Tibetan
ས་ཅད་མ་གྲུབ་པར་འདོད་དེ། ཡུམ་བར་མ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་མ་སྐྱེས་ཤིང་མེད་པའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་བལྟ་སྟེ། དེའི་ངོར་རྣམ་པར་གཞག་པར་ཟད་ཀྱི། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་པའི་ངོར་ནི་ཤེས་བརྗོད་སྤྲོས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། བདེ་བའི་དབྱེ་བ་དང་མཚན་ཉིད་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ག་ལ་སྲིད། བདེན་པ་སོ་སོའི་རྣམ་གཞག་དང་། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལས་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་གཅོད་པར་ཟད་དོ། །དེའང་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་ལྔས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་དོ། །དེའང་ཚུལ་བཞིས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དགག་བྱའི་རྒྱུ་དཔྱད་ནས་དགག་བྱ་འགོག་པ་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་དང་། འབྲས་བུ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་དང་། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ལ། མ་ཡིན་དགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་མོ་དང་། མེད་འགག་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལོ། །དང་པོ་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་ནི་གང་རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་སྐྱེས་པའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་ཙམ་ཡང་དོན་དམ་པར་རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི་གང་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སྐྱེ་བས་སྟོང་པ་སྟེ། སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཅན་སྣང་བ་རྟེན་འབྲེལ་འདིའང་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་སྐྱེ་བས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི་གང་གཅིག་ལས་གཅིག་དང་གཅིག་ལས་དུ་མ་དང་། དུ་མ་ལས་གཅིག་དང་དུ་མ་ལས་དུ་མ་སྐྱེ་བས་སྟོང་པ་དེ་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྣང་བའང་དོན་དམ་པར་གཅིག་ལས་གཅིག་དང་གཅིག་ལས་དུ་མ་དང་དུ་མ་ལས་དུ་མ་དང་དུ་མ་ལས་གཅིག་སྐྱེ་བ་སྟེ། མུ་བཞིའི་སྐྱེ་བས་
Chinese
因为一切都未成立。如《般若经》中说：‘善现，一切法就究竟而言，自性本无，涅槃亦不生不灭。’等等。设立二谛的差别和体相，应从名言上的胜义谛来看待，仅就此而设立。就非名言上的胜义谛而言，则已超出了知识、言语和戏论的范畴。又怎能有衡量快乐的差别和体相的量呢？设立各自的真谛，以及离一和离多等的理由，只是为了从对有和无等错误的执着中解脱出来，从而断除戏论。而且，确定胜义谛中没有生和灭等，也要通过五大理由来理解。这也要通过四种方式来理解：审查所破之因，从而破除所破，如金刚屑；审查结果，从而破除有无生灭；审查因果二者，从而破除四句生灭；审查自己的本体，从而破除。将非是之否定作为理由，是大缘起；将非有之否定作为理由，是离一和离多。第一，金刚屑，即凡非自、非他、非二者、非无因而生者，皆空于一切生之事物，譬如无事物之总相。法，事物本身，就究竟而言，也空于自、他、二者、无因而生，应如是说。第二，凡非由因生果之有无者，皆空于一切生之事物，譬如无事物之总相。法，此显现之缘起，就究竟而言，也空于因生果之有无，应如是说。第三，凡非一者生一者，非一者生多者，非多者生一者，非多者生多者，皆空于一切生之事物，譬如无事物之总相。如此显现，就究竟而言，也空于一者生一者，一者生多者，多者生多者，多者生一者，即四句生
English
Because everything is unestablished. As stated in the 'Perfection of Wisdom Sutra': 'Subhuti, all dharmas, in ultimate terms, are without inherent nature, and even nirvana is neither born nor ceases.' And so on. Establishing the distinctions and characteristics of the two truths should be viewed from the perspective of the conventional ultimate truth, and is limited to being established in that context. From the perspective of the non-conventional ultimate truth, it transcends the realm of knowledge, speech, and conceptual proliferation. How could there be any valid means to ascertain the distinctions and characteristics of happiness? The establishment of individual truths, and the reasoning of being separate from one and many, etc., are merely to cut off conceptual proliferation in order to be liberated from falsely clinging to existence and non-existence, etc. Moreover, the certainty that there is no birth and cessation, etc., in the ultimate truth is also understood through the five great reasonings. This is also to be understood through four methods: Examining the cause of what is to be refuted, thereby refuting what is to be