Tibetan
ཁ་ཅིག་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པའི་གཏམ་རེ་རྫོགས་པར་སྟོན་པ་ལ་འདོད་ལ། ཁ་ཅིག་བསྟན་བཅོས་བར་མ་གཅིག་གི་ཚད་ལ་འདོད་དེ། ཤཱ་རིའི་བུས་མཛད་པའི་མངོན་པ་སྡེ་གཅིག་ལ། ཤླཽ་ཀ་བཞི་སྟོང་ཡོད་པ་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོར་བྱས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ་མཛོད་ལས། ཁ་ཅིག་བསྟན་བཅོས་ཚད་ཅེས་ཟེར། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་གཏམ་རེའང་ཡིན། །ཅེས་འདོད་དེ། དེ་དག་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་རེ་རེའི་གཉེན་པོར་རེ་རེ་སྟོན་པ་ལ་མང་ཉུང་གི་དབང་གིས་གཞག་པའི་ཚད་ཡིན་གྱི། གྲངས་དེར་འཆད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པས། གཉེན་པོར་རྫོགས་པའི་དབང་གིས་གཞག་པ་ཉིད་ལེགས་པར་གཟུང་བར་བྱའོ། །བཀའི་ངེས་ཚིག་ནི་གོང་མ་མཆོག་གིས་གསུང་ཞེས་བྱ་ལ། དགོས་ཆེད་ནི་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་གཉིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་གསུངས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་རྒྱས་པ་ལས། འགྲོ་བའི་དོན་གཉིས་བསྒྲུབ་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་བཀའ། །འཁོར་གྱི་ནང་དུ་སེང་གེའི་སྒྲ་བསྒྲགས་པ། །དེས་ནི་དཀར་པོ་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་དང་། །ཉོན་མོངས་ནད་ཀུན་རབ་ཏུ་ཞི་བར་མཛད། །ཅེས་སོ། །ད་ནི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ལ། རྩོམ་བྱེད་སློབ་དཔོན་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་། བརྩམས་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་རབ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མཐོང་བ་སྟེ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་། འཕགས་པ་ལྷ་དང་། ཐོགས་མེད་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །འབྲིང་ཡི་དམ་ལྷའི་ཞལ་གཟིགས་ཏེ་གནང་བ་ཐོབ་པ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཙནྡྲ་པ་དང་། ཞི་བའི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཐ་མ་ཡང་རིག་པའི་གནས་ལྔ་ལ་མཁས་ཤིང་བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་བཤད་པའི་གདམས་ངག་ཡོད་པ་སྟེ། སློབ་དཔོན་དཔལ་སྦས་དང་། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་དང་། ཤཱཀྱ་བློ་གྲོས་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །རིག་གནས་ལྔ་ནི། སྒྲ་དང་ཚད་མ་ལ་སོགས་ཕྱི་རིག་པ་དང་། སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་སོགས་ནང་རིག་པ་དང་། ལྷ་དང་གཙུག་ལག་ཁང་ལ་སོགས་པའི་བཟོ་རིག་པ་དང་། ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་དང་། སོ་མ་རཱ་ཛ་ལ་སོགས་པ་གསོ་བ་རིག་པ་དང་། བརྟག་པ་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་གནས་རིག་པའོ། །བརྟག་པ་བརྒྱད་ནི། སྐྱེས་པ་བརྟག་པ། བུད་མེད་བརྟག་པ། རི་དང་ཤིང་བརྟག་པ། རྒྱ་མཚོ་དང་ཆུ་བརྟག་པ། གོས་བརྟག་པ། ནོར་བུ་བརྟག་པ། རྟ་བརྟག་པ། གླང་པོ་ཆེ་བརྟག་པའོ། །བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་ཡོད་པ་ནི་རྣམ་བཤད་རིག་པ་ལས། མདོ་རྣམས་འཆད་འདོད་དེ་དག་ལ། །མན་ངག་ཅུང་ཟད་བྱིན་པར་བྱ། །དེ་ལ་མན་ངག་འདི་ཡིན་ཏེ། །དགོས་པ་བསྡུས་པའི་དོན་བཅས་དང་། །
Chinese
