Tibetan
ཏེ། གང་དུ་ཞེན་པ་དེ་དངོས་སུ་བཀག་ཀྱང་ཤུགས་ལ་གང་ཡང་མི་བསྒྲུབ་པས་ཕ་རོལ་གྱི་ལོག་རྟོག་ཟློག་པར་བྱེད་པའོ། །དེའང་སྤྲོས་པ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ནི་སྤྲོས་པར་སྨྲ་བའི་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་བའི་ཐལ་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་བྱེད་དེ། གྲངས་ཅན་པས་རྒྱུ་ལ་ཡོད་པ་སྐྱེ་བས་རང་ལས་སྐྱེ་བ་འདོད་དུས། ཡོད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ་བ་ནི་འཇུག་པ་ལས། དེ་ནི་དེ་ལས་འབྱུང་ན་ཡོན་ཏན་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་སྔར་ཡང་སྐྱེ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཉིད། །ཅེས་པ་སྟེ། མིག་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཡེ་ནས་ཡོད་པ་མི་གསལ་བ་ཉིད་རྒྱུར་གནས་པ་རྐྱེན་གྱིས་གསལ་བར་བྱས་པ་ཙམ་འབྲས་བུའོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལ། ཡེ་ནས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་ཐལ་ཞེས་འགལ་བ་སྡུད་པའི་ཐལ་འགྱུར་བརྗོད་ལ། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཡོད་ཀྱང་སྐྱེ་བ་དོན་ཡོད་པ་མི་འགལ་བས་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་ན། མི་གསལ་བའི་དུས་ན་ཡེ་ནས་ཡོད་ཀྱང་། སྐྱེ་ཚོད་མངོན་པར་གསལ་བའི་དུས་ནའང་ཡེ་ནས་ཡོད་ཀྱང་སྐྱེ་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་སྐྱེ་མི་དགོས་པ་ལྟར་མི་གསལ་བའི་དུས་ནའང་ཡེ་ནས་ཡོད་པ་ལ་སྐྱེ་མི་དགོས་པས་ཁྱབ་ཅེས་མགོ་སྙོམས་པ་དང་། གསལ་བའི་ཡོད་པ་ལ་སྐྱེ་མི་དགོས་པས་ཁྱབ་ཀྱང་མི་གསལ་བའི་ཡོད་པ་ལ་སྐྱེ་མི་དགོས་པས་མ་ཁྱབ་བོ་ཞེས་འབྱེད་ན། ཁྱབ་པ་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་ཏེ་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དེ་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་མ་གྲུབ་པ་ལྟར། ཁྱད་པར་དེའང་མ་ གྲུབ་བོ་ཞེས་རང་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་དང་། ཡང་སངས་རྒྱས་པས་དུ་བ་དེ་དུ་བ་ལས་གཞན་མེ་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པས་གཞན་སྐྱེ་ཁས་ལེན་ཅིང་། གཞན་སྐྱེད་བྱེད་དུའང་འདོད་ལ། མུན་པ་ལས་མེ་ལྕེ་མི་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་གཉིས་ལས། གཞན་ལས་གཞན་སྐྱེ་ན་མེ་ལྕེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ་ལ། མེ་ལྕེ་ལས་མུན་པ་མི་སྐྱེ་ན། མེ་གཞན་ལས་དུ་བ་གཞན་སྐྱེ་བར་ཡང་མི་རིགས་པར་ཐལ་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀ་གཞན་ཡིན་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འགལ་བ་སྡུད་པའི་ཐལ་འགྱུར་ནི། འཇུག་པ་ལས། གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་ཞིག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་ནི། །མེ་ལྕེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་མཐུག་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་བརྗོད་དུས། ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་ན་མུན་པ་ལས་གཞན་མེ་ལྕེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཚོད་དུ། དུ་བ་ལས་གཞན་མེ་ལས་དུ་བ་སྐྱེ་བའང་མི་རུང་ལ་དུ་བ་ལས་གཞན་མེ་ལས་དུ་བ་སྐྱེ་ཚོད་དུ་མུན་པ་ལས་གཞན་མེ་ལྕེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་སྐྱེ་བར་མགོ་མཉམ་པས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །གོ་བདེ་
Chinese
因此，直接驳斥执着之处，但实际上并未建立任何东西，从而阻止了对方的错误观念。其中，断除戏论仅仅是驳论师才做的，因为他们与主张戏论的承诺相矛盾。例如，数论派认为果从因中产生，因此主张从自身产生。当他们这样主张时，反驳说：从已存在之物产生是无意义的，这是必然的。如《入行论》所说：“若彼由此生，有何少功能？已生仍复生，其理定非有。”意思是说，眼睛等内在的生处，原本就存在，只是不明显，作为因存在，通过缘而显现，这仅仅是果。对于这种说法，驳论师会说：因为原本就存在，所以产生是无意义的，这是必然的，从而提出一个包含矛盾的驳论。如果认识到，即使果存在于因中，产生也是有意义的，这并不矛盾，因此周遍并不成立。那么，即使在不明显的时候原本就存在，但在显现的时候，即使原本就存在，也必须产生。就像它不需要产生一样，在不明显的时候，原本存在的东西也不需要产生，这是周遍的。或者，即使明显的存在不需要产生，但不明显的存在不需要产生，这并不周遍。如果这样区分，那么周遍就等同于所要证明的，就像我们不承认果存在于因中一样，这个区别也不成立。这样就驳斥了从自身产生。此外，佛教徒认为烟不同于烟，而是从火中产生的，因此承认从他者产生，并且也认为他者可以产生。从黑暗中不会产生火焰，基于这两点，反驳说：如果从他者产生他者，那么火焰也会从黑暗中产生。如果火焰不从黑暗中产生，那么烟也不应该从不同的火中产生，因为两者都是不同的。这种包含矛盾的驳论，如《入行论》所说：“若谓依他生，他复从他生，黑暗中亦应，生出 πυκνός 烟。”当这样说时，如果认识到周遍并不成立，那么就像火焰不从黑暗中产生一样，烟也不应该从火中产生；就像烟从不同的火中产生一样，火焰也应该从黑暗中产生，这样才能使前提相等，从而成立周遍。容易理解。
English
