Tibetan
ས་ཉམས་སུ་བླངས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ། མཚན་གཞི། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། གྲངས་ངེས། ངེས་ཚིག །ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་དང་དྲུག་ལས། དང་པོ་ནི་སྤྱི་ཐུན་མོང་བའི་དབྱེ་གཞི་མཚན་ཉིད་པ་མེད་མོད་ཀྱི། འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ངོ་ན་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་ཙམ་གྱི་བདེན་པ་ཙམ་ཞིག་གནས་པ་ལ་བྱ་སྟེ་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། བདེན་པ་གཉིས་སུ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་འཇོག་གོ་ཞེས་སོ། །ཡང་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་དབྱེ་གཞིར་བྱ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། བདེན་པ་གཉིས་ཆར་དུ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །འདི་དག་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པའང་མིན། །ཅེས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་མཚན་གཞི་ནི་རྣམ་ཤེས་དྲུག་པོ་སྣང་བའི་ཡུལ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་སོ། །དེའང་དབུ་མ་པས་རྣམ་ཤེས་དྲུག་ཏུ་འཇུག་ཚུལ་ཉན་ཐོས་པ་དང་མཐུན་ནོ། །དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པ་མཚན་གཞིར་འདོད་དོ། །མཚན་ཉིད་ལ་གཉིས་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ། དེའང་སྒྲིབ་པའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། ། དེས་གང་བཅོས་མ་བདེན་པར་སྣང་དེ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་འཁོར་བའི་ཆོས་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ། ས་ཐོབ་ཀྱང་སེམས་སེམས་བྱུང་མ་འགགས་པའི་ཆ་ཡུལ་མ་དག་པ་གཟུགས་སོགས་ཚོགས་དྲུག་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་སྤང་བྱར་གྱུར་ཏོ་ཅོག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བསླན་ནས་འཁྲུལ་པར་བཞག་གོ། །དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་སྟེ། དེའང་སྒྲ་ཚིག་ལ་སོགས་པས་དངོས་སུ་མི་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་གཞན་ལས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ། སེམས་སེམས་བྱུང་གི་རྙོག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཞི་བ་རྣམ་རྟོག་ལས་འདས་པ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། གྲུབ་པའི་མཐས་མ་རེག་པ་སྟེ་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གཞན་ལས་ཤེས་མིན་ཞི་བ་དང་། །སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། །རྣམ་རྟོག་མེད་དོན་ཐ་དད་མིན། །དེ་ནི་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་དོན་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་ལ་སོགས་པ་ནི་དངོས་པོ་སྨྲ་བ་དག་གི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པས་མ་རིག་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དབུ་མ་པའོ་ཞེས་པར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཟབ་པ་དང་ཞི་བ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་
Chinese
修习地之理。首先，一、基，二、相，三、分类，四、数量决定，五、词义决定，六、决定之量。第一，共同的分类基没有自相，但在世俗的意识中，存在着仅是从非真实中返回的真实，如《六十正理论释》中所说：“二谛是依于世俗的意识而安立的。”或者，仅以无自性作为分类基。《入行论》中说：“以二谛皆无自性之故，此等非为常，亦非断灭。”世俗谛的基是六识所显现的境及其形相。中观宗安立六识的方式与声闻部相同。胜义谛的基则认为是法界自性清净。二、相，分为二，世俗谛的相是显现为具有能取所取的戏论，也即是生起为遮蔽之相。如彼论中所说：“愚昧自性为遮蔽，故为世俗谛。彼所欺惑显现为虚假，是为世俗谛，能仁如是说。”也就是说，轮回之法，心与心所，以及境的显现等一切皆为世俗。即使证得菩萨地，心与心所未断灭的部分，境不净，色等六处显现等，一切应断之法，皆归于世俗之方，安立为错觉。胜义谛的相是远离能取所取的戏论之自性。也即是从音声等无法直接了知的角度来说，不是从他处了知的，心与心所的纷扰寂灭于法界，超越分别念，远离一切戏论，不为宗派所触及。如《根本慧论》中所说：“非从他知，寂静，不为戏论所戏论，无分别，无异义，是为彼之相。”也就是说，一义与异义等是实事论者的宗派，不仅是无明，而且说远离戏论是中观宗，这也是不成立的。总之，涅槃之法，深寂，自性清净
English
The way to practice the ground. First, 1. Basis, 2. Characteristic, 3. Division, 4. Number determination, 5. Definition, 6. The valid cognition that determines. First, although there is no common basis for division, in the minds of worldly people, there is only a truth that merely turns away from what is not true. As it is said in the commentary on the Sixty Stanzas of Reasoning: "The two truths are established in relation to the minds of worldly people." Or, just take selflessness as the basis for division. As it says in the Entering [the Middle Way]: "Because both truths are without self-nature, these are neither permanent nor annihilated." The basis of conventional truth is the