English
Thus it is said. To transmigrate to another place is also to transmigrate by taking on the burden of other tasks, and not to perform the arising and ceasing of conditioned phenomena. Even when virtuous deeds and the like are performed, one obtains what is called 'a substance that is not wasted,' but no imprints are left on the mind. Downfalls and antidotes, and so forth, also increase more and more upon being obtained. Even upon obtaining the result, the imprints on the mind are not exhausted; rather, the separation obtained by the exhaustion of subtle elaborations is uncontaminated. The unconditioned is threefold: space, which is separate from tangibility; cessation through analysis, which is destroyed by an antidote; and non-analytical cessation, which does not arise due to the lack of conditions. The three unconditioned phenomena, and the mind consciousness together with its retinue of the truth of the path, are uncontaminated, while the remainder are contaminated, as it is said in the Treasury [Abhidharmakośa]: 'Contaminated and uncontaminated dharmas, all conditioned things except the path, are called contaminated. The uncontaminated is the truth of the path, and the three unconditioned phenomena, namely space and the two cessations.' Thus it is said. Although this accepts that nirvāṇa is peaceful and that all contaminated things are suffering, it abandons the absence of self in all dharmas and the impermanence of all conditioned things, as previously explained. That is not truly reasonable. For example, there are three points: that atoms are not acceptable as ultimately real entities, that mind and mental factors are not acceptable as lacking self-awareness, and that non-associated compositional factors are not acceptable. Firstly, if it is asserted that gross matter is formed from atoms surrounding a central atom from ten directions, then does the central atom view the atoms in the ten directions with the same face that it uses to view the eastern atom, or does it view the atoms located in other directions with other faces? If the former is the case, no matter how many atoms are accumulated, it is the same as viewing with the face that views the eastern atom, and since they are assembled in the place of the eastern atom, it is not possible to increase the expansion of the area, and thus it will not be possible to form gross matter. If the latter is the case, then in relation to the eastern atom, the central atom has two parts, such as viewer and non-viewer, and therefore it cannot be an indivisible, ultimately real entity.
Tibetan
། །གཉིས་པ་ནི་རང་རིག་པ་མི་འདོད་ན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་རྟོགས་པའི་བྱེད་པ་པོ་རྣམ་ཤེས་དེ་ཉིད་མ་རྟོགས་པས། རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤ་ཟ་ཉིད་མ་རྟོགས་པས་དེའི་སྐྱེ་མཆེད་རྟོགས་པར་མི་འགྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་གནས་པ་མི་རྟག་པ་འདུ་བྱེད་ལས་གཞན་ཡིན་ན། འདུ་བྱེད་ སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་གནས་པ་མེད་པ་དང་། རྒ་བ་མེད་པ་དང་། རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ་དགག་པ་བཀག་པས་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཉན་ཐོས་མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་ནི་བྱེ་བྲག་པ་དང་གཞུང་ཕལ་མཐུན་པ་ལས། ཁྱད་པར་དུ་སྔར་བཤད་པའི་གཟུགས་ཀྱི་གཞི་རྣམས་ལ། རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་ནི་སྤོང་བའི་སེམས་པ་ལ་རྒྱུན་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པས། གཟུགས་མ་ཡིན་ཏེ་གཟུགས་ཅན་ལས་འབྱུང་ཞིང་རྟེན་གཟུགས་ཅན་ལ་བརྟེན་པས་གཟུགས་སུ་བཏགས་པར་འདོད་དོ། །ལྷག་མ་དབང་པོ་ནི་གཟུགས་ཅན་དང་པོའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་ལ། ཡུལ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་པས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་དུ་འདོད་དོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཆ་མེད་འབྱར་ལ་མ་རེག་པ་འདུས་པ་ལས་རགས་པ་བརྩམས་པར་འདོད་དེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གཞི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་དང་དེའི་འཁོར་གྱི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ། ཡུལ་ལྔ་ལ་དམིགས་ཏེ་ཡུལ་ལྔ་མཐོང་བ་མེད་ཀྱང་མིའི་བཞིན་གྱིས་མེ་ལོང་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏད་པ་ལྟར། ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་རང་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་གཏད་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། སྐད་ཅིག་ད་ལྟར་བ་ལ་སྐད་ཅིག་སྔ་ལོགས་སུ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་དོན་ལྐོག་ན་མོས་གཏད་པས། ད་ལྟར་བ་ལ་རང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་ཤར་ཞིང་། མ་འོངས་པ་ལ་ད་ལྟའི་གཏོད་བྱེད་ཀྱིས་ཕྱི་ལོགས་སུ་རྣམ་པ་གཏད་པས། ཤེས་པ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་ཏེ་འདྲ་བ་ཉམས་ སུ་མྱོང་བ་ལ་དོན་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་ཏེ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། འདྲ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ། །དོན་མྱོང་ཤེས་ནི་རྣམ་པར་བརྗོད། །ཅེས་པ་དང་། ཤེས་པ་རྣམ་བཅས་ཕྱོགས་ལ་ནི། །དངོས་སུ་དེ་གཉིས་ཐ་དད་ཀྱང་། །དེ་དང་གཟུགས་བརྙན་འདྲ་བས་ན། །བཏགས་པ་ཙམ་ཞིག་ཚོར་བར་རུང་། །ཞེས་རྣམ་བཅས་པ་འདོད་ལ། དོན་རིག་པ་ནི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པས་དོན་རིག་པར་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་རྣམས་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་རང་རིག་ཅིང་གསལ་བྱར་མྱོང་བས་ན། བདག་ཉིད་མྱོང་བས་རག་པ་མཚན་ཉིད་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་གསལ་བར་མྱོང་བས་ན། །འདྲ་བར་སྣང་བ་དམིགས་པ་ཡིན། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི།
Chinese
如果第二点，不承认自证，那么能了知名识之境的作者，如果名识本身没有被了知，那么所要了知的境，色等等，就不会被了知。就像没有了知肉食本身，就不会了知它的生处一样。第三点，如果生、老、住、无常与行蕴不同，那么行蕴就会变成无生、无住、无老，并且变成常，因为遮止了遮止，就变成了成立。声闻部经部师们，与分别说部和多数论典一致，但特别的是，对于之前所说的色的基础，非表示色是舍弃的心相续等等。因为不是色，而是从有色中产生，并且依赖有色，所以被认为是色。其余的根是最初有色之名识的作者之因，境也是在识上建立形象，所以被认为是所缘之因。极微是无分、粘连、不触的聚合，从中产生粗大。心和心所，五根识的基础和它的眷属心所，色等等，缘于五境，即使五境没有被看见，就像人的脸在镜子里建立自己的形象一样。境的识在第二刹那建立与自己相似的形象而产生。在现在的刹那，之前的刹那在隐蔽处建立形象，所以在现在的刹那，显现出与自己相似的形象。未来由现在的建立者在外面建立形象，所以识显现为境的形象，体验相似，就称为了知了境。如《释量论》所说：体验相似时，称为境体验识。并且，识具有形象的一方，实际上那两者是不同的，但因为它和影像相似，所以可以感觉到只是假立。这样认为具有形象。了境识是因为缘于境，所以被称为了境识。识在那个刹那自证并且体验为明亮，因为体验自身，所以是自证的特征。因为明亮地体验自身，所以显现为相似是所缘。因此，一切识的
English
Secondly, if self-awareness is not accepted, then the agent who cognizes the object of consciousness, that consciousness itself, is not cognized. Therefore, the object to be cognized, such as form, will not be cognized. Just as not cognizing meat itself makes it impossible to cognize its source. Thirdly, if birth, aging, and abiding, which are impermanent, are different from conditioned phenomena, then conditioned phenomena will become unborn, un-abiding, un-aging, and permanent, because negating a negation becomes an affirmation. The Sravaka Sautrantikas agree with the Vaibhashikas and most treatises, but in particular, regarding the bases of form previously mentioned, non-revealing form is the continuous mind of abandonment, etc. Because it is not form, but arises from what has form and relies on what has form, it is considered to be form. The remaining sense faculties are the cause of the owner of the first form's consciousness, and the objects also establish an image in consciousness, so they are considered to be the objective cause. Atoms are indivisible, adhesive, and non-touching aggregates, from which grossness is produced. Mind and mental factors, the basis of the five sense consciousnesses and its retinue of mental factors, such as