有些人认为，一部完整的经典应该完整地阐述蕴、处、界等内容。有些人则认为，一部中等篇幅的论著也算作一部经典。例如，舍利子所著的《阿毗达磨》，其中四千颂被视为一部法蕴。如《俱舍论》所说：有些人说，一部论著才算一部经典，蕴等内容也算。这些都是为了对治每一种烦恼而设立的，根据内容多少来确定篇幅。但这并不是按照数量来解释的，而是根据对治烦恼的圆满程度来确定的，因此，应该很好地理解根据对治的圆满程度来确定的方式。佛语的定义是：由至高无上的上师所说。目的是为了让众生获得暂时和究竟的利益。如《智慧广大》中所说：为了成办众生的二利，世尊宣说佛语，在眷属中发出狮子吼。因此，能使善法增长，烦恼疾病完全平息。现在开始讲解《解深密经》的论著的分类，分为作者（论师）的特征和所著论著的自性两部分。第一部分，最好的是亲见法性真谛者，如龙树、圣天、无著等。中等的是亲见本尊，得到本尊的允许，受到大悲的加持者，如旃扎巴、寂天等。最次也要精通五明，具有上师传承的口诀者，如论师吉祥隐、智藏、释迦智等。五明是：声明和因明等外明，三藏等内明，神像和寺庙等的工巧明，八支和索玛拉扎等的医方明，八种占卜等的时方明。八种占卜是：相男、相女、相山和树、相海和水、相衣、相宝、相马、相象。《释量论》中说，具有传承口诀者，如果想要讲解经，应该给予一些口诀。这个口诀是：包含总结的要义和。
English
Some believe that a complete scripture should fully explain the aggregates, elements, and sense bases, etc. Others consider a medium-sized treatise to be a scripture. For example, the Abhidharma composed by Shariputra, in which four thousand verses are regarded as a Dharma Skandha. As stated in the Treasury of Knowledge: Some say that a treatise is a scripture, while aggregates, etc., are also considered as such. These are established to counteract each affliction, based on the amount of content. However, this is not explained according to quantity, but rather determined by the completeness of the remedy for afflictions. Therefore, one should understand well the method of determining based on the completeness of the remedy. The definition of the Buddha's word is: spoken by the supreme guru. The purpose is for beings to achieve both temporary and ultimate benefits. As stated in "Extensive Wisdom": To accomplish the two benefits of beings, the Bhagavan speaks the Buddha's word, proclaiming the lion's roar in the assembly. Therefore, it causes white virtues to increase and completely pacifies all afflictive diseases. Now, regarding the classification of treatises that explain the intention (of the sutras), there are two aspects: the characteristics of the author (commentator) and the nature of the treatise composed. The first, the best, is one who has directly seen the truth of the nature of reality, such as Nagarjuna, Aryadeva, and Asanga. The intermediate is one who has seen the face of the tutelary deity, received permission from the deity, and is blessed by great compassion, such as Chandrapa and Shantideva. The last should be skilled in the five sciences and possess the oral instructions of the lineage of gurus, such as the teacher Palasbas, Yeshe Nyingpo, and Shakya Lodro. The five sciences are: grammar and logic, etc., which are external sciences; the three pitakas, etc., which are internal sciences; craftsmanship concerning deities and temples, etc.; medicine concerning the eight branches and Soma Raja, etc.; and astrology concerning the eight divinations. The eight divinations are: divination of men, divination of women, divination of mountains and trees, divination of oceans and water, divination of clothes, divination of jewels, divination of horses, and divination of elephants. The Treatise on Valid Cognition states that those who possess the oral instructions of the lineage, if they wish to explain the sutras, should give some oral instructions. This oral instruction is: containing the summarized meaning and.
