Tibetan
་སོང་བས་སྤྲུལ་པ་བཏང་ནས། ཆོས་འཆད་པ་ལ་སོགས་པ་རང་སྣང་མཐུན་པར་དོན་བྱེད་དུས། གདུལ་བྱའི་སྣང་ངོའི་རྨི་ལམ་ཡང་མ་འགགས་པར་འཆར་བ་དངོས་སུ་དེ་ཉིད་ལ་སྣང་བ་མཁྱེན་དུས། རང་ཉིད་ལ་རྨི་ལམ་མེད་དེ་གཉིད་དུ་མ་སོང་བའི་ཕྱིར་ན། ཚུལ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ལ་འཁྲུལ་སྣང་ཤར་བར་མཁྱེན་ནས་དོན་མཛད་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་སྣང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སྣང་བ་མེད་དོ། །འདིར་དབྱེ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་དབྱེ་བ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་དུ་དབྱེ་བ་ལས་འདས་པར་འདོད་དེ་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་སྟོང་པ་ཉིད་སྣང་ བའི་དབྱིངས་ཅན་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །བྱས་པ་དང་ནི་མི་རྟག་བཞིན། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་དབྱེ་བ་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་སྟེ། དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པའི་མདོ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་སེམས་པ། །དེ་དག་ཚུལ་མིན་ལྟ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །བཞི་པ་གྲངས་ངེས་པ་ནི་སྤྲོས་པ་ལས་གྲོལ་མ་གྲོལ་དངོས་འགལ་དུ་ངེས་པས་བསྒྲུབ་ཕྱོགས་དང་དགག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ཁེགས་པས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་སོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་ཡུལ་རྣམས་ནི་ཡུལ་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་འཇོག་པ་ན་ཡུལ་ཅན་ནི་མཐར་མ་ཐུག་པ་འཁྲུལ་པའི་བློ་དང་། མཐར་ཐུག་པ་མ་འཁྲུལ་པའི་བློ་གཉིས་ལས་མི་འདའ། དེ་ལ་འཁོར་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་འཁྲུལ་པ་དང་ཆོས་ཉིད་ནི་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས། བློའི་དབང་གིས་གཉིས་སུ་བཞག་སྟེ་འཇུག་པ་ལས། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་རྫུན་པའི་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ཡིན་དོན་དམ་སྟེ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས། །ཞེས་སོ། །ལྔ་པ་ངེས་ཚིག་ནི་ཀུན་རྫོབ་ལ། སཾ་པྲྀ་ཏི་སཏྱ་ཞེས་པའི་སཾ་ལ་མྱ་ཀའི་རྐྱེན་བྱིན་པས་ཡང་དག་པ་དང་། པྲ་ལ་ཨ་ཝ་རའི་རྐྱེན་བྱིན་པས་སྒྲིབ་པ་དེ་བདེན་གཉིས་ལས། གང་ཞིག་གིས་སམ་གང་ཞིག་ལ། །ཡང་ དག་སྒྲིབ་བྱེད་ཀུན་རྫོབ་འདོད། །ཅེས་སོ། །སཏྱ་ནི་བདེན་པ་སྟེ་མ་དཔྱད་ན་བདེན་པར་སྣང་ཙམ་ནས་བཏགས་སོ། །དོན་དམ་པ་ལ་པ་ར་མ་ཨརྠ་སཏྱ་ཞེས་པའི་པ་ར་མ་དམ་པ་དང་། ཨརྠ་དོན་ཏེ་དམ་པ་རྣམས་འཇུག་པའི་དོན་ཡིན་པའོ། །སཏྱ་ནི་བདེན་པ་སྟེ་དཔྱད་ན་གནོད་མེད་དུ་གནས་པའོ། །དྲུག་པ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚ
Chinese
因此，通过化身，当他以符合自己显现的方式进行讲法等活动时，当他知道对于被调伏者的显现而言，梦境也未曾中断地显现，并且实际上就显现在那上面时，因为他自己没有梦境，因为他没有入睡。同样，他知道众生有错觉显现，并为此而行事，但佛陀自己却没有丝毫错觉显现。这里的区分是根据特征而进行的区分，但人们认为它超越了自性的区分，因为它就是空性。而且，具有显现之界的空性在《菩提心释》中说：世俗是空性，空性仅仅是世俗，就像有为和无常一样，因为如果不存在，就不会产生。如此说。如果区分成立为不同，那就是颠倒的，如《解深密经》中说：行蕴和胜义的特征，是远离一和异的特征，谁认为是一和异，他们就是进入了非理性的观点。如此说。第四，数量确定，因为从戏论中解脱与未解脱被确定为直接矛盾，所以通过排除了能立和所破的三种范畴，数量被确定为二。另一方面，当诸境依赖于有境而被安立时，有境不会超出两种：未达到极限的错觉之识，和达到极限的非错觉之识。因此，轮回的诸法是错觉的境，而法性是非错觉的境。因此，通过识的力量而安立为二，并进入其中。如云：一切事物通过真实和虚假的见地，获得事物，并执持自性。何为真实见之境，即是胜义谛，虚假见地被称为世俗谛。如此说。第五，词源学上，对于世俗谛，梵文为samvṛti satya，sam加上myak的词缀，意为真实，pra加上avara的词缀，意为遮蔽。因此，在二谛中，通过什么或者对于什么，真实遮蔽即被称为世俗。satya意为真实，即未经分析时，仅仅显现为真实而被安立。对于胜义谛，梵文为parama artha satya，parama意为殊胜，artha意为意义，即殊胜者所进入的意义。satya意为真实，即经过分析后，安住于无害的状态。第六，决定的
English
Therefore, by sending forth emanations, when he engages in activities such as teaching the Dharma in accordance with his own appearances, when he knows that for the appearances of those to be tamed, dreams also appear without interruption, and that they actually appear on that very thing, because he himself has no dreams, because he has not fallen asleep. Likewise, he knows that sentient beings have illusory appearances and acts accordingly, but the Buddha himself has no illusory appearances whatsoever. Here, the distinction is made in reliance on characteristics, but it is considered to transcend the distinction of self-nature because it is emptiness. Moreover, the