refuted, like the Diamond Slivers; Examining the result, thereby refuting existence, non-existence, birth, and cessation; Examining both cause and result, thereby refuting the four extremes of birth and cessation; Examining one's own essence, thereby refuting. Establishing the negation of what is not as a reason is the Great Dependent Arising; establishing the negation of what is not existent as a reason is being separate from one and many. First, the Diamond Slivers, that which is not born from itself, from another, from both, or from no cause, is empty of all things that are born, like the general characteristic of non-existent things. The subject, things themselves, in ultimate terms, are also empty of being born from themselves, from others, from both, or from no cause, it should be said. Second, that which is not the arising of the existence or non-existence of a result from a cause is empty of all things that are born, like the general characteristic of non-existent things. The subject, this appearance of dependent arising, in ultimate terms, is also empty of the existence or non-existence of a result from a cause, it should be said. Third, that which is not one arising from one, not many arising from one, not one arising from many, not many arising from many, is empty of all things that are born, like the general characteristic of non-existent things. Thus, this appearance, in ultimate terms, is also empty of one arising from one, many arising from one, many arising from many, and one arising from many, that is, the four extremes of birth.
Tibetan
སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བཞི་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་མོ་ནི། གང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་ བ་ཡིན་པ་དེ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྣང་བའང་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱའོ། །གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ནི་ཚུལ་གསུམ་གྱིས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་དགོད་པ། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ། ཁྱབ་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི་གང་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་ཁྱབ་པ་དེ་བདེན་པའི་དངོས་པོས་སྟོང་པས་ཁྱབ་སྟེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་དོན་སྤྱི་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྣང་བའང་། དོན་དམ་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཐའ་ཡོད་ལྟར། །ཐོག་མ་དབུས་ཀྱང་བརྟགས་པར་གྱིས། །སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་གནས། །ཞེས་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་ཏེ། བར་ན་གནས་པ་ལ་ཆ་དུ་མས་ཁྱབ་པ་ཉིན་ཞག་གི་སྟེང་དུ་ངེས་ཏེ། ཉིན་མོ་མཚན་མོ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་གནས་པ་ལ། སྔ་དྲོའི་དུས་དང་ཕྱི་དྲོའི་དུས་དང་གུང་གི་དུས་ཏེ་ཆ་གསུམ་གནས་པ་ལ། སྔ་དྲོ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་སྟེ་བར་ན་གནས་པ་ཙམ་ལ། ཆ་གསུམ་ཙམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་དངོས་སུ་ངེས་པའི་ཚད་མས་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་ན་གནས་པ་དོན་དམ་པའི་སྐད་ཅིག་ཆ་ཤས་མེད་པར་བརྟགས་པ་དེ་ཡང་། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་ན་གནས་པའི་ རྟགས་ལས་ཆ་གསུམ་དང་ལྡན་པར་དཔག་པས་དོན་དམ་པའི་ཆ་མེད་གཅིག་དང་བྲལ་བར་གནས་ལ། གཅིག་ཁེགས་པས་དེའི་བསགས་པའི་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཆ་ཤས་མེད་པ་དུ་མའང་བཀག་པར་གྲུབ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཁྱབ་པ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ནི། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྟེང་དུ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱས་ཏེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་དུ་མའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཙམ་གྱིས། གཅིག་གི་དངོས་པོར་ཡོད་དུས་སུ་ཆོད་དེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པའམ་དུ་མར་ཡོད་པས་ཁྱབ་པ་དངོས་སུ་ངེས་པ་ན། གཅིག་དང་དུ་མའི་ཁྱབ་བྱར་མཐོང་བའི་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་འདི་ཉིད། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནའང་དེའི་གཅིག་དང་དུ་མས་མ་ཁྱབ་པར་དོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ནུས་པ་བཅོམ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མས་ཁྱབ་པ་མཚན་ཉི