appearances of the six consciousnesses together with their objects. The way the Madhyamikas enter into the six consciousnesses is the same as the Shravakas. The ultimate truth is considered to be the essence of the Dharma realm, which is pure by its very nature. Two characteristics: The characteristic of conventional truth is that it appears as a form with grasping and clinging. It is also born as a form of obscuration. As it says in the same text: "Ignorance obscures its own nature, therefore it is conventional. That which appears as false because of it is called conventional truth by the Sage." That is to say, all the phenomena of samsara, mind and mental factors, and the appearance of objects, are all conventional. Even when one attains a bhumi, the part where mind and mental factors have not ceased, the impure objects, such as the appearance of the six aggregates, are all to be abandoned and placed on the side of the conventional, and established as illusion. The characteristic of ultimate truth is the nature of being free from grasping and clinging. That is, from the point of view of not being directly understood by sounds and words, it is not known from others. The confusion of mind and mental factors is pacified in the Dharma realm, transcending conceptualization, free from all elaboration, and untouched by philosophical tenets. As it says in the Root Wisdom: "Not known from others, peaceful, not elaborated by elaborations, without conceptualization, not different in meaning, that is its characteristic." That is to say, the same meaning and different meanings are the tenets of those who speak of entities, and not only is it ignorance, but it is also not established to say that being free from elaboration is Madhyamika. In short, the Dharma of Nirvana is profound, peaceful, and naturally pure.
Tibetan
པའི་དབྱིངས་དང་། དེ་རྟོགས་པའི་བློ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ ཤེས་ཡུལ་རྣམ་པར་དག་པ་འགྱུར་བ་མེད་པར་སྣང་བ་དང་། ས་ཐོབ་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ཡེ་ཤེས་མཉམ་གཞག་དང་དེའི་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་རྗེས་ཐོབ་སྣང་བ་ལྷག་མཐོང་གི་རྣམ་པར་གྱུར་ཏོ་ཅོག་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །དབྱེ་ན་གཉིས་ལས་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། །དམ་པའི་དོན་གྱི་བདེན་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་བློ་འཁྲུལ་པའི་ངོ་ན་ཤེས་བྱ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་ལ། མ་འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོར་ཅིར་ཡང་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པར་གནས་པ་ནི་དོན་དམ་དུ་དབྱེ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། དངོས་ཚོགས་ཡང་དག་ལོག་པའི་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་དེ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་དེའང་དབྱེ་ན་གཉིས་ཏེ། དབང་པོ་སྐྱོན་ཅན་གྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་དང་། སྐྱོན་མེད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་བོ། །དང་པོ་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་དང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ངོར་སྣང་ཡང་མི་བདེན་པར་གྲགས་པ་རྣམས་ནི་དབུ་མ་པས་ཀྱང་མི་འགོག་པར་བརྡ་ཤེས་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བཏགས་ནས་བཞག་ལ། ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ངོར་ཡང་སྣང་ལ་བདེན་པར་གྲགས་པ་ལ་འདིར་ ཡང་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བཏགས་ཏེ་དེ་ཉིད་ལས། གནོད་པ་མེད་པ་དབང་པོ་དྲུག་པོ་ཡི། །ཡུལ་གྱུར་གང་ཡིན་འཇིག་རྟེན་ལ་ལྟོས་ནས། །འཇིག་རྟེན་ལ་ཡང་བདེན་ཡིན་ལྷག་མ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་དུ་ལོག་པས་རྣམ་པར་གཞག །ཅེས་སོ། །དེས་ན་བློ་འཁྲུལ་པ་ལ་སྐྲ་ཤད་དུ་སྣང་བ་མིག་དག་པ་ལ་ཅིར་ཡང་མ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ། བློ་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཉིད། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་དང་འཁྲུལ་པ་ཟད་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་ཅིར་ཡང་དམིགས་པར་བྱ་བ་མེད་པས་ད་ལྟར་གྱི་འཁྲུལ་སྣང་རང་འགའ་བ་ཆ་དང་བཅས་པ་མི་སྣང་བར་འདོད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། རབ་རིབ་མཐུ་ཡིས་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ། །དངོས་པོ་ལོག་པ་གང་ཞིག་རྣམ་བརྟགས་ལས། །དེ་ཉིད་གང་གིས་བདག་ཉིད་མིག་དག་པ། །མཐོང་བ་གང་ཡིན་དེ་བཞིན་འདིར་ཤེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེའང་གདུལ་བྱའི་བསོད་ནམས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ལས་སྣང་བའི་སྤྲུལ་པས་དོན་མཛད་པའང་རྨི་ལམ་ནང་དུ། གཉིད་མ
