Tibetan
དེའི་སློབ་རྒྱུད་དེ། སྐད་ནི་ཨ་ཝ་བྷྲཾ་ཤ་ཏ་ཟུར་ཆག་སྟེ་ཤ་ཟ་རྣམས་དང་མཐུན་པའོ། །སྣམ་སྦྱར་སྣམ་ཕྲན་ནི་དགུ་ཡན་ཆད་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་མན་ཆད་ཟུང་མ་གཏོགས་ཡར་འབྱུང་། རྟགས་ནི་དུང་བྲིས་པའོ། །མང་པོས་བཀུར་བ་ལ། ས་སྒྲོགས་རིགས་ཀྱི་སྡེ། སྲུང་བ་པའི་སྡེ། གནས་མ་བུའི་སྡེ་བ་དང་གསུམ་མོ། །འདི་དག་འདྲེག་མཁན་གྱི་རིགས་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་འཕགས་པ་ཉེ་བ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ། འདུལ་བ་འཛིན་པ་རྣམས་ ཀྱི་ནང་ནས་མཆོག་ཏུ་ལུང་བསྟན་པ་དེའི་སློབ་རྒྱུད་དེ། བི་ཤཱ་ཙི་ཏ་ཤ་ཟའི་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་གནས་གཙང་མའི་ལྷ་རྣམས་དང་མཐུན་པའོ། །སྣམ་སྦྱར་གྱི་སྣམ་ཕྲན་ནི་གནས་བརྟན་པ་དང་མཐུན་ལ། རྟགས་ནི་དུང་འབྱུང་བའོ། །དེའང་བསྡུ་བ་དང་པོ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་མཉམ་པར་གཞག་པ་ལ་ཡིད་ཀྱིས་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་ལ། གཉིས་པ་ནི་ངག་ཏུ་བརྗོད་པས་བསྟན་ཞིང་། ཐ་མ་ནི་ངག་ཏུ་བརྗོད་པ་རྣམས་གླེགས་བམ་ལ་བྲིས་ཏེ་བསྡུས་པའོ། །བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ། ལེགས་པར་གསུངས་པ་བཀའི་རྣམ་གཞག །དགོངས་པ་འགྲེལ་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རྣམ་གཞག །བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ཇི་ལྟར་བཤད་ཅིང་མཉན་པའི་ཚུལ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ་ལྔ་ལས། མཚན་ཉིད་ནི་གསུང་པ་པོ་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་རྐྱེན་ལས་མིང་ཚིག་ཡི་གེར་སྣང་བ་གང་ཞིག་མདོའམ་རྒྱུད་སྡེར་གནས་པའོ། །དེའང་བརྗོད་བྱ་བསླབ་པ་གསུམ་སྟོན། རྗོད་བྱེད་ངག་ཚིག་དྲི་མེད། སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་གསུམ་ལྡན། འབྲས་བུ་ཐོག་མཐའ་བར་དུ་དགེ་བ་ནི་རང་བཞིན་ཏེ། བྱམས་པས། བསླབ་པ་གསུམ་བརྗོད་ངག་ཚིག་དྲི་མ་མེད། །ཚད་མ་གསུམ་ལྡན་ཐོག་མཐའ་བར་དགེ་བ། །དེ་ནི་ཆེན་པོར་གསུངས་པ་རྒྱལ་བའི་བཀའ། །བཟློག་པ་གཞན་གྱི་གཞུང་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །བསླབ་པ་གསུམ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། སེམས་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པའོ། །ཚད་མ་གསུམ་ནི་མངོན་སུམ་དང་། རྗེས་ དཔག་དང་། ལུང་ཚད་མའོ། །མཚན་གཞི་ནི་སྟོན་པའི་གསུང་དུ་སྣང་བ་གདུལ་བྱའི་ཡིད་ཤེས་ལ་ཤར་བའི་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །དེའང་མདོའམ་རྒྱུད་ཀྱི་ལྷུག་པའམ་ཚིགས་བཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་རྣམས་ཏེ་འཁོར་གྱིས་མོས་པ་ལས། གདུལ་བྱའི་སྐལ་བ་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་རྣམས་སྟོན་པའི་བྱིན་རླབས་ལས། སྒྲ་བརྙན་ལྟར་མིང་ཚིག་ཏུ་དོན་ལ་མེད་ལ། རྣམ་པར་སྣང་བས་ཏེ་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཇི་ལྟར་སྒྲ་བརྙན་གྱི་ནི་སྒྲ། །གཞན་གྱི་རྣམ་རིག་ལས་བྱུང་བ། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ
Chinese
其弟子，语言是阿瓦巴让夏达的变音，与食肉者相似。缝制的碎片是九以上二十一以下，除了成双出现。标志是海螺。受众人尊敬的有，土地宣告种姓的部，守护者的部，住母部三个。这些是从屠夫种姓中出家的，名为圣近护。从持律者中被推崇的那位的弟子，说毗舍遮食肉者的语言，与净居天的天神相似。缝制碎片的补丁与长老相应，标志是海螺出现。其第一结集是阿罗汉们安住于等持中，用心结集并开示；第二是口头宣说开示；第三是口头宣说后书写于书本上结集。关于佛语和论著的自性，善说为佛语的体相，解释意趣为论著的体相，佛语和论著的差别，如何讲述和听闻之理四者。第一者有五。定义是，从宣说者导师佛陀的自性因缘中，显现名、词、字母，存在于经或续部中的任何事物。其所诠是宣说三学，能诠是无垢的语言文字，能立是具有三种量，果是初中末皆善，这是自性。如慈氏菩萨所说：宣说三学，语言文字无垢染，具有三种量，初中末皆善，这是伟大宣说的胜者佛语，相反的应知是其他的论典。三学是戒律，禅定，智慧之学。三种量是现量，比量，圣教量。例子是显现为导师所说，于所化众生的意识中显现的名词字母之相。即经或续部的散文或偈颂形式显现的那些，从眷属的意乐中，从与所化众生根器相应的法，导师的加持力中，如声音影像般，名言上义理上并不存在，以各种方式显现，如《宝性论》所说：如声音影像之声，从他者的识相中产生。如是宣说。此处声闻乘的差别是
