Tibetan
ལ་བའང་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི་གལ་ཏེ་གཙོ་བོ་སེམས་ལ་ཡང་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀ་སྣང་ལ། འཁོར་ལའང་གཉིས་ཀ་སྣང་བས་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་ཆ་གཉིས་ཡོད་ཀྱིས་གཙོ་བོ་ལ་ངོ་བོ་སྣང་བ་རང་གི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས་ངོ་བོ་སྣང་བར་བཞག་ལ། ཁྱད་པར་སྣང་བ་འཁོར་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་སྣང་བར་མི་བཞག་གོ། །འཁོར་ལའང་ཁྱད་པར་སྣང་བ་རང་གི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས། ཁྱད་པར་སྣང་བར་བཞག་ལ། ངོ་བོ་སྣང་བ་གཙོ་བོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས་ངོ་བོ་སྣང་བར་མི་བཞག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་གཙོ་བོ་སེམས་སྔ་མའམ་འཁོར་སེམས་ལས་བྱུང་བ་སྔའམ་དུས་མཉམ་པར་གནས་གྲངས། དང་པོ་ལྟར་ན་དུས་མཚུངས་པར་མི་རུང་བ་དང་། གཙོ་བོས་འཁོར་ངོ་བོ་འཛིན་པར་སྐྱེད་པར་རུང་ཡང་། འཁོར་གྱིས་གཙོ་བོ་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་སྐྱེད་པ་མི་རུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ལྟར་ནའང་དུས་མཚུངས་པ་མེད་པས་འཁོར་གྱིས་གཙོ་བོ་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་སྐྱེད་དུ་རུང་ཡང་། གཙོ་བོས་འཁོར་གྱི་ངོ་བོ་འཛིན་པར་སྐྱེད་པར་མི་རུང་ངོ་། །གསུམ་པ་ལྟར་ནའང་དུས་མཉམ་པ་ལ་བློར་རྫས་གཅིག་གིས་ཕན་གདགས་བྱ་དང་འདོགས་བྱེད་མེད་པས། དུས་མཉམ་པའི་འཁོར་ལ་གཙོ་བོས་ངོ་བོ་འཛིན་པར་སྐྱེད་མི་ནུས་ལ། འཁོར་གྱིས་གཙོ་བོ་དུས་མཉམ་པ་ལ་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་སྐྱེད་པར་མི་རུང་ངོ་། །ལྔ་པ་ནི་གལ་ཏེ་དུས་མཉམ་པར་ སྐྱེད་པར་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་གཙོ་བོས་ད་ལྟར་བའི་བློའི་འཁོར་ངོ་བོ་འཛིན་པར་སྐྱེད་ལ། སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་བློའི་འཁོར་གྱིས་ད་ལྟ་བའི་གཙོ་བོའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས་ལངས་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ། ཤེས་པ་སྔ་མའི་འཁོར་སྔོན་དུ་མ་སོང་བ་དེ་ལས་ཁྱད་པར་སྣང་བ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པས་ཁྱད་པར་སྣང་བ་དེ་འཁོར་སྔ་མའི་འབྲས་བུར་མི་རུང་ལ། མེད་ན་གཙོ་བོ་ལ་ངོ་བོ་སྣང་ཡང་ཁྱད་པར་མི་སྣང་བས་རྫས་གཅིག་ལ་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་ཆ་གཉིས་ཡོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས་ལངས་མ་ཐག་གི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཁོར་ལ་ཁྱད་པར་སྣང་བ་ན་ངོ་བོ་སྣང་བ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་གཙོ་བོ་སྔ་མ་སྔོན་དུ་མ་སོང་ཡང་ངོ་བོ་སྣང་སྟེ་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པས་ངོ་བོ་སྣང་བ་གཙོ་བོ་སྔ་མའི་འབྲས་བུར་མི་འཐད་ལ། མེད་ན་འཁོར་ལ་ཁྱད་པར་སྣང་གི་ངོ་བོ་མི་སྣང་བས་རྫས་གཅིག་ལ་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་ཆ་གཉིས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་རྫས་གཅིག་ཏུ་བ
Chinese
也是如此。第四种情况是，如果主识（gTso bo sems）中，既显现了意义的自性（ngo bo）和差别（khyad par），眷属识（'khor la）中也显现了二者，既然有显现和不显现两种情况，那么对于主识来说，自性的显现是依靠自身的力量，因此安立为自性显现；差别的显现是依靠眷属的力量，因此不安立为差别显现。对于眷属来说，差别的显现是依靠自身的力量，因此安立为差别显现；自性的显现是依靠主识的力量，因此不安立为自性显现，如果这样认为。那么，主识是先前的心识，还是从眷属心中产生的更早，还是同时存在？如果是第一种情况，则不能同时存在，主识可以产生执持眷属自性的作用，但眷属不能产生执持主识差别的作用。如果是第二种情况，因为不同时，眷属可以产生执持主识差别的作用，但主识不能产生执持眷属自性的作用。如果是第三种情况，因为同时存在，在心识中，一个事物不能同时作为施加作用者和被施加作用者，因此，主识不能对同时存在的眷属产生执持自性的作用，眷属也不能对同时存在的主识产生执持差别的作用。第五种情况是，如果不是同时产生，而是前一刹那的主识产生现在的心识眷属的自性执持，前一刹那的心识眷属产生现在的主识的差别执持，如果这样认为，那是不对的。从等持（snyoms par 'jug pa）中刚刚出定时，所产生的眼识，在先前的识的眷属没有出现之前，是否存在差别的显现？如果存在，因为没有成立周遍，所以差别的显现不能是先前眷属的果；如果不存在，那么主识显现自性，但不显现差别，这样就会出现一个事物既有显现又有不显现两种情况的过失。还有，从等持中刚刚出定的眼识的眷属，在显现差别时，是否存在自性的显现？如果存在，即使先前的识没有出现，也显现自性，因为没有成立周遍，所以自性的显现不应该是先前主识的果；如果不存在，眷属显现差别，但不显现自性，这样就会出现一个事物既有显现又有不显现两种情况的过失。第二，在一个事物中
English
It is also so. The fourth case is, if in the chief mind (gTso bo sems), both the essence (ngo bo) and the particularity (khyad par) of the meaning appear, and in the retinue mind ('khor la) also both appear, since there are two aspects of appearing and not appearing, then for the chief mind, the appearance of the essence is due to its own power, therefore it is established as the appearance of the essence; the appearance of the particularity is due to the power of the retinue, therefore it is not established as the appearance of the particularity. For the retinue, the appearance of the particularity is due to its own power, therefore it is established as the appearance of the particularity; the appearance of the essence is due to the power of the chief mind, therefore it is not established as the appearance of the essence, if it is thought