Chinese
的界，以及证悟它的智慧，远离一切障碍，显现为清净无染、不变的佛陀智慧之境。获得菩萨地的等持智慧，以及安住于等持及其本体无二无别的后得，显现为胜观之相，这一切都是胜义谛。如果进行区分，在二者之中，如《根本慧论》所说：诸佛所说法，依于二谛理，世俗谛与，胜义谛。如是。也就是说，在迷惑的心识面前，显现为各种各样的所知，这是世俗谛；而在不迷惑的本体中，安住于任何言思都无法触及的状态，这是胜义谛。如《入中论》所说：由真实颠倒见，执持实物自性，真实见之境，即是彼自体，见之虚妄者，是名世俗谛。如是。世俗谛又可以分为两种：显现为根识有缺陷之境的虚妄世俗谛，以及显现为无缺陷之境的真实世俗谛。前者如二月和梦境等，在世间人的心识面前显现，但被认为是虚假的，即使是中观宗也不否认，只是作为认识意义的名称而安立为虚妄世俗谛。而显现为一月等，在世间人的心识面前也显现，且被认为是真实的，在这里也同样安立为真实世俗谛。如《入中论》所说：无害六根之境，观待于世间，于世间亦为真，余者即于世间，以颠倒而安立。如是。因此，就像在迷惑的心识面前显现为毛发，而在清净的眼睛里什么也看不到一样，在迷惑的心识面前显现为各种各样的现象。对于圣者的等持以及灭尽迷惑的佛陀来说，没有任何可以执著的事物，因此认为现在的迷惑显现，自性具有部分，是不显现的。如《入中论》所说：由翳障力于毛发等，所起颠倒事物之分别，以何清净眼根力，见彼事物之自性，当知此事亦如是。如是。也就是说，由所化众生的福德和佛陀的加持而显现的化身来成办利益，也像在梦中一样，没有睡眠
English
The sphere of reality, and the wisdom that realizes it, free from all obscurations, appearing as the pure and stainless, unchanging realm of Buddha's wisdom. The wisdom of equipoise of those who have attained the bhumis, and the subsequent attainment abiding as one with the essence of equipoise, appearing as the aspect of superior seeing, all of these are the ultimate truth. If divided, among the two, as stated in the Root Wisdom: The Buddhas teach the Dharma, relying on two truths, the conventional truth of the world, and the truth of the ultimate meaning. Thus it is. That is to say, in the face of a deluded mind, the appearance of various objects of knowledge is the conventional truth; while in the essence of non-delusion, abiding beyond any thought or expression, is distinguished as the ultimate truth. As stated in the Entering the Middle Way: By truly inverted seeing of aggregates, one grasps the self-nature of real things. That which is the object of true seeing, is that very self. The false seeing is considered the conventional truth. Thus it is. That conventional truth can also be divided into two: the false conventional truth, which appears as the object of flawed senses, and the true conventional truth, which appears as the object of unflawed senses. The former, such as the appearance of two moons and dreams, appears to the minds of worldly people, but is considered untrue. Even the Madhyamikas do not deny this, but establish it as the false conventional truth, merely as a term for understanding meaning. While the appearance of one moon, etc., also appears to the minds of worldly people, and is considered true, here it is also established as the true conventional truth. As stated in the Entering the Middle Way: Whatever is the object of the six senses, without harm, in relation to the world, is also true in the world, the remainder is established as inverted in the world itself. Thus it is. Therefore, just as hair appears to a deluded mind, but nothing is seen by a clear eye, so too, various phenomena appear to a deluded mind. For the equipoise of the noble ones and the Buddhas who have exhausted delusion, there is nothing to be fixated upon, therefore it is held that the current deluded appearance, with its inherent parts, is not apparent. As stated in the Entering the Middle Way: By the power of cataracts, from the conceptualization of inverted things such as hair, etc., by what power of clear eye faculty, one sees the self-nature of those things, know that this matter is also thus. Thus it is. That is to say, the deeds accomplished by the emanations appearing from the merit of the beings to be tamed and the blessings of the Buddhas, are also like in a dream, without sleep.