Tibetan
པོ་མཐོང་བ་ལ་མིག་དང་མི་ལྡན་པར་བཞག་སྟེ། བཞི་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་འདི་ནི། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བར་ལྟུང་བ་རྣམས་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་རྣམས་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ལགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་རིགས་བསྟན་པའི་འཐད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོགས་པ་གཅད་པའི་སྒོ་ནས་དྲི་བ་དང་། དེའི་ལན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྲིན་དང་རྨི་ལམ་སྒྱུ་བཞིན་དེ་དང་དེར། །ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་རྣམ་ཀུན་སྟོང་པ་ཞེས། །གསུངས་ནས་ཡང་འདིར་རྒྱལ་རྣམས་སེམས་ཅན་ལ། །སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཡོད་ཅེས་ཅི་སྟེ་གསུངས། །ཞེས་པ་སྟེ། དེའང་བཀའ་བར་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་སྤྲིན་ལྟ་བུ་དང་། མི་བདེན་པ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་དང་། རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ ལ། འདིར་ཡེ་ནས་འགྱུར་མེད་དུ་ཡོད་པས་རྟག་པ་དང་། རང་བཞིན་དུ་གནས་པས་དབེན་པ་དང་། རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པས་འདུས་མ་བྱས་སུ་བསྟན་པ་དག་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ལགས་ཞེས། བློ་དམན་རྣམས་ཀྱི་དགོས་པ་བསྡུ་བའི་ལན་དུ། སྙིང་པོ་འདིའང་སྐྱོན་དང་འདུས་བྱས་པ་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཡིན་གྱིས། རང་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་འདོར་བའི་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་དབྱེ་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གློ་བུར་དག་གིས་ཁམས་སྟོང་གིས། །རྣམ་དབྱེ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཅེས་སྔར་ཡང་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་དེའི་ལན་བཤད་པ་ནི། ཡང་དག་པའི་མཐའ་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་ཁམས་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དང་འཁོར་བའི་བདེ་སྡུག་རྟེན་པ་རྣམས་སྤྲིན་ལྟར་སྣང་སྟེ། དེའང་ཉོན་མོངས་པ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི་སྤྲིན་དང་འདྲ་ལ། ལས་ནི་རང་བཞིན་མེད་ལ་སྣང་བས་རྨི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ནི་སྒྱུ་མ་དང་། སྤྲུལ་པ་ལྟར་བསྟན་པས། བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མཐར་འཛིན་པའི་སྒྲོ་སྐུར་དུ་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ལྔ་འབྱུང་བས། དེ་དག་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཁམས་དོན་དམ་པ་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས། ཡང་དག་མཐའ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དབེན་པ་སྟེ། །ཉོན་མོངས་ལས་དང་རྣམ་སྨིན་དོན། །སྤྲིན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད། །ཉོན་མོངས་སྤྲིན་འདྲ་བྱ་བ་ཡིས། །ལས་ནི་རྨི་ལམ་ལོངས་སྤྱོད་བཞིན། །ཉོན་མོངས་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན། །ཕུང་པོ་སྒྱུ་མ་སྤྲུལ་པ་བཞིན། །སྔར་ནི་དེ་ལྟར་རྣམ་བཞག་ནས། །སླར་ཡང་བླ་མའི་རྒྱུད་འདིར་ནི། །ཉེས་པ་ལྔ་དག་སྤང་བའི་ཕྱིར། །ཁམས་ཡོད་ཉིད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཉེས་པ་ལྔ་གང་ཞེ་ན། སེམས་ཞུམ་སེམས་ཅན་དམན་ལ་བརྙས་པ་དང་། །ཡང་དག་མི་འཛིན་ཡང་དག་ཆོས་ལ་སྐུར། །བདག་ཅག་ལྷག་པའི་སྐྱོན་ལྔ་གང་དག་ལ། །ཡོད་པ་དེ་དག་དེ་སྤོང་དོན་དུ་གསུངས། །དེའང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་རང་ལ་ཡོད་པར་མ་མཐོང་བས། བདག་ལྟ་བུས་སངས་རྒྱས་མི་ཐོབ་ཅེས་སེམས་ཞུམ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་མི་བསྐྱེད་པ་དང་། བསྐྱེད་ཀྱང་བདག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་ཐ་མལ་པ་ཞེས་སེམས་ཅན་ལ་བརྙས་པས་ལམ་གོང་མ་ཐོབ་པའི་གེགས་བྱེད་པ་དང་། སྟོང་ཉིད་མཐར་འཛིན་གྱི་དབང་གིས་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མི་འཇུག་པས་ཡང་དག་པར་མི་འཛིན་པ་དང་། རྟག་ཆད་དུ་ལྷུང་བས་ཡང་དག་པའི་ཆོས་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང་། བདག་དང་སེམས་ཅན་མཉམ་པར་མ་མཐོང་བས། བདག་གཞན་དུ་འཛིན་པའི་ཉེས་པ་འབྱུང་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེ་ནི་མ་ཐོས་ པས། །བདག་ལ་བརྙས་པའི་ཉེས་པ་ཡིས། །སེམས་ནི་ཞུམ་པ་འགའ་ཞིག་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །གང་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྐྱེས་པས། །བདག་ལ་མཆོག་ཅེས་རློམ་པ་ན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་མ་བསྐྱེད་པ་ལ། །དམན་པའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་འཇུག །དེ་ལྟར་སེམས་པ་འདི་ལ་ནི། །ཡང་དག་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བ། །དེས་ན་ཡང་དག་མི་འཛིན་ཅིང་། །ཡང་དག་དོན་དེ་རིག་མི་འགྱུར། །བཅོས་མ་གློ་བུར་པ་ཉིད་ཕྱིར། །སེམས་ཅན་སྐྱོན་དེ་ཡང་དག་མིན། །ཡང་དག་ཉིད་དེ་བདག་མེད་པ། །ཡོན་ཏན་རང་བཞིན་དག་པ་ཡིན། །ཡང་དག་མིན་པའི་ཉེས་འཛིན་ཅིང་། །ཡང་དག་ཆོས་ལ་སྐུར་འདེབས་པས། །བློ་ལྡན་བདག་དང་སེམས་ཅན་ནི། །མཚུངས་མཐོང་བྱམས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཁམས་རང་གཞན་ལ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པར་ཤེས་ན། རང་གི་སེམས་ཐར་བར་བསྒྲུབ་པ་ལ་དཀའ་བ་མེད་པར་ཤེས་ཏེ་སྤྲོ་བ་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་བཞིན་དུ་གུས་པས་འཚེ་བ་དང་གནོད་པ་མེད་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཕན་འདོགས་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ད
Chinese
对于见到（佛性）却安立为没有眼睛的人，是哪四种呢？即是：异生凡夫、声闻、独觉、以及新入大乘的菩萨。如是说：世尊，如来藏的这个体性，不是堕入恶见之众，不是耽著颠倒之众，不是心识于空性散乱之众的行境。如是说。第四，讲述种姓的道理分二：以断除疑惑的方式提问，以及对该问题的回答。第一是：如云如梦亦如幻，一切所知皆空性，如是宣说诸佛后，为何又说众生具佛性？如是说。也就是说，在中间的佛语中，一切法都像是无常的云朵，不真实的梦境，以及因缘聚合却无自性的幻术等等。而在这里，却说本来就有的不变是常，自性存在的寂静，以及非因缘所生的无为法，这些是相违的，这是为什么呢？为了消除低劣智慧者的疑惑，回答说：这个如来藏也因为空缺过失和有为法等而为空性，但不是舍弃自身功德之法的空性。具有分别之体性，为客尘所空之界，具有无分别之体性，不为空性无上法。如是之前也已说过。第二，对该问题的回答是：真实之边，自性清净之界，是无为法犹如虚空。业和烦恼以及轮回的安乐痛苦所依赖的，都如云般显现。其中，烦恼以不如理作意而痛苦，如同云。业是无自性而显现，如同梦境。烦恼和业所产生的蕴，则如幻术和化现般显现。因此，对作为我而显现的执着，起到了一切边执的对治作用。在那之后，会产生执着空性为边见的诽谤等五种过失。为了消除这些过失，真实胜义谛的界
English
For those who see (Buddha-nature) but are established as not having eyes, what are the four? They are: ordinary beings, hearers, solitary realizers, and bodhisattvas who have newly entered the Mahayana. As it is said: "World Honored One, this essence of the Tathagatagarbha is not the realm of those who fall into the view of the perishable aggregate, those who delight in perverted views, and those whose minds are distracted by emptiness." Thus it is said. Fourth, explaining the reason for lineage is divided into two: questioning by way of dispelling doubts, and answering that question. The first is: Like clouds, like dreams, like illusions, all knowable things are empty in every way. Having said this, why do the Buddhas again say here that sentient beings have Buddha-nature? Thus it is said. That is to say, in the intermediate teachings, all dharmas are like impermanent clouds, unreal dreams, and illusions that are aggregates of causes and conditions but without inherent existence, and so on. But here, it is said that what has always existed immutably is permanent, that what exists by its own nature is empty, and that what is not produced by causes and conditions is shown to be unconditioned. How can these be contradictory? In order to dispel the doubts of those of inferior intelligence, the answer is: This essence of the Tathagatagarbha is also empty because it is empty of faults and conditioned things, but it is not empty in the sense of abandoning its own qualities. It has the characteristic of being differentiated, the realm is empty of adventitious defilements, it has the characteristic of being undifferentiated, it is not empty of the unsurpassed Dharma. As has been said before. The second is the answer to that question: The ultimate limit of reality, the realm of naturally pure essence, is unconditioned like the sky. The karma, afflictions, and the happiness and suffering of samsara that depend on it appear like clouds. Among them, afflictions are painful due to improper attention, like clouds. Karma is without inherent existence but appears, like the nature of a dream. The aggregates produced by afflictions and karma appear like illusions and emanations. Therefore, it acts as an antidote to the extreme clinging to the self. After that, five faults arise, such as clinging to emptiness as an extreme view. In order to eliminate these faults, the realm of ultimate truth