Therefore, directly refuting the attachment, but not actually establishing anything, thereby preventing the opponent's wrong conceptions. Among these, cutting off elaboration is only done by the dialecticians, because they contradict the commitment of those who assert elaboration. For example, when the Samkhyas assert that the effect arises from the cause, thus asserting arising from itself, it is refuted by saying: arising from what already exists is meaningless, which is necessarily the case. As stated in the *Entering the Middle Way*: "If it arises from that, what little function is there? It is not reasonable for what has already arisen to arise again." This means that the internal sense bases, such as the eyes, already exist from the beginning, but are not manifest. Existing as the cause, they are merely made manifest by conditions, and this is the effect. To this, the dialectician would say: because it already exists from the beginning, it is necessarily the case that arising is meaningless, thus presenting a dialectic that includes a contradiction. If it is realized that even if the effect exists in the cause, arising is meaningful, and this is not contradictory, then the pervasion is not established. Then, even if it already exists from the beginning when it is not manifest, it must arise even when it is manifest. Just as it does not need to arise, it is pervasive that what already exists from the beginning does not need to arise when it is not manifest. Or, even if the manifest existence does not need to arise, it is not pervasive that the unmanifest existence does not need to arise. If this is distinguished, then the pervasion is the same as what is to be proven, just as we do not accept that the effect exists in the cause, this distinction is also not established. Thus, arising from itself is refuted. Furthermore, Buddhists believe that smoke is different from smoke and arises from fire, thus admitting arising from another, and also believing that another can produce. From darkness, flames do not arise. Based on these two points, it is refuted by saying: if another arises from another, then flames should also arise from darkness. If flames do not arise from darkness, then smoke should not arise from a different fire either, because both are equally different. This dialectic that includes a contradiction, as stated in the *Entering the Middle Way*: "If it is said that relying on another, another arises from another, then thick darkness should also arise from flames." When this is said, if it is realized that the pervasion is not established, then just as flames do not arise from darkness, smoke should not arise from fire; just as smoke arises from a different fire, flames should also arise from darkness, thus making the premises equal, thereby establishing the pervasion. Easy to understand.
Tibetan
བར་བྱས་ན་མེ་ལྕེ་ལས་ཆོས་ཅན་མུན་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ། ཁྱོད་ལས་མུན་པ་གཞན་མུན་པ་ལས་ཀྱང་ཁྱོད་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅེས་པའོ། །གལ་ཏེ་དུ་བ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་མེ་ལྕེས་དུ་བ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པས་དུ་བ་བསྐྱེད་ལ། མུན་པ་ལས་གཞན་མེ་ལྕེ་ལས་མུན་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པས་མི་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་ཏེ་ཁོ་ བོ་ཅག་ལ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་དུ། མེ་ལ་དུ་བ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་ལ། མེ་ལྕེས་མུན་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཉེས་པ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པས་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པ་དང་། ཡང་རྒྱང་ཕན་པས་རྒྱུ་མེད་པར་སྐྱེ་བར་འདོད་ཅིང་ནམ་མཁའི་ཨུཏྤ་ལའི་དྲི་མདོག་མ་སྐྱེས་པར་འདོད་དེ། དེ་གཟུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལའང་ཚུལ་མཚུངས་པས་དགག་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་རྒྱུ་ཡིས་སྟོང་པར་འགྱུར་ན་ནམ་མཁའ་ཡི། །ཨུཏྤ་ལ་ཡི་དྲི་མདོག་ཇི་བཞིན་གཟུང་དུ་མེད་ཉིད་ན། །ཤིན་ཏུ་ཆེས་བཀྲ་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིས་འཛིན་ཡིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །རང་གི་བློ་སྔོན་ཇི་བཞིན་འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་ལས་ཡིན་ཞེས་བྱ། །ཞེས་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བར་ཁས་ལེན་ན། འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་བཀྲ་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་དུ་མེད་པར་ཐལ་ཞེས་འགལ་བ་སྡུད་པའི་ཐལ་འགྱུར་དང་། ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་རྟོགས་ན། འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་མེད་ཡིན་ཡང་བཀྲ་བར་སྣང་ཚོད་དུ། ནམ་མཁའི་ཨུཏྤ་ལའི་དྲི་མདོག་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་ཡིན་ཡང་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་དགོས་ཞེས་མགོ་སྙོམས་པས་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་། དེ་ལ་གལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་དུ་འདྲ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ངོ་བོ་ཡོད་པས་སྣང་ལ། ནམ་མཁའི་ཨུཏྤ་ལའི་དྲི་མདོག་ངོ་བོ་མེད་པས་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁྱད་པར་འདོད་ན། ཁྱད་པར་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་ ཏེ། ཁོ་བོ་ཅག་ལ་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་མ་གྲུབ་བ་བཞིན་དུ། འཇིག་རྟེན་ངོ་བོ་ཡོད་ལ་ནམ་མཁའི་ཨུཏྤ་ལའི་དྲི་མདོག་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་པས་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་གྱིས་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་རང་ལས་སྤྲོས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། རྩོད་བཟློག་ལས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅས་འགའ་ཡོད། །དེ་ཚེ་ང་ལ་སྐྱོན་འདི་ཡོད། །ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཅེས་དང་། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །གང་ལ་ཕྱོག
Chinese
如果这样，那么火焰作为有法，应该产生黑暗。因为你和黑暗不同，黑暗也和你不同。如果说，不同于烟的火焰有能力产生烟，所以产生烟；不同于黑暗的火焰没有能力产生黑暗，所以不产生。那么，这个差别和所要证明的相同，就像我们没有成立从他者产生一样。火焰有产生烟的能力，而火焰没有产生黑暗的能力的差别也没有成立，所以遮破了他者产生。同样，因为有两种过失，所以遮破了从二者产生。还有，顺世外道认为无因而生，并且认为虚空中的青莲花的香味没有产生，因为它是不可见的。对于这个，也同样用上述方法遮破。其中说到：如果诸法变成没有原因，那么虚空中的青莲花的香味就像不可见一样。因为世界非常鲜明，所以世人认为世界是从因产生的，就像他们之前的想法一样。如果承认从无因产生，那么因为世界是无因的，所以各种鲜明的事物应该明显地不可见，这是归谬，包含着矛盾。如果认识到周遍没有成立，即使世界是无因的，但看起来是鲜明的，虚空中的青莲花的香味即使是无因的，也应该显现出来，这样通过调和来成立周遍。对此，如果说即使在无因上相同，但世界有自性，所以显现，而虚空中的青莲花的香味没有自性，所以不显现，如果想要这种差别。那么，这个差别和所要证明的相同。就像我们没有成立从无因产生一样，世界有自性，而虚空中的青莲花的香味没有自性的差别也没有成立，所以遮破了从无有产生。这样，通过归谬遮破了一切成立的宗派，不承认从自己生发的宗派。如《辩破论》中说：如果我有一些誓言，那时我会有这些过失。因为我没有誓言，所以我才是没有过失的。以及《四百论》中说：有、无、有无，对于谁
English
If so, then the flame, as the subject, should produce darkness. Because you are different from darkness, and darkness is also different from you. If it is said that the flame, being different from smoke, has the ability to produce smoke, so it produces smoke; the flame, being different from darkness, does not have the ability to produce darkness, so it does not produce. Then, this difference is the same as what is to be proven, just as we have not established production from other. The difference that the flame has the ability to produce smoke, but the flame does not have the ability to produce darkness, is also not established, so it refutes production from other. Similarly, because there are two faults, it refutes production from both. Also, the Lokayata (materialist) asserts that things arise without a cause, and they assert that the fragrance of a lotus in the sky does not arise, because it is imperceptible. For this, the same method is used to refute it. It says: If beings become empty of cause, then the fragrance of a lotus in the sky is just like being imperceptible. Because the world is very bright, people think that the world is produced from a cause, just like their previous thoughts. If one admits that it arises from no cause, then because the world is without cause, all kinds of bright things should be manifestly imperceptible, which is a reductio ad absurdum containing a contradiction. If one realizes that the pervasion is not established, even though the world is without cause, it appears bright, and the fragrance of a lotus in the sky, even though it is without cause, should appear manifestly, thus establishing the pervasion by reconciling. To this, if one says that even though they are the same in being without cause, the world has essence, so it appears, while the fragrance of a lotus in the sky does not have essence, so it does not appear, if one wants this difference. Then, this difference is the same as what is to be proven. Just as we have not established production from no cause, the difference that the world has essence, while the fragrance of a lotus in the sky does not have essence, is also not established, so it refutes production from non-existence. Thus, by reductio ad absurdum, all established tenets are refuted, and one does not accept tenets that originate from oneself. As it says in the *Refutation of Disputes*: If I have some vows, then I will have these faults. Because I have no vows, I am only without fault. And in the *Four Hundred Stanzas* it says: Existence, non-existence, existence and non-existence, for whom