Tibetan
ལ་སོགས་ངེས་རྣམས་ལའོ། །ཞེས་སོ། །ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པར་བྱས་ཟིན་ཤེས་པར་བྱ་བ་གཞན་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་སྟེ། ཡོངས་ཤེས་བྱར་མེད་ཅེས་པ་སོགས། །མི་སྐྱེ་བ་ཡི་བློར་འདོད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་གཉིས་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་སྟེ། ལྷག་བཅས་དང་ལྷག་མེད་གཉིས་སོ། །ལྷག་བཅས་ ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་མ་དོར་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་ལྷག་མ་ཅུང་ཟད་ལུས་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ལས་དབང་པོ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་སྲུང་བར་བྱེད་པའོ། །ལྷག་བཅས་ཀྱི་རྟེན་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་ཏེ་ཁམས་གསུམ་གྱི་སྤང་བྱ་སྤངས་ཀྱང་། བསམ་གཏན་གྱིས་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། དགྲ་བཅོམ་པ་རྒྱན་མེད་དང་དེ་དག་ཐོབ་པས་རྒྱན་ཅན་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་དོ། །གཞན་ཡང་གཉིས་ཏེ། སྤངས་པ་དང་། དབང་པོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་གཉིས་ཀའི་ཆ་ལས་རྣམ་གྲོལ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཏེ་རིམ་པ་ལྟར། ཤེས་རབ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་། སྙོམས་འཇུག་གི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ལས་གྲོལ་བ་དང་། ཉོན་སྒྲིབ་ལས་གྲོལ་ཡང་སྙོམས་འཇུག་ལས་མ་གྲོལ་བའོ། །ཉོན་སྒྲིབ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་དུག་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། སྙོམས་འཇུག་གི་སྒྲིབ་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བར་དུ་གཅོད་པའི་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པའོ། །དེའང་རྒྱུ་སྐྱེ་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པའི་སྙོམས་འཇུག་གི་སྒྲིབ་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྔོན་རོལ་གྱི་སྒྲིབ་པ་དང་། འབྲས་བུ་གནས་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་ད་ལྟ་བའི་སེམས་གནས་སུ་མི་སྟེར་བ་རྣམས་སོ། །འདི་ཉིད་ཐེག་ཆེན་དང་མིང་གཅིག་ཀྱང་དོན་ཐ་དད་དོ། །དབང་པོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན། བདག་གསོད་པའི་ ཆོས་ཅན། རྗེས་སུ་བསྲུང་བའི་ཆོས་ཅན། གནས་པ་ལས་མི་བསྐྱོད་པའི་ཆོས་ཅན། རྟོགས་པའི་སྐལ་བ་ཅན་མི་གཡོ་བའི་ཆོས་ཅན་དང་དྲུག་གོ། །དང་པོ་ནི་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་མཐོང་བའི་ཆོས་ཀྱིས་བདེ་གནས་ལས་ཉམས་པའོ། །དེའང་བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་ལས་ཉམས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་དབང་རྟུལ་བདག་གསོད་ན་མི་ཉམས་མི་གསོད་ན་ཉམས་པའོ། །ཚེ་ལོངས་སྤྱོད་དུ་བསྒྱུར་བ་སྟེ་འཆི་བར་སེམས་པའི་ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི་དབང་རྟུལ་མྱོས་ནས་བདེར་གནས་ལས་ཉམས་ཤིང་མ་མྱོས་ན་མི་ཉམས་པའོ། །དེའང་འདོད་ཡོན་གྱིས་སེམས་གཡེངས་མ་གཡེངས་སོ། །བཞི་པ་ནི་དབང་རྟུལ་བདེ་བར་གནས་ལས་ཀྱང་
Chinese
等等这些确定的。如是说。 还有，已经知晓痛苦，没有其他需要知晓的，等等，这是知晓不生。 所谓的“没有需要完全知晓的”等等。 认为是不生的智慧。 如是说。 这样，具有两种智慧的就是阿罗汉，有余依和无余依两种。 有余依是指没有舍弃近取蕴，因此痛苦的真谛的少许剩余还留存，所以从对境中严密守护诸根。 在有余依的所依上，证悟了智慧的无我，即使断除了三界的所断。 因为没有通过禅定获得神变等等的庄严，阿罗汉有无庄严和获得这些的具庄严两种。 还有两种，从断除和根门的角度来区分。 第一种是阿罗汉从二者的分位解脱，以及从智慧的分位解脱，次第是，通过智慧和禅定的力量，从三界的烦恼障和等持障两种中解脱，以及从烦恼障中解脱却没有从等持中解脱。 烦恼障是使一切烦恼的三毒等等，等持障是阻碍禅定的掉举和沉没等等。 也就是，阻碍因产生的等持障是禅定之前的障碍，阻碍果安住的是现在不安住于心的那些。 这与大乘虽然名称相同，但意义不同。 从根门的角度区分有：退法者、自害法者、守护法者、安住不动的法者、具证悟分不退转法者，共六种。 第一种是根迟钝者从见法的安乐住中退失。 也就是从禅定的安乐中退失。 第二种是根迟钝者，如果自害则不退失，不自害则退失。 将寿命转化为受用，也就是思维死亡的法者。 第三种是根迟钝者，如果沉溺则从安乐住中退失，不沉溺则不退失。 也就是是否被欲妙所扰乱。 第四种是根迟钝者，即使安乐住
English
Etc., these are definite. Thus it is said. Furthermore, having known suffering, there is nothing else to be known, etc., this is knowing non-arising. The so-called "there is nothing to be fully known," etc. It is considered the wisdom of non-arising. Thus it is said. Thus, one who possesses two kinds of wisdom is an Arhat, of two kinds: with remainder and without remainder. Arhat with remainder refers to not having abandoned the aggregates of clinging, therefore a small remainder of the truth of suffering remains, so one strictly guards the senses from objects. On the basis of the Arhat with remainder, one realizes the selflessness of wisdom, and even though one has abandoned what is to be abandoned in the three realms. Because one has not obtained the adornments of magical powers, etc., through meditation, Arhats are of two kinds: without adornments and with adornments having obtained these. There are also two kinds, distinguished from the perspective of abandonment and the sense faculties. The first is the Arhat who is liberated from both aspects, and liberated from the aspect of wisdom, in order: through the power of wisdom and samadhi, liberated from the two obscurations of the afflictions of the three realms and the obscuration of absorption, and liberated from the obscuration of afflictions but not liberated from absorption. The obscuration of afflictions is the three poisons, etc., which cause all afflictions, and the obscuration of absorption is agitation and sinking, etc., which obstruct samadhi. That is, the obscuration of absorption that obstructs the cause of arising is the obscuration prior to samadhi, and what obstructs the abiding of the result is those that do not give rise to the present mind. Although this has the same name as the Great Vehicle, the meaning is different. Distinguished from the perspective of the sense faculties, there are six: one who is subject to decline, one who is subject to self-harm, one who is subject to protection, one who is subject to abiding without moving, one who has a share of realization, and one who is subject to non-regression. The first is one whose faculties are dull and who declines from the blissful abiding of seeing the Dharma. That is, declining from the bliss of meditation. The second is one whose faculties are dull, and if one harms oneself, one does not decline, but if one does not harm oneself, one declines. Transforming life into enjoyment, that is, one who is subject to thinking about death. The third is one whose faculties are dull, and if one is intoxicated, one declines from the blissful abiding, but if one is not intoxicated, one does not decline. That is, whether or not one's mind is distracted by desirable qualities. The fourth is one whose faculties are dull, even in blissful abiding