Tibetan
ལ་སྣང་བས་མེད་པའི་ཆ་ནས་གཞི་ལས་མ་གཡོས། མི་གཡོ་གཡོ་བར་མི་འགྱུར་བས་མ་དག་པའི་རང་མཚན་གྱིས་སྟོང་ལ། སྣང་བའི་ཆ་ནས་དང་པོ་དབྱིངས་ལས་བྱུང་། ད་ལྟ་དབྱིངས་ལ་གནས། ཐ་མའང་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་ཆོ་འཕྲུལ་ལྟ་བུ་སྟེ་ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་ལྷུན་གྲུབ་གཞི་གཞག་ཅེས་བྱའོ། །དེའང་ཡེ་གཞག་ཡིན་པས་གཟོད་བསྐྱར་ནས་གཉེན་པོས་གྲོལ་དུ་མེད་པ། རང་གཞག་ཡིན་པས་གཉེན་པོ་དངོས་མེད་པ། འབད་རྩོལ་བྱ་མི་དགོས་པས་སྣ་ཚོགས་མུ་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་ལྷུན་གྲུབ་ཅེས་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་གོལ་སྒྲིབ་ལ་བཟླ་བའི་སེམས་ཕྱོགས་པ་ནི་རིམ་པ་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ནི་བློས་བཏགས་གཞི་ལས་གོལ་བའི་ཆོས་སུ་སོང་བས་ཡང་དག་ཏུ་མ་གྲུབ་ལ། འདིར་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་བློ་དང་བྲལ་བས་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བཟླ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཡེ་སྟོང་ཆེན་པོ་དྲན་བསམ་ཕྱོགས་འཛིན་དང་བྲལ་བར་འདོད་དེ། སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་མ་དག་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། དང་པོ་གང་ལས་ཀྱང་མ་བྱུང་སྟེ་བྱུང་ཁུངས་ཀྱི་གཞི་མེད། ད་ལྟ་གར་ཡང་མི་གནས་ཏེ་གནས་ས་དང་གནས་པའི་ཆོས་མེད། མཐར་གར་ཡང་མི་འགྲོ་སྟེ་འགྲོ་ས་དང་འགྲོ་མཁན་གྱི་ཆོས་མེད། དེས་ན་འཁྲུལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མིང་ཙམ་ལས་མེད་པས་ཁམས་གསུམ་གཞི་གྲོལ་ཆེན་པོ་ལ། གྲོལ་འཁྲུལ་དང་ཡིན་མིན་དུ་འདོད་པ་གཤིས་ལ་མེད་ པས། སྤང་གཉེན་གཞི་མེད་ཕྱམ་གཅིག་ཏུ་ལ་བཟླ་བར་འདོད་པའོ། །གསུམ་པ་གཏན་ཚིགས་ཁུངས་རྡིབ་ཀྱི་སེམས་ཕྱོགས་པ་ནི། གཞི་སེམས་ཉིད་ལ་ངོས་གཟུང་མེད་པས། དེའི་ངང་ལས་བྱུང་བའོ་ཞེས་བཏགས་པའི་སེམས་ལ་ཁུངས་མེད་པས་ངོས་གཟུང་དུ་ཅུང་ཟད་མེད་དེ། དེ་ལ་སྣང་བ་དང་བརྟགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་སྣང་ཁུངས་རྡིབ་གཅིག་ཏུ་ཡེ་ནས་གྲོལ་བས། ལས་དང་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་མེད། གསོག་བྱེད་སེམས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས་ལས་དང་བག་ཆགས་ཀྱི་བྱེད་མཁན་མེད། བསགས་པའི་ལས་ཀྱང་གང་དང་གང་དུ་བརྟགས་ན་རྒྱུ་མཚན་དང་ངོས་གཟུང་མེད་པས་རྣམ་སྨིན་དང་འབྲས་བུ་མ་གྲུབ། དེས་ན་འཁོར་བ་མིང་མེད་དུ་ཡེ་གྲོལ་ཆེན་པོར་གནས་ལ། སེམས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དབྱིངས་ལས། རོལ་པ་འགག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཕྱོགས་ཡན་དུ་ཤར་བས་སྤང་བླང་དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་ཡིད་ཆེས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཡེ་སྟོང་། རང་སོང་། མཐའ་གྲོལ་ཆེན་པོའི་གཏན་ཚིགས་ཁོང་ནས་ཤར་བས་འཁོར་འདས་ཕྱོགས་འབྱམ་ཏུ་གྲོལ་བར་འདོད་དོ། །བཞི་པ་རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པར་འདོད་པའི་སེམས་ཕྱོགས་པ་ནི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོས་འཁོ
Chinese
从显现的角度来看，无有之处未曾离开根本。由于不动的不会变成动摇，所以空性是不净的自性。从显现的角度来看，最初从法界中产生，现在安住于法界，最终也消融于法界，这就像虚空的奇迹一样，是无始无终的任运自成之根本。这也是原始的安立，所以从最初开始就无法通过对治来解脱。因为是自生的安立，所以没有真实的对治。因为不需要努力，所以是远离各种边际的任运自成。第二，将心转向过失和遮蔽，这八个次第都是由分别念安立，成为偏离根本的法，所以不是真实成立的。这里，自生智慧的体性远离心识，所以将因缘对治的法性，视为远离忆念、思维和偏执的原始大空性。虽然显现的世间和有情看起来是不清净的，但最初它不是从任何事物中产生的，没有产生之处的根本。现在它不住于任何地方，没有住处和所住之法。最终它不去往任何地方，没有去处和去者之法。因此，所谓的“错乱”也只是一个名称而已，在三界根本解脱中，认为解脱和错乱、是与非在自性上是不存在的，因此，希望将舍弃和对治，以及无根的根本，一并舍弃。第三，将心转向理由崩溃，因为根本心性没有执着，所以从它的状态中产生的心，没有根源，所以没有丝毫的执着。因此，所有显现和分别的法，都在无有显现、根源崩溃中原始解脱，没有业和习气的所依，也没有积聚的心，所以没有业和习气的作者。如果考察所积聚的业，在任何方面都没有理由和执着，所以没有异熟和果。因此，轮回安住在无名中，原始大解脱中。从心性自生智慧的无生法界中，无碍的游舞智慧向四面八方显现，因此相信没有取舍、遮破和建立，法性原始空性，自然消逝，从根本中显现出终极解脱的理由，因此认为轮回和涅槃在各个方面都解脱。第四，认为没有局限和偏袒的心转向，自生智慧的体性