Tibetan
བརྒལ་ལན་བཅས་དང་མཚམས་སྦྱོར་བཅས། །ཚིག་དོན་བཅས་ཏེ་བསྙད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་གནས་ཐ་དད་པ་ལ་མཁས་ཤིང་གྲུབ་པ་བརྙེས་པ་ཚད་མེད་ཀྱང་། ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་རྒྱན་དྲུག་དང་། མཆོག་བརྒྱད་ནི་ཉི་ཟླ་དང་ནོར་བུ་ལྟ་བུའོ། །རྒྱན་དྲུག་ནི། ཀླུ་སྒྲུབ་སྙིང་པོ། ཐོགས་མེད། དབྱིག་གཉེན། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ། ཡོན་ཏན་འོད་དོ། །མཆོག་བརྒྱད་ནི། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ། འཕགས་པ་ལྷ་དང་། ཙནྡྲ་གོ་མི། དཔའ་བོ་གསུམ་བསྣན་ནས། ཕྱོགས་གླང་ཕྲི་བའོ། །བརྩམས་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ལྔ་ལས། མཚན་ཉིད་ནི། རྩོམ་པ་པོ་ཚད་དང་ལྡན་པས་བཀའི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་བརྩམས་ཤིང་འཆོས་སྐྱོབ་གཉིས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་སྟེ། རྣམ་བཤད་རིག་པ་ལས། ཉོན་མོངས་དགྲ་རྣམས་མ་ལུས་འཆོས་པ་དང་། །ངན་འགྲོ་སྲིད་ལས་སྐྱོབ་པ་གང་ཡིན་པ། །འཆོས་སྐྱོབ་ཡོན་ཏན་ཕྱིར་ན་བསྟན་བཅོས་ཏེ། །གཉིས་པོ་འདི་དག་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་མེད། །ཅེས་སོ། །མཚན་གཞི་ནི་རྩོམ་པ་པོའི་བདག་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས། འཆད་པ་པོའི་རྗོད་བྱེད་ངག་ཚིག་ཡི་གེར་སྣང་བའི་བརྗོད་བྱ། ཉན་པ་པོའི་བློ་ལ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ནོ། །དབྱེ་ན་རྩ་བ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལས་ཕྱེ་བས་བསྟན་བཅོས། དེའང་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་དབང་དུ་མཛད་དེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ལྟུང་དང་འབྱུང་ དང་ལྡང་བ་དང་། །ངེས་པར་འབྱུང་དང་གང་ཟག་དང་། །བཅས་པ་དང་ནི་རབ་དབྱེ་དང་། །རྣམ་པར་ངེས་ཕྱིར་འདུལ་བའི་དོན། །ཅེས་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་དབང་དུ་མཛད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། གནས་རྣམས་དང་ནི་མཚན་ཉིད་དང་། །ཆོས་དོན་སྨོས་ཕྱིར་མདོ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པའི་དབང་དུ་མཛད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། མངོན་དུའི་ཕྱིར་དང་ཡང་ཡང་དང་། །ཟིལ་གནོན་རྟོགས་ཕྱིར་མངོན་པའི་ཆོས། །ཞེས་སོ། །ཚུལ་འདི་དག་ལས་བརྩམས་ཏེ། འདུལ་བ་དང་། མདོ་སྡེ་དང་། མངོན་པ་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་སོ་སོར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་པའི་བསྟན་བཅོས་དྲུག་དང་བྲལ་ཞིང་། ནང་པའི་ཚུལ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ས་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལས། དོན་མེད་དོན་ལོག་དོན་དང་ལྡན། །ཐོས་རྩོད་སྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་དང་། །ངན་གཡོ་བརྩེ་བྲལ་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་། །བསྟན་བཅོས་དྲུག་བྲལ་གསུམ་དུ་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེའང་རིག་བྱེད་བཞི་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པའི་དོན་མེད་པའི་བསྟན་བཅོས་དང་། རྟག་ཆད་དུ་ལྟ
Chinese
包括辩论和衔接，用词语和意义来表达，就像所说的那样。像这样，精通不同领域并获得成就的人虽然无数，但广为人知的六庄严和八殊胜就像太阳、月亮和珍宝一样。六庄严是：龙树（梵文，Nāgārjuna，那伽阏朱那，龙猛），圣解脱（梵文，Asaṅga，阿僧伽，无著），世亲（梵文，Vasubandhu，婆薮盘豆，天亲），陈那（梵文，Dignāga，地格那，域龙），法称（梵文，Dharmakīrti，达磨吉尔帝，法称），功德光（梵文，Guṇaprabha，guna-prabha，功德光）。八殊胜是：在这些人的基础上，加上圣天（梵文，Āryadeva，阿雅提婆，圣天），月官（梵文，Candragomin，旃陀罗瞿弥，月护），和勇（不确定是哪个勇，可能指无畏勇识），减去陈那。著作的自性有五种，其中定义是：由具有资格的作者撰写，作为佛语的解释，并具有纠正和保护两种功德。如《释量论》中说：能纠正所有烦恼之敌，能从恶趣轮回中救护者，因具有纠正和救护的功德，故名为论典，这二者在其他宗派中是没有的。例子是依赖于作者的主观条件，显现为讲述者的表达、语言、词语和文字的所表达内容，以及显现于听者的智慧中的自性。如果进行分类，论典是从根本的三藏中划分出来的。它也有三种形式，即以戒律的学处为主，如《经庄严论》中说：堕罪和生起，以及升起和决定生起，以及补特伽罗和制立，以及详细区分和完全决定的缘故，是为调伏之义。以及以心的学处为主，如该论中说：处所和自性，以及法义的阐述的缘故，是为经之义。以及以智慧的学处为主，如该论中说：为了现观的缘故，以及再三和降伏，以及证悟的缘故，是为对法之义。从这些方式出发，分别创作了律藏、经藏、论藏和密咒的论典。这些论典也远离外道的六种论典，并具备内道的三个特点，即从听闻中产生的地进行分类时说：无意义、意义颠倒和具有意义，致力于听闻、辩论和修行，舍弃恶劣的狡诈、缺乏慈悲和痛苦，认为论典远离六种，具备三种。也就是说，吠陀四论等没有真实意义的论典，以及执着于常断
