Tibetan
་རུང་དུ་མཚོན། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་རྫོགས་པའི་རྗེས་ལ་འབྱུང་ཞིང་ཐེག་ཆེན་དུ་གཏོགས་པ་གང་ཞིག་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའོ། །དབྱེ་ན་དྲོད། རྩེ་མོ། བཟོད་པ། ཆོས་མཆོག་བཞིའོ། །དེའང་དྲོད་རྩེ་གཉིས་སུ་དབང་པོ་ལྔ་དང་། བཟོད་ཆོས་གཉིས་སུ་སྟོབས་ལྔ་བསྒོམ་པ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། དབང་པོ་རྣམས་དང་སྟོབས་རྣམས་ལ། །ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་གཉིས་གཉིས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་དབང་པོ་ལྔ་ནི། དད་པའི་དབང་པོ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབང་པོ། དྲན་པའི་དབང་པོ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་པོ། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་དང་ལྔའོ། །ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་ནས། བདེན་པ་བཞིའི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའམ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཤེས་པའི་དོན་ལ། དད་པས་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ། བརྩོན་ འགྲུས་གྱིས་སྤྲོ་བ། དྲན་པས་རྟོགས་པ་མ་བརྗེད་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རྩེ་གཅིག །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་རང་བཞིན་ཤེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་མོ། །དེའང་རྣམ་བྱང་བསྐྱེད་པ་ལ་དབང་པོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་བསྐྱེད་ནས། །འདུན་དང་སྦྱོར་བས་དབང་བྱེད་དེ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང་། །མི་འཕྲོ་རྣམ་པར་འབྱེད་ཀྱང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །སྟོབས་ལྔ་ནི། དད་པའི་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་ལྔ་སྟེ། སྒོམ་ཚུལ་དབང་པོ་དང་མཐུན་ནོ། །དེའང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་འཇོམས་པས་སྟོབས་ཞེས་བྱ་སྟེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉམས་ཆུང་བས་ན། །དེ་དག་ཉིད་ལ་སྟོབས་ཞེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །འདི་ལྟར་སྦྱོར་ལམ་ཆ་བཞི་བསྒོམ་དུས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་མཉམ་གཞག་གི་ཆ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ། དེ་ལས་ལངས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ནི་རྟོག་པ་རྟོག་མེད་ཅི་རིགས་སུ་ཡོད་དོ། །འོ་ན་རྣམ་རྟོག་བཞི་པོ་ལྡན་རྟེན་པ་ཞེས་པས་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། རྣམ་རྟོག་ལྡན་པས་རྟོག་པར་འགྲོ་ན་ཞྭ་ཅན་ཞྭར་འགྱུར་ཏེ་ཞྭ་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་རྣམ་རྟོག་བཞི་པོ་བརྟེན་པ་མི་ཟེར་བའི་ཕྱིར། རང་རྒྱུ་འདྲ་བ་ལས་འབྲས་བུ་འདྲ་བ་རྗེས་སུ་བྱེད་དེ། མཚན་བརྗོད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་བདུད་རྩིའི་ཐིགས་པ་ལས། ཀོ་ཊ་པ་ཡི་ས་བོན་ལས། །སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་མི་འབྱུང་ལྟར། །དེ་བཞིན་རྣམ་པར་རྟོག་བཅས་ལས། །རྣམ་པར་རྟོག་མེད་འབྱུང་མི་འགྱུར། །ཅེས་པ་དང་ འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་གི་ཚུལ་རྒྱས་པར་ནི་ཁོ་བོས་བྱས་པའི་རིན་ཆེན་ཐེམ་སྐས་ན་
Chinese
