Tibetan
རྒྱུར་གྱུར་པའོ། །མཚན་གཞི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་འགོག་པ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལའང་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ། ཆོས་ཤེས་པ། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ། རྗེས་སུ་ཤེས་པ་བཞི་བཞི་སྟེ་བཅུ་དྲུག་འཁོར་དང་བཅས་པའམ། སའི་དབང་དུ་བྱས་ན། དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བའོ། །དེའང་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་བདེན་པ་ལ། །ཆོས་ཤེས་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང་། །བཟོད་ཤེས་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ནི། །ཞེས་སོ། །དེའང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོག་མར་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་དགའ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྔོན་བས་འཕགས་པ་ཐོབ་པས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། བྱང་ཆུབ་ལ་ཡང་ཉེ་བ་དང་། །སེམས་ཅན་དོན་གྲུབ་མཐོང་བ་ལ། །རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་གྱུར་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་རབ་དགའ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་སོ། །དབྱེ་ན་བདེན་པ་བཞིའི་རིམ་པས་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ཅན་རྣམས་སོ། །ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ལ་ལྔ་ལས། དང་པོ་གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་ནི་ཆོས་བཟོད་བཞི་ནི་མཐོང་སྤངས་ཀྱི་ས་བོན་རྩ་བ་ནས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་བར་ཆད་མེད་ལམ་མོ། །ཆོས་ཤེས་བཞི་ནི་རྟེན་གཉེན་པོ་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་མོ། །རྗེས་བཟོད་བཞི་དང་རྗེས་ཤེས་བཞི་ནི་ཐག་བསྲིང་གི་གཉེན་པོ་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་མོ། །དེའང་སྡུག་བསྔལ་ ལ་ཆོས་ཤེས་པ། ཀུན་འབྱུང་། འགོག་པ། ལམ་བཞིའི་ཆོས་ཤེས་པ་བཞི། བློ་རྫས་གཅིག་གི་ངོ་བོ་བདེན་བཞིའི་ལྡོག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བཞིར་བཞག་པ་བཞིན་དུ། དེ་དག་གི་རྗེས་བཟོད་དང་། རྗེས་སུ་ཤེས་པའང་མཐུན་ནོ། །སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ངོ་བོ་དང་། རྣམ་གྲངས་གཉིས་ལས། ངོ་བོ་ནི་རང་གི་ངོ་སྐལ་དུ་གྱུར་ཚད་ཀྱི་མཐོང་སྤངས་ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་ཆ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཉོན་མོངས་པ་ཡི་སྒྲིབ་པ་དང་། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སུ་བསྟན། །དེར་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དེ། །དེ་ཟད་ནས་ནི་གྲོལ་བར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ནི། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སེར་སྣ་ལ་སོགས་རྣམ་རྟོག་གང་། །ཉོན་མོངས་པ་ཡི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་། །དེ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །ཅེས་པས། སེམས་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་བྱེད་པ་གང་མི་དགེ་བའམ། སྒྲིབ་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ངོ་བོ་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་ལ། འཁོར་གསུམ་ལ་བདེན་ཞེན་དང་མ་བྲལ་བ་གང་དགེ་བ་ཟག་བཅས་སམ་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ངོ་བོ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལས་ཉོན་སྒྲིབ་ཀུན་བཏགས་རྣམས་ནི་མཐོང་སྤངས་ཡིན་ལ། ལྷན་སྐྱེས་ནི་སྒོམ་སྤངས་ཡིན་ནོ། །ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་རགས་པ་རྣམས་ནི་མཐོང་སྤངས་ཡིན་ལ། ཕྲ་བ་རྣམས་ནི་སྒོམ་སྤངས་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རྣམ་གྲངས་ ལ་གསུམ་སྟེ། མཐོང་སྤངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། ཇི་ལྟར་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་ཀུན་བཏགས་གང་ཞིག་མཐོང་ལམ་གྱི་གནོད་བྱར་གྱུར་པའོ། །དབྱེ་བ་ལ་གསུམ་ལས། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་དྲུག་སྟེ། ལྟ་བ། འདོད་ཆགས། ཁོང་ཁྲོ། ང་རྒྱལ། མ་རིག་པ། ཐེ་ཚོམ་མོ། །ལོག་པར་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ། མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ། ལོག་པར་ལྟ་བ། ལྟ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་སྟེ་ལྔ་དང་། འདོད་ཆགས། ཁོང་ཁྲོ། ང་རྒྱལ། མ་རིག་པ། ཐེ་ཚོམ་སྟེ་ལྟ་མིན་ལྔ་སྟེ་བཅུའོ། །དམིགས་པ་དང་ཁམས་དང་ལོག་པར་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་མཐོང་སྤངས་བརྒྱ་བཅུ་གཉིས་སོ། །དེའང་ལྟ་བ་ལྔས་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ལ་ཞུགས་པ་ན། ལྟ་མིན་ལྔས་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཞུགས་ཏེ་བཅུ་བཅུ་ཡོད་པས་བཞི་བཅུ། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་བདེན་པ་བཞི་ལ། ཁོང་ཁྲོ་མ་གཏོགས་པ་དགུ་དགུ་འཇུག་པས། བསམ་གཏན་གྱི་སའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག །གཟུགས་མེད་ཀྱི་བདེན་པ་བཞི་ལ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་རྣམས་བསྡོམས་པས་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་གཉིས་ཡོད་པ་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་གཉིས་ནི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་རིས་ཞེས་སོ། །ཇི་ལྟར་སྤོང་བའི་ཚུལ་ནི་མཐོང་སྤངས་ཀྱི་ས་བོན་མགོ་ནོན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ནི་ངེས་འབྱེད་ཆ་ མཐུན་གྱིས་སྤོང་ལ། རྩ་འདོན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ནི་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པས་སྤོང་ངོ་། །དེའང་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་ཤེས་པས་བཟོད་པའི་དངོས་རྒྱུ་དང་དུས་མཉམ་དུ་ཚོགས་པའི་མཐོང་སྤངས་ཀྱི་ས་བོན་གྱིས་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་བྱས། དངོས་རྒྱུ་དེས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་བྱས་ནས། ཆོས་བཟོད་དང་དུས་མཉམ་པའི་ས་བོན་རབས་ཆད་པོ་སྐྱེད། དེ་ལ་འཇིག་བྱེད་གཞན་མི་དགོས་པར་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པས་ན། སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ། ཆོས་ཤེས་ཀྱི་མཐོང་སྤངས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་གྲོལ་བའི་གནས་འགྱུར་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་བཟོད་བཞི་དང་། རྗེས་ཤེས་བཞི་ནི་རང་རང་གི་སྤང་བྱ་ཆེས་ཕྲའི་གཉེན་པོ་མཐོང་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པ། ས་
Chinese
成为了因。名称的依据是，对于苦、集、灭、道四谛的每一个，都有法智忍、法智、类智忍、类智四种，总共十六个刹那及其眷属。如果从地的角度来说，第一个是极喜地。也就是在《现观庄严论》中说：“苦等谛中，法智及类智，忍智刹那十六。”也就是说，最初获得超世间的智慧时，获得了比以前更大的喜悦，因此称为极喜。如《经庄严论》所说：“于菩提亦近，见众生义成，生极喜悦故，是故说名喜。”分类的话，就是以四谛的顺序排列的十六个刹那的自性。在五种特殊功德中，第一是能对治的特殊功德，四法忍是能从根本上断除见道所断种子的无间道。四法智是所依能对治的解脱道。四类忍和四类智是能延长的能对治的特殊道。也就是对于苦，有法智；对于集、灭、道，有四种法智。如同一个智慧的本体，依赖于四谛的差别而分为四种一样，对于它们的类忍和类智也是相同的。在断除的特殊功德中，有本体和分类两种。本体是从自己的本分中解脱了与见道所断相关的烦恼障和所知障两者的部分。如《中边论》所说：“烦恼障及所知，二种差别而显说，彼一切障皆除尽，由彼清净得解脱。”也就是说，它们的本体是，《宝性论》中说：“悭吝等诸杂染，是名烦恼之障蔽，三轮分别之执著，是名所知之障蔽。”因此，凡是不能使心完全寂静的任何不善，或者未被遮蔽且未被说明的悭吝等本体是烦恼障。凡是对三轮的实执未分离的任何有漏善，或者未被遮蔽且未被说明的能取所取的分别，即境和有境是所知障。
English
It becomes the cause. The basis of the name is that for each of the four truths of suffering, origin, cessation, and path, there are four: the forbearance of the knowledge of dharma, the knowledge of dharma, the forbearance of subsequent knowledge, and subsequent knowledge, making a total of sixteen moments with their retinue. If considered from the perspective of the ground, the first is the Extremely Joyful Ground. As it is said in the Ornament for Clear Realization: "In the truths such as suffering, the knowledge of dharma and subsequent knowledge, the moments of forbearance and knowledge are sixteen." That is, when one initially obtains transcendental wisdom, one obtains a great joy that surpasses the previous one, hence it is called Extremely Joyful. As it is said in the Ornament of the Sutras: "Being very close to enlightenment, and seeing the accomplishment of the meaning of sentient beings, joy arises exceedingly, therefore it is called Joyful." If divided, they are the nature of the sixteen moments in the order of the four truths. Among the five special qualities, the first, the special quality of the antidote, is that the four forbearances of dharma are the uninterrupted path that eradicates the seeds of what is to be abandoned by seeing from the root. The four knowledges of dharma are the path of liberation that is the dependent antidote. The four subsequent forbearances and the four subsequent knowledges are the special path of the antidote that extends the connection. That is, for suffering, there is the knowledge of dharma; for origin, cessation, and path, there are the four knowledges of dharma. Just as the essence of one intellect is divided into four in dependence on the aspects of the four truths, the subsequent forbearances and subsequent knowledges of those are also similar. In the special quality of abandonment, there are two: essence and divisions. The essence is the liberation from the portions of the two obscurations, afflictive and cognitive, that are to be abandoned