Chinese
说的是开示如来藏。真实的边是，有为法的，一切相皆空寂，烦恼业和异熟果，如云等般宣说。烦恼如云般，业如梦中受用，烦恼业的异熟，蕴如幻术化现。先前如此安立后，再次于此上师续中，为了断除五种过失，开示了有界性。如是说。五种过失为何？灰心丧气，轻蔑下劣有情，不真实执取，诽谤真实之法。我等剩余的五种过失，存在于谁身上，为了断除他们而宣说。也就是因为没有见到菩提心在自己身上，灰心丧气地认为像我这样无法成佛，因此不生起菩提心，即使生起了，也认为自己是菩萨，他人是凡夫，轻蔑有情，从而障碍获得更高的道，由于执着空性为边，不入于胜义自性法界，因此不真实执取，堕入常断，从而诽谤真实的法，因为没有见到自己和有情平等，产生执着自他的过失。如此这般，因为没有听闻，由于轻蔑自己的过失，有些人的心灰心丧气，不会生起菩提心。谁生起了菩提心，如果自诩为殊胜，对于没有生起菩提心的人，会强烈地产生低劣的想法。如此思维之人，不会生起真实的智慧，因此不真实执取，也不会证悟真实的意义。因为是虚假的、暂时的，有情的过失不是真实的。真实即是无我，功德自性清净。执着非真实的过失，诽谤真实的法，有智慧者不会平等看待自己和有情，无法获得慈爱。如是说。如果知道这样的界性在自他心中任运成就，就会知道成办自己的心解脱没有困难，从而欢喜，并且像对待佛一样恭敬一切有情，在不伤害和损害的基础上利益他们，以及证悟胜义谛的智慧。
English
It is said that the essence of the departed is taught. The true limit is that all aspects of conditioned things are empty. Afflictions, karma, and the ripening fruit are spoken of like clouds and so on. Afflictions are like clouds, karma is like enjoyment in a dream. The ripening of afflictions and karma is like an illusion. Having established it in this way before, again in this guru lineage, in order to abandon the five faults, it is taught that there is a realm. Thus it is said. What are the five faults? Discouragement, despising inferior sentient beings, not grasping the truth, slandering the true Dharma. Whatever five faults we have remaining, they are spoken of in order to abandon them. That is, because one does not see the essence of enlightenment in oneself, one is discouraged, thinking that one like me cannot attain Buddhahood, and therefore does not generate the mind of enlightenment. Even if one generates it, one thinks that I am a Bodhisattva and others are ordinary beings, despising sentient beings, thereby hindering the attainment of higher paths. Because of clinging to emptiness as an extreme, one does not enter the Dharma realm of ultimate reality, and therefore does not grasp the truth. Falling into permanence and annihilation, one slanders the true Dharma. Because one does not see oneself and sentient beings as equal, the fault of clinging to self and others arises. Thus, because one has not heard this, due to the fault of despising oneself, some people's minds are discouraged and the mind of enlightenment will not arise. Whoever has generated the mind of enlightenment, if he boasts that he is superior, he will strongly generate the idea of inferiority towards those who have not generated the mind of enlightenment. One who thinks in this way will not generate true wisdom, therefore he does not grasp the truth, and he will not realize the true meaning. Because it is false and temporary, the fault of sentient beings is not true. The truth is selflessness, the qualities are pure in nature. Clinging to the fault of untruth, slandering the true Dharma, the wise will not see themselves and sentient beings equally, and will not attain loving-kindness. Thus it is said. If one knows that such a realm is spontaneously present in oneself and others, one will know that there is no difficulty in accomplishing the liberation of one's own mind, and therefore one will rejoice and respect all sentient beings as if they were Buddhas, benefiting them on the basis of not harming or injuring them, and the wisdom of realizing the ultimate reality.