English
From the perspective of appearance, the absence has not moved from the ground. Because the immovable does not become moving, emptiness is the self-nature of impurity. From the perspective of appearance, it first arises from the Dharmadhatu, now abides in the Dharmadhatu, and ultimately dissolves into the Dharmadhatu, which is like a miracle of the sky, the spontaneously accomplished ground without beginning or end. This is also the original establishment, so from the beginning it cannot be liberated by antidotes. Because it is a self-established establishment, there is no real antidote. Because no effort is required, it is spontaneously accomplished, free from all kinds of extremes. Secondly, turning the mind to faults and obscurations, these eight stages are all established by conceptual mind, becoming dharmas that deviate from the ground, so they are not truly established. Here, the essence of self-arisen wisdom is free from mind, so the nature of phenomena that counteract causes and conditions is regarded as primordial great emptiness, free from memory, thought, and attachment. Although the appearing world and sentient beings seem impure, initially it does not arise from anything, there is no basis for arising. Now it does not abide anywhere, there is no abode and no dharma to abide in. Ultimately it does not go anywhere, there is no place to go and no dharma of the goer. Therefore, what is called "delusion" is only a name, in the great primordial liberation of the three realms, the nature does not consider liberation and delusion, right and wrong to exist, therefore, it is hoped that abandonment and antidote, and the rootless ground, will be abandoned together. Thirdly, turning the mind to the collapse of reasons, because the fundamental mind itself has no grasping, the mind that arises from its state has no source, so there is no grasping at all. Therefore, all appearing and conceptual dharmas are primordially liberated in the collapse of non-appearing sources, there is no basis for karma and habitual tendencies, and there is no accumulating mind, so there is no author of karma and habitual tendencies. If the accumulated karma is examined, there is no reason or grasping in any aspect, so there is no maturation and no fruit. Therefore, samsara abides in the nameless, in the great primordial liberation. From the unborn Dharmadhatu of the self-arisen wisdom of mind itself, the unimpeded play of wisdom arises in all directions, therefore believing that there is no acceptance or rejection, negation or affirmation, the primordial emptiness of phenomena, naturally passes away, from the heart arises the reason for ultimate liberation, therefore it is believed that samsara and nirvana are liberated in all aspects. Fourthly, the mind that believes in the absence of limitation and bias turns to the nature of self-arisen wisdom