English
His disciples, their language is a distorted form of Apabhraṃśa, similar to that of meat-eaters. The sewn patches are more than nine and less than twenty-one, appearing upwards except in pairs. The symbol is a conch shell. Those revered by many include the division of the earth-proclaiming lineage, the division of protectors, and the division of the dwelling mother, these three. These are those who have renounced from the butcher caste, called the noble Ānanda. The disciples of the one who was praised as the best among the Vinaya holders, speak the language of the Piśāca meat-eaters, similar to the gods of the Pure Abode. The sewn patches of the robe are similar to those of the elders, and the symbol is the appearance of a conch shell. The first compilation is that the Arhats, abiding in meditative equipoise, compiled and taught with their minds; the second is that they taught by speaking; and the last is that they compiled what was spoken by writing it on books. Regarding the nature of the Buddha's words and treatises, the well-spoken is the aspect of the Buddha's words, the explanation of the intention is the aspect of the treatises, the difference between the Buddha's words and treatises, and the manner of how to speak and listen, these four. The first has five. The definition is that from the self-cause of the speaker, the teacher Buddha, whatever appears as names, words, and letters, and exists in the Sutra or Tantra class. Its object is to teach the three trainings, its expression is immaculate language and words, its proof is that it possesses three valid cognitions, and its result is that it is virtuous in the beginning, middle, and end, this is its nature. As Maitreya says: "Declaring the three trainings, language and words are without defilement, possessing three valid cognitions, virtuous in the beginning, middle, and end, this is the Buddha's word, greatly spoken by the Victorious Ones, the opposite should be known as other treatises." The three trainings are the training in ethics, the training in concentration, and the training in wisdom. The three valid cognitions are direct perception, inference, and scriptural authority. The example is that which appears as the words of the teacher, the aspect of names, words, and letters that appear in the mind-consciousness of the disciples to be trained. That is, those that appear in the form of prose or verses in the Sutras or Tantras, from the devotion of the retinue, from the blessings of the teacher who teaches the Dharma that is in accordance with the capacity of the disciples to be trained, like a sound image, it does not exist in meaning in name, but appears in various ways, as it is said in the Uttaratantra: "Like the sound of a sound image, it arises from the consciousness of others." Thus it is taught. Here, the distinction of the Śrāvakayāna is
