོད་ལྟར་མ་འགགས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་ཤེས་པས་གཞན་དུ་འཛིན་པའི་བློ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། གཟུང་བའི་ཡུལ་མ་གྲུབ་ནང་གི་ཆོས་རིག་པ་ཟང་ཀ་རྗེན་པར་བུད་པ་ཤེལ་གོང་ལྟར་རྟོགས་པས་འཛིན་པ
Chinese
于此之中，轮回涅槃无论显现为何，其自性乃是原始清净之广阔基显，于本然安住之界，任运自成之智慧中，无有丝毫成立。如《摩尼宝鬘》所云： 初始本净之境中， 迷乱之名亦不可说， 如是无迷乱亦为何？ 是故迷乱本初即净。 彼基显现广大中， 无明之名不可立， 故无迷乱之成立。 心识之名亦不立， 故无垢染净除名。 无有名词语句字， 故无分别之迷乱。 法之名亦不称， 故无分别迷乱名。 心与意识若未立， 动摇迷乱自性无。 粗细垢染二者无， 生起因缘迷乱无。 能作所作二者无， 境执迷乱又何有？ 境与根识二者无， 能取所取迷乱无。 如是说。一觉性而万象显， 不离一性而宣说者， 即是万法生起之精华菩提心， 无有二元，若数之则不可胜数。 诸佛众生，有情世间，器情清明， 如实不离一法性。一觉性之体性，于不可言说之状态中，轮回涅槃，有情世间，不可思议，无量无边显现。显现之时，未曾脱离能取所取二元对立之状态。《普贤心髓》云： 万法生起之精华菩提心， 非一亦不可数。 诸佛身语意，众生身语亦然， 皆是菩提心，本初即离能所取。 如是说。于一觉性中总结者， 即是一切关联之法皆圆满于一，乃是菩提心之伟大功德。 无论显现为何，当下即断绝言诠与增益。 于无二心性空性之自性光明中， 外境诸法应如是了知， 内在诸法乃是赤裸觉性。 无有一与多之法性中， 解脱一味常恒觉性之要诀。 外境所显现之一切法，皆知是觉性之自性光明，如水晶般无有阻碍之功德，故能远离执持为他物之心。 若所取之境不成立，则内在之法，觉性赤裸显现，如水晶球般了悟，故能
English
Within this state, whatever manifests as samsara and nirvana, its essence is the vast ground appearance of primordial purity. In the naturally abiding realm, there is no establishment whatsoever in the spontaneously accomplished wisdom. As the "String of Pearls" says: In the primordial purity of the very beginning, The term "delusion" cannot even be uttered. Likewise, what is non-delusion? Therefore, delusion is primordially pure. In that vast ground appearance itself, The name "ignorance" cannot be established, Therefore, there is no establishment of delusion. The name "mind" is not established at all, Therefore, there is no name for washing away stains. Without names, letters, or words, There is no delusion of conceptualization. Since the name "dharma" is not proclaimed, There is no name for delusion of mental conceptualization. Since mind and consciousness are not established, Moving delusion is naturally absent. Since subtle and coarse stains are absent, The delusion of arising causes is naturally absent. Since agent and action are absent, Where is the delusion of object grasping? Since object and sense faculty are absent, The delusion of grasper and grasped is absent. So it is said. Although all appearances arise from one awareness, The teaching that it does not move from one is That the essence of all arising is bodhichitta, Which is non-dual and cannot be counted or expressed. Buddhas, sentient beings, existence, vessel and essence are clear, And do not move from the one suchness. The essence of one awareness, in a state beyond expression, is the arising of samsara and nirvana, sentient beings, inconceivable and countless. At the time of arising, it does not pass from the state of non-duality of grasper and grasped. The All-Creating King says: The essence of all arising is bodhichitta, Which is not one and cannot be counted or expressed. The body, speech, and mind of Buddhas, and the body and speech of sentient beings, Are all bodhichitta, primordially free from grasper and grasped. So it is said. Concluding in one awareness is That all phenomena are perfected in one connection, which is the great quality of bodhichitta. From the moment of any appearance, terminology and imputation are cut off. In the self-radiance of emptiness, the non-dual nature of mind, External phenomena should be known, And internal phenomena are naked awareness. In the nature of phenomena without one or many, The key to liberating the single, constant awareness is revealed. All phenomena appearing as external objects are known as the unobstructed qualities of the self-radiance of awareness, like crystal light, and thus are free from the mind of grasping as other. If the object of grasping is not established, then the internal phenomenon, awareness, appears nakedly, and is realized like a crystal ball, so