form, etc., focus on the five objects. Even though the five objects are not seen, just as a person's face establishes its own image in a mirror, the consciousness of the object arises by establishing an image similar to itself in the second moment. In the present moment, the previous moment establishes an image in a hidden place, so in the present moment, an image similar to itself appears. The future is established by the present establisher externally, so consciousness appears as the image of the object, and experiencing similarity is called knowing the object. As it is said in the Pramanavarttika: When similarity is experienced, the knowing of the object is expressed. And, regarding the side of consciousness with an image, although those two are actually different, because it is similar to an image, it is possible to perceive it as merely imputed. Thus, they accept having an image. Object-knowing consciousness is called object-knowing consciousness because it focuses on the object. Consciousnesses in that moment are self-aware and experience being clear, because they experience themselves, so it is the characteristic of self-awareness. Because it clearly experiences itself, appearing as similar is the object. Therefore, of all consciousnesses,
Tibetan
།དམིགས་མྱོང་བདག་ཉིད་ཐ་དད་གནས། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པ་ལ་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤར་ཡང་། ཕྱི་རོལ་ན་རྣམ་པ་གཏོད་པ་པོ་ཟླ་བ་གཉིས་མེད་པས་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཡུལ་རྫུན་པས་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མདོ་སྡེ་པས་མི་སྨྲའོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དེའི་འཁོར་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ལ། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ནི་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པས་རྣམ་པ་གཏད་ནས། དེ་དང་འདྲ་བས་དོན་འཛིན་ལ། རྨི་ལམ་ལ་རྟ་གླང་གི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དང་། ཡིད་རྟོག་བཅས་ལ་སྔ་ཕྱི་དང་ཡུལ་དང་རང་བཞིན་འདྲེས་པའི་དོན་སྤྱི་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ན། སྣང་བ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཡང་རྣམ་ པ་གཏོད་བྱེད་ཕྱི་རོལ་ན་མེད་པས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་མྱོང་བ་རང་རིག་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་ཐལ་མོ་བསྐུམས་པའི་གནས་སྐབས་ཁུ་ཚུར་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། གཟུགས་དང་། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པས། དེ་གསུམ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མེད་དོ། །ཐོབ་པ་ནི་སེམས་ལ་བག་ཆགས་རྙེད་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །སྙོམས་འཇུག་གསུམ་པོ་ནི་ལུས་ལ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་འགགས་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །སྲོག་གི་དབང་པོ་ནི་གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །རིས་མཐུན་པའང་དོན་དེ་གསུམ་འདྲ་བའི་གནས་སྐབས་སོ། །སྐྱེ་བའང་དེ་གསུམ་སྔ་ན་མེད་པ་ཐོབ་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །རྒ་བ་ཡང་དེ་གསུམ་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་སོ། །གནས་པའང་དེ་གསུམ་རྒྱུན་གནས་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །མི་རྟག་པའང་དེ་གསུམ་རྒྱུན་ཆད་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོའང་དེ་གསུམ་གྱིས་འཕགས་པའི་ཆོས་མ་ཐོབ་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའང་དེ་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སོ། །མིང་གི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ནི་སྒྲའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སོ། །འདུས་མ་བྱས་གསུམ་པོ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་གཏན་མེད་པ་ཡིན་པས་རྫས་སུ་མེད་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་དག་གི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་ པའི་མི་འཐད་པའང་དྲུག་སྟེ། ཕྱིའི་དོན་དོན་དམ་པ་མི་འཐད་པ་དང་། རགས་སྣང་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པ་དང་། རྣམ་པ་གཏོད་པའི་དོན་མི་འགྲུབ་པ་དང་། སྙོམས་འཇུག་གི་ཚེ་ན་སེམས་གཏན་མེད་པ་མི་འཐད་པ་དང་། དོན་སྤྱི་རྟོགས་པའི་དངོས་པོར་མི་འཐད་པ་དང་། སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྗོད་བྱེད་དུ་མི་རུང་བའོ། །དང་པོ་ནི་བྱེ་བྲག