Tibetan
་སྨྲ་བ་དག་ནི་ངོ་བོ་མིང་གི་ཚོགས་ཡིན་པ། རྒྱུད་ཉན་པ་པོས་བསྡུས་པ། ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་ཕུང་པོས་བསྡུས་པར་འདོད་ལ། མདོ་སྡེ་པ་ནི་ངོ་བོ་ཚིག་གི་ཚོགས། རྒྱུད་འཆད་པ་པོས་བསྡུས་ལ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོས་བསྡུས་པར་འདོད་ཀྱང་། འདིར་སྟོན་པ་དང་འཁོར་གཉིས་ཚོགས་པའི་རྐྱེན་ལས་མིང་ཚིག་ཡི་གེར་སྣང་བའི་ངོ་བོ། གཙོ་བོར་ཉོན་ཤེས་ཀྱིས་བསྡུས་ཤིང་། གཟུགས་དང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་གཉིས་ཀའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །གཞན་གྱི་རྣམ་རིག་ལས་བྱུང་བ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གྲུབ་ཅིང་། མཛོད་ལས་ཀྱང་། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་དག །གང་རྣམས་ཐུབ་པས་གསུང་དེ་དག །ཚིག་གམ་མིང་ཡིན་དེ་དག་ནི། །གཟུགས་སམ་འདུ་བྱེད་དག་ཏུ་འདུས། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དབྱེ་ན་ལྔ་ལས། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ཆོས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ཉིད་ ལས། སྟོན་པའི་དམ་ཆོས་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། །དེ་འཛིན་བྱེད་དང་སྨྲ་བྱེད་དང་། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་སོ། །ལུང་གི་ཆོས་ནི་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཏེ། བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ལས། མདོ་སྡེ་དབྱངས་བསྙད་ལུང་བསྟན་དང་། །ཚིགས་བཅད་ཆེད་བརྗོད་རྟོགས་པ་བརྗོད། །དེ་ལྟར་བྱུང་དང་གླེང་གཞི་དང་། །ཤིན་ཏུ་རྒྱས་དང་སྐྱེས་རབས་བཅས། །གཏན་ཕབ་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་སྡེ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་ནི། །གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སོ། །ཞེས་བཤད་པའོ། །རྟོགས་པའི་ཆོས་ནི་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་རྒྱུད་ལ་བཞུགས་པའི་ས་དང་། ལམ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ཡིན་ནོ། །དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་བཀའ་འཁོར་ལོ་རིམ་པ་གསུམ་དུ་བསྐོར་བ་རྣམས་སོ། །དེ་ལའང་ལས་དང་པོ་པའི་ཚེ་གཟུང་འཛིན་རང་རྒྱུད་པས་བཅིངས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལས་སེམས་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་སྤང་གཉེན་བླང་དོར་བྱེད་པའི་རིམ་པ་གཙོ་བོར་སྟོན་པས་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དང་། བར་བ་གཉེན་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་མེད་པ་དང་། ཐ་མ་གཤིས་ཇི་ལྟར་གནས་ཚུལ་བསྟན་པ་དོན་དམ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་གསུམ་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། བླ་ན་མེད་པའི་ ཐེག་པ་སྟེ། གསུམ་ཉིད་མཚན་བརྗོད་ལས། ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་ངེས་འབྱུང་ལ། །ཐེག་པ་གཅིག་གིས་འབྲས་བུར་གནས། །ཞེས་སོ། །བདག་པོའི་རྐྱེན་གྱི་
Chinese
