Tibetan
ད་ངེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའང་རིག་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཅན་དང་དགག་བྱ་དང་གཏན་ཚིགས་བཤད་པས། ཡང་དག་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་བསྒྲུབས་པ་དེའི་བསྒྲུབ་བྱ་ནི། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་དཔྱོད་པ་ཡིན་པར་དགག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པའི་དངོས་པོ་བཀག་པ་ཙམ་རྣམ་བཅད་མེད་དགག་ བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྟོག་པའང་གཞི་ཆོས་ཅན་མི་སྣང་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྲོས་པ་གཅོད་དེ་རིགས་པར་འགྲོ་བའི་ལྡོག་པ་ལ་ཆོས་ཅན་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་རིགས་པས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རིགས་ཤེས་ཚད་མ་ལ་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པས་མ་ངེས་པའང་རིགས་པའི་ཤེས་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་མི་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཅན་ངེས་པའི་ཚད་མས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་ན་ཆོས་ཅན་མི་གྲུབ་པར་ཐལ་ལོ། །ཆོད་ན་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་གཅད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་གི་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་བྲལ་དཔྱད་བཟོད་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་དེའང་ད་དུང་མཐུར་ཐུག་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་མེད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་བསྒྲུབས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས་མ་འདས་པ་ཉིད་དང་། བློས་བཅད་པའི་རིགས་ཤེས་ཙམ་རྟོག་པ་ཉིད་ལས་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་མི་རུང་བ་དང་། སྤྲོས་པ་བཀག་ཙམ་སྤྲོས་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་མ་འདས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་དུ་མས་གནོད་དེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པར། གང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། དོན་དམ་པར་མེད་པ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཆད་པར་འགྱུར་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའང་བདེན་པ་ཐ་དད་དུ་འདོད་ན། རྫས་གཅིག་ན་ནི་དོན་དམ་ མེད་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་སྣ་ཚོགས་ལྟར་དོན་དམ་པ་ཡང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་། རྫས་སམ་ངོ་བོར་གྲུབ་ན་མཉམ་དུ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་འགལ་བ་དུ་མ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་པའི་ལུགས་ལ་གསུམ་སྟེ། བློ་འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པའི་དབྱེ་བ། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བའི་ཚུལ། ཐལ་འགྱུར་གྱིས་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི
Chinese
现在以确定的方式通过力量来成立。正如理自在所说：具有作用能力的事物，在此处是胜义存在的。如是宣说。这样，通过说明法、所破和理由，所成立的作为正确理由的能立是：破斥认为幻术等是周遍的观察，并非如此，仅仅是遮止了真实的实有，是无遮简别之成立。并且，那种分别念也是，基，法，以不显现的方式断除戏论，在行于理性的反体上，法不显现，并非如此，因为法不是通过理性成立的。并且，对于理智，显现而不确定是不可能的。不以理性确定也是，因为理性的智慧不斩断对于法的增益。对此，如果以确定法的量，不斩断对于法的增益，则将成为法不成立的过失。如果斩断，则理智无法斩断对于法的增益。这样，理智，作为比量自性，是无生、离戏、堪忍观察、胜义谛的体性，中观自续派如此承许。但是，那种方式仍然不是究竟的，因为以成立在胜义中无有而在世俗中有的理由，没有超出常与断二者的事物，并且，仅仅是以分别念所决定的理智，不能成为真实义，以及，仅仅是遮止戏论，没有超出戏论的差别等等，被多种理由所损害。在《六十正理论释》中说：如果承诺在世俗中存在，那么将会成为常，如果认为在胜义中不存在，那么将会成为断，等等。并且，如果认为二谛是他体，那么，在一个事物中，就像胜义中不存在一样，世俗中也将不存在，并且，就像世俗中存在多种一样，胜义中也将成为无常等等，并且，如果在自性或体性上成立，那么将成为同时成立等等，存在多种相违。第二，中观应成派的宗义有三：区分迷乱和不迷乱的智慧，依赖于此而区分二谛的方式，以及应成派断除戏论的方式。第一是导师龙树的。
English
Now, it is established through force in a definite manner. As the Lord of Knowledge said: 'Whatever has the ability to perform a function, that is truly existent here.' Thus it is said. In this way, by explaining the subject, the object to be refuted, and the reason, the object to be proven by the valid reason is: refuting the view that illusion and so on are all-encompassing observations, it is not so, it is merely negating the truly existent, which is a non-affirming negation that establishes. Moreover, that conceptualization also, the basis, the dharma, cuts off elaboration in a way that does not appear, and on the contrary, when proceeding