可以象征性地表示。大乘的加行道在圆满之后出现，凡是属于大乘的，大乘见道第一个刹那在相续中生起的因。分类有暖位、顶位、忍位、胜法位四种。其中暖位和顶位修习五根，忍位和胜法位修习五力。《中边论》中说：根和力，决定解脱分相同。如是说。其中的五根是：信根、精进根、念根、定根、慧根五种。如何修习的方式是：生起菩提心后，对于四谛的无常等，或者轮涅的一切法，了知为二谛之义。以信心相信的方式修习，以精进欢喜，以正念不忘所证悟的，以禅定一心专注，以智慧了知自性的方式修习。其中，生起清净称为根，该论中说：生起与解脱分相应的，以意乐和加行而作主，不忘对境，不退转而分别。如是说。五力是：信力等五种，修习的方式与根相同。其中，摧毁不顺品称为力。《经庄严论》中说：因为不顺品衰弱，因此称其为力。如是说。像这样，在修习加行道四部分的时候，智慧的体性，止观的部分是不分别的智慧，从那上面生起的后得是分别和不分别都有的。如果说四种分别念具有所依，那么不是分别吗？如果因为具有分别念就成为分别，那么有帽子的人就变成帽子了，因为具有帽子的缘故。因为不说四种分别念是所依。从相同的因产生相同的结果，随顺。《名称赞》的注释《甘露滴》中说：如柯达巴的种子，不会生出稻穗，同样有分别的，不会生起无分别。因为与此相违背。这些道理详细地在我所著的《珍宝阶梯》中。
English
It can be symbolically represented. The Mahayana path of application arises after the completion of the accumulation path, and whatever belongs to the Mahayana becomes the cause for the first moment of the Mahayana path of seeing to arise in the mindstream. It is divided into four: heat, peak, forbearance, and supreme dharma. Among these, the two, heat and peak, cultivate the five faculties, and the two, forbearance and dharma, cultivate the five powers. The Madhyantavibhaga states: "The faculties and the powers, the two that are definitely liberating are the same." Thus it is said. The five faculties are: the faculty of faith, the faculty of diligence, the faculty of mindfulness, the faculty of samadhi, and the faculty of wisdom. How to cultivate them is as follows: After generating bodhicitta, one cultivates with faith in the meaning of the four truths, such as impermanence, or all phenomena of samsara and nirvana, knowing them as the two truths. One cultivates with diligence and joy, with mindfulness not forgetting what has been realized, with samadhi one-pointedly, and with wisdom knowing the nature. Among these, generating purification is called a faculty. It is said in the same text: "Having generated what is in accordance with liberation, one masters with desire and effort, not forgetting the object, and also distinguishing without wavering." Thus it is said. The five powers are the five, such as the power of faith, and the way of cultivation is the same as the faculties. Among these, destroying opposing factors is called power. The Sutra Ornament states: "Because opposing factors are weakened, they are called powers." Thus it is said. In this way, when cultivating the four parts of the path of application, the nature of the wisdom at the time of meditation, the part of equipoise, is non-conceptual wisdom, and the subsequent attainment arising from that is both conceptual and non-conceptual, as appropriate. If it is said that the four conceptualizations possess a basis, then is it not conceptual? If having conceptualization becomes conceptual, then someone with a hat becomes a hat, because of having a hat. Because the four conceptualizations are not said to be a basis. From the same cause arises the same result, following. The commentary on the Name Praise, the Drops of Ambrosia, states: "Just as from the seed of a kotala, a sprout of salu does not arise, similarly, from what has conceptualization, non-conceptualization will not arise." Because it contradicts this. These reasons are explained in detail in my work, The Jewel Staircase.