by seeing, to the extent that they have become one's own share. As it is said in the Middle Extremes: "The obscuration of afflictions and the obscuration of knowledge are taught as two. There, all obscurations are eliminated, and from their exhaustion, liberation is desired." That is, their essence is, as it is said in the Treatise on the Lineage of the Sugatas: "Whatever conceptual thoughts such as miserliness are considered the obscuration of afflictions. Whatever conceptualization of the three spheres is considered the obscuration of knowledge." Therefore, whatever is non-virtuous that does not completely pacify the mind, or the essence of miserliness and so forth that is unstated and not obscured, is the afflictive obscuration. Whatever virtuous contaminated or uncontaminated unstated essence of the conceptualization of the grasper and the grasped, the object and the subject, that is not separated from the clinging to truth in the three spheres, is the cognitive obscuration.
Chinese
从这些之中，烦恼障的遍计所执是见道所断，俱生的是修道所断。所知障中，取执的粗大分别念是见道所断，细微的是修道所断。第二、分类有三种：见道所断的定义、分类、如何断除之理。第一是：凡是遍计所执成为见道的障碍。分类有三种，从自性方面分类有六种：见、贪、嗔、慢、无明、疑。从错误进入的方式
English
Of these, the afflictive obscurations that are conceptually imputed are abandoned by the path of seeing, while those that are innate are abandoned by the path of meditation. Among the cognitive obscurations, the gross conceptualizations of grasping at a subject and object are abandoned by the path of seeing, while the subtle ones are abandoned by the path of meditation. Secondly, the categories are threefold: the definition of what is abandoned by the path of seeing, the divisions, and how they are abandoned. First, the definition is: whatever is conceptually imputed and becomes an obstacle to the path of seeing. The divisions are threefold. From the perspective of their nature, there are six: view, desire, anger, pride, ignorance, and doubt. From the perspective of how they wrongly engage, there are five views: the view of the aggregates as a self, the view of holding to extremes, wrong view, the view of holding views as supreme, and the view of holding ethical conduct and asceticism as supreme. And there are five non-views: desire, anger, pride, ignorance, and doubt, making a total of ten. From the perspective of the object, realm, and how they wrongly engage, there are one hundred and twelve things to be abandoned by the path of seeing. That is, when the five views engage with the four truths, such as the truth of suffering in the desire realm, the five non-views also engage accordingly, each having ten, so there are forty. In the four truths of the two upper realms (form and formless realms), nine, excluding anger, engage. Therefore, in the four truths of the realm of meditative concentration, there are thirty-six, and in the four truths of the formless realm, there are also thirty-six, totaling one hundred and twelve. As stated in the Compendium of Topics, "The one hundred and twelve afflictions are the category of afflictions to be abandoned by seeing." The way to abandon them is: the seeds of what is abandoned by the path of seeing are abandoned by the stages of application through suppression, and by eradication through the tolerance of knowing the Dharma, etc. That is, the seed of what is abandoned by the path of seeing, which gathers simultaneously with the direct cause of the tolerance of knowing the Dharma of the four truths, acts as the proximate cause. The direct cause acts as the co-operative condition, and the seed that is simultaneous with the Dharma tolerance is produced, which is cut off from its lineage. Without needing other destructive factors, it is destroyed in an instant. Therefore, in the second instant, one obtains the transformation of being liberated from the seed of what is abandoned by the path of seeing of the Dharma knowledge. The four subsequent tolerances and the four subsequent knowledges are the antidotes to the subtlest objects to be abandoned, and arise after the first two wisdoms of the path of seeing, the ground.