to reason, the dharma does not appear, it is not so, because the dharma is not established by reason. And, for reason, it is impossible to appear and not be certain. Not being certain by reason is also because the wisdom of reason does not sever the superimposition on the dharma. If, with the measure of certainty of the dharma, the superimposition on the dharma is not severed, then it will be a fault that the dharma is not established. If it is severed, then reason cannot sever the superimposition on the dharma. Thus, reason, as the nature of inference, is the characteristic of unborn, free from elaboration, able to withstand examination, and ultimate truth, so the Svatantrika Madhyamikas assert. However, that way is still not conclusive, because with the sign of establishing that it does not exist ultimately but exists conventionally, it does not go beyond the entities of permanence and annihilation, and merely the reason determined by conceptualization cannot be the true meaning, and merely negating elaboration does not go beyond the distinctions of elaboration, and so on, it is harmed by many reasons. In the commentary on the Sixty Stanzas of Reasoning, it says: 'If one accepts that it exists conventionally, then it will become permanent, and if one thinks that it does not exist ultimately, then it will become annihilation,' and so on. And, if one thinks that the two truths are different entities, then, in one substance, just as it does not exist ultimately, it will also not exist conventionally, and just as there are many conventional existences, the ultimate will also become impermanent, and so on, and if it is established as a substance or essence, then it will be established simultaneously, and so on, there are many contradictions. Secondly, the tenets of the Prasangika Madhyamikas have three aspects: the distinction between deluded and non-deluded minds, the way of distinguishing the two truths in relation to that, and the way the Prasangikas cut off elaboration. The first is that of the teacher Nagarjuna.
Tibetan
ས་ངེས་པ་དོན་གྱི་ལྟ་བ་འཛིན་པའི་སློབ་མའི་མཆོག་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་འདི་ལྟར་འདོད་དེ། ས་ཐོབ་པའི་མཉམ་གཞག་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་བྱ་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་པའང་ཞི་བ་སྟེ། དེའི་ཚེ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་དེ་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡང་དག་པའི་བློ་མ་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་བཏགས་པར་འདོད་དེ། འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་ཡིན་ཞིང་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བ། །དེ་ཕྱིར་དེ་རྣམས་བརྟེན་ལ་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་རིགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། །གང་ཕྱིར་སེམས་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་འབྱུང་བས་དེ་ཡི་ཡུལ། །དེ་རབ་རིགས་པ་དེ་བཞིན་ཐ་སྙད་བརྟེན་ནས་རིགས་པ་ཡིན། །ཅེས་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ། །བསྲེགས་ནས་ཞི་སྟེ་རྒྱལ་རྣམ་ཆོས་སྐུ་སྟེ། །དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད། །སེམས་འགག་པ་དེ་སྐུ་ཡི་མངོན་སུམ་མཛད། །ཅེས་པ་དང་། ཚིག་གསལ་ལས། འདིར་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་སྤྲོས་པ་ཡང་རྒྱུན་ཆད་པ་དང་ཞེས་སོ། །དེའི་གནས་སྐབས་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རྟོགས་པ་ཞེས་བཏགས་ལ། དེའི་ཡུལ་ནི་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་བློ་འཁྲུལ་པ་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་མིག་མདོངས་པས། རབ་རིབ་དང་སྐྲ་ཤད་འཛག་པ་ལ་དོན་དུ་ཞེན་པ་ལྟར། འགྲོ་བ་དྲུག་གི་གནས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པའི་བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་རྣམས་དང་། ས་ཐོབ་པའི་རྗེས་ཐོབ་ན་གཞན་དང་ཐུན་མོང་དུ་སྣོད་བཅུད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དང་། སྣང་ཙམ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དང་མེ་ལ་སོགས་པ་དཔོག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་ཏེ་བློ་རིམ་གཉིས་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྣམ་པ་འཇལ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་སྣང་ལ། དེའང་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དག་པ་པ་དང་། སྐྱོན་ཅན་གཉིས་ལས་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་སུ་བཞག་སྟེ་དེ་ཉིད་ལས། མཐོང་བ་རྫུན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། །དབང་པོ་གསལ་དང་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་ནོ། །སྐྱོན་ལྡན་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། ། དབང་པོ་ལེགས་གྱུར་ལ་ལྟོས་ལོག་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བའི་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། ཤེས་ན
Chinese
持有究竟意义见解的弟子之首月称等是这样认为的：获得地的等持和佛地中，对于所知和能知等境与有境的显现，任何能知所知二取都不成立，因此有境智慧的行境也寂灭。那时，心和心所的行境全部断绝，对于不可言说、不可思议的智慧，称为证悟法性无谬的正见。如《入行论》中说：因为法性无生，且智慧也远离生，因此它们相互依赖，它以它本身为理智。因为心显现为境的形象，所以它是境，那是最殊胜的理智，同样，名言依赖于理智。又如：所知的干燥柴薪全部被焚烧寂灭，是胜者之道的法身。那时没有生也没有灭，心的止息是佛身的显现。又如《明句论》中说：此处心和心所的戏论也断绝。那时的状态称为证悟胜义谛，它的对境是自性本来的实相，法界自性清净。虚假的所见、错乱的智慧，是凡夫因无明的习气而眼花缭乱，就像执着于眼翳和毛发脱落为真实一样。六道众生的处所和受用等显现的各种苦乐，是错乱的缘起，是能取所取的形象。获得地的后得位中，与他者共同显现的器情世间等形象，以及仅仅是显现的根识和推测火等的比量等二种次第的智慧，是相对于衡量世俗的形象而显现的。其中，清净和有垢的眼等根识，分为两种世俗，如彼论中说：虚假的所见有两种，根识清明和根识有垢。有垢根识的知识，相对于清净的根识，被认为是颠倒的。第二，分为二谛的方式有两种：自性应当被了解，以及了解。
English
Those such as Chandrakirti, the foremost of the disciples who hold the view of definitive meaning, assert as follows: In the equipoise of those who have attained the bhumis and in the Buddha-bhumi, since no appearance of knowable and knowing, etc., as object and subject, knowable and graspable, is established, the activity of the subject-wisdom is also pacified. At that time, all activities of mind and mental factors cease, and that inexpressible, unthinkable wisdom is designated as the correct, unerring intellect that realizes the nature of reality. As it says in the Engaging in the Bodhisattva Deeds: 'Since the nature of reality is unborn, and the intellect is also free from birth, therefore they depend on each other, and it is like reason itself by itself. Since the mind arises in the form of an object, that is its object; that is the most excellent reason, and likewise, convention depends on reason.' And: 'When all the dry firewood of the knowable is burned and pacified, it is the Dharmakaya, the form of the Victorious Ones. At that time, there is no birth and no cessation; the cessation of mind is the manifestation of the form.' And as it says in the Clear Words: 'Here, the proliferation of mind and mental factors also ceases.' That state is designated as the realization of ultimate truth, and its object is the natural state of reality, the element of reality, which is naturally pure. False vision, deluded intellect, is when ordinary beings have blurred vision due to the habitual tendencies of ignorance, like clinging to cataracts and falling hairs as real. The various joys and sufferings that appear in the abodes and enjoyments of the six realms are deluded dependent arisings, the appearances of grasper and grasped. In the post-meditation of those who have attained the bhumis, the appearances of the environment and beings, etc., that appear in common with others, and the two levels of intellect, such as mere appearances of sense consciousness and inference that infers fire, etc., appear in relation to measuring the appearances of the conventional. Among these, pure and impure sense faculties such as the eye are established as two types of conventional truth, as it says in that very text: 'False vision is of two types: clear sense faculties and sense faculties with defects. The knowledge of sense faculties with defects is considered to be inverted in relation to the sense faculties that are well.' Secondly, there are two ways of dividing into two truths: the nature to be known and knowing.