Tibetan
གསལ་བས་དེར་བལྟའོ། །ཡེ་ཤེས་དེ་དག་གི་རིམ་པའང་ཆུང་ངུ་འབྲིང་ཆེན་པོ་གསུམ་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བས་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་བཅུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་སྟེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། དེ་ལྟར་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ནི། །ཆུང་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །དེ་དག་གི་རིམ་པ་ཡང་བཞི་ལས། དྲོད་སྣང་བ་ཐོབ་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིད་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་དུ་མཐོང་བ་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས། སྣང་བ་ཅུང་ཟད་ཐོབ་པ་དེས་དོན་དུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དེ་ནས་དེ་འདྲར་གྱུར་བ་ཡི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཉམ་གཞག་པས། །ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་མ་གཏོགས་པར། །དོན་ཀུན་རབ་ཏུ་མི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །རྩེ་མོ་སྣང་བ་མཆེད་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་བདག་མེད་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་བྱུང་གི་སྣང་བ་འབྲིང་དུ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་འཕེལ་བྱའི་ཕྱིར། །བརྩོན་འགྲུས་བརྟན་པས་ཀུན་ཏུ་བརྩམ། །ཞེས་སོ། །བཟོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཞུགས་པ་ནི་སེམས་ཙམ་དུ་གནས་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་བྱུང་གི་སྣང་བ་རབ་ཏུ་ཐོབ་པས་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་ཞེན་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་འཕེལ་ ནས་ནི། །སེམས་ཙམ་ལ་ནི་གནས་པར་འགྱུར། །དེ་ནས་དོན་ཀུན་སྣང་བ་ནི། །སེམས་སུ་རབ་ཏུ་སྣང་བར་འགྱུར། །དེ་ཚེ་དེ་ཡི་གཟུང་བ་ཡིས། །རྣམ་པར་གཡེང་བ་དེ་སྤོང་འགྱུར། །དེ་ནས་དེ་ལ་འཛིན་པ་ཡི། །རྣམ་པར་གཡེང་བ་འབའ་ཞིག་བསྡུས། །ཞེས་སོ། །ཆོས་མཆོག་དེ་མ་ཐག་པ་ནི། དོན་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་གཡེང་མེད་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་བྱུང་གི་སྣང་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ། ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་དང་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ཚེ་བར་ཆད་མེད་པ་ཡི། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མྱུར་དུ་རེག །ཅེས་སོ། །དེའང་དྲོད་རྩེ་མོ་གཉིས་ནི་ཆུང་ངུ་སྟེ། མཐོང་ལམ་སྐྱེ་བའི་དུས་མ་ངེས་པའི་སྦྱོར་ལམ་མོ། །བཟོད་པ་ནི་འབྲིང་སྟེ་ཚེ་ཕྱི་མ་ལ་སྐྱེ་བར་ངེས་པའི་སྦྱོར་ལམ་མོ། །ཆོས་མཆོག་ནི་ཆེན་པོ་སྟེ། ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་མཐོང་ལམ་སྐྱེ་བའི་སྦྱོར་ལམ་མོ། །བཞི་པ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ལ་ལྔ་ལས། གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་ནི་སྤོང་བ་གཉེན་པོ་ལས། མགོ་གནོན་ནོ། །སྤྱིར་གཉེན་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ། སྤོང་བའི་གཉེན་པོ། རྟེན་གྱི་གཉེན་པོ། ཐག་བསྲིང་གི་གཉེན་པོའོ། །སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་སྒྲིབ
Chinese
以明晰照見彼等。彼等智慧之次第，亦以小、中、大三種之區分，稱為十二順抉擇分。如《現觀莊嚴論》云：「如是順抉擇，小及中與大。」如是。彼等之次第亦有四，即：獲得暖相者，乃見一切法唯是心之顯現的世間修生智。稍微獲得相者，能對治執著實有，如《經莊嚴論》云：「其後成如是，菩薩入等持，除心之言說，不見一切義。」如是。頂位相增長者，為增長彼法之相，精勤修習無我，故獲得世間修生之中等相。如彼論云：「為增長法之相，以堅毅精進而勤作。」如是。忍位乃趣入真如之一分者，乃安住於唯心之世間修生之極盛相，故能對治執著外境實有。如彼論云：「法之相增長，乃至於唯心安住。其後一切義之相，極為顯現於心。彼時彼之所取，將捨棄散亂。其後彼之能取，唯攝集散亂。」如是。世第一法乃無有執著實有之散亂的世間修生之圓滿相，乃大乘見道且無有他者間隔者。如彼論云：「彼時速及於無間三摩地。」如是。彼中，暖位與頂位二者乃小，乃見道生起之時不決定的加行道。忍位乃中，乃決定於後世生起之加行道。世第一法乃大，乃於彼生中生起見道之加行道。第四、於差別之法有五，其中，對治之差別乃從捨棄對治中，壓制。一般而言，對治有四，即：破壞對治、捨棄對治、所依對治、遠離對治。捨棄之差別乃障