English
Including debates and connections, expressing with words and meanings, just as it is said. Like this, although there are countless individuals who are skilled in different fields and have attained accomplishments, the well-known Six Ornaments and Eight Eminents are like the sun, moon, and jewels. The Six Ornaments are: Nagarjuna, Asanga, Vasubandhu, Dignāga, Dharmakīrti, and Guṇaprabha. The Eight Eminents are: on top of those, adding Āryadeva, Candragomin, and three heroes (uncertain which hero is referred to, possibly Fearless Courageous Wisdom), and subtracting Dignāga. There are five aspects to the nature of composed treatises, of which the definition is: composed by an author who is qualified, as an explanation of the Buddha's teachings, and possessing the qualities of both correcting and protecting. As it says in the *Exposition of Reasoning*: "That which corrects all the enemies of afflictions, and that which protects from the suffering of bad rebirths, because of the qualities of correcting and protecting, it is a treatise; these two are not found in other systems." The example is dependent on the subjective conditions of the author, the expressed content appearing as the speaker's expression, language, words, and letters, and the nature appearing in the wisdom of the listener. If classified, treatises are divided from the fundamental Three Baskets. It also has three forms, namely, mainly the training of discipline, as it says in the *Ornament of the Sutras*: "Falling and arising, and rising and definitely arising, and the individual and the established, and the detailed distinction and the complete determination, therefore it is the meaning of discipline." And mainly the training of mind, as it says in that same text: "Places and characteristics, and the explanation of the Dharma's meaning, therefore it is the meaning of sutra." And mainly the training of wisdom, as it says in that same text: "For the sake of direct perception, and repeatedly and subduing, and for the sake of realization, it is the meaning of Abhidharma." Starting from these methods, the treatises of Vinaya, Sutra, Abhidharma, and Secret Mantra were composed separately. These treatises are also free from the six treatises of non-Buddhists, and possess the three characteristics of Buddhists, that is, when classifying the grounds arising from hearing, it says: "Meaningless, meaning reversed, and possessing meaning, diligently taking up hearing, debate, and practice, abandoning bad deceit, lack of compassion, and suffering, it is considered that treatises are free from six and possess three." That is to say, the Vedas and so on are treatises without true meaning, and clinging to permanence and annihilation.