Tibetan
བ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་སྤྲུལ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྲུལ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྣ་ཚོགས་བསྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །ཁམས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་སྣ་ཚོགས་ཞིང་། །དཔག་མེད་བསམ་ཡས་སྤྲུལ་པ་ཡིས། །སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་གྲུབ་པའོ། །ཞེས་སོ། །བྱེད་ལས་གདུལ་བྱའི་དོན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པ་དེ་རྟག་ཏུ། །མཛད་པ་བསྒྲུབ་པའི་བྱེ་བྲག་དང་། །གྲངས་དང་ཞིང་གི་རྣམ་ཀུན་ཏུ། །བསམ་མི་ཁྱབ་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ཡེ་ཤེས་དེའི་ཤེས་བྱ་མཁྱེན་པའི་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ལུགས་དོར་བ་དང་། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དགོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དབུ་མ་པར་འདོད་པ་ཁ་ཅིག་སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་པས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁྱེན་པའང་མེད་དེ་ཤེས་བྱ་སྤྲོས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རིག་པ་མ་རིག་པའི་ཁྱབ་བྱ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་བྱེད་མ་རིག་པ་ལྡོག་པས་ཁྱབ་བྱ་རིག་པ་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། འཇུག་པ་ལས། སེམས་འགགས་པ་དེ་སྐུ་ཡིས་མངོན་སུམ་མཛད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སྟོང་ངོས་ཆོས་སྐུ་ལ་ལྟོས་ན་ཡེ་ཤེས་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀར་མ་གྲུབ་པས་ཡོད་ ཅེས་བཞག་ཀྱང་འགོག་ལ། མེད་ཅེས་འདོད་ཀྱང་འགོག་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་མེད་པའང་མི་འཐད་ལ། སྣང་ངོས་གཟུགས་སྐུ་ལ་ལྟོས་ནས། གདུལ་བྱ་སྣང་ནས་དོན་མཛད་པ་སྣང་དགོས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་སྣང་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་ཡིན་ཡང་། གང་གིས་ཀྱང་མ་བཏགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་གཞག་གི་ཡུལ་རྣམས་སྤྲོས་པ་ཞེས་གཞག་ཏུ་མེད་པས། དེ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་པས་ཀྱང་ཁས་ལེན་པས་འགོག་པར་མི་རིགས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་མཐུན་འཇུག་གི་མདོ་ལས། གང་འཇིག་རྟེན་པས་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པ་དེ་ནི་ངས་ཀྱང་ཡོད་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །རིག་པ་མ་རིག་པའི་རྟེན་ཡིན་གྱི་ཁྱབ་བྱེད་མ་ཡིན་པས་མ་རིག་པ་ལོག་པས་རིག་པ་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁང་པ་ཞིག་ཀྱང་ས་གཞི་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་སྐུ་རིག་པས་མངོན་དུ་བྱེད་པར་གསུངས་ཏེ། སེམས་འགགས་པ་དེ་སྐུ་ཡིས་མངོན་སུམ་མཛད། །ཅེས་ཁྱོད་ཀྱང་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་འགགས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ནི་མི་འགག་གི་སྟེང་དུ་ཆེས་བཟང་བ་དེ་རྟག་ཏུ་ཡོད་དོ། །གཞན་དུ་ན་སེམས་གང་གི་སྟེང་དུ་འགགས། འཇུག་པ་རྒྱུན་ཆད་ནམ་མཁའ་ལྟར་
Chinese
行事的智慧的体性是化现无数化身，成办有情众生各种利益的智慧。如经中所说：“成办事业之智慧，于一切界种种刹，以无数不可思议之化身，成办一切有情之利益。”其作用是成办所化众生不可思议之利益。如《经庄严论》中所说：“佛陀之化身恒常，于事业成办之差别，数量与刹土之诸般形态中，应知为不可思议。”第三，彼智慧之了知所知之方式有二：舍弃颠倒之理，以及安立正确之见。第一者有三：有些中观宗派认为佛陀没有智慧，因此也没有智慧之了知，因为所知是戏论，并且远离了戏论；觉是无明的周遍对象，因为周遍者无明退没，则周遍对象觉也退没。如《入行论》中所说：“心止息者，彼以身示现。”如果这样说，那是不合理的。就空性法身而言，智慧的有无二者皆不成立，因此说“有”也遮破，认为“无”也同样遮破，所以说“无”也不合理。就显现色身而言，因为必须显现所化众生才能成办利益，所以智慧也必须显现。虽然了知、能知等一切宗派的安立都是戏论，但是对于未曾以任何方式安立而显现的现象之境，不能安立为戏论，因为世间人也承认这一点，所以不能遮破。如《世间顺应经》中所说：“凡是世间人承认存在的，我也安立为存在。”等等。觉是无明的所依，而不是周遍对象，因此无明退没，觉不会退没，如同房屋倒塌而地基仍然存在一样。佛陀的法身被说成是通过觉而证得的，因为你（对方）也承认“心止息者，彼以身示现”。即使心止息了，智慧也不会止息，其上的最殊胜者恒常存在。否则，心在何处止息？入行中断如虚空一般。
English