English
They are viewed with clarity. The order of those wisdoms is also divided into three
Tibetan
་པའི་ས་བོན་དང་མངོན་འགྱུར་ཉམས་སྨད་པ་དང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཕོངས་པ་དང་རྒུད་པ་ལས་གྲོལ་བའོ། །རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་སྒོམ་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་པའོ། །ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་དང་རྫུ་ འཕྲུལ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་དང་ལྡན་པའོ། །ཚོགས་ལམ་ལས་འཕགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་དང་སྒོམ་བྱུང་དུ་འདྲ་ཡང་། མཐོང་ལམ་ལ་ཉེ་རིང་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དྲོད་བརྟན་མི་བརྟན་གྱིས་ཁྱད་ཡོད་དེ། བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ལས། བར་ཆད་མེད་ན་མཐོང་བའི་ལམ་ཆེས་ཉེ་བར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ལས་འདིའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་ཡང་། རྟེན་དང་། རང་བཞིན་གཉིས་ལས། རྟེན་ནི་གཉིས་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་རྟེན་འགྲོ་བ་ལྔ་གང་རུང་སྟེ། བློ་གྲོས་རབ་གནས་ཀྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། འདོད་པ་དང་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་ལྷའི་བུ་རྣམས་ལས་བྱེ་བ་ཕྲག་དགུ་བཅུ་རྩ་དྲུག་ནི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་དག་གོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེའང་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅེས་པས་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་གོ་ཞེས་པ་ནི་ས་བརྒྱད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །བསམ་པའི་རྟེན་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ། །རང་བཞིན་ལ། རྒྱུ། འབྲས་བུ། ངོ་བོ་གསུམ་ལས། རྒྱུ་ནི་ཐེག་ཆེན་ཚོགས་སྦྱོར་རོ། །འབྲས་བུ་ནི་སྒོམ་ལམ་དང་མི་སློབ་ལམ་གཉིས་སོ། །ངོ་བོ་ལ་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི། དབྱེ་བ། ཁྱད་ཆོས་དང་བཞི་ལས། མཚན་ཉིད་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པའི་ཆོས་བཟོད་ཆོས་ཤེས་རྗེས་བཟོད་རྗེས་ཤེས་འཁོར་དང་བཅས་པ་མཚན་ཉིད། ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་གྱི་ཐ་སྙད་བྱ་ རུང་དུ་མཚོན། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་རྫོགས་པའི་རྗེས་ལ་འབྱུང་ཞིང་ཐེག་ཆེན་གྱི་དགེ་བས་བསྡུས་པ་གང་ཞིག་ཐེག་ཆེན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒོམ་ལམ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའོ། །མཚན་གཞི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་འགོག་པ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལའང་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ། ཆོས་ཤེས་པ། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ། རྗེས་སུ་ཤེས་པ་བཞི་བཞི་སྟེ་བཅུ་དྲུག་འཁོར་དང་བཅས་པའམ། སའི་དབང་དུ་བྱས་ན། དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བའོ། །དེའང་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་བདེན་པ་ལ། །ཆོས་ཤེས་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང་། །བཟོད་ཤེས་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ནི། །ཞེས་སོ། །དེའང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་
Chinese