Tibetan
འི་སེམས་མེད་དེ་ཀ་དག་ཆོས་ཟད། ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་སྣང་རོལ་པའི་དབྱིངས་སུ་རྟོགས་པས་ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་པུར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་པ་ནི། རྫོགས་པ་རང་བྱུང་དབང་གི་ཆུ་བོའི་རྒྱུད་ལས། ཆོས་སྐུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རྟོག་མེད་དབྱིངས། །སྟོང་གསལ་རིག་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན། །སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་ཡེ་ཤེས་དང་། །ཆོས་རྣམས་ལྷུན་གྲུབ་རྫོགས་ཆེན་པ། །ཞེས་པ་དང་། སྐུ་གསུམ་ཐུག་འཕྲད་ལས། འདོད་འབྱུང་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །རྩོལ་བ་མེད་པར་ཐམས་ཅད་རང་བྱུང་བས། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་འདོད་དགུར་བསྒྱུར་བའི་དཔལ། །ཐམས་ཅད་འདུས་པ་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །འདུ་འབྲལ་མེད་པས་གཉིས་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། །བདག་གཞན་མེད་པས་མཉམ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཞེས་སོ། །ད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ཏུ་འགག་བསྡམས་པ་ལས་སྣང་ཤེས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་ འགག་བསྡམ་པ་ནི། ཆོས་ཀུན་རོ་གཅིག་འགག་ཏུ་བསྡམ་པ་ནི། །ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་རྫུན་སྣང་སྟོང་པའི་ངང་། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཟོ་མེད་གཅིག་ཏུ་ཞོག །གང་སྣང་ཐོག་དེར་སྟོང་གསལ་ཉག་གཅིག་འཆར། །གང་སྣང་དུས་ན་གསལ་ལ་མ་འགགས་འཛིན་མེད་ཆེན་པོར་རིག་པ་རང་དྭངས་སུ་བཞག་པས་སྟོང་གསལ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་འཆར་ཏེ། ཁྱུང་ཆེན་ལས། སྣང་ཤེས་ཐོག་བབས་རང་བྱུང་ཆེན་པོའི་འགག །རང་ཤར་སྤྲོས་བྲལ་རྒྱུ་རྐྱེན་བར་དུ་བསྡམ། །ཞེས་པ་དང་། ཀུན་བྱེད་ལས། མ་ལུས་སྐྱེ་མེད་རྣམ་དག་ཏིང་འཛིན་ནི། །སྒོམ་དང་མི་སྒོམ་རྐྱེན་ལ་རག་མ་ལུས། །བསྒོམ་བྱ་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །གང་དུ་ཇི་ལྟར་བཞག་པའི་ཚུལ་མེད་པས། །མ་བཙལ་རང་སར་བཞག་པས་སྒོམ་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། གཟུང་བ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །མ་འགགས་དག་པའི་སྣང་བ་ནི། །རོལ་པ་ཆེན་པོའི་ཏིང་འཛིན་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །ཞེས་སོ། །ཤར་གྲོལ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་འགག་བསྡམ་པ་ནི། སེམས་སྣང་རྟོག་ཚོགས་རང་གསལ་སྟོང་པའི་ངང་། །གང་ལྟར་འགྱུས་པ་རང་བབས་ལྷུག་པར་ཞོག །འགྱུ་འཕྲོའི་ཐོག་ནས་ཆོས་ཉིད་དགོངས་པར་གསལ། །གང་དུ་འགྱུ་ཡང་ཆུ་དང་དབའ་རླབས་ལྟར་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པར་ཤེས་ན་ཀློད་པས་གནས་འགྱུ་གཉིས་མེད་དུ་གྲོལ་ཏེ། ཁྱུང་ཆེན་ལས། ཡིད་དང་སེམས་ ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ཅི་སྣང་འགག །ཆོས་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་བར་དུ་བསྡམ། །ཞེས་པ་དང་། ཀུན་བྱེད
Chinese