so. Then, is the chief mind the previous mind, or is it earlier that it arises from the retinue mind, or do they exist simultaneously? If it is the first case, then they cannot exist simultaneously, and the chief mind can produce the function of holding the essence of the retinue, but the retinue cannot produce the function of holding the particularity of the chief mind. If it is the second case, because they are not simultaneous, the retinue can produce the function of holding the particularity of the chief mind, but the chief mind cannot produce the function of holding the essence of the retinue. If it is the third case, because they exist simultaneously, in the mind, one thing cannot simultaneously be the agent and the object of applying action, therefore, the chief mind cannot produce the function of holding the essence for the retinue that exists simultaneously, and the retinue cannot produce the function of holding the particularity for the chief mind that exists simultaneously. The fifth case is, if they do not arise simultaneously, but the chief mind of the previous moment produces the essence-holding of the retinue of the present mind, and the retinue of the mind of the previous moment produces the particularity-holding of the chief mind of the present, if it is thought so, that is not right. The eye consciousness that arises immediately after rising from meditative absorption (snyoms par 'jug pa), before the retinue of the previous consciousness has arisen, does the appearance of particularity exist or not? If it exists, because the pervasion is not established, the appearance of particularity cannot be the result of the previous retinue; if it does not exist, then the chief mind manifests the essence, but does not manifest the particularity, so there will be the fault that one thing has two aspects of appearing and not appearing. Also, for the retinue of the eye consciousness that has just arisen from meditative absorption, when the particularity appears, does the appearance of the essence exist or not? If it exists, even if the previous chief mind has not arisen, the essence appears, because the pervasion is not established, the appearance of the essence should not be the result of the previous chief mind; if it does not exist, the retinue manifests the particularity, but does not manifest the essence, so there will be the fault that one thing has two aspects of appearing and not appearing. Second, in one thing
Tibetan
སྒྲུབ་པ་ནི་གཙོ་བོ་སེམས་ཙམ་དང་འཁོར་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྫས་གཅིག་ལ། བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྣང་ཡང་ངོ་བོ་སྣང་བའི་ལྡོག་པ་ནས་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་སྣང་བའི་ལྡོག་པ་ནས་འཁོར་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ཤེས་དང་མི་རྟག་པ་རྫས་གཅིག་ཀྱང་། རྣམ་ཤེས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ཡིན་ལ། མི་རྟག་པ་ འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། རྫས་གཅིག་ཀྱང་ངོ་བོ་སྣང་བ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡིན་པ་ལ་ཁྱད་པར་སྣང་བའི་ལྡོག་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡིན་པ་མི་འགལ་བས། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྫས་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ནི་གཉིས་སུ་སྣང་བས་ཏེ། །དེ་བཞིན་ཆགས་སོགས་སྣང་བའམ། །དད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་འདོད། །ཉོན་མོངས་དགེ་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྫས་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱང་ཐལ་མོ་དང་ཁུ་ཚུར་བཞིན་དུ། གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པ་དང་། སྲོག་གི་དབང་པོ་དང་རིགས་མཐུན་པ་དང་། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་སོ་སྐྱེ་དང་ཆ་མཐུན་དགུ་སྔ་མ་ལྟར། གཟུགས་སེམས་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གསུམ་ཆར་གྱི་གནས་སྐབས་ཡིན་པ་སྔ་མ་དང་མཐུན་མོད་ཀྱི། ཐོབ་པ་ནི་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་ལ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་བག་ཆགས་བཞག་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །སྙོམས་འཇུག་གསུམ་ཡང་ལུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་ལ་ཚོགས་དྲུག་གམ་བདུན་འགགས་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །མིང་གི་ཚོགས་ལ་སོགས་པའང་སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་རྟོག་པ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་མིང་དང་ཚིག་དང་ཡི་གེར་སྣང་བའི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་འདུས་ མ་བྱས་ནི་མདོ་སྡེ་པ་དང་མཐུན་ཏེ། སྔ་མ་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་ཟེར་རོ། །གཞུང་དེ་དག་ཀྱང་ཉན་ཐོས་ལས་ཅུང་ཟད་འཕགས་ཀྱང་། ད་དུང་བཟང་པོ་མ་ཡིན་པས་སྤྱིར་དགག་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་སྣང་བ་སེམས་སུ་མི་འཐད། ཀུན་བརྟགས་མི་འཐད། བདག་མེད་པ་ལ་ཐ་སྙད་མི་རུང་བ་གསུམ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལས། དང་པོ་ནི་མདོ་སྡེ་པ་བཀག་པའི་སྐབས་སུ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི་ཟླ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་། དོན་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ན་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་ཀུན་བཏགས་གང་ཡིན། བདག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཞེན་ཡུལ་བདག་གཉིས་ཡིན་ན་བདག་གཉིས་མི་སྲིད་པས་མཚན་གཞི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱི
Chinese
修法主要从心和随心所生，本体为一。虽然一切事物都显现，但从本体显现的角度来说是主要的。特别是从显现的角度来说是随属的。就像识和无常，本体虽然是一，但识是识蕴，无常是行蕴一样。本体虽然是一，但本体显现是识蕴，而显现的角度是行蕴，这并不矛盾。心和随心所生本体是一，但角度不同。心是二元显现的，同样，贪等也是显现，或者想要显现为信等。烦恼和善法并非存在。《楞伽经》中这样说到。因此，本体是一。第四，不相应行也像手掌和拳头一样，是色、心和随心所生法的状态。命根和同类以及生等四种，异生和相似九种如同前面所说。色、心、随心所生三种都是状态，与前面相同。获得不是其他识的状态，而是阿赖耶识被其他识留下习气的状态。三种等持也不是身体的状态，而是阿赖耶识中六识或七识停止的状态。名句等也不是声音自身特性的状态，而是意识分别念及其随属显现为名、句、字的狀態。第五，无为法与经部宗相同，在前三种的基础上，还说有如如和法界等其他法。这些论典虽然比声闻乘稍微殊胜，但仍然不够好，所以分为总的遮破和个别的遮破两种。第一种是通过显现不合理于心，遍计不合理，以及无我不能安立名言这三点来了解。第一点在遮破经部宗时已经说过了。第二点是，如果二月之相和总义等是识的对境，那么已经变成了他性，怎么会是遍计所执呢？如果执著我的对境是二我，那么二我不可能存在，因为所依不存在。
English
Practice mainly arises from mind and mental factors, with a single essence. Although all things appear, from the perspective of the essence's appearance, it is primary. In particular, from the perspective of appearance, it is secondary. Just as consciousness and impermanence are of one essence, but consciousness is the aggregate of consciousness, and impermanence is the aggregate of formation. Although the essence is one, the essence's appearance is the aggregate of consciousness, while the aspect of appearance is the aggregate of formation, which is not contradictory. Mind and mental factors are of one essence, but the aspects are different. The mind appears as dualistic; similarly, attachment and so on also appear, or one wants them to appear as faith and so on. Afflictions and virtuous dharmas do not exist. This is stated in the *Lankavatara Sutra*. Therefore, the essence is one. Fourth, non-associated formations are also like the palm of the hand and the fist, being the state of form, mind, and mental factors. The life faculty and homogeneity, as well as the four such as birth, and the nine heterogeneous and similar ones are like the previous ones. All three of form, mind, and mental factors are states, similar to the previous ones. Attainment is not the state of other consciousnesses, but rather the state of the alaya consciousness where other consciousnesses have left imprints. The three samadhis are also not the state of the body, but rather the state of the cessation of the six or seven consciousnesses in the alaya consciousness. Collections of names and so on are also not the state of the characteristics of sound itself, but rather the state where mental conceptualization and its retinue appear as names, sentences, and letters. Fifth, unconditioned phenomena are the same as the Sautrantika school, saying that in addition to the previous three, there are also other dharmas such as suchness and the realm of dharma. Although these texts are slightly superior to the Hearers, they are still not good enough, so they are divided into two types: general refutation and specific refutation. The first is to understand through three points: appearance is not reasonable as mind, imputation is not reasonable, and designation is not permissible for selflessness. The first point has already been stated when refuting the Sautrantika school. The second point is, if the appearance of the double moon and general meanings, etc., are objects of consciousness, then they have become other-powered, so how can they be imputed? If the object of clinging to self is the two selves, then the two selves cannot exist because the basis does not exist.