Chinese
名为“因空性之故”。第四大缘起是：凡是相互依存产生的事物，其真实自性皆为空性，譬如影像一般。如此显现也是因为是缘起之故。一与多分离，需以三种方式认知：立宗、立论、确定周遍的量。首先，凡是被一与多分离所周遍的事物，皆被真实事物之空性所周遍，譬如无事物之总相一般。如此显现也是因为，胜义谛的一与多分离作为周遍存在之故。其次，龙树论师曾说：如刹那有边际，初始与中间，亦当如是察。以三刹那之自性，世间不住于刹那。如此宣说了成立一与多分离之立论。存在于中间的事物被多个部分所周遍，这在日夜之上是确定的。存在于白天和夜晚之间的事物，有上午、下午和中午三个部分。将上午等差别视为中性，仅就存在于中间而言，被三个部分所周遍，这是通过真实的量来确定的。同样，对于存在于前后刹那之间的事物，如果考察其是否为胜义谛的无分刹那，那么，从存在于前后刹那之间的征象来看，可以推断出它具有三个部分，因此它存在于与胜义谛的无分一分离的状态中。一旦否定了一，也就成立了否定由其积累的胜义谛的无分多。因此，成立了胜义谛的一与多分离的立论。第三，确定周遍的量是：在瓶子等事物上，将瓶子等的差别视为中性，仅就存在的事物而言，仅仅通过否定是多个事物，就可以确定它存在于一个事物的状态中。当仅仅存在的事物被确定为被一个或多个存在所周遍时，这个被视为一与多之周遍处所见的存在事物本身，即使是胜义谛的事物，也摧毁了对其不被一与多所周遍的疑虑产生的能力，因此，胜义谛的事物被一与多所周遍是其特征。
English
It is called "Because of Emptiness." The fourth great dependent origination is: Whatever arises dependently is empty of true nature, like an image. This appearance is also because it is dependent origination. One and many being separate should be understood in three ways: establishing the reason, proving the subject, and examining the valid cognition that determines pervasion. First, whatever is pervaded by being separate from one and many is pervaded by the emptiness of true entities, like a general concept of non-entities. This appearance is also because the ultimate truth of being separate from one and many exists as the pervader. Second, the teacher Nagarjuna said: Just as a moment has an end, so should the beginning and middle be examined. Because of the nature of three moments, the world does not abide in a moment. Thus, he spoke of establishing the subject of being separate from one and many. That which exists in between is pervaded by many parts, which is certain on the day and night. That which exists between day and night has three parts: morning, afternoon, and noon. Considering the differences of morning, etc., as neutral, just in terms of existing in between, being pervaded by just three parts is determined by a valid cognition. Similarly, for that which exists between the prior and later moments, if one examines whether it is an indivisible moment of ultimate truth, then, from the sign of existing between the prior and later moments, it can be inferred that it has three parts, therefore it exists in a state separate from the indivisible one of ultimate truth. Once one is negated, it is established that the many indivisible entities of ultimate truth accumulated from it are also negated. Therefore, the subject of the ultimate truth of being separate from one and many is established. Third, the valid cognition that determines pervasion is: On things like a pot, considering the differences of the pot, etc., as neutral, just in terms of existing entities, merely by negating that it is many entities, it can be determined that it exists in the state of one entity. When just an existing entity is determined to be pervaded by existing as one or many, this existing entity itself, which is seen as the pervader of one and many, even if it is an entity of ultimate truth, destroys the ability to generate doubt that it is not pervaded by one and many, therefore, being pervaded by one and many is the characteristic of an entity of ultimate truth.