emptiness that is the realm of appearances is stated in the Commentary on the Awakening Mind: Conventional is emptiness, emptiness is merely conventional, like the conditioned and impermanent, because if it does not exist, it will not arise. Thus it is said. If the distinction is established as different, that is inverted, as it is said in the Sutra Unraveling the Intent: The characteristic of the aggregates and the nature of ultimate reality is the characteristic of being free from one and different, whoever thinks of one and different, they have entered into an irrational view. Thus it is said. Fourth, the determination of number is that liberation from and non-liberation from elaboration are determined to be directly contradictory, so by negating the three categories of the affirming and negating sides, the number is determined to be two. In one aspect, when objects are established in dependence on the subject, the subject does not go beyond two: the deluded mind that has not reached the limit, and the non-deluded mind that has reached the limit. Therefore, the phenomena of samsara are the objects of delusion, and the nature of reality is the object of non-delusion. Therefore, it is established as two by the power of the mind and enters into it. As it is said: All things, through true and false views, obtain things and grasp self-nature. Whatever is the object of true view is the ultimate truth, and the false view is called the conventional truth. Thus it is said. Fifth, etymologically, for conventional truth, the Sanskrit is samvṛti satya, sam plus the suffix myak, meaning true, pra plus the suffix avara, meaning obscuration. Therefore, in the two truths, through what or for what, true obscuration is called conventional. satya means truth, that is, it is established as merely appearing as true when not analyzed. For ultimate truth, the Sanskrit is parama artha satya, parama meaning supreme, artha meaning meaning, that is, the meaning that the supreme ones enter into. satya means truth, that is, it abides in a harmless state after analysis. Sixth, the determining
Tibetan
ད་མ་ནི། ཆོས་དབྱིངས་དོན་དམ་ཆོས་ཅན། སྤྲོས་པ་ལས་གྲོལ་བར་ཐལ། དམིགས་བཅས་ཀྱི་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་སོ། །ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པར་ཐལ། དམིགས་བཅས་ཀྱི་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ་དམིགས་བཅས་ཀྱི་བློ་དང་དེའི་ཡུལ་རྣམས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་གྱི་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་མཚན་གཞི་འཛིན་པའི་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པས་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་ཤེས་ནས་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཚུལ་ནི། སྦྱོར་བ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་ལྟ་བས་ཐག་བཅད་པའི་ངང་དེར་སེམས་སྤྲོ་བསྡུ་དང་བྲལ་བར་བསྒོམ་པ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། གང་བློ་ཡོད་ དང་མེད་པ་ལས། །རྣམ་པར་འདས་ཤིང་མི་གནས་པ། །དེ་དག་ཟབ་མོ་དམིགས་མེད་པའི། །རྐྱེན་གྱི་དོན་ལ་རྣམ་པར་བསྒོམ། །ཞེས་པའི་ངང་ལ་ཅི་ཙམ་གནས་ཀྱི་བར་བཞག་ནས་བསྔོ་བ་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པའི་བླང་ཚུལ་ལོ། །ཀུན་རྫོབ་བླང་ཚུལ་ནི་མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དུ་ཤེས་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསག་གོ། །དེ་ལྟར་མཉམ་རྗེས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པའི་མཐར་ཆོས་སྐུ་དང་གཟུགས་སྐུ་དམ་པ་གཉིས་ཐོབ་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་འདིར། །བསོད་ནམས་ཚོགས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་མདོར་བསྡུས་ན། །རྒྱལ་པོ་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ལས་འཁྲུངས། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཚོགས་འདི་གཉིས། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ། །དེ་ལྟས་མདོར་ན་བསོད་ནམས་དང་། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་རྟག་བརྟེན་མཛོད། །ཅེས་སོ། །དེའང་གཞི་དབུ་མ་བདེན་གཉིས། ལམ་དབུ་མ་ཚོགས་གཉིས། འབྲས་བུ་དབུ་མ་སྐུ་གཉིས་སུ་འདུས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཐལ་འགྱུར་གྱི་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ཚུལ། སྔར་སྨྲོས་པ་བཞིན་གཏན་ཚིགས་ལྔས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་འཇལ་ལ། དེའང་རང་རྒྱུད་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བཀག་ནས་རྫུན་པར་བསྒྲུབ་པའམ། དོན་དམ་ལ་སྤྲོས་པ་བཀག་ནས་སྤྲོས་མེད་བསྒྲུབས་པ་ལྟར་མ་ ཡིན་