那些宣说者认为，其自性是名称的集合，由听闻者所摄持，由非相应的行蕴所摄持。而经部师则认为，其自性是词语的集合，由讲说者所摄持，由色蕴所摄持。然而，在此，由于导师和眷属二者聚集的因缘，显现为名、词、字母的自性，主要由烦恼识所摄持，并且具有色蕴和行蕴二者的相状。由“从其他的分别念产生”等所成立。如《俱舍论》中所说：“八万四千法蕴，皆是佛陀所宣说，彼等或是词或是名，彼等皆摄于色或行。”如是宣说。若从分类上来说，有五种。从自性的角度来分，有教法和证法两种，如彼论中所说：“导师的圣法有两种，即教法和证法之自性。彼法唯是执持者、宣说者和修行者。”教法即是十二部经，如《八千颂大疏》中所说：“契经、应颂与记别，讽颂、自说并譬喻，如是本生及广解，希有、方广并正断，是为十二部经典。”证法是指住于有学和无学圣者相续中的地、道、禅定和殊胜证悟等。从时间的角度来分，即是三次法轮。其中，对于最初的业者来说，为了从被自相续的能取所取所束缚的烦恼中守护自心，主要宣说取舍对治的次第，即四圣谛的法类；中间是为了遮破对对治的执着，宣说无相；最后是宣说事物本性的如实存在方式，即真实义决定的法类。从根基的角度来分，有声闻乘、独觉乘和无上乘三种。如《三戒经》中所说：“以三乘而得出离，以一乘而安住于果。”如此等等。从所有者的因缘上
English
Those who speak consider its essence to be a collection of names, gathered by the listeners, and encompassed by non-associated compositional factors. However, the Sutra School believes its essence to be a collection of words, gathered by the speakers, and encompassed by the form aggregate. Yet, here, due to the gathering of the teacher and retinue, the essence appears as names, words, and letters, primarily gathered by afflicted consciousness, and possessing the aspects of both form and compositional aggregates. It is established by "arising from other discriminations," and so forth. As stated in the Abhidharmakosha, "The eighty-four thousand aggregates of Dharma, all spoken by the Buddha, are either words or names, and are all included in form or compositional factors." Thus it is taught. If classified, there are five types. From the perspective of essence, there are two types: the Dharma of scripture and the Dharma of realization, as stated in that very text: "The Teacher's sacred Dharma has two aspects: the nature of scripture and realization. It is only those who uphold, speak, and practice it." The Dharma of scripture is the twelve divisions of scripture, as stated in the Great Commentary on the Eight Thousand Verses: "Sutras, songs, prophecies, verses, self-utterances, similes, such as the Jatakas and extensive explanations, wonders, Vaipulya, and definitive statements, these are the twelve divisions of scripture." The Dharma of realization refers to the grounds, paths, samadhis, and special realizations that reside in the minds of noble beings, both learners and non-learners. From the perspective of time, there are the three turnings of the Dharma wheel. Among them, for the initial practitioners, in order to protect the mind from the afflictions bound by the self-grasping of subject and object, the order of adopting and abandoning antidotes is mainly taught, which is the category of the Four Noble Truths; in the middle, to refute attachment to the antidotes, non-characteristicness is taught; and finally, the way things exist as they are is taught, which is the category of the definitive meaning of reality. From the perspective of faculties, there are the Hearer Vehicle, the Solitary Realizer Vehicle, and the Unsurpassed Vehicle. As stated in the "Nomenclature of the Three Vows": "Through the three vehicles, there is definite emergence; through one vehicle, one abides in the result." And so on. From the perspective of the condition of the owner,