The nature of the wisdom of activity is the wisdom that accomplishes various benefits for sentient beings by manifesting countless emanations. As it says in the scripture: "The wisdom of accomplishing activities, in all realms and various fields, with countless and inconceivable emanations, accomplishes the benefit of all sentient beings." Its function is to accomplish the inconceivable benefits of those to be tamed. As it says in the Ornament of the Sutras: "The Buddha's emanations are constant, in the distinctions of accomplishing activities, in all forms of number and field, it should be known as inconceivable." Third, the way that wisdom knows the knowable has two aspects: abandoning the inverted view and establishing the correct view. The first has three aspects: Some Madhyamika schools believe that the Buddha has no wisdom, therefore there is no knowledge of wisdom, because the knowable is elaboration, and it is separated from elaboration; awareness is the pervasive object of ignorance, because the pervasive ignorance recedes, then the pervasive object awareness also recedes. As it says in the Engaging: "He manifests with his body that which the mind has ceased." If you say that, it is unreasonable. As far as the empty Dharmakaya is concerned, neither the existence nor the non-existence of wisdom is established, therefore saying "exists" is also a refutation, and thinking "does not exist" is also a refutation, so saying "does not exist" is also unreasonable. As far as the manifested Rupakaya is concerned, because sentient beings must be manifested in order to accomplish benefits, wisdom must also be manifested. Although all the establishments of knowable, knower, and so on are elaborations, the objects of phenomena that appear without being established in any way cannot be established as elaborations, because worldly people also acknowledge this, so it cannot be refuted. As it says in the Sutra of Accordance with the World: "Whatever worldly people acknowledge as existing, I also establish as existing." And so on. Awareness is the basis of ignorance, not a pervasive object, so when ignorance recedes, awareness does not recede, just as when a house collapses, the foundation remains. The Dharmakaya of the Buddha is said to be attained through awareness, because you (the opponent) also acknowledge "He manifests with his body that which the mind has ceased." Even if the mind has ceased, wisdom does not cease, and the most excellent thing on it always exists. Otherwise, where does the mind cease? Engagement ceases like the sky.
Tibetan
འདོད་ན་རྒྱང་འཕེན་པ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སེམས་སེམས་བྱུང་ཀུན་གཞི་ ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྟེང་དུ་འགག་པར་བྱེད་དོ། །འཇུག་པའི་འགྲེལ་པར་ཡང་། གང་གི་དོན་དུ་མཛད་པ་འདི་མཛད་པ་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འོག་མིན་གྱི་གནས་ཁོ་ནར་བརྙེས་པར་མཛད་དོ་ཞེས་གསུངས་པས་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱོགས་འོས་པ་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་ནི་ཡང་སེམས་ཙམ་པ་འགའ་ཞིག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མཁྱེན་པ་མི་འཐད་དེ། རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་མཁྱེན་ན་གཟུང་འཛིན་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ལ། རྣམ་པ་མ་ཤར་ཡང་མཁྱེན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད་པའང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྣང་བ་མི་མཁྱེན་ཅིང་ཤེས་པ་ལའང་རྣམ་པ་ཡོད་མེད་ཀྱི་བརྟགས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་ཡང་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་བདེན་གཉིས་པ་ཁ་ཅིག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་མ་དག་པ་འཁོར་བའི་འཁྲུལ་སྣང་རང་མཚན་པ་དངོས་སུ་སྣང་ལ། དེ་ཉིད་ཇི་སྙེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཁྱེན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་མཁྱེན་ན་མ་དག་པའི་སྣོད་བཅུད་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མ་གཟིགས་པ་ལ་ཤེས་བྱ་མེད་པས་ཁྱབ་སྟེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །མཁྱེན་ནས་ཆོས་རྣམས་མ་གཟིགས་ཕྱིར། །ཅེས་པ་དང་ རྣམ་ངེས་ལས། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་གཟིགས་པ་ལོགས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ན་མེད་པར་གོ་བར་བྱའོ་ཞེས་པས་གྲུབ་བོ། །དེས་ན་མ་དག་པ་གཟིགས་ཀྱང་འཁྲུལ་པའི་ཉེས་པས་མི་གོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པའང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཕར་ཞོག །དག་པ་ས་གསུམ་ནས་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་གནས་གྱུར་པས་ཞིང་ཁམས་དག་པ་ལ་དབང་བར་བཤད་དེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཡིད་དང་འཛིན་དང་རྣམ་པར་རྟོག །གྱུར་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་དང་། །ཞིང་དང་ཡེ་ཤེས་ལས་དག་ལ། །དབང་ནི་རྣམ་པ་བཞི་ཡི་གནས། །དབང་དེ་མི་གཡོ་ལ་སོགས་པའི། །ས་གསུམ་ལ་ནི་རྣམ་བཞི་སྟེ། །གཅིག་ལ་རྣམ་གཉིས་དེ་ལས་གཞན། །དབང་ནི་རེ་རེ་འདོད་པ་ཡིན། །ཅེས་པ་འདིའི་དོན་ཇི་ལྟར་དྲང་། སངས་རྒྱས་ནི་འཁྲུལ་སྣང་གི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རང་ངོ་ལ་ནམ་ཡང་འཁྲུལ་པ་སྣང་བར་མི་རིགས་སོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དག་པའི་སྣོད་བཅུད་མཁྱེན་ཡང་། མ་དག་
Chinese
如果贪执，就变得和远射一样了。因此，心和心所，以及由阿赖耶识八识所摄持的，都停止在智慧之上。《入行论》的注释中也说：为了谁的利益而做这件事呢？这无上的智慧，世尊也只是在色究竟天证得。因此，说有智慧的观点是合理的。第二种观点是，有些唯识宗的人认为，佛陀的智慧不应该了知外境，如果以具有形象的方式了知，就会变成能取和所取，如果形象没有显现也了知，那就太过分了。这种观点也是不合理的，因为在你的观点中，就会没有一切智智，因为不了知显现为外境的事物，而且对于了知，形象的有无的考察也是相同的。第三种观点是，有些说事物存在的二谛论者认为，在佛陀的智慧中，不清净的轮回的错觉，以自相的方式真实显现，并且以如所有智了知。如果不了知，那么不清净的器情世界就不可能成为所知，因为没有被一切智智所见。没有被佛陀所见的事物，就不可能是所知，因为《现观庄严论》中说：为什么呢？因为佛陀，了知后没有见到诸法。以及《释量论》中说：应当理解为，一切智智所见之外的事物，在一切中都不存在。因此，认为即使见到不清净的事物，也不会被错觉的过失所染污，也是不正确的。更何况是佛陀的智慧呢？从清净的三地开始，五根识转依，就说能自在清净的刹土。《宝性论》中说：意和执着以及分别，转变的缘故不分别，从刹土和智慧清净，自在是四种的处所。自在是不动等的三地有四种，一种有两种，其他的，自在是各自想要的。这段话的意思如何解释呢？佛陀因为远离了错觉的垢染，所以在自己的本性中，永远不应该显现错觉。还有些人认为，佛陀的智慧了知清净的器情世界，但是不清净
English
If one is attached, it becomes like shooting far away. Therefore, mind and mental factors, as well as the Alaya consciousness, which is encompassed by the eight consciousnesses, cease upon wisdom. In the commentary on the "Entering the Middle Way," it also says: For whose benefit is this done? This unsurpassed wisdom, the Bhagavan also only attained in Akanistha. Therefore, the view that there is wisdom is reasonable. The second view is that some Mind-Only proponents believe that the Buddha's wisdom should not know external objects. If it knows with forms, it will become the apprehended and the apprehender. If it knows even when forms do not arise, that is too extreme. This view is also unreasonable, because in your view, there will be no omniscient wisdom, because it does not know the things that appear as external objects, and the examination of whether there are forms in knowledge is the same. The third view is that some proponents of reality who speak of two truths believe that in the Buddha's wisdom, the impure illusion of samsara appears as its own characteristic, and is known by the wisdom of suchness. If it is not known, then the impure container and contents of the world cannot be objects of knowledge, because they are not seen by omniscient wisdom. What is not seen by the Buddha cannot be an object of knowledge, because the "Ornament for Clear Realization" says: Why is that? Because the Buddhas, having known, do not see the dharmas. And the "Pramanavarttika" says: It should be understood that what is seen by omniscient wisdom is separate, and does not exist in all things. Therefore, the view that even if one sees impure things, one is not tainted by the fault of illusion, is also incorrect. Let alone the Buddha's wisdom! From the pure third ground onwards, the transformation of the five sense consciousnesses is said to have power over the pure realms. The "Ornament of the Sutras" says: Because of the transformation of mind, grasping, and discrimination, there is no discrimination, and from the purification of realms and wisdom, freedom is the place of four aspects. That freedom is the four aspects of the immovable and other three grounds, one has two aspects, and the others, freedom is what each desires. How should the meaning of this passage be explained? Because the Buddha is free from the defilement of illusion, illusion should never appear in his own nature. Some also believe that the Buddha's wisdom knows the pure container and contents of the world, but the impure