是解脱了衰损的种子和显现，以及凡夫的贫乏和衰败。证悟的差别是，由修所生的智慧证悟二无我。功德的差别是，具有禅定、眼、神通和神变等诸多功德。超越资粮道的差别是，虽然与大资粮道和修所生相似，但在接近见道和智慧的暖相稳定与否方面存在差别。如《八千颂大释》中所说：“如果没有障碍，则见道会非常接近。”这应被理解为与解脱分相应，是此处的差别。第三，关于见道，也有所依和自性两种。所依是二者的身体所依于五道中的任何一道。如《慧学胜问经》中所说：“在欲界和色界中行走的诸天之子中，有九十六俱胝对诸法具有无尘无垢、清净的法眼。”等等。其中，“具有无尘的法眼”是指获得见道，“非常清净”是指第八地的智慧。意乐的所依是第四禅。自性分为因、果、体性三种。因是大乘资粮道和加行道。果是修道和无学道。体性分为定义、例子、分类和特点四种。定义是：大乘的法忍、法智、随忍、随智及其眷属是定义。可以表达为大乘见道的名言。是指在圆满大乘加行道之后产生，并被大乘善法所摄持，成为大乘出世间修道第一刹那在相续中生起的因。例子是苦、集、灭、道四圣谛中的每一个都具有法智忍、法智、随智忍、随智四种，共十六种及其眷属。或者，如果从地的角度来说，则是初地极喜地。如《现观庄严论》中所说：“于苦等谛中，有法智随智，忍智十六刹。”等等。这也是出世间的
English
It is the liberation from the seeds and manifestations of decline, as well as the poverty and decay of ordinary beings. The distinction of realization is the realization of the two selflessnesses by the wisdom arising from meditation. The distinction of qualities is the possession of many qualities such as samadhi, eyes, super-knowledge, and magical powers. The distinction of surpassing the accumulation path is that although it is similar to the great accumulation path and arising from meditation, there is a difference in terms of the proximity to the path of seeing and the stability of the warmth of wisdom. As it is said in the Great Commentary on the Eight Thousand Verses, "If there are no obstacles, the path of seeing will be very close." This should be understood as corresponding to the part of liberation, which is the distinction here. Third, regarding the path of seeing, there are also two aspects: the basis and the nature. The basis is that the basis of the bodies of the two is any of the five realms of existence. As it is said in the Sutra Requested by Sagacious Intelligence, "Among the sons of gods who dwell in the desire and form realms, ninety-six kotis have a Dharma eye that is without dust, without stain, and perfectly pure regarding phenomena." And so on. Among them, "having a Dharma eye without dust" means having attained the path of seeing, and "perfectly pure" refers to the wisdom of the eighth ground. The basis of thought is the fourth dhyana. Nature has three aspects: cause, result, and essence. The cause is the Great Vehicle's path of accumulation and joining. The result is the path of meditation and the path of no more learning. The essence has four aspects: definition, example, division, and characteristics. The definition is: the Dharma-kshanti, Dharma-jnana, Anvaya-kshanti, and Anvaya-jnana of the Great Vehicle, together with their retinue, are the definition. It can be expressed as the term for the path of seeing of the Great Vehicle. It refers to that which arises after the completion of the Great Vehicle's path of joining, and is encompassed by the virtuous qualities of the Great Vehicle, and becomes the cause for the first moment of the Great Vehicle's transcendental path of meditation to arise in the mindstream. The example is that each of the four noble truths of suffering, origin, cessation, and path has four: Dharma-jnana-kshanti, Dharma-jnana, Anvaya-jnana-kshanti, and Anvaya-jnana, totaling sixteen with their retinue. Or, from the perspective of the grounds, it is the first ground, Joyful. As it is said in the Ornament for Clear Realization, "In the truths such as suffering, there are Dharma-jnana, Anvaya-jnana, Kshanti, and Jnana, sixteen moments." And so on. This is also transcendental