Tibetan
ཆུང་ངུ་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་རགས་པ་ཕྱེ་ན་གསུམ་ལས། ཉན་ཐོས་གནས་མ་བུའི་ སྡེ་པ་ནི་སྔོན་སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚེ། གཅེར་བུ་པའི་སྟོན་པ་ཞིག་འོང་པ་ལ་ཚུར་ཤོག་གིས་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ཉན་ཐོས་སུ་གྱུར་པ་དེས། གང་ཟག་གི་བདག་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་གམ་ཐ་དད་དམ། གཉིས་ཀའམ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པར་ཡོད་ཅེས་དྲིས་པ་ལས། ཅང་མི་གསུང་བས་ལན་བཏབ་ཀྱང་། བརྗོད་དུ་མེད་པར་ཡོད་པར་གོ་ནས་ཆོས་འདི་པར་ཞུགས་ཀྱང་ལྟ་བ་མུ་སྟེགས་དང་འདྲེས་ཏེ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཁས་ལེན་པའོ། །དེའི་གཞུང་གིས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་དང་། རང་གིས་བྱས་པའི་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་འབྲས་བུའི་ཟ་བ་པོ་ཕུང་པོ་སྔ་མ་དོར་ནས་ཕྱི་མ་ལེན་པ་ནི་བདག་གི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། དེའང་བདག་དེ་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་དོར་ནས་ཕྱི་མ་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཚེ་འདིའི་བདག་གིས་ལས་བྱས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཟིན་པ་དང་། མ་འོངས་བའི་བདག་མ་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ཀའང་བདག་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་དེས། ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྫོགས་པར་སྤྱད་པས་འབྲས་བུ་ཆུད་ཟོས་པ་དང་། སྤྱོད་པར་འགྱུར་བས་མ་ཟོས་པ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། ཟ་བ་པོའམ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་པོ་བདག་ཏུ་གཅིག་པས་མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་འདོད་དོ། །དེས་ན་བདག་དེ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །ཚུལ་འདི་ནི་བཟང་པོ་ མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་བཀག་ན་མི་རྟག་པ་བསྒྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མི་རྟག་པ་བཀག་པའང་རྟག་པ་བསྒྲུབས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ག་ལ་སྲིད་པས་མི་འཐད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་ནི། རྫས་ཐ་དད་པའི་ཤེས་བྱའི་གཞི་ལྔ་ཁས་ལེན་ཏོ། །དེའང་གཟུགས་ཀྱི་གཞི། སེམས་ཀྱི་གཞི། སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གཞི། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད། འདུས་མ་བྱས་པ་དང་ལྔའོ། །དང་པོ་ནི་བསྟན་དུ་ཡོད་པ་ལ་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས། ས་ཆུ་མེ་རླུང་གི་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་བསྐོར་བ་བར་དང་བཅས་པར་འདུས་པ་ལས་རགས་པ་བསྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པའོ། །བསྟན་དུ་མེད་ལ་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་མིག་རྣ་བ་སྣ་ལྕེ་ལུས་ཏེ་དབང་པོ་ལྔ་དང་། སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱའོ། །བསྟན་དུ་མེད་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་གཟུགས་ལུས་ཀྱི་སྤྱིར་ཁྱབ་པ་ནགས་ལ་མེ་ཤོར་བ་ལྟར་གནས་པའི
Chinese
如果将小乘的宗义粗略地划分，有三种：声闻部中的说一切有部，是往昔佛陀涅槃之时，来了一个裸体外道导师，被“过来”一语度化出家成为声闻的那个人，问道：人我与蕴是一体还是他体？是二者皆是还是二者皆非？虽然没有回答，但理解为存在不可言说之物，因此将此法著书立说，但其见解与外道混杂，承认不可言说的我。他们的论典认为，一切善与非善之业的作者，以及自己所作所受的喜爱与不喜爱的果报的享受者，是舍弃前蕴而取后蕴的我的实体。然而，此我并非恒常，因为舍弃前生而取后生。也不是非恒常，因为此生的我所作之业已经享受，而未来的我将享受未作之业的果报。二者合一，则业果完全享受后，果报会被浪费，而将要享受的则尚未享受。因此，享受者或将要享受者是同一个我，所以也不是非恒常。因此，他们说，此我存在于恒常与非恒常都不可言说的补特伽罗我之中。这种观点不好，因为如果遮止了恒常，就没有必要去证明非恒常；而遮止非恒常，也依赖于对恒常的证明；恒常与非恒常二者皆非，又怎么可能存在呢？这完全不合理。声闻中的毗婆沙师们，承认五种不同实体的所知境。即色蕴、心蕴、心所蕴、不相应行、无为法五种。第一种是可见且有对碍的色，即地、水、火、风的不可分割的微尘，是胜义谛的实物，聚集在有间隔的环绕中，从而成立粗大的事物。不可见但有对碍的色，是眼、耳、鼻、舌、身五根，以及声、香、味、触。不可见且无对碍的色，是身体的普遍存在，如同森林失火一般存在。
English
If we roughly divide the tenets of the Lesser Vehicle, there are three: The Sarvastivada school among the Shravakas, when the Buddha passed into Nirvana in the past, a naked ascetic teacher came, and the one who was ordained as a Shravaka by the words "Come here," asked: Is the self of a person the same as or different from the skandhas? Is it both or neither? Although there was no answer, it was understood that something inexpressible existed, so this Dharma was written down, but its view was mixed with that of the heretics, and it acknowledged an inexpressible self. Their treatises hold that the agent of all good and non-good actions, and the enjoyer of the desired and undesired fruits of one's own actions, is the entity of the self that abandons the former skandha and takes the latter. However, this self is not permanent, because it abandons the former birth and takes the latter. Nor is it impermanent, because the self of this life has already enjoyed the actions it has done, and the future self will enjoy the fruits of actions not yet done. If the two become one self, then the fruits of actions will be wasted after being fully enjoyed, and what is to be enjoyed will not yet be enjoyed. Therefore, the enjoyer or the one who will enjoy is the same self, so it is not impermanent either. Therefore, they say that this self exists in the person-self that is inexpressible as either permanent or impermanent. This view is not good, because if permanence is negated, there is no need to prove impermanence; and negating impermanence also depends on the proof of permanence; how can something that is neither permanent nor impermanent exist? It is completely unreasonable. The Vaibhashikas among the Shravakas acknowledge five objects of knowledge with different entities. These are the skandha of form, the skandha of mind, the skandha of mental factors, non-associated compositional factors, and the unconditioned. The first is visible and obstructive form, which is the indivisible particle of earth, water, fire, and wind, the ultimate reality, gathered in a circumscribed space, from which the gross is established. Invisible but obstructive form is the five sense organs: eye, ear, nose, tongue, and body, as well as sound, smell, taste, and touch. Invisible and non-obstructive form is the universal presence of the body, existing like a fire spreading through a forest.