无心即是原始清净的法尽。证悟到境与心二者无别的菩提心，在自显游戏的法界中，一切法皆为自性本智的唯一滋味。如《圆满自生自在之河流续》所说： 法身空性之自性中， 自生本智无念之界， 示现空明觉性之精华， 空寂无我之智慧， 诸法任运大圆满。 又如《三身相遇》所说： 欲生珍宝如意宝法界， 无勤任运一切皆自生， 自生本智转欲为乐之光辉， 一切汇集之根本菩提心。 无集无散故，无二菩提心， 无自无他故，平等法界。 现在，将一切法止于自生本智，并将显现与觉性止于自生本智的方法是： 将一切法止于一味之方法是： 一切境相皆为虚幻空性之显现， 无论显现为何，皆安住于无造作之唯一状态。 无论显现为何，当下即显现空明之唯一， 无论显现之时，皆安住于明而无滞、无执之大觉性中，则将显现空明离戏之法性。如《大鹏》所说： 显现觉性当下即是自生大止境， 自显离戏于因缘之间止息。 又如《普作王》所说： 无余无生清净之禅定， 依于修与不修之缘起。 所修所观一切诸法， 于何处如何安住皆无有方式， 不寻自在于本位安住即是修。 又如《六界》所说： 无所执之心性中， 无滞清净之显现， 是为大乐之禅定， 普贤我如是宣说。 将生起解脱止于自生本智的方法是： 心念显现念头于自明空性中， 无论如何变动，皆任其自然安住。 于变动之初，法性之意即得明了， 无论变动于何处，皆如水与波浪般，知晓是自生本智之游戏，则放松而于住与动二者无别中解脱。如《大鹏》所说： 心与意之幻化无论显现为何皆止息， 于法与作意之间止息。 又如《普作王》所说：
English
Mindlessness is the exhaustion of the original purity of Dharma. Realizing that the state of Bodhicitta, where object and mind are inseparable, is the self-manifesting play within the realm of Dharmadhatu, all Dharmas become of one taste in the sole self-arisen wisdom of Dharmata. As stated in the lineage of "The River of Perfected Self-Arisen Empowerment": Within the nature of Dharmakaya emptiness, The self-arisen wisdom, the realm of non-thought, Reveals the essence of empty-clear awareness, The wisdom of emptiness and selflessness, All Dharmas are spontaneously accomplished, the Great Perfection. And as stated in "The Meeting of the Three Kayas": The realm of Dharma, the wish-fulfilling jewel that arises from desire, Without effort, everything is self-arisen, The glory of self-arisen wisdom transforming desires into joy, The root of Bodhicitta, where everything converges. Without gathering or scattering, the non-dual Bodhicitta, Without self or other, the equality of Dharmadhatu. Now, the method of stopping all Dharmas in the one self-arisen wisdom, and stopping appearance and awareness in the self-arisen wisdom is: The method of stopping all Dharmas in one taste is: All appearances of objects are illusory appearances within emptiness, Whatever appears, rest in the uncreated oneness. Whatever appears, at that moment, the single empty-clarity arises, Whenever anything appears, rest the awareness in the great clarity that is unobstructed and without grasping, then the Dharmata, which is empty-clear and free from elaboration, will appear. As stated in "The Great Garuda": The moment appearance and awareness fall, it is the great self-arisen cessation, Self-arisen, free from elaboration, stop between cause and condition. And as stated in "The All-Creating King": The immaculate Samadhi, unborn and without remainder, Depends entirely on the conditions of meditation and non-meditation. All the Dharmas that appear as objects of meditation, Since there is no way to place them anywhere, By not seeking, but resting in its own place, is meditation. And as stated in "The Six Spaces": In the nature of mind, which is without grasping, The unobstructed pure appearance, Is called the Samadhi of great bliss, Thus, I, Samantabhadra, have taught. The method of stopping arising and liberation in self-arisen wisdom is: Mind, appearance, and thoughts, in the self-luminous emptiness, Whatever moves, let it rest freely in its own place. At the beginning of the movement, the meaning of Dharmata becomes clear, Wherever it moves, like water and waves, knowing it is the play of self-arisen wisdom, then relaxing and liberating in the inseparability of dwelling and movement. As stated in "The Great Garuda": Whatever appears as the magic of mind and thought, stop it, Stop it between Dharma and attention. And as stated in "The All-Creating King":