Chinese
现在是，法界胜义谛法性，应是远离戏论。因为不是有相之识的行境。而且也是通过智慧以无相的方式证悟的。法性世俗谛诸法，应是有戏论。因为是有相之识的行境。周遍存在，因为有相之识及其对境都是世俗。这样一来，胜义谛的体相由体相类的理智成立，而世俗谛的体相由体相执着的名言识成立。 第二，认识后修习之理是：首先以菩提心引发，于诸法皆不成立之见解而决定的状态中，心无散乱和收摄地修习。如《入行论》云：“何时实与非实，不立于心前，尔时无余相，灭除有相心。”又如大论师龙树所说：“若心离有与无，不住亦不超越，彼等甚深无相，当观缘起之义。”于此状态中安住多久，之后作回向，是胜义谛的修习方式。世俗谛的修习方式是，从入定中出定后，了知诸法如幻化八喻，从而积聚福德资粮。如是入定和出定，方便和智慧，智慧和福德资粮积聚的究竟，获得法身和色身二圣身。如《宝鬘论》云：“佛之色身从此生，福德资粮所生起，法身略而言之，乃从智慧资粮生。是故此二种资粮，是成就佛陀之因，因此总而言之，当恒常依止福与慧。”如是，基为中观二谛，道为中观二资粮，果为中观二身聚合。第三，以破斥式断除戏论之理。如前所说，以五种理证衡量诸法无自性，然而并非如自续派一样遮破世俗谛后成立虚假，或者遮破胜义谛的戏论后成立无戏论。
English
Now, the Dharmadhatu ultimate reality Dharmata, should be free from elaboration. Because it is not the object of conceptual consciousness. Moreover, it is realized through wisdom in a non-conceptual manner. Dharmata conventional truths, should be with elaboration. Because it is the object of conceptual consciousness. Pervasiveness exists, because conceptual consciousness and its objects are all conventional. In this way, the characteristic of ultimate reality is established by the intellect of characteristic types, while the characteristic of conventional reality is established by the nominal consciousness that grasps characteristics and entities. Secondly, the way to practice after understanding is: First, generate the mind of enlightenment (Bodhicitta), and in the state of being determined by the view that all phenomena are not established in any way, meditate without scattering or gathering the mind. As it is said in the "Entering the Bodhisattva's Way of Life": "When neither real nor unreal, stands before the mind, then, there is no other aspect, it is completely pacified without object." Also, as the great teacher Nagarjuna said: "If the mind is beyond existence and non-existence, not abiding and not transcending, then, those profound non-conceptual, should contemplate the meaning of dependent origination." Remaining in this state for as long as possible, and then dedicating the merit, is the way to practice the ultimate truth. The way to practice the conventional truth is, after rising from meditative equipoise, to accumulate merit by knowing all phenomena as the eight examples of illusion. Thus, at the end of accumulating the two accumulations of meditative equipoise and subsequent attainment, method and wisdom, wisdom and merit, one obtains the two sacred bodies of Dharmakaya and Rupakaya. As it is said in the "Precious Garland": "The Form Body of the Buddhas arises from this, born from the accumulation of merit, the Dharma Body, in brief, arises from the accumulation of wisdom. Therefore, these two accumulations, are the cause of attaining Buddhahood, therefore, in short, always rely on merit and wisdom." Thus, the basis is the Middle Way of the two truths, the path is the Middle Way of the two accumulations, and the result is the Middle Way of the union of the two bodies. Thirdly, the way to cut off elaboration by refutation. As mentioned earlier, measure all phenomena as without inherent existence with five reasons. However, it is not like the Svatantrika, who negate the conventional truth and then establish falsehood, or negate the elaboration of the ultimate truth and then establish non-elaboration.