Chinese
“所缘境、体验、自性各异。”如是说。如二月显现等，虽然在意识中显现出两个月亮的形象，但在外界没有形象的创造者——两个月亮，所以称为错乱。经部宗不认为境是虚假的，所以是错乱。对于意的识和它的眷属心所，意的现量是通过根识的境的第二刹那来赋予形象，因为与此相似而执取义。梦中显现马、牛的形象，以及有分别的意识中，前后、境和自性混杂，不清晰地显现总相。虽然显现是意识的体性，但因为在外界没有形象的创造者，所以是错乱。通达所有意识的明亮体验的自证是不错乱的。不相应行也如合拢手掌的状态是拳头一样，是色、心和心所的状态，所以不会从这三者变成其他实体。获得是心获得习气的状态。三种等持是身体上心和心所停止的状态。命根是色、心和心所份额相等的状态。同类也是这三个事物相似的状态。生也是获得这三个事物先前没有的状态。老也是这三个事物变化的状态。住也是这三个事物持续存在的状态。无常也是这三个事物中断的状态。异生也是没有获得这三个事物的圣者之法的状态。进入等等也是这三个事物的因果状态。名句等三种是声音的词语状态。三种无为法如石女儿一样是完全不存在的，所以不是实体。他们说。依于这些方面的六种不合理是：外境不是胜义谛不合理，粗显现不是意识的自性不合理，形象的创造者的意义不能成立不合理，等持时心完全不存在不合理，总相不是证悟的事物不合理，声音自身的体性不能作为能诠释不合理。第一个是差别。
English
"The object of focus, experience, and essence are different." Thus it is said. The appearance of two moons, etc., although the image of two moons appears in consciousness, there is no creator of the image—two moons—in the external world, so it is called delusion. The Sutra School does not consider the object to be false, so it is a delusion. For the consciousness of mind and its attendant mental factors, the direct perception of mind is to give form through the second moment of the object of sense consciousness, and because it is similar to this, it grasps the meaning. In dreams, the images of horses and cattle appear, and in conceptual consciousness, the general characteristics of past, present, and nature are mixed and appear unclearly. Although appearance is the nature of consciousness, it is a delusion because there is no creator of the image in the external world. Self-awareness, which clearly experiences all consciousness, is not a delusion. Non-associated formations are also like the state of a fist when the palms are folded, and are the state of form, mind, and mental factors, so they will not become other entities from these three. Obtaining is the state of the mind obtaining habits. The three samadhis are the state in which mind and mental factors cease in the body. The life faculty is the state in which form, mind, and mental factors have equal shares. Similarity is also the state in which these three things are similar. Birth is also the state of obtaining these three things that did not exist before. Aging is also the state of these three things changing. Abiding is also the state of these three things continuing to exist. Impermanence is also the state of these three things ceasing. An ordinary being is also the state of not having obtained the Dharma of the noble ones of these three things. Entering, etc., is also the state of cause and effect of these three things. The three, such as collections of names, are the state of the words of sound. The three unconditioned dharmas, like the child of a barren woman, are completely non-existent, so they are not entities. They say. The six unreasonableness based on these aspects are: it is unreasonable that the external object is not the ultimate truth, it is unreasonable that the coarse appearance is not the nature of consciousness, it is unreasonable that the meaning of the creator of the image cannot be established, it is unreasonable that the mind does not exist at all during samadhi, it is unreasonable that the general characteristic is not the object of realization, and it is unreasonable that the nature of sound itself cannot be the expresser. The first is distinction.